[oleander everhart]

Fakt, że ostatnimi czasy Ollie Everhat najwyraźniej nie miał innego wyboru, niż pełnić rolę całodobowego szofera na telefon dla mężczyzn, którzy pod pozorami funkcjonalnej dorosłości ewidentnie nie do końca radzili sobie z wymogami własnego życia, dosłownie pękał w szwach od gorzkiej ironii. Przecież jeszcze całkiem niedawno, to Oleandra trzeba było notorycznie wozić i odbierać z miejsc, w które wcześniej dostawał się bez najmniejszej trudności. I kto wówczas spieszył mu z pomocą? Cóż, zdecydowanie nie Miles, którego garść dni wcześniej Ollie musiał ratować z klubowych tarapatów, i tym bardziej nie Malcolm Bremers, od którego SMS wyrwał bruneta z płytkiej, wieczornej drzemki ledwie sześć godzin wcześniej.
Może Ollie tylko to sobie wmawiał, przed samym sobą starając się jakoś ocalić własną twarz, nie wychodząc przy tym na zbyt uległego i pozbawionego zdrowej asertywności, ale przynajmniej w dzisiejszym przypadku, okoliczności pokrótce opisane przez Malcolma w wiadomości nie pozostawiały szczególnie wiele miejsca na dyskusję. Mało było przecież wystarczająco dobrych powodów, żeby rzucić się komuś na ratunek, niż ojciec w szpitalu, i to w dodatku oddalonym od Toronto o kilkaset kilometrów. I wcale nie miało to nic wspólnego z faktem, że o pomoc prosił Everharta właśnie szatyn, a nie ktokolwiek inny (prawda?). Nawet jeśli Oleander nie miał tak naprawdę większego pojęcia, jak poważny był stan mężczyzny, ani co właściwie się mu przydarzyło, nawet nie mrugnął, odwołując własne, luźno ułożone na weekend plany.
Samochód pożyczony od starszego brata był zdecydowanie wygodniejszy od tego, którym Ollie przemieszczał się po Toronto na co dzień, chociaż przyzwyczajenie się do nieco inaczej rozmieszczonych przycisków zajęło mu chwilę dłużej, niż zamierzał się przyznać. Ostatecznie, upewniwszy się, że wszystko działa tak, jak należy, i nic nie wchodzi mu w drogę podczas zmiany biegów, wrzucił do bagażnika torbę podróżną, parę przekąsek rozsądnie złapanych z kuchni z myślą o wielogodzinnej podróży, i powerbank, który wcześniej niemal zapomniał zabrać ze stołowego blatu. Tym razem nie termos, ale dwa termiczne kubki z kawą (w jego odbiorze odrobinę lepszą, niż ta, którą raczyli się podczas pierwszego spotkania po latach, choć nie on miał być dziś najważniejszym sędzią) ustawił w uchwycie między siedzeniami pasażera i kierowcy. Nie wiedział, czy Malcolm w ogóle będzie miał ochotę po jeden z nich sięgnąć, ale wychodził z założenia, że kofeina jeszcze nikomu nie zaszkodziła w obliczu rodzinnego kryzysu. A już zwłaszcza nie o porze tak wczesnej jak ta, o której mieli się dziś spotkać.
Zanim ruszył pod wskazany mu adres, przez chwilę patrzył nieco pustym, przynajmniej dla pobocznego obserwatora, wzrokiem, wprost przed siebie - na spowitą poranną mgłą ulicę i znajome domy majaczące po obydwu jej stronach. Jego pamięć działała jak włączający się nieproszenie projektor, serwujący brunetowi wspomnienia sprzed ponad dziesięciu lat. Wykradanie się z domu, podawszy wcześniej rodzinie jakąś banalną wymówkę. Ekscytację napędzającą każdy krok, gdy wyruszał na spotkanie z Malcolmem. Dreszcz podniecenia na myśl, że chłopak jest jego własnym sekretem.
Dziś, Ollie Everhart czuł głównie zmęczenie. I nawet nie próbował sobie wmówić że chodziło wyłącznie o fakt, że jego zegarek właśnie wskazał piątą rano. Chryste, musiał wziąć się w garść, i przestać robić z tego jakąkolwiek wielką historię. Ot, Mal potrzebował pomocy, a on mógł jej akurat udzielić. Proste. Nie wszystko musiało mieć drugie dno, nie każdy gest stanowił dowód na istnienie jakiegoś nierozwiązanego sentymentu. (Chociaż, zważywszy na to, jak zakończyła się jego ostatnia nocna misja ratunkowa, być może powinien zacząć nieco ostrożniej dobierać sobie pasażerów).

Pod odpowiedni adres dotarł parę minut przed umówioną godziną. Nie wyłączył nawet silnika; dojmujący jesienny chłód zdążył już przeniknąć przez materiał kurtki, a ogrzewanie dopiero zaczynało robić swoje. Zamiast żartobliwie wciskać klakson (jak zrobiłby to przed dziesięcioma laty), sięgnął telefon i wystukał krótką wiadomość.

Jestem na dole. Bez pośpiechu.

Odłożył telefon na konsolę, poprawił ułożenie protezy i oparł głowę o zagłówek. Przez przednią szybę obserwował okna budynku, zastanawiając się mimochodem, czy Malcolm zdążył w ogóle zmrużyć oko. Jeśli nie, może będzie drzemał przez całą drogę, aż dotrą do celu, ratując ich tym samym od konieczności konwersowania o takich rzeczach, jak pogoda, korki, i wciąż rosnące ceny benzyny, albo trwania w napiętym, niewygodnym milczeniu. Może Ollie katastrofizował - bo przecież podczas ostatniego spotkania poradzili sobie z ciszą całkiem wprawnie, ostatecznie burząc ją rozmową pogłębiającą się wraz z każdym kolejnym, wypijanym przez nich drinkiem. Teraz jednak zamiast tequili albo ginu, mieli do dyspozycji tylko kawę, wodę, i jakiś żałosny, złapany na wszelki wypadek energetyk wciśnięty do skrytki na dokumenty i mapy, którego obecność sprawiała, że Ollie znów czuł się jak nastolatek.
Z zamyślenia, Everharta wyrwał wreszcie ruch przy drzwiach wejściowych budynku - najpierw cień, potem coraz wyraźniejszy zarys męskiej sylwetki którą przecież rozpoznałby na drugim końcu świata. Zabawne, jak bardzo mgła potrafiła przypominać dym. Jeszcze zabawniejsze: jak dużą ulgę Oleander poczuł, gdy wreszcie Mal wyłonił się z mlecznej szarości, dając Ollie'mu absolutną pewność, że mu się to wszystko zwyczajnie nie śniło.
- Dzień dobry - Powiedział, wysiadając z samochodu głównie za sprawą przyjacielskiej kurtuazji. Nie wiedział, czy powinien Malcolma objąć, uścisnąć mu dłoń, czy przybić sobie jakąś kretyńską, męską piątkę, jakby szykowali się na radosną, kompletnie niedwuznaczną wycieczkę. Ostatecznie zdecydował się na krótki, niemal pragmatyczny uścisk, jednocześnie wyciągając rękę po bagaże Bremersa. - Sprawdziłem trasę. Powinniśmy dotrzeć na miejsce niewiele po dwunastej - Oznajmił, choć przecież powinien był spytać jak Mal się ma, i czy czegoś jeszcze potrzebuje. Pragmatyzm był jednak wygodny. Bezpieczny. - Po drodze będzie też parę miejsc, w których moglibyśmy coś przegryźć... Jeśli, oczywiście, będziesz miał apetyt.
A on? Co za problem. Najwyżej zadowoli się kawą i kurzem.

malcolm bremers

[malcolm bremers]

#3

{outfit}

Kłótnia zdawała się wisieć w powietrzu kilka godzin, zanim eskalowała od drobnostki, do dramatycznego, poprzedzonego trzaskiem drzwi, wyjścia. Świadomość, że częściowo Sarah miała bardzo sporo racji, nie pchnęła Malcolma do tego, by za nią jakkolwiek ruszyć. Nie przejął się też dźwiękiem odpalanego silnika, dochodząc do nieco paskudnego wniosku, że prawdopodobnie oboje tego spokoju w tej chwili potrzebowali.
Jej nagły wyjazd stał się jednak trochę problematyczny te kilka godzin później, gdy odebrał telefon ze szpitala. Po usłyszeniu wszystkich informacji, w pierwszej chwili wybrał nawet numer do Sarah, ale nim nacisnął zieloną słuchawkę, zdał sobie sprawę, że robiłby to nie tyle po to, by załagodzić konflikt, ile przez fakt, że potrzebował auta. Nie chciał tego rozwiązywać w ten sposób, wiedząc, że zapanowanie nad nerwami i odpoczynek, przypomni mu, że nie był — przynajmniej kiedyś — aż tak beznadziejnym mężem człowiekiem.
W jakim świetle stawiał go jednak fakt, że wygrzebałby z listy kontaktów na swoim telefonie co najmniej pięć innych osób, które mógłby poprosić, ale tego nie zrobił? Z pełną premedytacją napisał właśnie do Olandra, wiedząc, że jeśli miał wybrać jedną osobę, z którą dobrowolnie zamknie się w aucie na kilka godzin, inne opcje nie istniały. Chciał, żeby był to Ollie, nawet jeśli ostatnie spotkanie pozwoliło mu wygodnie założyć, że nie musiał szukać pretekstów, by się z nim spotkać.
Nie chodziło jednak przecież tylko o to. Obecność ojca w szpitalu budziła w Malcolmie całą masę uczuć, z którymi nie radził sobie najlepiej. Odnajdywał jakiś psychiczny komfort w myśli, że będzie miał obok siebie akurat jego. Co było dość problematyczne i nieco mylące, ale szczęśliwie dla Malcolma, dobrze radził sobie z wypieraniem niewygodnych wniosków.
Przed umówionym spotkaniem starał się wyrwać tej nocy kilka godzin snu. Udało mu się to z trudem, a gdy rozbudził go sygnał budzika, był więcej, niż pewien, że odpłynął w pełni dopiero przed kilkoma chwilami. Czuł się jeszcze mocniej zestresowany i spięty, czego nie uspokajały nawet przytaczane w pamięci słowa kobiety, z którą rozmawiał o stanie swojego ojca. Mógł też nie być z nim najbliżej w tym dorosłym życiu, ale nie ściągało to z ramion Malcolma metaforycznego ciężaru.
Zjawił się przed domem w kilka minut po otrzymaniu smsa. Zamknął drzwi i ruszył w stronę auta, czując jak zdradziecko mocniej uderzyło mu serce, gdy wzrok przesunął się po sylwetce Oleandra. Poprawił na ramieniu torbę, której wąski pasek, wżynał mu się niewygodnie w ramię.
— Hej — przywitał się, gdy wysiadł z auta. Kiedy ręce Oleandra na kilka chwil owinęły się wokół ciała Malcolma, miał wrażenie, że poczuł bijące od niego ciepło, mimo kilkunastu dzielących ich warstw ubrań. Sam jego widok sprawił, że pierwszy raz, odkąd pokłócił się z Sarah aż tak, poczuł jakiś spokój, z wolna ogarniający jego spięte ciało. W jego wyniku zdołał nawet unieść lekko kąciki ust, w uśmiechu.
— To dobrze, to całkiem sensowny czas — podsumował, a że zabrzmiało to gorzej, niż wydawało się brzmieć w jego głowie, ściągnął brwi lekko zakłopotany. Podał mu torbę, by mógł ją wrzucić do bagażnika, gdy sam zajmował miejsce pasażera. Ściągnął z głowy czapkę, odkładając ją na siedzenie do tyłu. — Dzięki, że znalazłeś czas — dodał jeszcze krótko. Istniało mnóstwo powodów, dla których mógłby mu zwyczajnie odmówić. Od wygodnego nie mam czasu, do całkiem szczerego i uzasadnionego nie jestem ci nic winien. Mal musiałby przyjąć ten fakt i po prostu jakoś go przełknąć.
Kiedy kręcił się na swoim łóżku, próbując na kilka chwil zmrużyć oko, zastanawiał się nad odpowiedzią na ewentualne pytanie o auto Malcolma. Mógł skłamać, zasłaniając się mechanikiem, bo myśl o przytaczaniu w uzasadnieniu imienia żony, wydawała mu się cholernie niewygodna. Czy Oleander zapyta o to, czemu nie jechała z nim? Czy może nie chciałby słuchać o żonie Malcolma równie mocno, co Malcolm nie chciałby o niej mówić?
— Powinniśmy się zatrzymać. Chętnie odwdzięczę ci się śniadaniem za to, że przyjechałeś — zapewnił go jeszcze. Żołądek Malcolma może i ściskał się z przynajmniej piętnastu różnych powodów, ale brał pod uwagę, że nie tylko jego potrzeby podczas tej trasy były istotne. — Jakbyś chciał się zamienić op drodze to też będzie okej — dodał. Było cholernie wcześnie, a ich czekało kilka godzin podróży, więc nie miałby problemu z tym, by odciążyć Oleandra w pewnym momencie, przejmując rolę kierowcy. Na przykład, gdyby chciał się zdrzemnąć. Mal wiedział natimiast, że niekoniecznie miał na to szanse.

oleander everhart

[oleander everhart]

To prawda - preteksty rzeczywiście nie były im chyba ani trochę potrzebne... Ale, nadal, pozostawały zwyczajnie wygodne. Nie od dziś Ollie miał świdomość, że pewne kroki podejmowało się w życiu o wiele szybciej i pewniej, jeśli dało je się czymś sensownym wytłumaczyć. Na przykład trudnością, by odmówić przyjacielowi w potrzebie - skutecznie wymawiając się przy tym zwykłą, ludzką p r z y z w o i t o ś c i ą, i skutecznie zaprzeczając jakimkolwiek innym pobudkom niż te czysto altruistyczne.
Wbrew temu, na co wskazywać mogła jego imponująca aparycja i przystojne rysy twarzy, które Everhart z wiekiem coraz sprawniej potrafił świadomie podkreślać fryzurą tak przemyślaną, jak i regularnie oddawaną w ręce zaufanego fryzjera, oraz dobrze skrojonymi ubraniami, brunet naprawdę nie cierpiał na żaden syndrom głównego bohatera. Od lat budował cały stelaż swojej tożsamości nie na tym, jak wyglądał, albo co o nim myślano, ale na byciu potrzebnym, traktując samego siebie trochę jak przydatne narzędzie w dłoniach losu, albo psa pasterskiego, którego głównym zadaniem było pilnowanie, by innym nie stała się żadna krzywda. Pod kątem profesji zdawało się, że wybity z jednego zawodowego toru, wpadł z deszczu pod rynnę - w końcu strażaków od psychoterapeutów różnił niekiedy głównie uniform i format pracy; i ci, i ci pracowali na godziny, radząc sobie z najróżniejszymi kryzysami, i dbając o to, by poszkodowany wyszedł z nich z jak najmniejszą ilością obrażeń, choć szkody były czasem nieuniknione.
Chodziło, w każdym razie, o to, że Ollie cieszył się gdzieś w głębi duszy, że nie chodziło dziś o niego. Oczywiście, szczerze i głęboko współczuł Bremersowi złych wiadomości o stanie ojca, konieczności zmiany planów by towarzyszyć mężczyźnie w szpitalu, i awarii samochodu, który ewidentnie nie mógł znaleźć sobie mniej odpowiedniego momentu na usterkę. O wiele swobodniej czuł się jednak w roli pomagającego niż tego, który potrzebowałby pomocy.
- Tak myślę - Przytaknął rzeczowo. Mało było, przynajmniej w przeświadczeniu Ollie'go, tematów równie neutralnych, a jednocześnie męskich w brzmieniu, jak planowanie trasy wyjazdowej z miasta. Nauczył się tego od własnego ojca, który podczas tych rzadkich, rodzinnych wakacji gdy ich liczną gromadę stać było wreszcie na prawdziwy wyjazd poza granice Toronto na dłużej niż parę dni, potrafił spędzić niemal całą podróż dywagując z jego starszymi braćmi na temat tej albo innej autostrady, rodzaju najezdni, albo obwodnicy, której obranie miało oszczędzić im pół godziny jazdy. Obserwując rodziciela i braci zza przesłony siedzeń, Oleander widział, że nigdy się nie dotykają - nawet gdy ich dłonie znajdowały się tak blisko, sięgając po tę samą mapę, albo starając się wybrać odpowiednie ustawienie w systemie nawigacji. Czasami wydawało mu się, że ojciec znajduje się o włos od otoczenia Aresa ramieniem, albo pieszczotliwego rozczochrania młodszemu synowi czupryny tak podobnej do jego własnej. Nigdy nic takiego się jednak nie działo. Pragmatyczne, konkretne tematy pozwalały zachować dystans, zanim zmniejszyłaby go jakakolwiek czułość. - Spodziewam się korków przy wyjeździe, ale potem powinno się poprawić. Poza tym był jakiś wypadek w okolicach Vaughan, ale powinno być po problemie - Nie sprecyzował, co w zasadzie miało to oznaczać - Zanim tam dotrzemy.
Podążając za kolejnym sprytnym aspektem własnej, rodzinnej tradycji, Everhart wprawnie spojrzał na Malcolma tak, by sprawić wrażenie, że patrzy wprost na niego, lecz jednocześnie nie zatrzymując wzroku na choć moment dłużej na żadnym z newralgicznych punktów jego twarzy. Nie na jego oczach, otoczonych podpuchniętymi zmęczeniem powiekami, pod którymi sińce rozlewały się jak niestaranna akwarela. I nie na wargach, które - nawet spierzchnięte i zaciśnięte nerwami - dało się uznać za zmysłowe. Patrzył nie tyle na niego, co wokół niego. I dopiero gdy szatyn podał mu torbę i wsiadł do samochodu, Ollie pozwolił sobie skupić wzrok na czymś bardziej konkretnym. Zarejestrował sylwetkę budynku, w którym Bremers prowadził życie bez niego z Sarah, mimowolnie starając się dostrzec cokolwiek więcej przez zaparowane nieco, i przysłonięte zasłonami okna. Czego oczekiwał? Że dostrzeże zarys sielankowej, choć może nieco przedwcześnie przystrojonej choinki? Że zamiast do jego mieszkania, zajrzy w te zakamarki świata Malcolma, do których nie miał dostępu? A może, że przez okienną framugę zobaczy sylwetkę kobiety, której Mal oddał serce, przyszłość, i nazwisko, nadając wreszcie konkretny kształt własnej zazdrości?
- Dobra - Skinął głową. Nie lubił, gdy ludzie przesadnie wynagradzali go za rzeczy, które jemu samemu wydawały się jedynie naturalnym instynktem, ale obietnica śniadania nie była przesadzonym wynagrodzeniem za ładne parę godzin fatygi (i to w dwie strony). - Jeszcze nie teraz, ale jestem pewien, że za parę godzin będę gotów zabić za stos naleśników i drugą kawę. - Przyznał. Czy Mal jeszcze pamiętał, jak bardzo na łopatki potrafiła Oleandra rozłożyć przyzwoita porcja syropu klonowego? Czy pamiętał jeszcze smak słodyczy spijanej z jego ust?
Drugiej propozycji, jak Mal zresztą przypuszczał, nie potrafił nie odmówić. I to z przyczyn znacznie bardziej oczywistych niż jakaś tam duma albo samochodowa terytorialność.
- Nie miałbym nic przeciwko, ale zmiana ustawień w tym samochodzie to prawdziwy koszmar, Mal - Powiedział, sadowiąc się za kierownicą. Jakby miało to cokolwiek tłumaczyć, klepnął dłonią drążek zmiany biegów - Też tego nie wiedziałem, ale prowadzenie z protezą to zupełnie inna operacja. Odwdzięczysz mi się w jakiejś innej formie - Zapewnił. W naturze, chciał dodać, jak pewnie bez skrupułów zrobiłby to przed laty. Byłoby to jednak nie tylko nie ma miejscu, ale przede wszystkim niedojrzałe. A Oleander Everhart był przecież chodzącą definicją dorosłości i powagi.
Zapiął pas i zablokował drzwi, a potem ostrożnie wyprowadził samochód z podjazdu. Prowadzenie zawsze napawało go spokojem, i domyślał się, że przynajmniej jeden z nich powinien go dzisiaj zachować.
- Nie musimy o tym rozmawiać jeśli nie chcesz - Zaczął ostrożnie - Ale wiesz coś więcej? O ojcu. Jakiekolwiek nowe informacje?

malcolm bremers

[malcolm bremers]

Sama trasa nie mogła interesować go w tym momencie mniej. Myśli, które nie krążyły wokół tematu ojca, przypadkowo zaczepiały w większości o samego Oleandra. Chciał zadać mu całą masę pytań — nie tylko przez (stanowiące najprawdziwszą oczywistość) słabość i ciekawość, ale przez i chęć zakotwiczenia myśli w temacie jakkolwiek przyjemniejszym. Czuł w tej chwili oganiające go zmęczenie, związane z natężeniem rzeczy, składających się na ostatnie godziny. Od kłótni, przez rozmowę z pielęgniarką i chaos, z którym Bremers nie radził sobie w życiu wcale, ale walczył z tym zmęczeniem, nie chcąc zostawić go w tej drodze samego.
— Jesteś bardzo dobrze przygotowany — zauważył jedynie, ale podziw w jego głosie był w pełni zasłużony. Nie planował dawać odczuć Oleandrowi swojej obojętności względem czekającej ich trasy. Nie tylko za sprawą czystej przyzwoitości, ale w wyniku tego ciepła, które kumulowało się gdzieś pod malcolmowym sercem i które rozlewało się jako wynik tej rozczulającej gotowości, którą wykazał się Ollie. To samo uczucie sprawiło, że gdy tylko przekręcił się w swoim siedzeniu nieznacznie, opierając skronią o zagłówek, co pozwalało zawiesić spojrzenie na profilu Everharta, pojawiła się w nim nieśmiała potrzeba, by sięgnąć dłonią do przydługich kosmyków, lekko zakręconych tuż nad karkiem. Nie przekroczył jednak tej granicy, zostawiając ten gest w sferze chciałbym, zastąpiony jedynie uniesieniem kącików w lekkim uśmiechu.
Wiedział, że z całym tym bałaganem nie chciałby pakować się do samochodu nikogo innego. Przemknęło mu przez myśl, w trochę gorzkim wydźwięku, że może dobrze stało się, że Sarah wybrała taki termin na kłótnie. Zamknięcie się z nią w samochodzie na kilka godzin — a wiedział, że nie dałaby mu tej przestrzeni, zasłaniając się wygodnie troską — stanowiłoby nie tylko wyzwanie, ale też i lekką torturę.
Kiedy więc kilka sekund później, po tym przeciągającym się spojrzeniu, które zawiesił na twarzy Oleandra, potrząsnął lekko głową, nie była to jedynie próba pozbycia się kosmyków włosów, wciskających mu się do oczu, a dosłowna próba pozbycia się z głowy niewygodnych wniosków. Tych, których nie potrzebował, by i tak przylepić sobie łatkę najgorszego męża.
— W takim razie za kilka godzin rozejrzę się w poszukiwaniu jakiegoś miejsca, o które możemy zahaczyć — obiecał, zdając się na niego w kwestii posiłku. Zaciśnięty ze stresu żołądek pozbawiał go apetytu. Nie ostudziło to jednak z wolna dryfujących myśli, przynoszących trochę dawnych wspomnień, związanych ze wspólnymi śniadaniami.
Nie umiałby określić, czy to wynik wczesnej godziny, nadmiaru emocji, czy zwyczajowego faktu, że przy trzecim z kolei spotkaniu jakoś trudniej było udawać, że nie miał do Everharta żenującej wciąż słabości. Może łatwiej byłoby ją ostudzić, gdyby nie ciasna przestrzeń, szybko przesączona zapachem Oleandra. Zaskakujące było, że wcale go te majaczące przed nimi godziny nie przerażały — wręcz przeciwnie, wiązały się raczej z poczuciem spokoju, które ogarnęło go po raz pierwszy od kilku godzin.
— Jasne, ale jakbyś naprawdę miał dość, poradzimy sobie ze zmianami — dał mu słowo. Rozumiał argumenty, padające ze strony Oleandra, ale nie chciał wykorzystywać go całkowicie, nie oferując od siebie niczego. Tym bardziej że czekała ich stosunkowo długa droga. Złożyłby mu podobną ofertę, nawet gdyby Ollie posiadał dwie nogi, słowo.
W żadnym momencie nie pomyślał o tym, że ta droga może wypełnić się niezręcznością, czy ciszą, przerywaną niekomfortowymi wstawkami. Ostatnim razem, gdy z taką łatwością podejmowali kolejne tematy, przygotowywali się do tego popijanymi w międzyczasie drinkami. Teraz nie mieli tego ułatwienia, ale Mal wiedział, że nie było to zmartwienie, które powinien dorzucić do swojej rozbudowanej już listy.
Nie umiał określić, czy mówienie o ojcu było tym, czego potrzebował, czy wręcz przeciwnie i milej byłoby przez kilka godzin udawać, że nie czeka go wizyta w szpitalu. Zanim wniosek dotyczący tego sformułował się w głowie Malcolma z jego ust mimowolnie popłynęły słowa. — To chyba nic takiego. Tak przynajmniej powiedziała mi pielęgniarka, gdy dzwoniła. Podobno miał dużo szczęścia, bo mogło być gorzej, ale musieli operować, więc nie powinien obudzić się w pustej sali — nakreślił ogólnikami to, czego dowiedział się podczas krótkiej, telefonicznej rozmowy. Zakończył to wszystko lekkim wzruszeniem ramion, czym chciał chyba podkreślić, że to nic takiego — tak usłyszał i tego potrzebował się trzymać.
Zdał sobie sprawę, że przez kilka ostatnich minut siedział w tej mniej wygodnej pozycji, pozwalającej mu na wygodne ulokowanie spojrzenia na twarzy Oleandra, zwróconej do niego profilem i niczym przyłapany gówniarz, oparł się wygodniej plecami o siedzenie, zawieszając spojrzenie na drodze.
— Jest okej jak coś — wtrącił jeszcze. Jest okej z nim, z nimi, czy z tym, co czuł? Nie umiałby tego rozwinąć, bo słowa jakoś mu uciekły, ale wtrącił to mimowolnie, uznając, że Ollie powinien wiedzieć.

oleander everhart

[oleander everhart]

Nie spodziewał się ze strony Malcolma ani szczególnych przejawów wdzięczności, ani też podziwu, i tym bardziej ich nie oczekiwał, przede wszystkim dlatego, że pośpieszenie szatynowi z pomocą, zwłaszcza teraz, gdy jakimś cudem ewidentnie obydwaj podjęli się reanimowania ich dawnej relacji, wydawało mu się po prostu niesłychanie naturalną czynnością. Nie dało się jednak zaprzeczyć, że nuta uznania pobrzmiewająca w tonie Bremersa miło połechtała tą część oleandrowej osobowości, do której rzadko się przed samym sobą przyznawał.
Nie chciał robić sobie nadziei - nie wiedziałby nawet na co mógłby liczyć albo czekać - ale dopiero brak neutralności czy obojętności ze strony Malcolma uświadomił mu, jak bardzo nieznośne byłoby ich potencjalne odczucie. Mógł udawać ile chciał, że mu nie zależało, ale byłoby to kompletną farsą, nawet jeśli sam nie potrafił jeszcze do końca stwierdzić czego oczekiwał od ich wznowionej znajomości. Gdyby ktoś spytał go o to jeszcze przed paroma tygodniami, Ollie bez zawahania stwierdziłby, że nie potrzebuje nowych przyjaciół; jasne, mógł pozostawać otwarty na potencjalne znajomości, ale był wystarczająco zajęty studiami, istniejącymi już przyjaźniami, i pracą w bibliotece, która nieodzownie wiązała się z ciągłymi interakcjami z innymi, czy miał na to ochotę, czy akurat nie, żeby aktywnie szukać jakichkolwiek nowych kontaktów. Samą myśl, że między Malcolmem i nim mogłoby teraz odrodzić zrodzić się coś zabarwionego romantyzmem, Everhart trzymał natomiast na bardzo krótkiej smyczy. Bo była to perspektywa niebezpieczna, nieprzewidywalna, i taka, której pod żadnym pozorem nie należało karmić i rozpieszczać.
Musiał chyba domyślić się ruchu, przed którego poczynieniem Malcolm właśnie się tak heroicznie powstrzymywał, ale wszystko to działo się na kompletnie przedświadomej płaszczyźnie. Nadal pilnując drogi, skręcił jednak lekko szyję by odwzajemnić spojrzenie drugiego mężczyzny, i gdyby Mal faktycznie wyciągnął ku niemu teraz dłoń, pewnie zamiast na niesforność kosmyków, natknąłby się na łuk jego policzka i skroni. Może wówczas Oleander odruchowo nakryłby jego palce własnymi? Zamykając ciepło męskiej dłoni w swojej, tym samym pogłębiając znajomy, kojący dotyk.
Nic takiego jednak się nie stało, bo Malcolm dzielnie trzymał ręce przy sobie, Ollie zaś - na kierownicy.
- Umowa stoi - Zgodził się, jednocześnie prawie skreślając zadanie poszukiwania odpowiedniego miejsca na późne śniadanie lub wczesny lunch z własnej listy zadań. Prawie, bo nie wykluczał w pełni możliwości, że Malcolm mógłby się na przykład zdrzemnąć, i wtedy obowiązek znalezienia odpowiedniego przystanku po drodze powróciłaby na nowo do niego. Nie miałby nic przeciwko takiemu scenariuszowi - i to bynajmniej nie dlatego, że pozwoliłoby mu to uniknąć rozmów z Bremersem, znalazłszy ukojenie w ciszy i niskim szumie kół trących o nawierzchnię autostrady. Wyobrażał sobie po prostu, jak bardzo Mal musiał być wycieńczony, i jak bardzo potrzebne mogły być mu teraz dwie czy trzy dodatkowe godziny spędzone w ramionach Morfeusza.

Poza tym zawsze lubił patrzeć na niego, gdy Malcolm spał.

Potrząsnął lekko głową, zupełnie tak jak szatyn przed chwilą starając się wyprosić z jej wnętrza przyjemne, ale zupełnie nieproszone wspomnienia. Z powrotem skupił wszystko co miał - wzrok, uwagę, myśli - na obranej przez siebie trasie, rejestrując zmiany miejskiego krajobrazu, coraz mniej subtelne im bliżej znajdowali się do wlotu na drogę wyjazdową z miasta. Już za moment, patchwork zadbanych domów mieszkalnych, niższych i mniej imponujących budynków, oraz majaczących gdzieś w tle wieżowców i kompleksów użytkowych, miał przerodzić się w obraz znacznie bliższy naturze i znacznie rzadziej poprzetykany śladami ludzkiej obecności. Ollie przez moment rozpamiętywał, jak dawno temu ostatnio znalazł się w otoczeniu prawdziwej natury, a nie wyłącznie erzacu zapewnianego przez przyuczelniany park, w którym szukał czasami wytchnienia od uniwersyteckich bolączek. Zaraz potem znów łypnął krótko na Malcolma.
- Mhm, nie wątpię, że sobie poradzimy - Uśmiechnął się przelotnie, choć w gruncie rzeczy ze zmianami sam radził sobie zazwyczaj dosyć kiepsko. Czasami podejrzewał, że może naprawdę był jednym z tych wysokofunkcjonujących nieszczęśników, u których w dzieciństwie przegapiono cechy autyzmu? Przywyknięcie do nowości - zwłaszcza, jeśli czuł, że nie ma nad sytuacją pełnej kontroli - raczej stresowało go niż ekscytowało, choć może po byłym strażaku należałoby spodziewać się większej sympatii do spontaniczności.
- Och, oczywiście, że nie - Wtrącił zaraz, w reakcji na wzmiankę o tym, że nie tylko ojciec Malcolma, ale w odczuciu Everharta nikt nie powinien budzić się w szpitalnej sali sam. Jakby już sama dezorientacja powoli ustępująca miejsce lękowi, który dopadał człowieka budzącego się z narkozy, nie były wystarczająco trudne. Coś, w końcu, o tym wiedział - o wiele lepiej, niż kiedykolwiek by tego chciał. - Bardzo dobrze, że jedziemy, Mal. Mam w tej kwestii absolutne zero wątpliwości. - Zapewnił, choć nie był pewien, czy było to pomocne, i czy szatyn w ogóle potrzebował od niego teraz podobnego pokrzepienia.
Nie czuł się przy tym ani trochę niezręcznie; ogarniający go stan był raczej formą dziwnego oczekiwania, choć nie potrafił stwierdzić na co. Zapewnienia złożonego mu przez przyjaciela natomiast raczej nie kupił, ale nie przypuszczał, że spieranie się z nim w tej chwili byłoby szczególnie pomocne.
Zdjął dłoń z kierownicy, sięgając po telefon, porzucony gdzieś na półeczce pod deską rozdzielczą, ale za wczasu podpięty pod samochodowe głośniki.
- Okej - Powiedział, tym samym starając się dać Bremersowi do zrozumienia, że nie będzie drążył, ale chętnie posłucha. Jeśli mimo to ciekawość paliła go w splot słoneczny, nie zamierzał dać jej większego upustu. Zamiast tego przebiegł palcem po wyświetlaczu telefonu - Fleetwood Mac, jak w dwutysięcznym piętnastym, czy masz inne preferencje? - Zapytał, przekazując Malcolmowi telefon - W razie czego śmiało, Mal. Możesz mieć dziś zaszczyt didżejowania.

malcolm bremers

[malcolm bremers]

Czasami myśli o tym, że c h c i a ł b y, żeby platoniczne spotkania zostały podszyte romantyczną nutą, rozlewały się po jego ciele w formie przyjemnego dreszczu. Były to jednak za każdym razem wnioski z rodzaju tych wstydliwych, przez które zaraz sprowadzał się na ziemię, przypomnieniem o kulejącym małżeństwie, w którym tkwił. Żył w nim i względnie funkcjonował i chociaż nie była to sytuacja idealna, to póki b y ł a, zamykała wszelkie furtki, które sobie żałośnie otwierał.
Te nadzieje wydawały się przecież tak samo nie fair w stosunku Sarah, co i Oleandra, a — do czego przyznałby się pewnie z podobnym wstydem, z jaki godził się, że takie wnioski się w ogóle rysowały — to ta druga opcja studziła jakoś rozpędzone, zbyt śmiałe i dryfujące na sentymencie myśli. Może nie miał już nastu lat, ale chwilami zachowywał się jakby to jego gówniarska natura dochodziła do głosu.
Wychodziło więc, że Malcolm Bremers był w najlepszym razie głupi, skoro sam szukał tych momentów, kiedy mogli spędzić trochę czasu razem. Byłby więc pełen rozczarowującej zazdrości, gdyby wiedział, że w przypadku Everharta, zbyt śmiałe wnioski pozostawały pod kontrolą. Nie rzekomą, a całkiem świadomą, trzymającą go dalej od tej krawędzi, nad którą zdawał się balansować Mal.
Odwrócenie twarzy w stronę szyby wydawało się w tej chwili prawie wysiłkiem. Widok, który migał gdzieś z wolna, w którym budynki przeplatały się z naturą, był może i miły, ale nie mógł równać się z profilem Oleandra, który śledził z takim zaangażowaniem. Lubił przecież odkrywać nowe zmiany w jego twarzy, przypominając sobie jednocześnie, jak niesfornie układały się jego włosy wtedy. Przyspieszało to rytm jego serca, a to z kolei budziło w nim kolejne wyrzuty sumienia.
Przez co czasami miewał wrażenie, że już składał się z nich cały. Pełne metr osiemdziesiąt poczucia winy.
Skinął głową, zgadzając się ze słowami, które padły z ust Olliego. Przemknęło mu przez myśl, że on poczułby się paskudnie, gdyby po wypadku jego sala świeciła pustkami. Co było stosunkowo możliwe, skoro osoba, która figurowała na liście kontaktowej aktualnie nie odzywała się do niego słowem, nie mając pojęcia, że gdyby wróciła aktualnie do ich domu, nawet nie zastałaby tam Malcolma.
Pomyślał też o tym, że chciałby zyskać możliwość odwiedzenia Oleandra wtedy w szpitalu, gdy jego życie trochę wywróciło się do góry nogami. Wtedy, kiedy Malcolm był daleko od Toronto, zupełnie nieświadomy wypadku, w którym Oleander uczestniczył. Czy wtedy Ollie też uznałby, że miło było budzić się w sali, w której pojawiali się ludzie? W której pojawiały się też i duchy?
Przejął podany mu telefon, zerkając na niego tak, jakby po trochu się go obawiał. Może przemknęło mu przez myśl, że gdy z taką starannością będzie dobierał piosenki, wypełniające auto, nagle na ekranie pojawi się wiadomość, której wcale nie chciał widzieć, a może po prostu wiedział, że było to urządzenie skrywające całą masę odpowiedzi na pytania, których nie umiałby nawet sformułować. Przesunął więc palcem po ekranie prawie z najwyższą ostrożnością, wybierając w aplikacji zespół, o którym sam Ollie wspomniał.
Przywołanie dwa tysiące piętnastego było nie tyle zachętą, ile samą odpowiedzią. Zablokował ekran dość gorączkowo, odkładając go później tuż obok drążka zmiany biegu.
— Możemy zacząć sentymentalnie, ale bez śpiewania z mojej strony — wtrącił jeszcze, wiedząc, że Oleander musiał pamiętać to, jak chętnie Mal angażował się w lecące piosenki, nie zawsze trafiając w odpowiednie dźwięki. Nie było to jednak nic, co studziłoby jego wokalne zapędy.
Kiedy poleciały pierwsze wersy Go your own way, uśmiechnął się prawie zażenowany, mając wrażenie, że był to pstryczek od losu. Tak uszczypliwy, że odchrząknął nerwowo, szukając tematu, który mógłby podjąć, byleby tylko nie zdradzać, jak dziwnie czuł się ze słowami, śpiewanymi im gdzieś w tle.
— Masz jakieś zobowiązania, przez które musimy wrócić na konkretną godzinę? — zapytał nagle, jakby dopiero teraz dotarło do Bremersa, że poświęcenie Oleandra mogło krzyżować mu także późniejsze plany na ten dzień. Jeśli czas, który mógł mu poświęcić liczony był w godzinach, Mal postara się zorganizować wszystko tak, by jednak nie nadwyrężać dobrej woli Oleandra.
Sięgnął po kawę, którą Ollie mu zagwarantował i napił się trochę napoju, chcąc tym sposobem asekuracyjnie zapanować nad sennością, która — jak doskonale wiedział — w niedługim czasie da o sobie znać.
— Bardzo przyzwoita — skomentował trochę zaczepnie, w nawiązaniu do paskudnej kawy, która po tylu latach była pierwszą rzeczą, którą wypili w jego urodziny. Z jednej strony miał wrażenie, że odbyli tę rozmowę zaledwie tydzień wcześniej, a drugiej, czuł jakby wykonali gdzieś pomiędzy bardzo duży krok do przodu, przypominając sobie, że potrafili ze sobą rozmawiać. W przeciwnym razie nie siedzieliby dzisiaj w tym aucie.

oleander everhart

[oleander everhart]

Malcolm Bremers bynajmniej nie był jedynym znajomym Olliego, który na małżeństwo zdecydował się jeszcze przed osiągnięciem trzydziestki. W strażackich zastępach w zasadzie nie było to niczym szczególnie nietypowym — zdawało się bowiem, że obcowanie z własną śmiertelnością na porządku dziennym potrafiło nadać różnym życiowym decyzjom pilności, od której w innych okolicznościach byłyby raczej wolne (jaki motyw mógł kierować akurat inżynierem oprogramowania — Ollie nie miał pojęcia). Nie trzeba było zresztą szukać daleko. Najstarszy brat Oleandra wziął ślub w dwudziestym siódmym roku życia, jego właśni rodzice zaś, sięgnąwszy raptem dwudziestu pięciu lat, wychowywali już swojego pierworodnego (o rodzicielstwie bez ślubu nie było zaś w ich środowisku mowy).
Sam Ollie myślał jednak czasem, że chyba kompletnie upadłby na łeb, decydując się na małżeństwo, tak w swoim obecnym wieku, jak i sytuacji. Nie chodziło już nawet o to, z kim — był, może trochę narcystycznie, pewien, że przy odrobinie poszukiwań znalazłby jakąś kandydatkę albo kandydata. W głowie nie mieściło mu się po prostu, by związać własne życie z cudzym małżeńskim supłem raptem parę lat po tym, jak (rzekomo) jego kora przedczołowa osiągnęła dopiero względną dojrzałość strukturalną. Przecież czy nie było tak, że samego siebie nie znał jeszcze wystarczająco dobrze? A co tu dopiero obiecywać komuś, że się go nie opuści aż do…
No właśnie.
Nad faktem, że Mal wybrał w swoim życiu zupełnie inną drogę, w ostatnich tygodniach Ollie zastanawiał się głębiej, niż chciałby kiedykolwiek przyznać na głos. W jakimś sensie imponowało mu to, w innym zaś po prostu wychodziło poza jego zdolność pojmowania. Tym bardziej że w pożarze stracił nogę, a nie wzrok — widział więc przecież, że nawet za fasadą względnej funkcjonalności związek Malcolma nie sprawiał wrażenia czegoś, co kwitło, a raczej więdło. Jak do tej pory, nie starczyło mu jednak nigdy odwagi, żeby przyznać przed samym sobą, że perspektywa ta nie budziła w nim wyłącznie współczucia, i na podstawie tego spostrzeżenia porwać się na jakiś konkretny krok, który mógłby przechylić szalę jego relacji z Bremersem w zupełnie innym kierunku.
Nie dlatego, bynajmniej, że wierzył, że sam jest człowiekiem szczególnie cnotliwym, niezdolnym do wyrządzenia komukolwiek krzywdy, ani nawet dlatego, że miał na temat małżeńskiej wierności poglądy bardziej konserwatywne niż przeciętny trzydziestolatek. Przeciwnie, w swoim życiu zdążył już popełnić wystarczająco dużo błędów, żeby wiedzieć, że moralność rzadko kiedy układała się w tak jednoznaczne kategorie, jak chcieliby tego ludzie przyzwyczajeni do wydawania sądów z bezpiecznej odległości. Po prostu nie chciał ryzykować budowania własnego szczęścia na cudzym nieszczęściu, albo stać się dla kogokolwiek wyjściem ewakuacyjnym z małżeństwa, które w innym razie smutnym statusem quo byłoby już pewnie do końca świata.
— Zobowiązania? — Powtórzył za szatynem, jego pytaniem wyrwany z kolejnej fali zamyślenia. — Jeśli nie liczyć mojego brata, który pewnie będzie chciał odzyskać samochód jakoś przed świętami, to nie. Nie mam żadnych zobowiązań, Mal. Nie musisz się spieszyć.
Przez moment wsłuchiwał się w muzykę, rozpoznając znajome takty. Na deklarację o nieśpiewaniu odpowiedział krótkim parsknięciem. Nie dlatego, że nie wierzył w dobre intencje Bremersa, lecz dlatego, że pamiętał aż nazbyt dobrze, jak niewiele wspólnego miały one niegdyś z jego rzeczywistymi możliwościami wokalnymi.
— Mhm, dobrze, że mnie uprzedziłeś. Już miałem zapytać, czy pamiętasz jeszcze teksty. — Uśmiechnął się pod nosem. — A kawa jest bardzo przyzwoita, bo tym razem nie robiłem jej sam — Wyznał, jeszcze zanim Malcolm narobiłby sobie nadziei względem jego cudownie nabytych w ciągu ostatnich tygodni zdolności parzenia czegokolwiek innego niż obrzydliwa, zdecydowanie zbyt mocna lura. Sprawa była prosta: to siostra pomogła mu z przygotowaniem ich dzisiejszych napojów.

Dalsza podróż upłynęła im w rytmie mniej i bardziej znajomych melodii, rozmów porzucanych w połowie i podejmowanych po chwili od zupełnie innej strony i przyjemnej ciszy, która w kojący sposób nie domagała się natychmiastowego wypełnienia trajkotaniem. Tak, jak Mal obiecał, zrobili na jakimś etapie przerwę na śniadanie, i Ollie łaskawie nawet nie próbował kłócić się o to, kto opłaci rachunek, choć pod blatem stolika jego dłoń sama uciekła natychmiast w stronę kieszeni skrywającej portfel. Na ostatnim odcinku podróży, Oleandrowi zaczęło się wydawać, że Malcolm przysnął na moment, a przynajmniej na dłuższą chwilę zamilkł, odwrócony twarzą ku szybie. Brunet nie próbował go zagadywać; prowadził ostrożnie, z uwagą, którą od czasu wypadku poświęcał wszystkim czynnościom wymagającym od niego jednoczesnego korzystania z obu nóg, nawet jeśli jedna z nich była już tylko mechanicznym odpowiednikiem dawnej anatomii.
Kiedy wreszcie dotarli pod szpital, zgasił silnik, przez krótką chwilę przyglądając się ludziom przechodzącym przez obrotowe drzwi budynku. Potem odwrócił się w stronę drugiego mężczyzny.
— Idź, Mal — Powiedział, skinąwszy głową z czymś co, miał nadzieję, przybrało kształt otuchy. — Ja znajdę sobie do roboty. I nie patrz na zegarek, dobrze?
Nie, nie zamierzał proponować, że będzie Bremersowi towarzyszył. Nie znał przecież jego ojca na tyle dobrze, żeby jego obecność przy szpitalnym łóżku mogła być czymkolwiek innym niż dodatkową niezręcznością. Poza tym Malcolm miał prawo do własnych spraw, własnej rodziny i własnego życia, nawet jeśli Oleander od kilku tygodni regularnie przyłapywał się na pragnieniu, by uczestniczyć w nim częściej. Oczywiście jako przyjaciel.

Kolejne godziny spędził w niewielkiej kawiarni niedaleko szpitala, a potem znów w samochodzie, gdzie z książką otwartą na kolanach usiłował przekonać samego siebie, że naprawdę interesuje go treść kolejnego rozdziału. Zadzwonił do swojego brata, uprzedzając go, że odda samochód dopiero wieczorem. Zjadł pół paczki kwaśnych żelek, które popił puszką coli i kolejną kawą.
Gdy Malcolm ponownie pojawił się w pobliżu samochodu, było już późne popołudnie, a niebo przybrało charakterystyczną barwę i teksturę szarej, mokrej szmaty, późnią jesienią zawsze zwiastujące rychły zmierzch. Jak do tej pory, Ollie ignorował powiadomienia podsyłane mu przez meteorologiczną aplikację w telefonie. Nawet teraz, na ostrzeżenia pogodowe łypnął tylko jednym okiem, całą uwagę ponownie skupiwszy na przyjacielu. Przechylił się przez siedzenie pasażera, pchnąwszy drzwi, by Bremers mógł wsiąść do samochodu.
- Jak... - ...się czujesz? Jak było? Mogę cię teraz wesprzeć? - ...bardzo jesteś głodny, Mal? Bo ja, mówiąc szczerze, nie dojadę do Toronto bez porządnego posiłku.

malcolm bremers

[malcolm bremers]

Chociaż na to zapewniające otuchę stwierdzenie, głowa Malcolma drgnęła w geście potwierdzenia, w tamtym momencie zakładał raczej, że wróci szybciej, niż później. Jego brak umiejętności do prowadzenia gładko rozciągających się w czasie rozmów był przecież jedną z tych rzeczy, które poza oczami, otrzymał od ojca w genach. Dawał sobie więc około dwugodzinne okienko, które w pełni miało wystarczyć, by Mal dowiedział się o jego stanie wystarczająco dużo, uspokajając przy okazji swoje własne myśli, które w całkiem przypadkowych momentach, uciekały ku najczarniejszym scenariuszom.
Może to pytanie o Sarah uruchomiło w Malcolmie jakąś nagłą potrzebę szczerości. Może też miał dość tłumienia w sobie tego, czym na pewno nie planował dzielić się z Oleandrem. Przeszli jednak tak gładko od rozmów na temat wypadku do jego małżeństwa, jakby w zwyczaju mieli rozkopywanie spraw prywatnych Malcolma na co dzień. Nie powiedział wszystkiego, ale zdobył się na taką ilość szczerości, na jaką nie odważył się w obecności Olliego.
Od kiedy Malcolm ułożył sobie to rzekomo dorosłe życie — najpierw w Ottawie, a później i w Toronto, wyliczyłby na palcach jednej ręki te momenty, kiedy znajdował czas na tak angażującą rozmowę z panem Bremersem. Stanowiło to więc zaskakująco przyjemną odmianę, z której skorzystanie przyszło mu tak łatwo, jakby takie pogawędki zwyczajnie leżały w ich naturze.
Nim się zorientował, dwie godziny zamieniły się w prawie pięć, a kiedy żegnał się ze staruszkiem, nie robił tego przez wzgląd na Oleandra, a za sprawą pielęgniarki, która jasno dała mu do zrozumienia, że cas odwiedzin dobiegł już dla niego końca. Zanim się pożegnał, dał znać, że wróci tutaj, by odebrać go ze szpitala za kilka dni, gdy tylko lekarze upewnią się, że faktycznie wyszedł z tego tak bardzo bez szwanku, jak się wydawało. Kiedy Malcolm wracał do samochodu, czuł się zdecydowanie spokojniejszy, nieco podbudowany i bez tego ciężaru, który jakiś czas temu ułożył mu się niewygodnie z lewej strony klatki piersiowej.
Może to przez pozbycie się go, poczuł jakoś wyraźniej to zintensyfikowane bicie serca, powiązane z momentem, w którym oczy Malcolma wreszcie odszukały znajomą sylwetkę. Jakoś łatwiej było ułożyć wtedy usta w uśmiechu,
Może i nie spodziewał się ponaglających go smsów, ale gdy już ta myśl o tym, że czekał cierpliwie na niego po prostu i wcale nie planował marudzić, na dobre rozgościła się w głowie Malcolma, odbiło się to dodatkowym dreszczem, przebiegającym wzdłuż kręgosłupa.
— Bardzo — skłamał. Mógłby swój głód, na dziesięciostopniowej skali ułożyć gdzieś w okolicach trójki, ale nie stanowiło to ważnego odniesienia. Wystarczyło, że Oleander zadeklarował, że bez przystanku nie będzie w stanie ruszyć dalej, by Malcolm po prostu się do niego dostosował. Dlatego zajął znowu miejsce pasażera w aucie, zapinając pasy, zanim przekręcił się tak, by lepiej widzieć jego profil. — Znalazłeś może jakieś miejsce? Jeśli nie, to chyba mijaliśmy jakąś restaurację z indyjskim jedzeniem, jeśli masz ochotę — przyznał, drapiąc się po karku, gdy szukał w odmętach pamięci, w którym faktycznie momencie ten szyld rzucił mu się w oczy. Niewykluczone, że było to jednak na chwilę przed tym, jak przysnął na siedzeniu pasażera.
Pozwolił mu ruszyć z parkingu w spokoju, a w tym czasie Mal uruchomił na nowo radio, chcąc wypełnić powstałą ciszę jakąkolwiek muzyką, nie przejmując się jednak kontynuowaniem tego, co wcześniej słuchali. Nie czekała ich wprawdzie długa droga, ale potrzebował jakiegoś zajęcia, które uspokajały nerwowe ruchy, zdradzające, że kumulowane przez cały dzień napięcie, w końcu znajdowało ujście.
— Wszystko z nim okej. Gdyby był młodszy wypuściliby go pewnie już jutro, ale zatrzymują go na kilka dodatkowych badań jeszcze — zdradził, uciekając wzrokiem na jego profil na kilka chwil. Oleander nie zapytał go o to, ale wiedział, że nie było to wyznacznikiem braku zainteresowania, a przestrzeni, którą robił dla Malcolma. Bremers chciał jednak, żeby wiedział, skoro dobrowolnie stał się częścią tego wszystkiego. — Co takiego robiłeś przez te kilka godzin? — zapytał jeszcze, zastanawiając się, czy przypadkiem znudzony i wyjątkowo zmęczony brakiem konkretnego zajęcia, nie zaczął żałować tego, że w ogóle zdecydował się na udział w tej wycieczce. Malciolm miał jedynie cichą nadzieję, że nie, bo on sam odszukiwał w jego obecności kojącą dawkę komfortu, której potrzebował. Mógł nie działać na Oleandra w ten sam sposób, ale nie chciał stanowić przyczyny niezbyt udanego dnia.
Zignorowane alerty dały o sobie znać zaledwie kilka minut później. Nie zdążyli nawet dotrzeć w żadne konkretne miejsce, gdy przednia szyba stała się przyprószona całkiem sporą dawką śniegu, utrudniającego widoczność.
— To chyba całkiem rozsądne, że zrobimy sobie przerwę od drogi teraz — zauważył, nie spodziewając się przecież, że to dopiero początek tak naprawdę i nie było to coś, co miało uspokoić się w ciągu najbliższych trzech kwadransów.

oleander everhart