[levi shelby]

honey, where are you?
i'll do what you want me to
Dobra, sprostujmy jedną rzecz, żeby wszystko było jasne, okey? Clear as the sky above us, which currently is scattered with clouds... mkay? Zavia Vanberg… wcale, a wcale nie krzątała się po głowie Leviego od momentu, gdy pocałował ją podczas blackoutu. Wcale o niej nie myślał, kiedy jechał swoim motorem i mijał miejsce, w którym prawie się zderzyli… wcaaaaale. Tylko jak mamy być ze sobą szczerzy...to całe te niemyślenie o niej... nie wychodziło mu tak idealnie, więc kiedy udało mu się zdobyć jej numer komórkowy, musiał do niej napisać. Choć się wahał, co przecież zupełnie nie było w jego stylu. A może tak naprawdę po części właśnie było? Potrafił wręcz obsesyjnie kogoś pragnąć, ale samemu nigdy nie oddać się w pełni, w obawie, że przez to nie będzie mógł już więcej szaleć albo umawiać się na niezobowiązujący seks, no nie? Tylko że serio, odkąd zobaczył ją tamtego wieczoru, cholernie jej chciał tylko dla siebie... i nawet nie przeszkadzało mu to, że nadal trochę pobolewał go nos po zderzeniu z jej dłonią. Miała siłę, skubana, trzeba było jej przyznać.

No i ku jego uciesze Vanberg wcale nie była aż tak niedostępna i trudna do przekonania, żeby do niego wpaść. A może po prostu naprawdę była głodna? Albo ciekawa, jaki był w innych okolicznościach? Obiecał sobie, że będzie się zachowywał i tego wieczoru okaże się niezwykle kulturalnym mężczyzną, żeby wkupić się w jej łaski. W końcu jej pragnął, no nie? Chciał, żeby straciła dla niego głowę, a kiedy zacznie robić się zbyt poważnie, po prostu uniesie ręce i powie, że tak naprawdę nic między nimi nie było i on nie jest gotowy na zaangażowanie. Tak, dokładnie tak. Taki był jego niecny plan.

Spędził ostatnie dwie godziny w kuchni, przygotowując swoje popisowe danie, czyli lasagne, a w drugiej misce zrobił jakąś sałatkę, bo zielenina jeszcze nikomu nie zaszkodziła, am i right? Poza tym prowadził bardzo aktywny tryb życia i lubił zjeść dobrze, ale też zdrowo. Tylko proszę tutaj czegoś źle nie zrozumieć… dobrym burgerem też by nie pogardził. Wstawił lasagne do piekarnika, żeby utrzymać ją w cieple, a sam szybko wskoczył pod prysznic. Kiedy już się wysuszył, zarzucił na siebie luźne ciuchy. Chwilę później usłyszał pukanie, więc podszedł do drzwi i otworzył je, dostrzegając po drugiej stronie drobną kobietę. - Cieszę się, że jednak odważyłaś się przyjść na tę kolację - uśmiechnął się do niej. - Obiecuję, że nic do niej nie dosypałem - zaśmiał się i zamknął drzwi, kiedy weszła do mieszkania. Zaraz potem zaprowadził ją do kuchni. - Czego się napijesz? Wina, piwa? Coli?

zav

[Zavia Vanberg]

Najpierw pojawiła się irytacja – gdy dostała wiadomość od nieznanego numeru, a później okazało się, że to od niego. Od kiedy zdzieliła go po twarzy i pozostawiła na drodze nie myślała o nim zbyt wiele. Bo za każdym razem, gdy przypominała sobie o tym nieplanowanym, wręcz wymuszonym pocałunku, zdawała się czerwienieć na twarzy. Dlatego dla swojego wewnętrznego spokoju musiała po prostu o nim zapomnieć. Albo chciała o nim zapomnieć, traktując go jak kompletnie losowego przechodnia, którym przez większość czasu w jej głowie był.
Był, czas przeszły.
Z każdą kolejną, przychodzącą od niego wiadomością ta niechęć rozmazywała się, było jej coraz mniej. Mogła się gniewać, mogła być wciąż niepocieszona, że wykorzystał wtedy chwilę i bezceremonialnie skradł pocałunek, ale skoro ostatecznie zdecydowała się go nie zablokować to może cała ta złość po prostu nie miała sensu? Albo po prostu zelżała do tego stopnia, że była w stanie z nim normalnie rozmawiać. Ostatecznie i tak wyszło tak jak chciała – pierwszego dnia wydobyła z niego przeprosiny, a teraz chciał się spotkać jeszcze raz. Ta chęć była nieco wymuszona przez Zavię, ale chodziło tylko o to żeby sam to napisał. Do tego go nie zmusiła, zrobił to własnymi rękoma.
Nie traktowała tego spotkania poważnie. Większości rzeczy, które przytrafiały jej się w życiu nie traktowała poważnie. Zdecydowała się do niego przyjść tylko dlatego, że usłyszała to co chciała. Wyszło tak jak chciała, postawiła na swoim, w jakimś stopniu jej uległ. A to dało jej na tyle dużą satysfakcję, że zaczęła się zastanawiać co jeszcze mogłaby przynieść jej ta znajomość.
To chyba nie była randka, a już na pewno nie w jej odczuciu. W jego pewnie też nie, nie wierzyła w to. Pewnie liczył na coś zupełnie innego. Po tym jak się zaprezentował mogła o nim myśleć tylko jedno. Chociaż zastanawiająca była ta jego upartość... A może po prostu lubił laski, które potrafiły też przyłożyć? Jakieś BDSM klimaty?
Dla świętego spokoju odrzuciła te myśli – domysły domysłami, ale i tak wszystkiego dowie się wkrótce.

Na wskazany przez niego adres przybyła odrobinę spóźniona. Nie ubrała się w nic, co mogłoby jakkolwiek przykuwać jego uwagę. Wyborowi stroju nie poświęciła zbyt wiele czasu, narzuciła na siebie po prostu jeden ze swoich ulubionych setów, który był zresztą całkiem podobny do tego, który miała na sobie dnia, którego się poznali. Może chciała by właśnie w takich wersji ją zobaczył.
Pewnie myślał, że zapraszając ją do siebie, będzie mógł grać na własnym terenie i na własnych zasadach. Nic bardziej mylnego, bo z ich dwójki to ona była prawdziwą żmiją. Jej mózg działał na pełnych obrotach, jakby wymyślała co ma się wydarzyć kilka kroków wprzód. Nie znali się zbyt dobrze, więc ich przewaga mogła polegać tylko na tym, że drugie nie mogło być pewne tego co zrobi pierwsze. Ona chciała to wykorzystać.
Wzięła głęboki wdech, gdy tylko stanęła przed drzwiami, jakby chciała rozluźnić spięte ciało. Nie stresowała się, choć czuła jakiś dziwny ciężar na barkach. Może powinna go poprosić o masaż w ramach przeprosin?
Uformowana w pięść dłoń w końcu uderzyła w drzwi. Otworzył je szybko, jakby bardzo jej wyczekiwał, choć to mogła sobie jedynie dopowiedzieć.
— Nie doceniasz mnie, jestem odważniejsza niż ci się wydaje — odparła w typowym dla siebie stylu, czyli po prostu odbiła piłeczkę, jakby nie mogła się powstrzymać choćby od najdrobniejszej zgryźliwości, którą zawsze musiała wpleść gdzieś między słowa.
— Będę miała pewność jak weźmiesz pierwszy kęs. No i będę patrzeć ci się na ręce jak będziesz nakładać — powiedziała w nieco żartobliwym tonie. Raczej nie zakładała, że będzie chciał ją porwać, zabić czy cokolwiek takiego, więc tekst o dosypywaniu czegoś do jedzenia odebrała jako żart. Aczkolwiek... czy ludzie normalnie wspominają o takich rzeczach? Może naprawdę miał nieszczere intencje i powinna się go obawiać? Ten głupkowaty uśmiech przysłaniał wszystko, utrudniał jej dokonanie prawidłowego osądu.
Przechodząc przez korytarz przyglądała się półkom na buty (bo oczywiście zdjęła swoje, pełna kulturka), które były zrobione z deskorolek. Uznała to za bardzo pomysłowe, ale nie miała zamiaru prawić mu żadnych komplementów, żeby sobie nie pomyślał nie wiadomo czego. Wzrokiem wodziła również po licznych obrazkach, które wisiały na ścianach. Tak naprawdę dopiero teraz, po wyglądzie jego mieszkania zdawała się go trochę lepiej poznawać. W końcu dotarli jednak do kuchni.
— Trochę mi chłodno, chwilę szukałam tego adresu. Masz może herbatę? Jeśli tak to poproszę — dla kogoś z boku to mogło wyglądać jakby celowo chciała mu wszystko utrudniać. Wybrała opcję, której nawet nie zaproponował, żeby później móc mu ewentualnie wypomnieć, że jakiś taki nieprzygotowany jest do tego spotkania. Ale nie była po to by mu ułatwiać. Chciała żeby się starał jak nigdy, bo wcześniejszy pocałunek przyszedł mu zbyt prosto.
Zajęła miejsce na stołku przy wysepce, która go od niego oddzielała. I oczywiście przyglądała mu się tymi swoimi beznamiętnymi oczętami.

again you

[levi shelby]

she's so high
like Cleopatra, Joan of Arc, or Aphrodite
Na jej zapewnienie o odwadze uniósł brew, a kącik jego ust powędrował nieco wyżej. No tak. Właściwie powinien był się tego spodziewać. Vanberg nie wyglądała na osobę, która przepuściłaby okazję do postawienia na swoim, nawet gdy chodziło o tak niewinne powitanie. I co najgorsze? Cholernie mu się to podobało. - Pamiętam. Mój nos też - odpowiedział, odsuwając się, żeby mogła wejść. - Dzisiaj postanowiłem przekonać cię do siebie jedzeniem. Mniej ryzykowna strategia. - Przynajmniej taką miał nadzieję. Chociaż, znając jego szczęście, wystarczyłoby przypalić kawałek sera, żeby usłyszał, że powinien oddać fartuch i już nigdy nie zbliżać się do kuchni. No trudno. Był gotowy podjąć to ryzyko. Dwie godziny przy garach chyba upoważniały go do odrobiny wiary we własne możliwości, prawda?

''...No i będę patrzeć ci się na ręce jak będziesz nakładać ''

Uniósł brew i parsknął śmiechem. - Proszę bardzo. Możesz mi patrzeć na ręce, sprawdzać talerz, nawet zamienić się ze mną porcją - wyliczył, zerkając na nią przez ramię. - tylko ostrzegam, że jak będziesz mnie tak pilnować, jeszcze pomyślę, że po prostu lubisz sobie na mnie popatrzeć.

Zauważył, że rozglądała się po mieszkaniu. Przez chwilę śledził jej spojrzenie, zatrzymujące się na półkach z deskorolek, a potem na obrazkach. Był ciekawy, co sobie myślała, ale nie zamierzał od razu urządzać oprowadzania z historią każdego przedmiotu. Jeszcze by wyszło, że za bardzo zależało mu na zrobieniu dobrego wrażenia.... a przecież wcale nie zależało. Właśnie dlatego spędził pół popołudnia, przygotowując kolację. Logical, Shelby... very logical. - chwilę później uśmiechnął się tylko pod nosem, gdy poprosiła o herbatę.. o jedyną rzecz, której jej nie zaoferował. WHAT A BAD HOST, EH? - Jasne, że mam. Nie wymieniłem wszystkiego, bo chciałem zdążyć przed zamknięciem kuchni - rzucił, podchodząc do czajnika. Nalał wody i włączył go, po czym otworzył szafkę. - Czarna, zielona… o, nawet mięta. Jak widzisz, jestem przygotowany na wyjątkowo wymagające wizyty. - Wyciągnął pudełka i ustawił je przed nią, pozwalając jej wybrać. Sam oparł dłonie o blat po drugiej stronie wyspy i przez moment przyglądał się jej z rozbawieniem. - A wiesz, że gdybyś napisała, że nie możesz trafić, wyszedłbym po ciebie? - dodał. - Wiem, wiem. Jesteś odważna i samodzielna. Ale wskazanie klatki schodowej chyba nie uraziłoby twojej dumy? - Uśmiechnął się zaczepnie, zanim wyprostował się i na chwilę zniknął w salonie. Wrócił z kocem, który położył na wolnym stołku obok niej. - Masz, zanim herbata się zaparzy. Mogę też podkręcić ogrzewanie - powiedział, wracając tam gdzie stal wcześniej. - Wolałbym, żebyś po wyjściu narzekała wyłącznie na mój charakter, a nie temperaturę w mieszkaniu.

Widzicie??? Potrafił być gościnny! Bez żadnego wciskania jej, że przecież mógł ją rozgrzać osobiście, chociaż oczywiście podobny tekst zdążył przemknąć mu przez głowę. Zatrzymał go jednak dla siebie. Miał się zachowywać, do cholery jasnej. Chciał w końcu sprawdzić, jak wyglądała, kiedy uśmiechała się do niego z przyjemności, a nie dlatego, że właśnie udało jej się mu dopiec. Po pięciu minutach przysunął jej kubek z herbatą, ustawiając go tak, żeby mogła wygodnie po niego sięgnąć, po czym oparł dłonie o blat. - Lubisz lasagne? - zapytał, a kącik jego ust drgnął. - W sumie trochę późno pytam, bo już ją zrobiłem, ale uznajmy, że daję ci wybór. - Odwrócił się w stronę piekarnika i założył rękawice, żeby wyciągnąć gorące naczynie. Zapach jedzenia od razu rozszedł się po kuchni, a on zerknął na Zavię przez ramię, wyraźnie zadowolony ze swojego dzieła. No co? Dwie godziny przy garach, a efekt wyglądał zajebiście. Miał prawo być z siebie dumny, mkay?

Postawił lasagne na przygotowanej podkładce i zabrał się za krojenie, teatralnie prezentując jej każdy kolejny ruch. Najpierw wskazał łopatką naczynie, potem dwa puste talerze, aż w końcu przełożył na nie po porcji z niemałą ostrożnością. Proszę bardzo! Chciała patrzeć mu na ręce, to dostała cały pokaz. Przysunął jej talerz pod nos, a swój postawił obok, po czym zajął sąsiedni stołek. Zamiast jednak od razu zabrać się za jedzenie, uniósł widelec i wyciągnął go w jej stronę. - Musimy się stuknąć. Tak, wiesz, o… widelcami - wyjaśnił, poruszając nim lekko. Uśmiechnął się do niej. - Taki rytuał. - Nie wiedział nawet, skąd mu się to nagle wzięło. A nie. Wiedział. Kiedy matka wyjeżdżała w delegację, a ojciec, który na co dzień omijał gotowanie szerokim łukiem, zostawał z nim i Brianem, każdy samodzielnie przygotowany posiłek był małym wydarzeniem. Nieważne, co ostatecznie lądowało na talerzach. Przed pierwszym kęsem ojciec unosił widelec i stukał nim o te ich, zupełnie tak, jak dorośli stukali się butelkami piwa. Taki mały toast za to, że wszyscy zostali nakarmien, a kuchnia nadal stała bez interwencji straży pożarnej. Success, proszę państwa.

Przez moment uśmiechnął się odrobinę łagodniej na to wspomnienie, ale nie zaczął jej od razu opowiadać całej historii. Siedział tylko z wyciągniętym widelcem, ciekawy, czy do niego dołączy, czy jednak spojrzy na niego jak na skończonego idiotę. Tyle że czekając na jej reakcję, trochę się zagapił. Na te piegi rozsypane po jej buzi, te cholerne pocałunki słońca, którym z bliska miał ochotę przyjrzeć się jeszcze dokładniej. Potem spojrzał jej w oczy i, kurwa, w tym świetle wyglądały jeszcze piękniej.

zav