ODPOWIEDZ
33 y/o
ZAANGAŻOWANA FOCZKA
189 cm
chirurg ogólny w Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
god doesn't love you. God despises you. So there's no hope and mankind is just a component of the device by which the devil creates itself. Are you with me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy/przeszły
postać
autor

20.

trigger warning
opisy ran i skrajnego zaniedbania higienicznego
Bar tętnił bez przerwy ludźmi. Spoglądał na rozsypany tłum z pewnym, nieukrywanym nawet rozdrażnieniem - jak zwierzę przygwożdżone do kojca jednego ze stolików znajdujących się dużo bardziej na uboczu. Jego oczy błyszczały niespokojnie polerowane skrawkami migających świateł. Zmęczenie, wymięte pod biegunami jego skroni przypominało stertę przemoczonych gazet puchnących szarawą breją. Wszystko było w nim szare - mdłe - niewygodne. Zrobiło mu się niedobrze. Żołądek zacisnął się w jego wnętrzu jak pięść zatrzymana pod wrzecionem jego mostka, szarpnął i zaczął obecnie wgniatać się w okolicę, tląc się i drgając bólem. Żałował, że postanowił pojawić się w takim miejscu - obiecał sobie, że musi teraz odpocząć po dyżurze i napić się alkoholu którego nie miał w mieszkaniu, trzeba się po tym dobrze zdezynfekować, zaśmiał się, kiedy zakończył raport w gabinecie, czując, jak Kenneth, jeden z członków zespołu, pokrzepiająco klepie go po ramieniu i odpowiada na jego stwierdzenie krótką, donośną salwą prychnięcia. Nie pamiętał, skąd pochodził mężczyzna, którego operował na dyżurze, wiedział tylko, że nie pochodził z Toronto i został, jak samodzielnie stwierdził, przymusowo przyprowadzony do szpitala przez rodzinę. Miał brudną, ziemistą cerę, ciężkie, nieprzyjemne spojrzenie oraz koślawy akcent, z którym wypluwał każde, wypowiedziane słowo, pojedynczo i bez żadnego entuzjazmu. W momencie, kiedy zmierzyli mu ciśnienie, byli już przekonani, że jest we wstrząsie septycznym - jedno z jego podudzi było zaczerwienione i równocześnie wyraźnie obrzęknięte, skóra, lśniąca na niemal całej jego powierzchni, aż po przegub kolana, tworzyła zlewne pęcherze. Spomiędzy kraterów ran wysuwała się ropa, w której tkwiły owady żywiące się treścią tkanek. Kiedy tylko użyli środków do dezynfekcji zaczynały rozbiegać się w popłochu. Zatrzymał się krążeniowo jeszcze podczas indukcji znieczulenia. Powrócił po krótkim czasie, a on sam szybko odkrył, że musi amputować go wyżej, na poziomie uda. Teraz był tylko wściekły, czując, że nawet gdyby zaczynał pić do nieprzytomności, jego nastrój nie uległby poprawie, a pamięć pozostałaby nietknięta. Nic nie mogło mu pomóc. Nic nie było w stanie go wyleczyć. Nie był to zresztą pierwszy taki przypadek - chirurgia ogólna mierzyła się na co dzień z licznymi zakażeniami i martwicą, był prędzej rozczarowany, że wyjątkowo w ostatnim czasie nie miał szczęścia do swoich interwencji. Nadal był poruszony przez sytuację, kiedy do ich oddziału wtargnął mężczyzna z bronią palną. Kilka dni temu musiał z tego powodu tłumaczyć się na komisariacie policji. Liczył, że choć przez chwilę będzie w stanie ukoić swoje nerwy. Cholera. Nawet nie kupił wódki, żeby porządnie wstrząsnąć swoją świadomością. Sączył czerwone wino, które nieszczególnie zdążyło mu posmakować, pomimo tego, że zamówił tak jak zawsze wytrawne. Kieliszek stał opróżniony do połowy, a on rozejrzał się ponownie, po ludziach, po okolicznych twarzach, po tym, jak wszyscy obok niego doskonale spędzali wolny wieczór. Nic tylko pogratulować. Westchnął cicho z narastającym rozżaleniem. Nie szukał nawet pretekstu aby teraz zaprosić kogoś do mieszkania - dostrzegł, jak siedzący stolik obok mężczyzna spogląda na niego sugestywnie i wskazuje na ekran telefonu. Domyślał się, że odnalazł go w jakiejś aplikacji i wysłał do niego swoje zaproszenie. W zamian za to podążył swoim zmęczonym, nieprzyjemnym spojrzeniem nieco dalej, w głąb sali, celując w zupełnie inną część lokalu. Nie. Niemożliwe. Zamrugał, wiedząc, że byłby w stanie rozpoznać go w każdym miejscu. Pamiętał też jego imię, nawet, jeśli zdążyło minąć kilka tygodni od momentu, kiedy zobaczyli się pierwszy oraz ostatni raz. Poczuł, jak gniew momentalnie rozpala się pod powierzchnią jego skóry. Zastanowił się, czy Levi tak samo go zobaczył. Miał pewnie inne zajęcia - sam w jednej chwili zapragnął, aby stąd nagle wyjść. Mieszkał w końcu stosunkowo niedaleko.


levi shelby
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
tranxene
jestem za głupia na triggery
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

with no morals,
i will shatter...shatter...shatter

Potrzebował się zrelaksować, trochę rozerwać po ostatnich tygodniach, podczas których musiał przyznać przed samym sobą, że lekko się pogubił. Czuł się, jakby krążył po jakimś cholernym labiryncie. Za każdym razem, gdy wydawało mu się, że znalazł drogę do wyjścia, dostrzegał gdzieś przebłysk światła albo słyszał coś, co mogło zaprowadzić go do rozwiązania tego pierdolonego rozgardiaszu w jego głowie, to… surprise… znowu się mylił. Kolejny zakręt, kolejna nadzieja i kolejna ściana, na którą wpadał z rozpędem.

ŚLEPY ZAUŁEK.

Nic nie wychodziło. Wpadał w ten sam destruktywny stan. Z jednej strony pragnął bliższej relacji, a z drugiej uważał, że na taką nie zasługiwał, więc zamieniał się w duszę towarzystwa. W klauna o kilku twarzach, który decydował się pokazać tę nieskrytą za żartami tylko wtedy, kiedy miało mu to przynieść jakąś korzyść. Nie obchodziło go, czy kogoś przy tym zrani. Czy wybiegając z tego pieprzonego labiryntu, będzie musiał przejść po trupach. Liczyło się to, żeby on sam wydostał się na powierzchnię i wziął głęboki oddech, napawając się zapachem zwyciestwa. Zdawał sobie sprawę, że było to skurwysyńskie, ba, wiedział o tym doskonale, ale trzymanie wszystkiego pod kontrolą, choćby przez ułamek sekundy, sprawiało, że łatwiej było mu znieść całą resztę.

Założył na siebie luźne ciuchy i ruszył do baru Poet. Miał nadzieję napić się jakiegoś drinka, ewentualnie z kimś poflirtować, byleby nie leżeć w domu i nie dopuścić do tego, żeby coś głupiego wpadło mu do łba. Po jakiejś godzince stał z piwem w dłoni, rozmawiając ze szczupłą blondynką, która siedziała na stołku przy barze w przykrótkiej spódniczce. Kurwa, mógłby przysiąc, że jej nogi mogły zaprowadzić go do samego nieba. Uśmiechnął się pod nosem, słysząc, z jakim przejęciem opowiadała mu o różnicy między dwiema markami kosmetyków. Niezbyt go to obchodziło, ale była ładna i miał nadzieję, że jej gadanie zakończy się happy endem.

Właśnie nachylał się do niej, żeby uciszyć ją pocałunkiem, kiedy jego spojrzenie powędrowało do stolika, przy którym siedział… Jude. Szlag. Poczuł ścisk w żołądku i gwałtowną falę, która przetoczyła się przez jego ciało. Nie, to nie była fala. To był jakiś pieprzony tajfun. Był na niego tak wkurwiony za to, jak go potraktował, ale obiecał Kirze, że o nim zapomni, więc nawet nie zamierzał z nim rozmawiać. Postanowił go zignorować. Skierował spojrzenie z powrotem na kobietę i połączył swoje usta z tymi jej w krótkim, zdecydowanym pocałunku. Chwilę później wyprostował się i upił kolejny łyk piwa. - Idę zapalić - mruknął. Wyminął ją i ruszył w stronę wyjścia, przechodząc po drodze obok stolika Jude’a. Miał tunnel vision. Choć widział go kątem oka, nie spojrzał w jego stronę, tylko przyspieszył, kierując się na zewnątrz, gdzie mógł zapalić. Miał tylko nadzieję, że Jude poczuje zapach jego perfum, kiedy będzie przechodził obok.. że rozpozna go od razu i może… ale tylko może, przypomni sobie tamtą noc, kiedy pozwolili sobie zatracić się w sobie nawzajem.

Jude
33 y/o
ZAANGAŻOWANA FOCZKA
189 cm
chirurg ogólny w Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
god doesn't love you. God despises you. So there's no hope and mankind is just a component of the device by which the devil creates itself. Are you with me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy/przeszły
postać
autor

Nienawidził go.
Nie. Inaczej.
Nienawidził samego siebie, że nie potrafił przestać o nim myśleć. Wystarczyło mu tylko, że spojrzał na niego raz - o jedno nieostrożne spojrzenie za daleko, aby natychmiast zaczął sobie przypominać, w jaki sposób spędzili tamten wieczór, aby natychmiast zniknęli przed nim inni ludzie, których sylwetki ścierały się teraz w jedną, bezkształtną masę łącząc się całkowicie z wystrojem pomieszczenia. Był wściekły, złość pulsowała we wszystkich, rozgałęzionych korzeniach jego żył, dudniła bez przerwy w bębnach jego skroni. Położył dłoń na stoliku i momentalnie ścisnął jego krawędź. Nie miałby nic przeciwko, gdyby odezwał się ponownie - przeszkadzała mu w zamian za to jego lepkość, przekonanie, że może rościć sobie prawo do zarządzania jego codziennością. Nie był żadnym trofeum, które mógł zabrać w podróż, tylko dlatego, że w tym momencie naszła go ochota. Pieprzona wycieczka w góry. Nie lubił otrzymywać od niego wiadomości - pamiętał, że siedział wtedy w gabinecie i czekał, aż przywiozą pacjenta do zabiegu. Żałował, że nie był w stanie zapalić w tamtym pomieszczeniu. Wpatrywał się tępo w ekran, dostrzegając, jak słowa zaczynają wymykać się spod panowania. Coraz bardziej czuł gniew. Umawiali się na coś innego. Nie rozumiał, dlaczego beztrosko sądził, że wszyscy ludzie dysponują tak spontanicznie wolnym czasem. Myślał, że będzie w stanie rozstawiać go po kątach? że jedno zbliżenie sprawi, aby padł mu do stóp i zawierzył każdy element swojego planu dnia? Męczył go tamtym swoim zaangażowaniem. Umowa, którą zawarli, była zupełnie inna. Sam śmiał się zresztą, że nie szuka niczego, co miałoby w sobie pokłady zobowiązań. Dlaczego więc taki był?
Co
za
naiwny
dzieciak.
W jego odczuciu był najzupełniej niedojrzały - robił sobie wyrzuty, że niepotrzebnie przesunął jego profil w prawo, że niepotrzebnie tak bardzo się otworzył. Niepotrzebnie tak lgnął. Działali na siebie wcześniej w zasadzie instynktownie, ich ciała były łapczywe i całkowicie pozbawione ostrożności, nie znosił w zamian za to charakteru Leviego, jego impulsywności, sposobu, kiedy z pewnością siebie mówił do niego słowa i kiedy nazywał go kwiatuszkiem. Bez sensu stracił kontrolę dla kilku chwil satysfakcji. Zrozumiał później - co jedynie pogłębiało jego złość - że tak naprawdę mógłby to powtórzyć. Przeszkodą było podejście, które prezentował sobą Levi. Szlag. Niech to szlag. Cisnął w niego spojrzeniem, patrząc, jak próbował pocałować w usta stojącą obok dziewczynę. Przyłapał się na myśleniu, że zrobiłby to przy nim znacznie lepiej i z większą pewnością siebie. Dość. Pochwycił wreszcie kieliszek i upił drobny łyk wina. Levi wyminął go, wiedział, że przechodził tuż obok, poczuł na sobie presję jego obecności oraz znajomy zapach jego perfum. Nie ruszył się jednak z miejsca, wiedząc, że najzwyczajniej w świecie powinien to zakończyć. Nie mógł za nim biec tak jak pies. Nie miał prawa w tej chwili go zawołać. Przypomniał sobie na nowo wszystkie jego wiadomości i fakt, jak zwyczajnie drażnił go, gdy próbował nawiązać z nim dalszy kontakt. Wstał od stolika dopiero, kiedy dokończył trunek. Zarzucił przez ramię torbę, był w końcu bezpośrednio po dyżurze i przyszedł tutaj od razu, wysiadając ze swojego samochodu, który pozostawił na parkingu osiedlowym. Chłód, który był na zewnątrz, mógł wyostrzyć na nowo jego zmysły. Próbował zrzucić z siebie wcześniejsze myśli jak wylinkę. Ruszył wolno chodnikiem - ulice wydawały się puste, do tego stopnia, że przede wszystkim słyszał rytmiczny pogłos ospałych, stawianych przez siebie kroków. Zatrzymał się dopiero przy zakręcie i bez większego powodu, zdjęty nagłym przeczuciem obrócił swoją głowę, spoglądając w wąską gardziel zaułka. Alejka, która ciągnęła się pomiędzy budynkami, tworzyła obecnie tunel, o którym wydawało się zapomnieć całe miasto.


levi shelby
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
tranxene
jestem za głupia na triggery
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

k w i a t u s z e k

Taki piękny.
Nieobliczalny.

Wystarczył jeden oddech, jedno zaciągnięcie się jego zapachem, żeby Shelby’ego ogarnęła obsesja. Chciał mieć go blisko, patrzeć, jak rozkwita, podlewać go i obsypywać troską oraz atencją, na którą tak bardzo, tak cholernie bardzo zasługiwał. Chciał pokazać mu, że pod jego opieką nie musi bać się zimna, że nie pozwoli mu uschnąć. Wyciągał do niego dłonie, nawet jeśli za każdym razem musiał uważać na kolce. A ten? Ten odpowiadał gniewem. Kłuł go, odpychał od siebie, buntował się przeciwko każdemu gestowi troski, każdemu zalotowi, każdemu momentowi, w którym Shelby odważył się okazać mu choć odrobinę c z ł o w i e c z e ń s t w a.

Ha! Tego się nie spodziewał. Ile razy można było sięgać po coś, co zostawiało na dłoniach kolejne zadrapania? Ile razy miał udawać, że go to nie bolało? Więc w końcu się cofnął. Przestał wyciągać ręce, przestał podlewać, przestał prosić się o to, żeby kwiat pozwolił mu zostać blisko. He wouldn’t pay him no damn mind. Tylko że wtedy, powoli, niemal niezauważalnie, kwiat zaczął więdnąć. Ten sam, który jeszcze niedawno tak pięknie rozkwitał w jego oczach, pochylał teraz główkę coraz niżej. Shelby patrzył na niego i nie wiedział już, co bolało bardziej... kolce, które wbijały mu się w dłonie, gdy próbował go dotknąć, czy widok płatków opadających jeden po drugim, gdy w końcu przestał. Bo gdzieś w głębi myśli Shelby wiedział, że niedługo będzie musiał wyrzucić tego kwiatuszka do śmieci. Pozwolić mu zwiędnąć, pogodzić się z tym, że nie mógł już nic dla niego zrobić. Tylko teraz, w tym pieprzonym barze, całując tamtą kobietę i zerkając w stronę stolika, przy którym siedział zmęczony kwiat, poczuł to ponownie. Przez moment. Kurwa mać, przez ten jeden cholerny, ulotny moment chciał jeszcze raz sięgnąć po niego, zanim pozwoli mu doszczętnie zwiędnąć. Przyciągnąć go do siebie i po raz ostatni zaciągnąć się jego zapachem.

Tylko ostatni raz.

Jednak duma mu na to nie pozwoliła. Kazała mu ruszyć w stronę wyjścia i przejść obok niego, choć gdzieś pod nią wciąż tliła się nadzieja, że tamten jeszcze go pamiętał... że Shelby nie wyobraził sobie tych chwil, w których ich usta łączyły się w zapierających dech pocałunkach, a nagie ciała splatały w tańcu, który zawładnął nim na długo po opuszczeniu jego mieszkania. - Fuck - rzucił pod nosem, wychodząc na zewnątrz. Zimne powietrze uderzyło w jego rozgrzane ciało. Wyciągnął paczkę papierosów, wsunął jednego między usta i zaraz odpalił go zapalniczką. Zaciągnął się mocno, po czym odszedł na bok, do alejki za rogiem, żeby tamten nie zauważył go, gdy wyjdzie z baru. Próbował zapomnieć. Próbował udawać, że było mu wszystko jedno. Zabawne. Czyżby pies ogrodnika nagle sam stał się o g r o d n i k i e m?

Po kilku dłuższych chwilach zauważył chłopaka, który wcześniej parę razy próbował do niego zagadać, ale Shelby odrzucił jego zaloty na rzecz tamtej panienki. Teraz nagle stwierdził, że może brunet spadł mu z nieba. Może właśnie dzięki niemu uda mu się w końcu zapomnieć o Jude. - Znudziło ci się towarzystwo tamtej lalusi? - zapytał chłopak, podchodząc do niego. Był nieco niższy od Shelby’ego i zdecydowanie pewny siebie. Levi zerknął na niego, a na jego ustach pojawił się uśmiech. - Potrzebowałem przerwy od jej ciągłego gadania - zaśmiał się pod nosem. - Hmm, czyli wolisz, jak mniej się gada? - Brunet zatrzymał się tuż przed nim. Levi zmierzył go od góry do dołu. Był przystojny, choć nie do końca w jego typie. Ale czy miało to teraz jakiekolwiek znaczenie? - Może musisz się o tym przekonać? - Zaciągnął się papierosem po raz ostatni, po czym rzucił go na bok, z nadzieją, że tamten wykona pierwszy ruch. I nie musiał długo czekać.

Chłopak przysunął się bliżej i wpił w jego usta. Levi odwzajemnił pocałunek, próbując skupić się na obcych wargach, na dłoniach, które znalazły drogę do jego ciała. Po kilku dłuższych chwilach dotarło jednak do niego, że wcale nie miał na to ochoty. Nie teraz. Nie z nim. Kurwa. Oparł dłoń na jego piersi i lekko go od siebie odepchnął. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, poczuł chłód ostrza przy swojej szyi. Znieruchomiał. Chłopak powoli przesunął nóż w dół, aż jego czubek zatrzymał się na brzuchu Levi’ego. Delikatnie nacisnął, a Shelby uniósł wzrok na jego twarz. - Pojebało cię, kurwa? - zapytał, starając się nie poruszyć. Brunet tylko się uśmiechnął. - Chyba musisz się o tym przekonać.

Jude
33 y/o
ZAANGAŻOWANA FOCZKA
189 cm
chirurg ogólny w Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
god doesn't love you. God despises you. So there's no hope and mankind is just a component of the device by which the devil creates itself. Are you with me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy/przeszły
postać
autor

Pojebało cię?, słyszy i w jednej chwili zaczyna szybko rozumieć, że tak naprawdę nie powinno go w ogóle to obchodzić, nie powinno mu zależeć - powinien w tym momencie ruszyć przed siebie, prosto, tak jak planował wcześniej, aby nareszcie zaszyć się w mieszkaniu znużony swoim dyżurem po którym mętne zmęczenie zaczynało utleniać się na nim jak patyna. Powinien wziąć dłuższą kąpiel, bo pierwszy pospieszny prysznic, jakiemu poddał się w pracy, wydawał mu się niewystarczający. Powinien być obojętny. Patrzył się, stojąc przy samym wejściu do zaułka, świadomy, że najwyraźniej nie zdążyli go do tej pory zauważyć. Ich kształty, wycięte nożyczkami żółtej, nieśmiałej lampy zawieszonej w pobliżu pomiędzy budynkami, odcinały się w ciszy, z której mogło wyniknąć jeszcze absolutnie wszystko. Nie zerwał smyczy spojrzenia. Serce biło mu szybciej, tłukąc się w koszu jego żeber. Nóż zdążył błysnąć. Złowrogo.
Na początku należy zawsze ocenić własne bezpieczeństwo.
Dlaczego teraz się wahał? Ktoś musiał zareagować, ktoś w końcu miał obowiązek się tym zająć - od zawsze mówił w ten sposób, kiedy pytano go, dlaczego wybrał jedną z najbardziej podłych, niewdzięcznych specjalizacji. Bał się? Nie bał się? Nie miało to już znaczenia, napięcie płynęło obok, nie będąc w stanie wywierać wpływu na decyzje. Był dobrze wytresowany. Dlaczego teraz się wahał? Wypuścił oddech przez usta najciszej jak potrafił. Ktoś musi zareagować i tym kimś będziesz ty, nikt inny nie zdoła cię wyręczyć - nauczyłeś się tego, wiesz, że jesteś posłuszny. Mówią, że lekarzem nie przestaje się być po opuszczeniu miejsca pracy. Jesteś dumny, że pełnisz zawód zaufania publicznego? Widzisz coś, co nie powinno wcale cię dotyczyć, to nie jest udar mózgu, krwotok czy nagłe zatrzymanie krążenia, ale wytresowali cię, tresowali tak dobrze, że stałeś się nadmiernie reaktywny i czujesz, że musisz teraz wziąć sprawy w swoje ręce. Chcesz, żeby wkrótce stała mu się krzywda? Niekoniecznie. Czy to oznacza że tak naprawdę ci zależy? Tłumaczysz się, że to nie jest ze sobą powiązane i pewnie w tym przypadku masz rację. Nikt normalny nie życzy źle drugiemu człowiekowi.
Oderwał się bez pośpiechu - podchodził do nich ostrożnie, starając się wydawać możliwie najmniejszy pogłos. Napastnik cieszył się chwilą, którą najwyraźniej zdążył już uznać za zwycięstwo. Zaszedł go od tyłu, wyrastając momentalnie za powierzchnią jego pleców. Szybkim, zdecydowanym ruchem złapał go za nadgarstek. Odepchnął go od Leviego, przyciągając do siebie, tak, aby niemal przykleił się do jego torsu. Różnica wzrostu przyniosła na całe szczęście podobnie różnicę siły, jego uścisk był zdecydowany i w tym momencie nie pozwalał mu się ruszyć. Agresor szarpnął się, rejestrując, że było to nieskuteczne. Zadarł jego rękę jeszcze wyżej. Ostrze, które w niej trzymał znalazło się niebezpiecznie blisko jego gardła.
- Nie ośmieszaj się - rzucił szorstko - nawet nie umiesz dobrze wycelować - ocenił z cieniem pogardy, zadając równocześnie samemu sobie to pytanie, czy ja bym umiał?, przełknął ślinę, czując, jak zasycha mu w ustach na samą próbę uzyskania odpowiedzi, czy chciałbym?, czy podobało mi się, kiedy w szkolnej łazience… Rozluźnił nieznacznie chwyt, celując palcem wskazującym i środkowym w kierunku jego szyi. Tętnica zaczęła wierzgać pod opuszkami jego palców. Odnalazł ją natychmiast, zupełnie, jakby bezbłędnie wiedział, w którym miejscu się znajduje. Docisnął ją do ściany jego krtani.
- Oddaj ten nóż - wycedził wreszcie ze spokojem. - Oddaj go, to cię puszczę - postawił mu warunek, bo w tym momencie dalej niemal kurczowo trzymał swoją broń. Puls, który wciąż wyczuwał, był jedynym zegarem potwierdzającym obecnie upływ czasu. Powstrzymał się, by nie westchnąć z odcieniem nerwowości. Przez moment po jego myślach prześlizgnęły się obrazy - on sam, dużo młodszy, oblizujący usta i patrzący na krew, która zdążyła skrzepnąć na śródręczu, ruch piły, jaką pochwycił na sali operacyjnej oraz widok kończyny odciętej jak martwy pień. Kenneth wybuchający śmiechem w gabinecie. Iverson, z twoim szczęściem do pracy, pozbawisz ludzi z Toronto połowy ich narządów. Zamyślił się, a mężczyzna wykorzystał w tej chwili jego nieuwagę. Szarpnął ponownie, silniej niż chwilę wcześniej. Upadł z impetem na kolana. Podniósł się najszybciej jak potrafił, wyraźnie rezygnując, gdy stracił swoją przewagę, psychol, wypluł tylko z odrazą, oddychając płytko, w jątrzącym się niepokoju jak zahukane zwierzę. Otrzepał się i w jednej chwili wystrzelił pędem przed siebie.
Zniknął, pochłonięty przez miasto.
Został sam na sam z Levim. Odkrył, że czuł się teraz jeszcze gorzej niż wcześniej. Rozczarowany. Wściekły.

- Jesteś idiotą - poprawił płaszcz oraz torbę wiszącą mu na ramieniu. Dopiero wtedy popatrzył prosto w jego oczy.


levi shelby
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
tranxene
jestem za głupia na triggery
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

No dobra, czyli tak wyglądał wielki koniec. Pożegnanie, ostatnia droga czy coś takiego. Za cholerę nikogo tu nie było, było cholernie ciemno, a on miał właśnie nóż przyciśnięty do brzucha. Nie no, cudownie. Koleś go dźgnie za to, że zaraz odmówi mu loda albo dalszego towarzystwa, a on runie na ziemię, starając się jakkolwiek zatamować krwotok. Może resztkami sił i adrenaliny uda mu się wykręcić numer do Finchhampstead i poprosić ją, żeby po niego przyjechała. Chociaż lepiej nie, bo jeszcze ujebie jej tapicerkę w jej żółtym Ferrari. Kurwa, czemu myślisz o ujebaniu finch tapicerki? Zaraz to będzie twoje najmniejsze zmartwienie. Starał się jakoś uspokoić i wpatrywał się w typa, który powoli, coraz mocniej przyciskał ostrze. Levi czuł już jego czubek na swojej skórze. Lekko zacisnął zęby, przygotowując się na ostateczny cios, gdy nagle zza faceta wyłonił się… JUDE?

Kurwa.
Stał tam w szoku. Automatycznie odsunął się na bok, widząc, jak Jude odciąga tamtego od niego i przytrzymuje przy swoim torsie. Przyglądał się całej szamotaninie z niedowierzaniem. Nie sądził, że będzie mógł liczyć na jego pomoc. A już tym bardziej, że w sytuacji zagrażającej życiu Jude będzie potrafił tak spokojnie mówić do tamtego, przejmując kontrolę nad wszystkim. Skąd on w ogóle wiedział, co robić? I kiedy Levi tak się nad tym zastanawiał, jego agresor wylądował na kolanach, by po chwili ledwo się podnieść i spieprzać czym prędzej przed siebie. No i co miał teraz zrobić? Wpatrywał się w Jude’a i chciał mu… podziękować? Co właściwie mówiło się albo robiło w sytuacji, gdy ktoś ratował drugiej osobie życie? Przejechał dłonią po włosach i uśmiechnął się, czekając, aż tamten zapyta, czy nic mu się nie stało. Levi odpowiedziałby, że dzięki niemu nic, i może jednak mieliby miły reunion, ale…

Ten właśnie nazwał go idiotą?
CO KURWA MAĆ?

Nie no, wcięło go. Kopara opadła mu na samą ziemię i ciężko było ją podnieść, bo tego za cholerę się nie spodziewał. Dopiero po kilku dłuższych chwilach parsknął śmiechem. - Idiotą? Myślisz, że prosiłem się o to, żeby rzucił się na mnie z nożem? - pokiwał głową z niedowierzaniem, zanim uniósł ją ku pochmurnemu niebu i po prostu się zaśmiał. Z bezsilności? Może. - Wow… - Opuścił wzrok i spojrzał na mężczyznę, po czym ruszył w jego kierunku przyspieszonym krokiem. Był wściekły. Nie prosił się o ratunek, a tym bardziej o taki attitude po tym wszystkim. - O co ci chodzi, huh? - wysunął dłoń i szturchnął jego ramię, na którym miał przewieszoną torbę, tak że ta zsunęła się na ziemię. - Nie prosiłem cię o ratunek, poradziłbym sobie. - Zacisnął szczękę, wpatrując się w jego szare tęczówki. W świetle nocnych lamp i ciemności zaułka wyglądały zupełnie inaczej niż tamtego wieczoru, gdy patrzył w nie pomiędzy pocałunkami.

Dobrze wiedział, że by sobie nie poradził. Nie potrafił jednak przyznać tego przed Jude’em, choć pewnie tamten i tak go przejrzał. Łatwiej było sobie wmawiać, że wciąż był samowystarczalny, niż pogodzić się z tym, że uratował go kwiatek, któremu sam pozwolił zwiędnąć. A ten wyrósł z doniczki ze zdwojoną siłą i teraz przyćmiewał jego samego. - idiotą, ha! dobre sobie - mruknął, wyciągając z kieszeni paczkę papierosów. Wsunął jednego między usta, odpalił i zaciągnął się, zanim znowu spojrzał na Jude’a. - Wiesz, że normalny człowiek najpierw, nie wiem, zapytałby, czy nic mi nie jest, zamiast od razu rzucać bezpodstawnymi obelgami?

jude
33 y/o
ZAANGAŻOWANA FOCZKA
189 cm
chirurg ogólny w Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
god doesn't love you. God despises you. So there's no hope and mankind is just a component of the device by which the devil creates itself. Are you with me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy/przeszły
postać
autor

Emocje spadły jak kurz - obejrzał się przez ramię, spoglądając odruchowo na plamę oddalającej się sylwetki. Stres ostatecznie zniknął, a on rozprostował swoje palce, czując, jak bezustannie mrowią go wszystkie kości. Zacisnął wyraźniej usta w wąską, pobladłą linię. Jego złość, w zamian za to, zdążyła jedynie zmienić swoją formę, chciał pochwycić Leviego za ubranie, potrząsnąć, po czym momentalnie cisnąć nim o ścianę, chciał go zapytać, dlaczego taki jest, nawet, kiedy sam tak naprawdę nie był przy nim święty, bo wiedział, że nie podchodził do niego z wyrozumiałością. Dlaczego. Dlaczego. Dlaczego. Mogli mieć dużo więcej. Mogli być ponad wszystko inne. Nie umiał nawet potwierdzić, czy się o niego martwił, czy byłby w stanie mu współczuć, gdyby upadł w alejce, zalewając się kałużą swojej krwi. Nie mógł go tak zostawić, zwyczajnie, po lekarsku, po ludzku, a wszystko inne posypał jedynie solą rozdrażnienia. W głowie wciąż kołatała mu wątpliwość, dlaczego taki był, dlaczego to wcześniej zepsuł, dlaczego był taki głupi i nie potrafił chociaż przez chwilę milczeć zamiast bezustannie rozstawiać go po kątach. Nie umiał się z nim skutecznie porozumieć. Za każdym razem zaczynał doprowadzać go do szału, z drugiej strony rozbudzając w nim nowe, intensywne emocje, jakich praktycznie nie czuł przy kimś innym. Czuł gniew na samego siebie, bo nie potrafił nawet dłużej spoglądać na jego twarz, wiedząc, że mógłby poczuć to samo nieprzerwanie żałosne ukłucie pożądania. Nie miał dłużej pewności, czy marzy, by go uderzyć, czy woli sobie przypomnieć, w jaki sposób zaczynają układać się jego usta, kiedy tylko porusza je dotykiem.
- Ta. Zesrałbyś się. W tej pozycji zaraz by zrobił z ciebie szaszłyk - odparł mu opryskliwie. Sięgnął wściekły po torbę, otrzepując ją z brudu zgromadzonego na chodniku. Nigdy nie był przyjemny, gdy chodziło o odbiór, a w obecnym wypadku jego cechy mogły tylko wyraźniej wydostawać się na zewnątrz. Wiedział, że Levi byłby w stanie poradzić sobie w różnych sytuacjach, w tym przypadku znalazł się jednak w niekorzystnym położeniu, zmuszony, aby liczyć na pomoc osób drugich. Nie oczekiwał od niego żadnych podziękowań i wdzięczności, nie miało to znaczenia, bo gdyby był kimś innym, nieznajomym i całkowicie obojętnym, postąpiłby w identyczny sposób, bo nie miał innego wyjścia - przemawiał przez niego jeden przeklęty odruch, jaki nie pozwalał mu biernie się oddalić.
- Masz to na własne życzenie. Zapomniałeś, że nie chodzi się samotnie po tego rodzaju miejscach? Nikt cię tego nie nauczył? - głos miał niezmiennie szorstki, nawet nie siląc się, aby mógł wypaść przy nim odrobinę lepiej. - Czy od tej jazdy całkiem wywiało ci już mózg - dodał pogardliwie, nawiązując do zawodu i zainteresowań adrenaliną, jakie wpisał w profilu na Maplinderze. Westchnął na pograniczu złości oraz rezygnacji, po czym pokręcił głową. Nie mógł się tak rozpraszać. Powinien przejść w tym momencie do tego, co istotne. Zmienił odruchowo swoje zachowanie, co mogło z zewnątrz wydawać się niemal niedorzeczne. Odzyskał fragment ogłady, koncentrując się przede wszystkim na tym, co pozostało im do wykonania. - Chodź, zanim tamten przyprowadzi kolegów - powiedział już bardziej miękko - sprawdź, czy cię nie skaleczył. Później sam to wszystko pooglądam - zakładał, że Levi nie miał żadnego uszkodzenia, ale wolał pod tym względem się upewnić. Żałował, że w tym momencie oferował mu dalszą pomoc, robiąc to na dodatek tak stanowczo, jakby nie zostawiał mu żadnego pola do dyskusji.


levi shelby
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
tranxene
jestem za głupia na triggery
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

could i have this dance?
a dance in the dark?

Nie rozumiał tego.

Jak można było kogoś tak bardzo pragnąć i jednocześnie równie mocno go nienawidzić? Był dla niego niczym cholerna trucizna. Słodka na języku, niemal uzależniająca, choć Shelby doskonale wiedział, co kryło się pod jej smakiem. Raz jej skosztował i teraz, nawet gdy powinien odsunąć ją od ust, jego ciało wciąż domagało się w i ę c e j.

Stał naprzeciwko niego, wpatrując się w twarz, którą tak bardzo chciał wyrzucić z pamięci. Chciał na niego krzyczeć, odepchnąć go od siebie jeszcze raz. Tylko że wcześniej, gdy uniósł dłoń i przyłożył ją do jego ramienia, by go odsunąć, ten jeden ułamkowy moment dotyku wystarczył, żeby wszystko do niego wróciło. Wspomnienie ramion, w których czuł się tak cholernie dobrze. Dłoni przesuwających się po jego ciele, dotyku, który wydawał się czymś nie z tej ziemi. Urywanych pocałunków i oddechów mieszających się ze sobą, gdy żaden z nich nie chciał odsunąć się choćby na chwilę. Teraz znowu chciał go odepchnąć. Zwiększyć dzielącą ich odległość, zanim zrobi coś, czego później będzie żałował. Ale tego nie zrobił.

kurwa,
dlaczego nie potrafił tego zrobić?

Może ten człowiek był jego osobistym Hadesem i Edenem jednocześnie? Rajem, do którego pragnął wrócić, i piekłem, z którego wiedział, że powinien uciekać. Może to była jego próba. Już raz skosztował zakazanego owocu, pozwalając, by jego słodycz zburzyła spokój całego jego świata. Teraz dostał drugą szansę. Szansę, żeby się odsunąć, zamknąć oczy i nie wyciągać po niego ręki.. żeby nie skosztować go ponownie. Tylko czy naprawdę chciał być uratowany, skoro nawet teraz myślał wyłącznie o tym, jak cholernie pragnął go pocałować?

Wiedział, że musiał trzymać się od niego z daleka. Dla własnego i jego dobra. Odsunął się o kilka kroków i przyglądał Jude’owi, który otrzepywał swoją torbę, która upadla na ziemię, gdy Shelby wcześniej go odepchnął. - No i nie powinno cię to obchodzić - odparł równie opryskliwie. Chciał tylko zapalić. Nie prosił się o to, żeby ktokolwiek do niego podchodził, a tym bardziej, żeby został zaatakowany. Nie prosił się o żadną z tych rzeczy. Uniósł brew i spojrzał na Jude’a, nie potrafiąc powstrzymać cisnącego się na usta parsknięcia śmiechem. - Jude, nie mam pięciu lat, potrafię o siebie zadbać. A jakbyś nie zauważył, wyszedłem tylko na fajkę. Nie prosiłem się o jego towarzystwo. - Odpalił papierosa i zaciągnął się nim mocno, próbując uspokoić myśli. - Aww, jak uroczo, że zapamiętałeś - mruknął w odpowiedzi, gdy okazało się, że Jude pamiętał, czym się zajmował.

Przez moment nawet zainteresowało go, co tamten robił ze swoim życiem, ale zaraz spróbował wybić sobie tę ciekawość z głowy. W końcu w dalszym ciągu był na niego wściekły, a jego duma nadal pozostawała urażona po tym, jak Jude go wtedy potraktował. Dopalił papierosa i rzucił niedopałek na ziemię, przydeptując go podeszwą buta. - Gdzie mamy iść? - zapytał zdezorientowany, po czym zerknął na swoją koszulkę. - Nic mi nie je… - Urwał, dostrzegając dziurę w materiale. Uniósł jego brzeg i zauważył niewielką ranę, przy której szkarłatna krew zdążyła już zaschnąć. Niemal zadrapanie. Nic poważnego, przynajmniej według niego. Huh. Pewnie nie poczuł tego przez adrenalinę i emocje, które towarzyszyły mu w tamtym momencie. - To nic, w domu przemyję - rzucił, puszczając koszulkę. Podszedł do Jude’a i spojrzał na niego pytająco. - Potrzebujesz, żebym odprowadził cię na stację albo do samochodu? Jak widać ulice Toronto są dzisiaj niebywale niebezpieczne, a nie chciałbym, żeby coś ci się stało. - rzucił z uśmiechem, wpatrując się w srebrne tęczówki mężczyzny. Hmm. Może jednak trzymanie się z daleka od zakazanego owocu nie będzie takie łatwe, jak mu się jeszcze chwilę temu wydawało?

Jude
ODPOWIEDZ

Wróć do „Bar Poet”