[Hunter Robertson]

No i w końcu nadszedł dzień, w którym Hunter mógł ponownie znęcać się nad Felixem. Napisał mu dzień wcześniej wiadomość, że będzie go potrzebował o dziewiątej na lodowisku, i kazał mu wejść bocznym wejściem. Uprzedził ochroniarzy, że wyrośnięty Azjata to jego asystent i mają go wpuścić, a jeśli będzie trzeba, to nawet zaprowadzić za rączkę do szatni, żeby przypadkiem ta sierota się nie zgubiła.
Dodatkowo w bardzo kulturalny sposób poprosił go o przyniesienie kawy i czegoś do jedzenia dla nich obojga. Nie chciał potem słyszeć, że nie dba o swojego asystenta, który przecież tak ciężko pracuje. Zabawne, bo pracować to dopiero będzie, kiedy Hunter weźmie go w obroty. Chyba nie myślał, że odpłaci mu się za deskorolkę samym patrzeniem i podawaniem wody? Jeszcze biedak by się zmęczył i nie byłoby z niego żadnego pożytku później. Musiał się jednak wykazać, jeśli Hunter miał zapomnieć o zniszczonej deskorolce i zniknąć z jego życia. Niby mógłby to zrobić bez całego tego poniżania chłopaka, ale po co? Hunter lubił się dobrze bawić, nawet jeśli odbywało się to kosztem innych.
Wszedł do szatni parę minut przed dziewiątą, żeby w spokoju się przebrać i rozgrzać. Jego drużyna miała zjawić się dopiero o jedenastej, ale Hunter lubił potrenować chwilę w samotności, mogąc w tym czasie przemyśleć każdy swój ruch. Nie znosił, kiedy ktoś dekoncentrował go przez pierwszych kilka minut na lodzie. Musiał być maksymalnie skupiony, by nie popełniać błędów, które mogłyby wpłynąć na wynik niedzielnego meczu. Miał również kilka własnych rytuałów, których nigdy nie pomijał, jeśli chciał mieć pewność, że jego drużyna ma wygraną w kieszeni.
Po skończonej rozgrzewce w szatni skierował się na lodowisko. Poprawił wiązanie w lewej łyżwie i zrobił kilka kółek na rozgrzewkę, by potem porozciągać się trochę na lodzie, co według niektórych wyglądało niemal jak coś erotycznego. Nie jego wina, że hokeiści musieli mieć dobrze rozciągnięte mięśnie, a niektóre ruchy, które wykonywali, wyglądały, jakby kogoś posuwali na lodzie. Pewnie dlatego na mecze przychodziło tyle kobiet, co Hunter nie raz wykorzystał.
W pewnym momencie usłyszał kroki zbliżające się do tafli. Domyślił się, że to może być jego nowy asystent, ale zwrócił na niego uwagę dopiero wtedy, gdy skończył rozgrzewkę. Podniósł się na równe nogi i z zadowolonym uśmieszkiem podjechał do bandy.
— Felix! Czyli jednak umiesz czytać ze zrozumieniem! — zawołał, zadowolony, że jego sługus najwyraźniej nadrobił braki w edukacji, które musiały mu doskwierać jeszcze w liceum. Zatrzymał się tuż przy bandzie i oparł na niej przedramiona, przyglądając się chłopakowi z rozbawieniem. — Masz moją kawę? To znaczy nasze kawy? Mam nadzieję, że sobie też coś wziąłeś — powiedział, zerkając na torebkę w dłoniach Carlsona. — Nie chciałbym przecież, żebyś padł mi z głodu w połowie treningu. Dopiero wtedy miałbym problem. - dodał, uśmiechając się pod nosem.

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Nie wspominał dobrze ostatniego spotkania z Hunterem, który postanowił przypomnieć mu, że nadal miał nad nim władzę. Jak na złość Felix nie mógł się z tym nie zgodzić, biorąc pod uwagę, że chłopak wywarł na nim presję na tyle dużą, że przystał na zostanie jego asystentem w ramach spłaty należności za zniszczoną deskorolkę. Cholera, a wystarczyło się postawić, żeby uniknąć całej tej konfrontacji! Otworzyć gębę i wypluć słowa na tyle twarde, by odpowiednio ugodziły Robertsona.
Niestety, Carlson należał do tych osób, które najlepsze pomysły miały dopiero po sprzeczce, analizując zdarzenie i wymyślając potencjalne scenariusze, które już nie miały możliwości się spełnić.
Chcą chociaż na chwilę zapomnieć o Hunterze skupił się na pracy (o proszę, jakie zdziwienie) oraz spędzaniu większej ilości ze swoimi przyjaciółmi. Był im wdzięczny, że nadal chcieli spędzać z nim czas nawet, jeśli niekiedy zdarzało mu się zapominać o istnieniu całego świata. Zamiast się na niego boczyć, służyli mu swoim towarzystwem, dzięki któremu oderwał myśli od nieprzyjemności. Dodatkowo po blackoucie, który miał miejsce stosunkowo niedawno oraz po tym całym Halloween, którego końcówki nie pamiętał budząc się tamtego dnia w szpitalu, miał naprawdę pełne ręce roboty. Okazało się bowiem, że w krótkim czasie przestępczość jakby wzrosła, a co za tym szło - również Felix miał pełne ręce roboty, starając się służyć pomocą policjantom jak tylko umiał, przesiadując w laboratorium. Tam przynajmniej był pewien, że nie natknie się na ciemnowłosego chłopaka!
Jego radość nie trwała tak długo jakby tego chciał, a jedna wiadomość zburzyła skutecznie spokój, który zaczął go ogarniać. Gdzieś bowiem liczył na to, że Hunter zapomniał, ewentualnie uznał, że nie będzie sobie zaprzątał głowy kimś takim jak Felix. Nic bardziej mylnego - otrzymał wiadomość informującą, że następnego dnia ma się stawić o dziewiątej na lodowisku. I tyle z jego dnia wolnego. Jakim cudem Robertson wiedział, że akurat wtedy Carlson ma czas?
W dzień spotkania skoczył do kawiarni nabywając kawę, która miała obudzić również i jego. Całe to życzenie wydawało mu się całkiem normalne - z rana każdy potrzebował porządnej dawki adrenaliny, chociaż sam Felix powinien zdecydowanie ją ograniczyć. Niestety, ta normalność sprawiła, że poczuł niepokój, jakby to był jedynie początek prawdziwych kłopotów i ekscesów, które chciał mu zafundować hokeista.
Wszedł na lodowisko, kierując się od razu w stronę tafli. Było zimno i dziękował sobie za zabranie swetra. Hunter z całą pewnością nie był osobą, dla której warto było poświęcać własne zdrowie.
-Tak, proszę. Polecam wypić jak najszybciej, bo zaraz wystygnie. Trochę tutaj zimniej, niż podejrzewałem - odpowiedział, stajać się bardziej czujnym po tym, jak ten zwrócił się do niego po imieniu. nie używał go posiłkując się jedynie nazwiskiem. ewentualnie epitetami, które zlatywały mową z rynsztoka. - Mam też dwie kanapki z mozzarellą i pesto oraz jakieś ciastka - powiedział, podsuwając mu wszystko pod nos. - I przypominam, że to ty będziesz trenował, a nie ja więc nie potrzebuję aż tyle energii - skomentował, biorąc do ręki kubek z własnym napojem, z którego zaraz porządnie się napił. Tak jak podejrzewał kawa zaczynała się już ochładzać. - Długo będę tutaj dzisiaj siedział? - Wolał wiedzieć, czy zostanie mu chociaż trochę czasu dla siebie.

Hunter Robertson

[Hunter Robertson]

Mógł być upierdliwy. Mógł codziennie wypisywać do Felixa, że potrzebuje jakiejś głupoty. Ale chciał dać mu fałszywe poczucie spokoju, by dopiero wtedy, gdy rzeczywiście będzie go potrzebował, zacząć utrudniać mu życie. Kibli nie będzie mu kazał sprzątać, ale szatnię drużynową po spoconych zawodnikach? To byłoby urocze. Nie mógł też obiecać, że któryś z chłopaków nie zacznie mu dokuczać albo go podrywać. Większość z nich co prawda miała już partnerki, a niektórzy nawet dzieci, ale czy któryś był zainteresowany mężczyznami? Nawet Hunter tego nie wiedział, choć sam nigdy nie krył się ze swoją orientacją. Mimo to nigdy do niczego nie doszło między nim a którymś z kolegów z drużyny. Może wszyscy byli hetero, tak jak można się było spodziewać? W gruncie rzeczy niewiele go to obchodziło, dopóki sam mógł zabawiać się z kim tylko miał ochotę. Nie ograniczał się do jednej płci ani do osób wyłącznie w swoim wieku. Jeśli ktoś spełniał jego standardy, mógł na chwilę zagrzać miejsce w jego łóżku. Robertson zwykle szybko się nudził, więc takie znajomości rzadko trwały dłużej niż dwie przypadkowe noce. Ciężko było go zainteresować na dłużej.
Ale póki co całą jego uwagę pochłaniał Felix. Nie w seksualnym sensie. Na to przyjdzie jeszcze czas, kiedy tylko zauważy, że wyższy chłopak przygląda mu się nieco dłużej, niż powinien. Albo kiedy Hunter sam postanowi się nim zabawić. Bo nawet jeśli Felix był jego znienawidzonym kolegą z czasów liceum, jego wygląd całkiem dobrze wpisywał się w standardy Robertsona. Miał ładną buźkę, a jego ciało również nie pozostawiało wiele do życzenia. Póki co jednak irytacja, którą Hunter odczuwał na sam jego widok, skutecznie uniemożliwiała mu spojrzenie na niego z nieco innej perspektywy. Ale może wkrótce się to zmieni? Hunter miał swoje potrzeby, a jego asystent powinien je zaspokajać. Nawet jeśli musiałby robić to na kolanach.
Uśmiechnął się na widok kawy, po którą od razu sięgnął. Zajrzał też do torby z jedzeniem, z której wyjął jedną z kanapek i wyciągnął ją w kierunku analityka. Przecież napisał mu, że ma kupić coś również dla siebie. Nie był aż tak okrutnym szefem, który głodziłby własnego podwładnego. Wolał dokuczać mu w inny sposób, usypiając jego czujność drobnymi przejawami dobroci.
— I tak jedna jest dla ciebie. Ja zjadłem śniadanie i nie potrzebuję aż tyle, a ty wyglądasz, jakbyś się głodził. No już, raz, raz. Bo zaraz wciągnę cię na lód i nie wypuszczę, dopóki nie zjesz — powiedział, czekając, aż chłopak weźmie od niego kanapkę.bGdy tak się stało, oparł się o bandę, żeby zjeść i wypić jeszcze ciepły napój. Od razu poczuł się lepiej i nabrał sił przed treningiem, który po przybyciu reszty drużyny miał stać się znacznie bardziej intensywny.
— A co? Chcesz już iść, bo dupka ci zmarzła? Weź sobie z torby moją zapasową bluzę. Myślę, że na pewno zostaniesz ze mną do końca, a co będzie dalej, to się jeszcze okaże — odparł, wzruszając ramionami.bWyrzucił puste opakowania po kawie i kanapce, po czym oddał resztę jedzenia Felixowi. Skoro miał się nudzić, niech przynajmniej siedzi i pilnuje prowiantu.
— Jak zobaczysz dużych facetów z kijami, to nie uciekaj z krzykiem. Przyszli na trening — rzucił, po czym sam wrócił do własnych ćwiczeń. Kręcił się po lodowisku, wykonując różne triki i oddając strzały na bramkę. Co jakiś czas zerkał w stronę Felixa, sprawdzając, czy chłopak rzeczywiście go obserwuje, czy może znalazł sobie jakieś ciekawsze zajęcie. Póki co nie zauważył niczego szczególnego, a ponieważ sam zaczynał się już trochę nudzić, postanowił znaleźć mu kolejne zajęcie. — Te, wielkoludzie! Pozbieraj krążki. Muszę odpocząć — polecił mu, ponownie opierając się o bandę, przy której zaczął się lekko rozciągać.

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Nie chciał tutaj być i nikt nie powinien go winić za taką niechęć. Przebywanie na tej samej przestrzeni, na dodatek niespecjalnie duzej, co Hunter sprawiało, że Felix czuł się jeszcze mniej pewnie siebie. Może i nie był osobą, która grzeszyła tą cechą jakoś szczególnie, ale też nigdy nie miał problemów z powiedzeniem rzeczy na głos czy zagadaniem do obcych ludzi. Z tym, że rzecz miała się zupełnie inaczej w przypadku Robertsona, zapewne dlatego, że od niego Carlson mógł oczekiwać niemal samych nieprzyjemności, czego nie zakładał zaraz przy osobach, których nie znał. Był niemal jak koszmar senny, który nie chciał się odczepić, niszcząc swoją obecnością każdą noc, a z którym analityk nie potrafił sobie skutecznie poradzić. To go przytłaczało i gdzieś wewnętrznie irytowało, głównie ze względu na własne reakcje, które powinny się zmienić na przestrzeni minionych lat. Nie potrafił jednak wyrzucić z siebie tej traumy, za którą odpowiadał ciemnowłosy hokeista.
Lekko zmarszczył brwi, kiedy ten wyciągnął w jego stronę kanapkę. Był podejrzanie miły już od samego początku, co sprawiało, że Carlson jakoś bardziej się spiął pewien, że w którymś momencie spotka go wyjątkowa przyjemność. Nie było bowiem mowy, aby Hudson za sprawą kilku dni zmienił swoje podejście do niego. Musiał mieć jakiś cel w tym, że postanowił zwracać się do Azjaty jak do człowieka.
-Nie głodzę się, z natury jestem po prostu szczupły - zmarszczył lekko brwi. Może czasem zapominał zjeść coś w ciagu dnia, ale nadrabiał solidna porcja sernika lub innych mniej zdrowych rzeczy. Był po prostu wysoki, a jego mózg szybko zużywał energię, którą dostarczał. - Nie jeżdżę na łyżwach. I nie myśl od razu, że ta kanapka sprawi, że zacznę mieć cię za miłego. Jesteś potworek, Robertson i masz to we krwi - skomentował, jednak wziął jedzenie. Nigdy nim nie gardził, zresztą i tak poniekąd przy zakupie liczył, że faktycznie będzie mógł ją zjeść.
Zjadł, popijając wszystko kawą. Było dobre, chociaż zamarzyło mu się ciasto z cukierni Jamie, która idealnie potrafiła trafić w podniebienie. Koniecznie będzie musiał ją odwiedzić jak tylko skończy z Hunterem. Przecież nie mógł go tutaj trzymać cały dzień, prawda?
-Jest chłodno, fakt, ale mam po prostu też inne rzeczy na głowie. Pomaganie tobie nie będzie trwało kilkunastu godzin pod rząd - stwierdził, zerkając na torbę. Jasne, było chłodno, ale nie było mowy aby zarzucił na siebie coś, co należało do Robertsona. Jeszcze przesiąknąłby jego zapachem, nie potrafiąc się go później pozbyć. Już wolał marznąć, starając się jak najskuteczniej to ukryć.
-Jedyną osobą, przed którą można uciekać, jesteś ty - mruknął w odpowiedzi. Nie miał niczego przeciwko innym hokeistom - zdaniem Carlsona wielu z nich było naprawdę przystojnych i aż miło było na nich popatrzeć. nie dziwił się przy tym, że tak wiele kobiet przychodziło na mecze, a sami zawodnicy mieli niebywale wielkie powodzenie. pamiętał ten trend już z czasów szkolnych.
Kiedy Hunter zaczął trening, Felix obserwował go przez pewien czas. W pewnym momencie dołączyło do niego dwóch innych zawodników, którzy przerzucali pomiędzy sobą krążki. jakoś tak Azjacie zrobiło się lżej na duszy, że byli na lodowisku inni ludzie, bo to oznaczało, że Hunter nie będzie mógł go upokarzać aż tak bardzo, a coś podpowiadało mu, że właśnie to znajduje się na szczycie jego listy.
-Pozbierać? Chcesz, żebym wszedł na lód? W butach? - skrzywił się, zerkając niepewnie na taflę. Jak nic zaliczy glebę, a łyżew nie miał zamiaru zakładać. I proszę, zaczęły się zachcianki chłopaka.
-Te, Robertson, załatwiłeś sobie osobistą czirliderkę? - zażartował jeden z jego kolegów, wskazując na Felixa, na policzkach którego pojawił się lekki rumieniec. Dobrze, że mógł to zwalić na mróz.

Hunter Robertson

[Hunter Robertson]

Jakoś nie rajcowało go trzymanie Felixa przy sobie, ale jeśli chciał mu się odpłacić za zniszczoną deskorolkę, musiał zrobić to w taki, a nie inny sposób. Dlatego, chcąc nie chcąc, musiał ciągnąć za sobą Azjatę w różne miejsca, w których naprawdę przydałaby mu się pomoc drugiej osoby. Na lodowisku co druga kobieta chętnie podałaby mu butelkę wody, ale po co miałby korzystać z ich usług, skoro miał Felixa, który w zamian nie oczekiwał od niego nocy pełnej wrażeń? Układ wręcz idealny.
– Tak, tak. Mam cię zacząć ważyć każdego dnia? – zapytał, czekając, aż ten sięgnie po kanapkę. Hunter i tak nie zamierzał się opychać, bo później miałby problem z poruszaniem się po lodzie. Jako napastnik musiał być zwinny, a pełny żołądek zdecydowanie nie pomagał mu w utrzymaniu odpowiedniej dynamiki. Nie mógł pozwolić sobie na trenowanie w takim stanie, bo jak niby miałby później zagrać w normalnym meczu? – Aha… Potworem? A ja tu się tak staram, żebyś nie był głodny. Nawet nie kazałem ci wcześnie wstawać, bo normalnie bylibyśmy tutaj o szóstej, a ty mnie tak obrażasz? I kto tu jest niemiły, co? – zapytał z udawaną rozpaczą. Robił sobie jaja, co zresztą było po nim widać. Owszem, był wredny i lubił znęcać się nad innymi, ale nie nazwałby siebie potworem. To określenie pasowało raczej do ludzi naprawdę okrutnych, posuwających się do okaleczania, a nawet zabijania drugiego człowieka. Hunterowi na szczęście było do tego daleko. Przynajmniej według jego własnej definicji okrucieństwa. Felix mógł więc spać spokojnie. Robertson nie planował pozbawiać go życia. Na razie wystarczało mu uprzykrzanie codzienności.
Uśmiechnął się szerzej, kiedy chłopak w końcu sięgnął po jedzenie. Musiał mu się jeszcze kilka razy podlizać, zanim ponownie zacznie traktować go jak kogoś gorszego. Nie żeby szczególnie mu to przeszkadzało. Felix musiałby naprawdę dobrze mu się postawić, żeby Hunter zaczął darzyć go jakimkolwiek szacunkiem, a wtedy może nawet byłby dla niego milszy. Nie spodziewał się jednak, żeby w najbliższym czasie coś takiego nastąpiło. Azjata był słaby psychicznie i prędzej ucieknie, niż zdecyduje się mu postawić.
– A skąd wiesz? Może będę musiał gdzieś wyjść i będzie mi potrzebny kierowca? Nie nastawiaj się, że skończymy za dwie godziny i będziesz wolny – odparł cicho, kręcąc głową. Zauważył, jak Felix zerka na torbę, ale głupek najwyraźniej wolał marznąć, niż założyć coś, co należało do Huntera. Jego strata. Niech tylko później nie przychodzi z pretensjami, że przez niego się rozchorował. W tej pracy żadne chorobowe mu przecież nie przysługiwało, a Robertson nie zamierzał brać odpowiedzialności za jego brak rozsądku.
[akapitRoześmiał się, słysząc Felixa. Ludzie na ogół do niego lgnęli, chcąc spędzać z nim jak najwięcej czasu. Aktualnie chyba jedynie Azjata wolałby unikać Robertsona, ale wcale go to nie dziwiło. Doskonale wiedział, że to w dużej mierze jego wina, i nie zamierzał niczego zmieniać. Jak już wcześniej mu powiedział – Felix zasłużył sobie na takie traktowanie. Napastnik był upartym stworzeniem. Kiedy już przypiął komuś jakąś łatkę, niechętnie ją zmieniał. No chyba że dana osoba wskoczyła mu do łóżka i w jakiś sposób zyskała w jego oczach. Może Felix również wpadnie na taki pomysł? Albo po prostu w końcu mu ulegnie. Hunter nawet z wrogiem potrafił nieźle flirtować, a co dopiero z kimś, kogo miał pod ręką przez większość dnia. Nie zamierzał jednak niczego przyspieszać. Całkiem zabawne było obserwowanie, jak Azjata reaguje na jego zaczepki, i sprawdzanie, gdzie leży granica jego cierpliwości.[/akapit]
Treningi w samotności były na ogół spokojne. Służyły mu przede wszystkim do szlifowania manewrów i dopracowywania techniki, by później przetestować je w starciu z resztą drużyny. Tym razem jednak miał pod ręką Felixa, więc postanowił nieco urozmaicić sobie poranek.
– No tak, w butach. Czego nie rozumiesz? – zapytał, patrząc na niego tak, jakby jego prośba była całkowicie logiczna. Przecież po meczu zarówno trener, jak i rodziny zawodników wchodzili na lodowisko w zwykłych butach i jakoś nikt nie przewracał się co dwa kroki. Dlatego też nie widział niczego dziwnego w swojej prośbie. A jeśli Felix był taką fajtłapą, że zaliczyłby glebę, to już nie jego problem. Właściwie mogłoby to być nawet całkiem zabawne. Oczywiście pod warunkiem, że nie zrobiłby sobie przy tym krzywdy, bo wtedy Robertson musiałby jeszcze tłumaczyć się z tego całego zamieszania.
Spojrzał na kolegę, który wskazywał palcem na Felixa. Zaśmiał się, po czym odwrócił w stronę Azjaty ze złośliwym uśmieszkiem.
– No a jak. Ale w skąpym stroju może kibicować mi tylko na osobności. Nie dla was takie widoki, chłopaki. Załatwcie sobie własne – rzucił, puszczając mu oczko, po czym zrobił małe okrążenie. Właściwie mógł trochę powkurwiać Felixa, żeby sprawdzić, jak zareaguje. Wiedział, że gdyby wyjątkowo się postarał, chłopak dość szybko wylądowałby w jego łóżku. Nie zamierzał jednak od razu wykładać wszystkich kart na stół. Najpierw chciał go przetestować i zobaczyć, ile jeszcze zniesie, zanim w końcu pokaże pazury. Bo choć Hunter był przekonany, że Felix prędzej czy później mu ulegnie, odrobina oporu mogłaby uczynić całą tę zabawę znacznie ciekawszą.

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Przyglądał mu się przez dłuższą chwilę, starając się rozpracować jego intencje. Były dla niego niejasne i o wiele łatwiej byłoby przyjąć za pewnik, że Hunter był zwyczajnie zły, teraz jedynie się zgrywają. Ale zaraz, zaraz? Czemu w ogóle Felix poddawał to w wątpliwość, skoro znał chłopaka od czasów szkolnych i wiedział, na co było go stać? Na litość Odyna, jeszcze tego brakowało, aby analityk zaczął dostrzegać w nim jakiekolwiek oznaki moralnego człowieczeństwa. Czy to nie tak przypadkiem działała syndrom sztokholmski?
-Daruj sobie, Hunter podobne gierki, bo to przestaje być zabawne. Obaj wiemy, że ostatnie co ci w głowie to starania o poprawę lub zadbanie o moje samopoczucie - rzucił, prychając cicho, odwracając od niego wzrok. Po pierwsze nie chciał na niego patrzeć, a po drugie… po prostu nie chciał na niego patrzeć. Nie chciał mu wierzyć w ani jedno słowo bo to niemal tak, jakby przyzwalał na wszystko co mu zrobił w przeszłości i co zapewne planował zrobić już iedługo. O każdym innym być może powiedziałby, że się zmienił, ale to stwierdzenie nie imało się Robertsona.
-A kto powiedział, że ja mam samochód? - spojrzał na niego. nie przypominał sobie, aby miał gdziekolwiek podobną informację, a i nie umieszczał tego typu rzeczy na portalach społecznościowych, nie chcąc w ten sposób narażać się na kradzież. Owszem, posiadał własny pojazd, ale niby z jakiej racji Hunter miał o tym wiedzieć, nie wypytując o to znajomych? Niby istniało prawdopodobieństwo, że gdzieś go dostrzegł, ale nawet do pracy Carlson nie jeździł samochodem codziennie uważając, że to nie tylko nieekonomiczne, co jeszcze wiązało się ze spóźnieniem, bo niestety sytuacja na drodze potrafiła być koszmarna, zwłaszcza w godzinach szczytu. - Poza tym to całe odpracowywanie nie znaczy, że mam być z tobą cały czas jednego dnia. Możesz to rozłożyć na kilka następnych, na pewno sam potrzebujesz odpoczynku - rzucił, bo jakoś dziwne mu się wydawało, że Hunter sam skazuje się na towarzystwo osoby, której rzekomo tak nie lubił. Ba, wręcz pałał jawna niechęcią do tego stopnia, by się nad nim znęcać nawet po upływie takiego czasu.
Patrzył niepewnie to na lód, to na swoje buty, które nijak nie nadawały się na ślizganie. Owszem, za dzieciaka tak człowiek spędzał czas na zamarzniętym jeziorze, ale na litość wszechświata, ta tafla była znacznie gładsza i znacznie bardziej niebezpieczna, grożąc połamaniem każdej kosteczki w ciele.
-Jesteś niepoważny, Hunter - wyrzucił z siebie. zaraz jednak ostrożnie wszedł na taflę, starając się przy tym nie wywrócić. Jeszcze tego potrzebował, na dodatek w obecności kolegów z drużyny Huntera. Może i nie wyglądali na rasowych morderców, ani zbójów, ale był pewien, że solidarnie uraczyliby go równie niemiłymi komentarzami co sam ciemnowłosy chłopak.
Słowa hokeisty nawet tego nie skomentował czując jedynie, jak się peszy. Ostatnie, o czym marzył, to paradowanie przed Hunterem w jakimkolwiek stroju na osobności, a już nie mówiąc o takim, który zakrawałby o seksualne zabawy. Musiałby być poważnie pijany, żeby w ogóle pomyśleć o lądowaniu w łóżku hokeisty.
Pozbierał krążki, w duchu ciesząc się, że kumple Huntera zniknęli w szatni. Jego radość mogła być jeszcze większa, ponieważ chwilę poźniej zaliczył glebę, lądując na tyłku, który boleśnie sobie obił. i tyle z nie dawania chłopakowi pożywki do kolejnych chamskich komentarzy. Felix zdecydowanie musiał nauczyć się bronić, chociażby słownie, jesli nie chciał, by jego psychika została bardziej zszargana.

Hunter Robertson

[Hunter Robertson]

Ile by Hunter dał, żeby móc czytać w myślach analityka. Mógł się spodziewać wielu negatywnych epitetów na swój temat, które w sumie chętnie usłyszałby na głos. Może wtedy traktowałby go jak równego sobie, dostrzegając w nim pewien potencjał, który dojrzewał przez tyle lat. A tak nadal był łamagą i niedojdą, którą Hunter pamiętał sprzed lat. Wcale mu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, sprawiało mu frajdę, że w końcu miał na kim się wyżyć, i to wcale nie w seksualny sposób. Chociaż może i do tego by się nadawał, gdyby Hunter odpowiednio nad nim popracował?
– Czyli wolisz, żebym traktował cię jak gówno i równiał z ziemią, zamiast żebyś docenił, że próbuję być dla ciebie miły? – westchnął, marszcząc czoło. Możliwe, że robił to wszystko w jakimś tylko sobie znanym celu. Może chciał dać chłopakowi odrobinę dobroci, żeby ten mu zaufał i uwierzył, że jeśli lepiej się poznają, mogą zostać przyjaciółmi. A potem, w najmniej spodziewanym momencie, zdeptać go jak robaka, żeby zabolało jeszcze bardziej. Bo to oczywiste, że Robertson nie chciał być dla niego miły bez powodu. Musiał coś z tego mieć, a jak na razie Felix nie był mu do niczego potrzebny. Ale na pokaz, przed kolegami z drużyny, musiał udawać, że dba o swojego nowego asystenta. – Myślisz, że nie miałem okazji cię w nim zobaczyć? Oj, kochanieńki, wiem więcej, niż ci się wydaje – odparł, mrugając do niego okiem. Jakoś tak przypadkiem się zdarzyło, że akurat siedział przy oknie i zobaczył Azjatę w aucie, więc doskonale wiedział, o czym mówił. A zresztą może wcale nie chodziło mu o samochód chłopaka, tylko o to, żeby prowadził jego własny? Prawo jazdy musiał mieć, więc co za problem pozwolić mu kierować, podczas gdy Hunter będzie sobie odpoczywał na siedzeniu pasażera?
– Ale może właśnie dzisiaj potrzebuję cię na dłużej? Chyba że boisz się spędzać ze mną czas i jednak wolisz dać mi pieniądze na nową deskorolkę? – zapytał, przekrzywiając głowę na bok. Wcale by się nie zdziwił, gdyby nagle, w magiczny sposób, Felix znalazł dla niego pieniądze, byleby tylko nie musieć spotykać się z nim więcej. Ale sam sobie teraz zawinił, bo aktualnie był całkiem dobrą rozrywką dla hokeisty, który nie zamierzał w najbliższym czasie się z nim rozstawać. No i miał wobec niego pewien plan, ale z jego realizacją zamierzał jeszcze trochę poczekać.
– Jestem jak najbardziej poważny, Carlson – odparł, wzruszając ramionami. Przecież nie kazał mu robić niczego niebezpiecznego. Ludzie od lat chodzili w butach po lodzie i nic im się nie działo. Co najwyżej mogli sobie obić pośladki, ale złamania były bardzo rzadkie, o ile nie wykonywało się jakichś akrobatycznych figur. A gdyby Felix tylko pomyślał, poprosiłby chociaż o kij, na którym mógłby się podeprzeć. Uśmiechnął się w duchu, widząc speszoną minę Azjaty po swoich słowach. Aż był ciekaw, czy chłopak rzeczywiście wyobraził sobie, jak paraduje przed nim w czymś skąpym. Sam Hunter zaczął się zastanawiać, jak wyglądałby w czymś koronkowym. Może wtedy nawet zapomniałby, że to właśnie Felix przed nim stoi, i jakoś przyjemniej spędziliby razem czas? Musiał przetestować tę teorię w praktyce.
Stał oparty o bandę, obserwując, jak wielkolud zbiera krążki. Szło mu całkiem dobrze, dopóki rzeczywiście się nie przewrócił. Robertson zagwizdał cicho, podjeżdżając bliżej do chłopaka.
– Ale z ciebie ciamajda, Carlson. I tak chcesz dla mnie pracować? – zaśmiał się, przyglądając się chłopakowi z zażenowaniem. Wpatrywał się w niego przez chwilę ze złośliwym uśmieszkiem, by potem jednak wyciągnąć rękę w jego kierunku. – Wstawaj, bo tyłek ci zmarznie. No już, nie ugryzę cię przecież. Dam ci też coś do przebrania, żebyś nie siedział w mokrych ciuchach – mruknął, zmieniając swoje zachowanie o sto osiemdziesiąt stopni, tak aby chłopak już zupełnie nie wiedział, czego może się po Robertsonie spodziewać. Pomoże mu wstać i zejść z lodowiska czy zrzuci go ponownie na lód?

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Przyłapał się na tym, że w towarzystwie Huntera nie potrafił normalnie myśleć. Nie miało to nic wspólnego z żadną fascynacją, o którą ktoś mógłby go podejrzewać. Nie rozpracowywał hokeisty w taki sposób, chociaż nie mógł przy tym powiedzieć, że nie był przystojny - ostatecznie z jakiegoś powodu znalazł się w drużynie, a jasno dało się zauważyć, że hokeiści mieli to do siebie, że dobrze prezentowali się na lodzie. Niemniej po przeżyciach z Robertsonem Felix nie potrafiłby dostrzec w nim niczego, co byłoby na tyle atrakcyjne, żeby do niego lgnąć, chcąc przebywać blisko.
Cały ten chaos w głowie wynikał zapewne z usilnych starań o to, by nie powiedzieć niczego, co dałoby mu kolejny pretekst do posyłania w stronę analityka niewybrednie chamskich komentarzy. Miał dość słuchania, jaki to był beznadziejny w jego oczach, jak do niczego się nie nadawał. Bo chociaż Carlson normalnie nie podważał swojej inteligencji ani faktu, że całkiem sporo w życiu osiągnął, tak podobne uwagi gdzieś zsuwały jego pewność siebie niżej. To było kolejnym powodem, przez który nie chciał znajdować się w otoczeniu ciemnowłosego chłopaka.
-Dobrze wiemy, że nie robisz niczego bez powodu. Nie zmienisz do mnie swojego stosunku po jednym spotkaniu, na którym zresztą jasno dałeś mi do zrozumienia, że nadal masz mnie za słabeusza - odpowiedział, spoglądając na nieco ciemnymi tęczówkami. Te należące do Huntera były znacznie jaśniejsze i wyjątkowo niebezpieczne. - Dlatego ci nie ufam. Zawsze będziesz mnie poniżał, więc nie rozumiem, skąd nagle przejaw dobroci - westchnął. Nie chciał, żeby jego słowa zabrzmiały niemiło, chociaż… może własnie tak powinny? Może dzięki temu faktycznie Robertson straci swoje zainteresowanie, zostawiając go samego i uznając, że długu nie ma?
Na jego kolejne słowa przygryzł jedynie dolna wargę. Widział go. Czyli nie mógł się wymigać nie posiadaniem samochodu. Istniało również prawdopodobieństwo, że Adrian wszystko wypaplał, chociaż on też niewiele wiedział o aktualnym życiu Azjaty. Spotykali się sporadycznie na święta lub urodziny rodziców, których żaden z nich nie chciał przegapićm głównie z szacunku do rodzicieli.
-Nie boję się twojego towarzystwa, Hunter, ale mam też kilka własnych spraw, które muszę ogarnąć. Równie dobrze możemy to rozłożyć na kilka spotkań - skrzywił się. Nie w smak by była żadna opcja - ani cały dzień spędzony z hokeistą, ani kilka kolejnych spotkań, podczas których musiałby go znosić. litości, jak nic będzie musiał pomyśleć o zapisaniu się na jakieś kursy związane z asertywnością oraz umiejętnością stawiania się, bo jak tak dalej pójdzie jeszcze mu Hunter smycz założy.
Czuł, jak na policzki wstępuje mu delikatny rumieniec (po raz kolejny dzisiaj!!!), kiedy ten do niego podjechał z uwagą na ustach. Oczywiście, że nie mógł się powstrzymać, wtedy nie nazywałby się Hunter Robertson.
-Każdemu się zdarza. Nie, żeby twoi koledzy też dwa razy się nie przewrócili - powiedział. Czuł, jak chłód lodu przenika przez jego ubranie, co niechybnie skończy się chorobą. Jego odporność pozostawiała wiele do życzenia, a jego towarzysz niczego mu nie ułatwiał. Tyle dobrego, że w tym całym stresie nie zemdlał i serce nadal zachowywało się grzecznie.
Jego brwi powędrowały ku górze, kiedy Hunter wystawił w jego stronę dłoń, jak gdyby nigdy nic. Spojrzał na twarz hokeisty w niemym szoku, nie wiedząc w pierwszej chwili jak powinien się zachować. Twarz ciemnowłosego chłopaka wyglądała bowiem tak normalnie bez tych zmarszczek niezadowolenia oraz grymasu niechęci, które prezentował w towarzystwie Felixa. Odwrócił na chwilę głowę, analizując, czy powinien mu zaufać. a co, jeśli złapie go za rękę, a te po raz kolejny pchnie go na lód? Takiego zachowania spodziewałby się po tym osobniku, dlatego ostatecznie, jak to na niego przystało, chwycił rękę wbrew wszystkim czerwonym światełkom migoczącym w głowie i dał się pociągnąć ku górze. Zachwiał się przy tym na łyżwach, podpierając się Robertsona, do którego przylgnął bardziej, niż sobie tego życzył.

Hunter Robertson

[Hunter Robertson]

Hunter doskonale wiedział, jak działał na nerwy Carlsonowi, i szczerze mówiąc, sprawiało mu to więcej przyjemności, niż powinno. Lubił obserwować, jak chłopak próbuje zachować resztki godności, choć Robertson konsekwentnie mu to utrudniał. Nie zamierzał jednak rezygnować z tej małej rozrywki. Wręcz przeciwnie, miał przeczucie, że dopiero się rozkręca.
– Chwila słabości? Przebłysk wspomnień z liceum? Tak czy inaczej, próbuję być teraz dla ciebie miły, ale możemy wrócić do wrednej wersji. Twój wybór – odparł, wzruszając ramionami. Było mu obojętne, jak Felix będzie go traktował, bo prędzej czy później i tak osiągnie swój cel. Carlson miał być tylko jego zabawką na kilka razy, więc nie zamierzał się do niego w żaden sposób przywiązywać. Ot, podokucza mu kilka razy, może nawet uda mu się go zaliczyć, a potem kopnie go w dupę i zacznie ignorować na korytarzu. Na pewno łatwiej byłoby mu, gdyby Felix po prostu mu zaufał, ale i bez tego sobie poradzi. Nie takie rzeczy robił już z bardziej upartymi osobnikami.
– Co jest ważniejsze od tego? Masz randkę i nie chcesz się przyznać? – zapytał złośliwie, lustrując go od góry do dołu. Zatrzymał wzrok na jego twarzy nieco dłużej, niż było to konieczne, po czym uśmiechnął się pod nosem. Czy przez tak duży wzrost krew nie dopływała mu do mózgu i nie potrafił zrozumieć, że Hunter potrzebował go na dłużej niż kilka godzin? Sam powinien się cieszyć, bo oznaczało to mniej spotkań z Robertsonem, ale jeśli tak wyglądała sytuacja, Hunter był w stanie na to przystać. O ile Felix zacznie stawiać mu większy opór, bo jak na razie marnie mu to wychodziło.
– Ale my graliśmy. Jechali zbyt szybko i się przewrócili, a ty stałeś w miejscu. Nie umiesz utrzymać się na nogach jak człowiek? – zaśmiał się, kręcąc głową. Żałosne. Aż dziwne, że nie przewracał się na prostej drodze, skoro nawet na lodzie sobie nie radził. A co, gdyby miał na sobie łyżwy? Pewnie nawet kroku by nie zrobił, bo zaraz zaliczyłby glebę.
Stał tak przez chwilę z wyciągniętą ręką, czekając, aż Felix zastanowi się, co będzie dla niego lepsze. Widział zaskoczenie na jego twarzy i czuł satysfakcję z tego, że Carlson wyraźnie się pogubił. Pewnie wymyślał teraz milion scenariuszy i zastanawiał się, który Hunter poprowadzi dalej. Sam najchętniej zostawiłby go na lodzie, ale lubił z nim pogrywać, zwłaszcza jeśli przy okazji mógł sprawdzić kilka swoich teorii.
W końcu Felix chwycił jego dłoń, na co Hunter mocniej zaparł się na łyżwach, żeby nie polecieć razem z nim na lód. Pomógł mu się podnieść, czując, jak ten przylega do jego ciała. Robertson odruchowo objął wyższego chłopaka w pasie, uśmiechając się przy tym łobuzersko.
– Carlson... Jak tak bardzo pragniesz mojej bliskości, po treningu mogę cię zabrać do domu. Nie musisz rzucać się na mnie w miejscu publicznym – przygryzł dolną wargę, rozbawiony własnymi słowami. Miał ochotę sprawdzić, jak długo Felix wytrzyma w tej pozycji, zanim sam zdecyduje się odsunąć. Nie chodziło nawet o samą bliskość. Znacznie ciekawsze było to, że przez moment Carlson nie miał dokąd uciec, a Hunter mógł bez przeszkód obserwować jego reakcje. Wiedział, że posuwa się za daleko, ale to był Robertson. Czego innego można było się po nim spodziewać?
– Ej, Robertson! Znajdźcie sobie pokój i nie zanieczyszczajcie nam lodowiska! – krzyknął jeden z jego kolegów, który akurat wrócił na halę po coś, co zostawił.
Hunter nawet nie drgnął. Zamiast tego spojrzał w stronę kumpla z miną człowieka, któremu właśnie przerwano wyjątkowo interesującą rozrywkę.
– Jak zwykle w idealnym momencie. Nie mogłeś poczekać dwóch minut? – zawołał za kolegą, który już wracał do szatni.
Robertson wywrócił oczami, zerkając na Felixa, który wciąż bezpiecznie stał w jego ramionach.
– Lepiej stąd chodźmy, zanim pomyślą, że zacznę cię tu obracać na lodzie – powiedział, odsuwając się od chłopaka. Trzymając go za rękę, pomógł mu zejść z lodowiska. Sam również z niego zszedł, szybko zdjął łyżwy i założył trampki, które miał w torbie. Poszukał w niej również zapasowych spodni, które akurat powinny pasować na Azjatę, nieco wyższego od niego.
– Trafisz do szatni czy mam pomóc ci się przebrać? – zapytał, unosząc brew.

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Z jego ust wydobyło się kolejne westchnienie, kiedy usłyszał słowa Hutera. Miał wrażenie, że chłopak był nad wyraz niereformowalny, starając się dostosować do siebie rzeczywistość, tak manipulując słowami, że w którymś momencie to właśnie Felixowi robiło się głupio i zaczynał kwestionować czy faktycznie powinien być względem chłopaka tak nieprzyjemny. No i proszę, po raz kolejny jego myśli skierowały się na taki tor, co wywołało w nim konflikt emocjonalny. Bo jedna strona nie chciała mu pozwolić na granie z carlsonem, a druga, ta z natury milsza uważała, że może ludzie się zmieniają i w końcu Hunter dorósł?
-To chociaż mi powiedz dlaczego? Bo ostatnim razem niespecjalnie wykazałeś się dobrocią, kiedy mnie zaatakowałeś, a dzisiaj zachowujesz się jak, sam nie wiem, jakbyśmy nagle zostali kolegami, chociaż to ty mnie zmusiłeś, żebym tutaj przyszedł - odpowiedział, przyglądając mu się uważnie przez znacznie dłuższą chwilę. Może nawet dłużej, niż powinien, dlatego jego wzrok ześlizgnął się na lód za plecami chłopaka. Nie mógł się dać omotać, tyle wiedział. Przecież znał Robertsona i wiedział, do czego jest zdolny, doskonale zdając sobie sprawę, że w tym wszystkim na końcu będzie cierpiał właśnie Felix.
-Nic ci do tego, Hunter. A jakbym miał randkę to bym ci o tym z pewnością nie powiedział - skrzywił się, cicho prychając. Nie miał najmniejszego zamiaru mu się z niczego zwierzać - ani ze swoich normalnych planów na dzień, a tym bardziej z umawiania się z różnymi osobami. Co innego, że aktualnie Felix nie spotykał się z nikim, nadal próbując poradzić sobie z uczuciami do przyjaciela, którego kochał tak wiele lat, a który teraz stał się dla niego niemal obcą osobą. Nawet jednorazowa przygody nie były w stanie skutecznie uwolnić go od bólu, który nim targał ilekroć wspominał Briana. - Znowu musisz mnie atakować? Mógłbyś chociaż tutaj odpuścić. Co jak usłyszą twoi koledzy? Zaraz zepsujesz sobie image idealnego zawodnika, o który się tak starasz - odpowiedział, marszcząc brwi. No i co z tego, że Robertson miał rację? Nawet jeśli Carlson wywalił się stojąc lub stąpając po lodzie to różnica była jedna - ona miał na sobie buty, na których znacznie trudniej poruszało się na lodzie, niż na łyżwach, które były do tego stworzone. Dodatkowo nie był przyzwyczajony do poruszania się po tak śliskiej powierzchni, a zawodnicy trenowali na niej niemal każdego dnia, będąc obeznani niczym z normalną nawierzchnią.
Kiedy Hunter chwycił jego dłoń, Felix spodziewał się, że zaraz zostanie odepchnięty, jeszcze boleśniej uderzając o lód. Tak się jednak nie stało - zamiast tego siła, którą chłopak włożył w podciągnięcie go sprawiła, że wylądował na nim, tracąc równowagę. Poczuł, jak ten obejmuje go w pasie, co wywołało w nim burzę naprawdę sprzecznych emocji, bo chociaż normalnie ten gest był dla niego miły, tak musiał pamiętać, że ma przed sobą Robertsona.
-Wcale nie pragnę twojej bliskości, już sobie nie dopowiadaj. To był wypadek - wyrzucił z siebie szybko, żeby zaraz nie było żadnych nieporozumień. Niestety, takowe się pojawiły w chwili, w której zostali dostrzeżeni przez kolegę Huntera. Ten, jak na sportowca przystało, nie omieszkał uraczyć ich komentarzami, które sprawiły, że Felix zwyczajnie w świecie spalił rasowego buraka.
-Nie ma szans, żebyś mnie w ogóle zaczął obracać. Co to w ogóle za pomysły. pomogłeś mi jedynie zachować równowagę, nic więcej - wyrzucił z siebie, jednak dał się poprowadzić z lodowiska, które zdecydowanie nie było jego ulubionym miejscem. Za mało pewnie się na nim czuł i preferował chociażby góry, które przynajmniej znał, a które nie chciały go zabić. Chociaż nie, chciały i ostatnim razem niemal im się to udało. - Możesz sobie darować takie komentarze? Jeszcze ktoś usłyszy i źle to odbierze, a ja nie chcę być główną postacią plotek o tobie i twoich romansach - skomentował, kiedy kolejny raz Robertson uraczył go jakąś uwagą. Sławne osoby miały to do siebie, że nie mogły liczyć na prywatność, a Felix był pewien, że niewiele trzeba, by wzbudzić sensację.
- Wiesz, że one będą na mnie za krótkie? - wskazał na spodnie, które chciał mu dać. Po raz kolejny nie chciał brać od niego niczwego. - Poza tym moje zaraz mi wyschną. Możemy na przykład, nie wiem, jest tu jakaś kafejka? Herbata mi pomoże - zaproponował. Posiedzi, rozgrzeje się i po sprawie, wcale nie będzie musiał się przebierać.

Hunter Robertson