[sal dykman]

Wbrew powszechnemu przekonaniu, czterdzieści trzy lata życia ewidentnie nie wystarczały, aby Sal zdołał wypracować odpowiednią reakcję na każdą okoliczność, w jakiej potencjalnie mógł się znaleźć. Oczywiście gdyby go o to zapytano, zapierałby się uparcie, że w przypadku większości sytuacji przynajmniej przyzwoite przygotowanie teoretyczne potrafiło znacząco zwiększyć prawdopodobieństwo sukcesu (znał, na przykład, zasady udzielania pierwszej pomocy, potrafił ekspresowo rozpoznać symptomy zatrucia tlenkiem węgla, wiedział, jak zachować się podczas pożaru, a nawet — dzięki dorastaniu na ranczu — jak pomóc przy porodzie cielęcia, co w realiach wielkomiejskiego Toronto stanowiło umiejętność o dość ograniczonym zastosowaniu) Wszystko po to, żeby zminimalizować możliwość ewentualnych komplikacji. Albo porażki.
Okazywało się, że w całej tej swojej encyklopedii interwencji kryzysowych, Dykman nie posiadał żadnego scenariusza postępowania na wypadek, gdyby siedząca naprzeciwko niego dwudziestopięcioletnia artystka oznajmiła z rozbrajającą szczerością, że zamierza go p r z e l e c i e ć, po czym — nie czekając na zakończenie jego wewnętrznej narady z samym sobą — po prostu przystąpiła do realizacji przynajmniej części swoich zamiarów.
Patrząc na to z perspektywy (dwóch drinków i ust złączonych z dziewczęcymi), powinien był się tego spodziewać. Przecież River przez większość wieczoru dawała mu zupełnie niesubtelne wskazówki, jak sprawy mogą się dalej potoczyć. Ale to Sal, może z ostrożności albo z przyzwyczajenia, usiłował neutralność i subtelność odnaleźć nawet tam, gdzie jej zwyczajnie nie było. Chryste, nie chodziło nawet wyłącznie o różnicę wieku, chociaż osiemnaście lat stanowiło dystans wystarczająco duży, żeby w chwili narodzin River on sam miał już za sobą pierwsze poważne doświadczenia akademickie i prawdopodobnie zdążył przekonać się, że dorośli, wbrew temu, co obiecywała dzieciom popkultura, nie otrzymywali wraz z osiągnięciem pełnoletności żadnej instrukcji obsługi własnego życia. Sprawa tyczyła się raczej faktu, że za swoją najbardziej atrakcyjną cechę w ostatnich latach uważał zdolność do ugotowania jajek w koszulce i niemal całkowitego wytrzeźwienia - jeśli zachodziła taka potrzeba - w ciągu trzydziestu pięciu minut od ostatniego łyku alkoholu.
Konfundującym było pomyśleć, że dziewczyna pokroju Cross - atrakcyjna, młoda, wyzwolona - miała na ten temat odmienne zdanie.
- Inspiracji? - Zdołał jeszcze spytać, kiedy River nachyliła się ku niemu, a jej palce zacisnęły się na materiale jego ubrania, skutecznie uniemożliwiając mu dokończenie wypowiedzi. Co gorsza, pewnie znowu starałby się odnaleźć nieco bezpieczniejszy grunt w rozmowie, ponownie wspominając coś związanego z Aurorą. Nie, żeby kiedykolwiek świadomie chciał wspominać o własnej córce podczas konwersacji o swoim życiu seksualnym.
W każdym razie, chyba dobrze stało, że nie zdążył powiedzieć już nic więcej.

Pocałunek zaskoczył go przede wszystkim tą bezpośredniością, z jaką River pokonała dzielącą ich odległość. Jakby pomiędzy uznaniem go za atrakcyjny obiekt, a okazaniem mu tego w cudownie dosadny sposób, naprawdę nie stała żadna konkretna przeszkoda. Przez pierwszy ułamek sekundy Sal pozostał nieruchomy, nie dlatego jednak, że nie chciał jej odwzajemnić pocałunku, ale dlatego raczej, że jego umysł, przyzwyczajony do analizowania każdej decyzji pod kątem możliwych konsekwencji, usiłował najwyraźniej przeprowadzić ostatnią, rozpaczliwą kontrolę bezpieczeństwa w chwili, kiedy reszta organizmu zdążyła już uznać ją za całkowicie zbędną.
Potem, wreszcie, pozwolił ciału przejąć kontrolę. I to bez tej przesadnej ostrożności, którą wykazywał podczas całego spotkania, ani szczególnej potrzeby żeby cokolwiek River udowodnić., Pozwolił sobie na odruchowe przesunięcie dłoni ku jej policzkowi, muśnięcie kciukiem skóry przy linii żuchwy i krótką, przyjemnie dezorientującą świadomość, że przez kilka sekund naprawdę nie myślał ani o Diane, ani o swoim wieku, ani o tym, jak niewiarygodnie żałośnie musiał wyglądać podczas pierwszych prób ponownego wejścia na rynek randkowy.
Zamiast tego, wszystkie jego zmysły wydawała się teraz zajmować właśnie River. Miękkość jej skóry, czerń włosów majacząca w peryferii spojrzenia, gdy na moment rozchylił przymknięte automatycznie powieki, jej zapach (grafit, alkohol, perfumy, których nazwy nie znał i nie potrafił się domyślić).
Kiedy odsunęła się od niego, pozostawiając mu na ustach zaczepne ostrzeżenie dotyczące dalszego prowadzenia rozmów, Sal przez moment jeszcze patrzył na nią z tym osobliwym wyrazem twarzy, który pojawiał się u niego gdy świat zadawał mu jakieś pytanie, na które blondyn nie znał odpowiedzi. Odchrząknął, pozwalając dłoni uciec do karku, który potarł, nieco zakłopotany, ale i niepozbawiony jakiegoś cienia uroku.
— Och, nie — Odpowiedział wreszcie, zahaczywszy stopę nieco pewniej o poprzeczkę barowego stołka. Jeszcze tego brakowało, żeby zsunął się z niego pod wpływem obudzonych w nim teraz emocji. — Wcale nie zamierzałem wyłącznie rozmawiać. To znaczy, tak, rozmowa wydawała mi się całkiem rozsądnym punktem wyjścia, zwłaszcza że nie znałem cię wcześniej, a moje doświadczenia z nawiązywaniem nowych znajomości w ostatnich latach ograniczały się głównie do zebrań rady pedagogicznej i sporadycznych spotkań z ludźmi, których moja córka uznawała za odpowiednich kandydatów do naprawienia mojego życia osobistego, ale... - Zaczął, a następnie urwał gwałtownie, zdając sobie sprawę, że właśnie ponownie robił dokładnie to, przed czym River zdążyła go ostrzec.
Pokręcił głową z rozbawieniem, bardziej własnym zachowaniem niż jej bezczelnością, po czym przesunął palcami po ustach - póki co własnych - jakby próbował sprawdzić, czy wciąż znajdowały się dokładnie tam, gdzie pozostawiła je przed chwilą.
— W porządku. Spróbuję jeszcze raz — zapowiedział, ponownie niwelując dzielącą ich odległość do raptem jednego oddechu. — Podobało mi się, River. I chciałbym to powtórzyć. I niekoniecznie mam na myśli rozmowę.

River Cross