[Jules Morales]

   Detektywi pojawiali się zawsze w ostatniej kolejności, na specjalne zaproszenie przełożonych. Dla niej, która docierała na miejsce zawsze w pierwszej kolejności wydawało się to niemalże absurdalne. Tego dnia, wyjątkowo było inaczej – świat nie czekał na panów detektywów, a na wezwaną karetkę. Zeskakując z miejsca pasażera, poprawiła pasek torby medycznej na ramieniu, dokonując szybkich oględzin otoczenia. Jej wzrok na chwilę zawiesił się na jednym z nich – jaśnie detektywów. Temu konkretnemu posłała zamknięty w kącie ust rozbawiony uśmieszek, bo przynajmniej ten jeden raz nie wyglądał jakby wrócił właśnie z sesji do kalendarza hot policjantów 2026. Włosy miał lekko rozmierzwione, jakby rzeczywiście dziś praca zmusiła go do jakiegoś wysiłku. Tym razem, to nie ona zakładała zwilżone od pracy w pocie czoła włosy z twarzy, a zdawała się nawet wypoczęta. Pokazowo wyciągając nawet ręce ku górze, żeby się przeciągnąć, jakby właśnie obudziła się z leniwego snu (nawet jeśli jej sen obejmował jedynie medyczną dyżurkę).
   Chwilę później dotarła do pacjenta. Wyglądał, jakby zderzył się czołem z oknem, a kiedy objęła spojrzeniem otoczenie, zabezpieczony przez funkcjonariuszy policji teren, jak tylko dostrzegła wybitą wytrynę, nie musiała być geniuszem, żeby domyślić się, że zapewne dokładnie tak było.
   — Proszę siedzieć spokojnie, zaaplikuję zastrzyk znieczulający i założę prowizoryczny opatrunek, w szpitalu pana pozszywają.
   Zimny dreszcz przebiegł jej wzdłuż kręgosłupa, kiedy do niego podchodziła. Miał coś takiego w spojrzeniu… tę dzikość i nieokiełznanie, jakie miewali w nim ćpuni, zanim rzucali się na sanitariuszy. Instynktownie utrzymała na nim spojrzenie, mając złe przeczucia co do tego typa.
   Kilka rzeczy zadziało się jednocześnie. Szyba witryny posypała się w części, która dotąd wydawała się jeszcze cała, a teraz z trzaskiem tłuczonego szkla wylądowala na ziemi. Spojrzała tam tylko na sekundę, a w dwie później nieznajomy, cuchnący potem, fajkami i metaliczną wonią zamachnął się czymś ostrym, nie zdążyła zobaczyć czym, bo odskoczyła w tył, tak gwałtownie, że zawiesiła się ramieniem na klamce karetki, podtrzymując się drzwi. Machnął znów, wcześniej ciął powietrze tym razem jej łopatkę, na chwilę przed tym, jak przyciągnął ją za kurtkę do siebie.
   Mówił coś o cofnięciu się, o tym, że zaraz poleje się z niej krew, chwytał się żałosnych metod, żeby uciec przed policją. Ale w tym momencie słyszała tylko bicie własnego serca, szum w uszach i plątaninę własnych myśli. Bronić się? Poddać się? Ulec strachowi? Opierać się mu? Liczyć na pomoc? Zachować spokój? Dało się, kiedy ktoś przykładał Ci coś ostrego do gardła?
   Uniosła ręce obronnie w górę, dając napastnikowi do zrozumienia, że nie będzie stawiać oporu.
   — Mo…
   Nie zdążyła skończyć myśli, kiedy ostrze mocniej docisnęło się do jej skóry. Czuła jego chłód i lekkie strzypanie na skórze. Automatycznie odszukała spojrzeniem Jego. Gdzie był? Aaron stał najbliżej, ale czy to cokolwiek zmieniało? Patrzyła prosto na niego, jak kot, który patrzy na swojego właściciela, żeby dowiedzieć się, czy dzieje się coś niepokojącego. Jeśli on byłby spokojny, ona też mogła być?

Aaron Blackwood

[Aaron Blackwood]

Urwanie głowy.
Właśnie tak mógł określić ostatnio rozgardiasz, który panował na komendzie. Liczne wezwania, kolejne sprawy, które piętrzyły się na biurkach detektywów i zwyczajny brak czasu, żeby wszystkimi się zająć. Chaos w ruchach oraz sposobie działania, słaba kawa, która uzależniała bardziej, niż dobry narkotyk. Odnosił wrażenie, że ostatnio świat niemal płonął, a po blackoucie, który miał miejsce stosunkowo niedawno, przestępczość znacznie wzrosła dokładając im kolejnych problemów. Jakby prowadzenie spraw dwóch morderstw jednoczenie było zbyt łatwe. lepiej było dowalić czymś jeszcze, bo na co komu życie prywatne.
Bywały dni kiedy Aaron miał po prostu dość. Pracy, swojego partnera, rodzeństwa, które sobie o nim przypomniało. To jedynie wzmagało jego irytację, co dobijało się zarówno na kolegach, jak i na jego produktywności, która była niczym najwspanialsza sinusoida. Miał ochotę pierdolnąć tym wszystkim jak się dało, zawinąć się do domu i na chwilę zapomnieć, że sam wybrał taki zawód.
W podobnym nastroju kierował się właśnie na miejsce wezwania - ktoś zgłosił morderstwo, którym miał się zająć z Rickym. Ten jednak postanowił gdzieś zniknąć, wykręcając się poważnymi problemami rodzinnymi. To on w ogóle miał rodzinę? Na ich miejscu już dawno by go wydziedziczył.
Już po dotarciu do celu wiedział, że nie będzie łatwo. Mężczyzna, który rzekomo znalazł ciało, wyglądał jakby nagle postradał wszystkie zmysły. Miotał się szaleńczo nad ciałem młodego mężczyzny, ściskając w ręce nóż. To nie wyglądało za dobrze i nikt nie mógł się dziwić, że pierwsze wnioski nasunęły się same - był sprawcą, który teraz nie wiedział co miał ze sobą zrobić.
Próba uspokojenia nie przyniosła rezultatu, zamiast tego trzeba było interweniować używając siły, która była ostatecznością. Nóż został odebrany, a dziki szał sprawił, że mężczyzna rozbił szybę szamocząc się z jednym z policjantów. Chwilę później czekali na przyjazd karetki mając nadzieję, że podejrzany lub świadek - nie należało wysnuwać ostatecznych wniosków - chociaż trochę się opamięta. Aaron naprawdę potrzebował odrobiny spokoju, żeby myśli pozbierać.
Skinął głową znajomej sanitariuszce, która wysiadła z karetki. W innych okolicznościach pewnie rzuciłby stosownym komentarzem, jak to miało miejsce w przeszłości, ale musiał zająć się zabezpieczeniem terenu, jak również zebraniem dowodów - pacjenta zostawił jej wiedząc, że sobie poradzi. Nie przypuszczał jednak, że tym razem pojawią się komplikacje znacznie większe, niż tylko złamana igła.
Nie widział początków zdarzenia, ale to co dotarło do jego oczu wystarczyło, by błyskawicznie zareagował. Dostrzegł to zaniepokojone spojrzenie, a później szaleńczy atak. Rzucił się w stronę sanitariuszki oraz podejrzanego razem z jednym z kolegów, rozdzielając ich. Blackwood widział krew na własnych dłoniach, kiedy przytrzymywał Jules, na której twarzy malował się szok i strach. Wspaniale, takiego widoku było mu trzeba.
-Jeśli chciałaś, żebym stał się twoją pielęgniarka, wystarczyło poprosić, a nie dawać się pociąć - wyrzucił z siebie, upewniając się, że krew nie lała się ciurkiem z jej ciała, co z pewnością świadczyłoby o przecięciu większej żyły lub tętnicy. - Nie bierz tego za propozycję, ale będę musiał cię rozebrać, żeby zobaczyć jak bardzo krwawisz. Twój kolega zaraz do ciebie przyjdzie, ale musi uspokoić tego wariata - dodał, powoli pozbywając się jej kurtki.

Jules Morales

[Jules Morales]

   Była wzywana do różnych sytuacji, ale pierwszy raz ktoś naprawdę przykładał jej nóż do gardła, nic dziwnego, że trwała w lekkim oszołomieniu, a teraz, kiedy zagrożenie zostało zażegnane, otępieniu. Podążała jeszcze spojrzeniem za agresorem, kiedy jej partner z karetki odciągał go od niej wraz z policjantem. Czuła dziwne ciepło na łopatce, które początkowo zinterpretowała jako ciepło jego ręki, a dopiero później, kiedy szarpnęła się, naciągając z powrotem kurtkę na ramię, zdała sobie sprawę, że było to ciepło toczonej z ciętej rany krwi. Syknęła, mimo wszystko wyrywając się wprzód.
   — Muszę mu pomóc.
   Zrobiła tylko krok w tamtym kierunku, ale sanitariusz radził sobie całkiem nieźle z pomocą funkcjonariusza policji, a ona czuła, jak cienka strużka krwi spływa jej po boku, a ból powoli dociera do jej mózgu. Zatrzymała się ledwie jeden krok od Aarona, chwytając jego spojrzenie, instynktownie próbując zatamować krwawienie dłonią, ale było w miejscu, do którego ciężko było jej sięgnąć, więc tylko skrzywiła się wyraźnie czując szarpnięcie skóry i dyskomfort z okolicy rany, która wnioskując po jej mobilności, nie była aż tak głęboka i rozległa, żeby zagrażać życiu, ale po ilości krwi… pewnie wymagała kilku szwów.
   — Szlag… – zgodziła się więc na zostanie w miejscu, opierając się ramieniem o drzwi karetki, krzyżując z nim spojrzenie.
   — To cały czas o to ci chodziło, kiedy zapewniałeś sobie u mnie roczny abonament łatania? A można było zaprosić na piwo. Prościej, co? Śnieżko.
   Tym razem pomogła, zrzucając kurtkę z jednego ramienia, nie mogąc powstrzymać się od kolejnego komentarza, kiedy najpierw odetchnęła ciężko, a później spojrzała mu z powątpiewaniem w oczy, bo zwykle scenariusz był odwrócony. Zwykle to ona śledziła jego rany, nie na odwrót. Ona łatała drobne stłuczenia, czy większe, z częstotliwością adekwatną dla częstotliwości obrywania przez detektywów wydziału zabójstw…
   — Na pewno wiesz co robisz? — spytała z przekąsem.
   Czy nie ufała jego znajomości medycyny…? Być może.

Aaron Blackwood