poniższe treści zawierają motywy, które mogą okazać się trudne dla części odbiorców (patologia rodzinna, alkoholizm, homofobia, rasizm, szowinizm) – są one integralną częścią kreacji postaci i fabuły, i nie odzwierciedlają poglądów ani przekonań autora
Kolejny wieczór. Pył oblepiający okna mieszkania sprawia, że światło stojącej po drugiej stronie ulicy latarni nie denerwuje aż tak bardzo. Papierosowy dym unosi się do góry, wgryza w pożółkłe ściany. Pusta puszka po piwie wreszcie testuje granicę blatu; spada i głucho uderza o porysowaną podłogę. Zabarwiona czerwienią, fioletem i żółcią twarz ani drgnie.
Lemy spędza swoje życie, nienawidząc.
Nienawidzi swojego ojca.
Złość w ciemnych oczach, kiedy patrzy na odziedziczoną po teściach farmę.
Posępne pragnienie, żeby którekolwiek z jego potomstwa okazało się lepsze niż dzieci jego brata.
Piwo, którym śmierdzi od poniedziałku do piątku (w soboty i niedziele nie, wtedy sączy z butelki obrzydliwe, tanie whisky), choć jeszcze bardziej nienawidzi tego, że po kilkunastu latach sam śmierdzi tak samo, notorycznie wyrzucany z jedynego przystępnego cenowo baru w swojej dzielnicy, gdzie wszczyna niepotrzebne bójki.
Pierwszy raz, gdy spogląda na niego (Lemy ma sześć, najwyżej siedem lat) i mówi
„ty nie możesz być moim synem”.
Siła jego pięści i smak spływającej w dół gardła krwi; zastanawia się, czy jego własne ręce są tak samo silne i czy każda krew smakuje tak samo?
Nienawidzi swojej matki.
Włosy tak jasne, że prawie białe; wiecznie tłuste i związane w krótką kitkę. Opadające policzki i zielone, wyłupiaste oczy, a w nich – obojętność. Na zapijaczonego męża, nieudane dzieci i fakt, że kiedy znika, nikt już jej nie szuka.
Jej wzrok, kiedy Lemy przychodzi do domu po swojej pierwszej bójce; jakby wreszcie stało się coś, na co od dawna czekała.
Duszący zapach jej różu do policzków (czasami, jako dzieciak, zamyka się w łazience i wącha go, wyobrażając sobie, że jego matka jest blisko, a nie w kuchni albo w polu, albo gdziekolwiek, byleby tylko jak najdalej od swojej rodziny).
To, jak po pierwszym powrocie Lemy’ego z więzienia (gdy jeszcze nie zdaje sobie sprawy z tego, że w Orangeville nie ma dla niego miejsca), przechodzi na drugą stronę ulicy ilekroć mają się minąć; jakby wiedziała, że kiedy staną naprzeciwko siebie, pożałuje dnia, w którym go urodziła.
Nienawidzi rodzeństwa.
Nie, to nie do końca prawda.
Nienawidzi siebie – za to, że chociaż żadne z nich nie jest dumą rodziców, to właśnie Lemy’emu brakuje do nich najwięcej. To na nim wszyscy kładą kreskę o wiele szybciej niż na reszcie, chociaż to Paul trafia do więzienia jako pierwszy. Może to dlatego, że nigdy z niego nie wychodzi? Może gdyby Lemy też umarł w pudle, byłby wspominany w taki sam sposób, w jaki rodzice mówią o Paulu?
Nigdy nie dowie się, dlaczego to on im taki wyszedł: nerwowy, nielubiany, porywczy i na tyle głupi, że nie był w stanie ukończyć nawet szkoły średniej.
Co poszło w nim nie tak?
Rozbity ekran wysłużonego telefonu podświetla się krótką chwilę. Sztuczny blask rozprasza ciemność panującą w jednopokojowym mieszkaniu. Pada na puste ściany, zapadniętą kanapę, obdarty stolik pełen śladów po schłodzonych puszkach z piwem, małą, głośną lodówkę, a później, po pięciu sekundach, znika i wszystko znów pogrąża się w mroku. Lemy jeszcze przez kilkadziesiąt długich minut nie sięga po telefon, więc nie od razu widzi wiadomość, której treść kruszy grube mury jego jednostajnego życia już w pierwszym tygodniu ledwo odzyskanej wolności.
Masz syna. Jest u mojej siostry. Wrócę za jakiś czas.
Coś się zmienia i nie pyta, czy Lemy jest na to gotowy.
Ciekawostki
x Został wychowany w konserwatywnej rodzinie i nasiąkł wszystkimi naukami, które przez lata przekazywali mu rodzice. Nie było ich wiele; jego zapijaczony ojciec i znikająca co jakiś czas matka nie nauczyli go wiązać butów, ale za to wpoili mu, że inne rasy, orientacje seksualne, religie i poglądy nie tyle nie zasługują na szacunek co jawnie powinny być traktowane gorzej. Lemy do dziś jest do nich mocno uprzedzony. Kiedyś mocno to sygnalizował, teraz raczej ignoruje albo ewentualnie pozwala sobie na jakieś ciche komentarze.
x Ma za sobą poprawczak i dwa pobyty w więzieniu. Jeden za drobną kradzież podczas wyroku w zawieszeniu, a drugi za pobicie ze średnim uszczerbkiem na zdrowiu.
x Będąc w poprawczaku, po jakimś czasie został odesłany na parę miesięcy na naukę do jednego z
normalnych liceum w Toronto. Przez cały okres swojej
edukacji w tamtym miejscu rozprowadzał w nim narkotyki.
x Lubi piwo do takiego stopnia, że ma cały regał wypełniony różnymi puszkami po tymże właśnie alkoholu. Na początku uznawał to za tanią dekorację, ale gdzieś po drodze wykształciła się w nim potrzeba powiększania tej osobliwej kolekcji i bardzo prawdopodobne, że za niedługo będzie musiał sprawić sobie jeszcze jeden przyniesiony ze śmietnika regał.
x Mimo pobytu w więzieniu, czasami wciąż zdarza mu się wyciągnąć ręce po nieswoje rzeczy. Robi to z nawyku i dla zabicia czasu. Jest na przykład w stanie podwędzić ze sklepu jedną pomarańczę albo gwizdnąć z targu pęczek kolendry; nieważne, że jej nienawidzi.
x Uwielbia być wplątywany w bójki. Wystarczy, że ktoś powie za jego plecami coś, co mu się nie spodoba albo krzywo na niego spojrzy – Lemy zawsze traktuje to jako zaproszenie do obicia paru mord.
x Nie przepada za zwierzętami, zwłaszcza tymi łaszącymi się do człowieka i pragnącymi uwagi. Nie ma do nich cierpliwości i nie wie jak się w ich towarzystwie zachować. Paradoksalnie jednak w przeszłości w jego domu był pies; w teorii należał do matki, ale ilekroć znikała bez słowa, to Lemy zajmował się tym, żeby zwierzak nie zdechł z głodu.
x Ma małą wadę wzroku, ale nigdy w życiu nie był u okulisty. Po prostu w pewnym wieku dowiedział się, że reszta ludzi, w przeciwieństwie do niego, widzi rzeczy znajdujące się w oddali całkiem wyraźnie.
x Nie lubi oglądać filmów ani czytać książek, bo zazwyczaj trudno go czymkolwiek zainteresować. Jego uwaga szybko się rozprasza i czasami czuje też, że nie rozumie tych wszystkich kretyńskich metafor i podwójnych den. Jedynym wyjątkiem od tej reguły są kreskówki z dzieciństwa. Je może oglądać na okrągło. Zwłaszcza SpongeBoba.
x Nienawidzi swojego imienia i praktycznie w ogóle go nie używa. Każdemu przedstawia się jako
Lemy. W przeszłości ludzie, którzy zwracali się do niego
Lemon, kończyli z podbitym okiem.
x Jego garderoba to same dresy, podziurawione koszulki i tylko dwie pary jeansów.
x W wieku ośmiu lat odkrył w sobie zamiłowanie do wysadzania rzeczy w powietrze. Niestety została stłamszona przez szkołę po tym, jak wrzucił pięć petard do jednej z toalet i wyłączył ją z obiegu na dwa kolejne lata. Tym samym utwierdziło się w nim przekonanie, że niszczenie w młodych ludziach świeżych pasji jest jedynym, w czym specjalizują się wszystkie placówki edukacyjne.
[15/10/2026] Coś czai się w ciemnościach... Na forum ruszył nowy event Halloween Town!
[01/10/2026] Kto zgasił światło?! Zapoznaj się z nowym eventem BLACKOUT. Wykonajcie twardy reset, sprawdźcie darkmode! Pojawiło się również nowe ogłoszenie, w nim parę ciekawych informacji o zmianach i nowościach!
[03/09/26] Dzikie zwierzęta w Toronto! Na forum ruszył nowy event wild escape! Pojawiło się również krótkie ogłoszenie o wprowadzonych zmianach.
[08/07/26] To już rok, jak jesteśmy razem! Zaczynamy świętowanie! Więcej o tym tutaj. Już teraz możecie nominować kogoś do Maple Awards oraz sprawdzić, kto otrzymał wyróżnienia od administracji i za co!
͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do zabawy oraz do zapoznania się z nowym ogłoszeniem!
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt życzy zespół administracyjny oraz użytkownicy Maple Hearts.
