[Julianna Bradford]

Tanzania, 23 wrzesień 2023
jakaś 5.10 nad ranem
Patrząc przed siebie miała wrażenie, że śni na jawie. Ciemne niebo, rozświetlone setkami gwiazd, których nie byłaby w stanie policzyć, rozprzestrzeniało się nad jej głową. Żadnego innego źródła światła. Bez przydrożnych latarnii, blasku bilbordów umieszczonych na wysokich wieżowcach, ani rozświetlonych witryn sklepowych, których nie wyłączano nawet na noc.
Tylko ciemność i cisza przerywana dźwiękami dzikiej, nieskażonej przez człowieka natury.
Jej świat zwolnił. I chociaż była to zaledwie druga noc w wiosce, miała wrażenie, że w końcu może odetchnąć pełną piersią. Powietrze, mimo wciąż nieznośnie wczesnej pory, było ciepłe a zarazem ciężkie. Wyraźnie dało wyczuć się w nim suchą ziemię i egzotyczną roślinność, której nazw wciąż nie mogła zapamiętać. W oddali słychać było odgłosy dzikich zwierząt mieszące się z szumem wiatru. I chyba tylko to sprawiło, że nie pozwoliła sobie na spacer w tych ciemnościach a jedynie opierała się o drewnianą barierkę, wydzielającą część wspólną budynku dla wolontariuszy.
Nie mogąc oderwać wzroku od nieba, Julianna uśmiechnęła się sama do siebie, bo przyjazd tutaj wciąż wydawał jej się taki nierealny. Jeszcze kilka tygodni temu o tej porze otwierałaby swojego służbowego laptopa by kolejny raz powtórzyć materiał przed ważną prezentacją w pracy. W żadnych snach nie przypuszczała, że znajdzie się w miejscu tak oddalonym od jakiejkolwiek cywilizacji.
To był dopiero jej drugi dzień z tymi ludźmi a już miała wrażenie, jakby w końcu była częścią społeczności. Mieszkali skromnie, w małych chatkach z bambusowym dachem, dzieląc ze sobą strefę wspólną, posiłki i obowiązki. Tutaj nikt nie przejmował się tym, komu przypadła lepsza chatka, kto jest lepiej ubrany czy komu przypadł dyżur przy zmywaniu naczyń. Julianna nie była jeszcze pewna czy tak łatwo uda jej się przyzwyczaić do wszechobecnego kurzu, wstawania przed świtem czy braku prądu, ale wiedziała że wszystko robią w słusznej sprawie.
Wieczory należały do nich, do wolontariuszy. Wspólnie przygotowywali kolację, siadali przy stole, opowiadając najróżniejsze historie. Bo przecież byli różnymi ludźmi, w różnym wieku, pochodzącymi z najróżniejszych regionów świata, z różnym doświadczeniem i przeszłością. Łączyła ich jednak wspólna misja by zrobić coś dobrego dla innych.
Ciche kroki za jej plecami wydały się czymś nienaturalnym, co zakłóciło harmonię całego otoczenia. Julianna momentalnie odwróciła się w bok, czując jak serce łomocze w jej piersi. Na szczęście z ciemności nie wyłoniło się żadne dzikie zwierzę a jeden z mężczyzn, których widziała dziś podczas budowy szkoły.
– Cześć - uśmiechnęła się ciepło w jego kierunku, obracając w dłoniach kubek z ziołową herbatą. Była pewna, że o tej godzinie nie spotka tutaj żywej duszy, że wszyscy wolontariusze regenerują siły w swoich chatkach a tylko ona nie może spać przewracając się z boku na bok. Absolutnie nie miały wpływu na to warunki, te były i tak zaskakująco dobre. Juls nie mogła zasnąć przez otaczającą ją ciemność, ciszę, temperaturę i niepewność czy na pewno zrobiła dobrze przyjeżdżając tutaj. Różnica stref czasowych również odcisnęła na niej swoje piętno.
– Też postanowiłeś załapać się na wschód słońca? – dodała jeszcze zaczepnie, po czym wróciła do poprzedniej pozycji, w której bez problemu mogła obserwować gwieździste niebo. Przez moment zdawać się mogło, że z każdą kolejną minutą robi się ono coraz jaśniejsze a gwiazdy bledną na jego tle.`
– Chris, prawda? – upewniła się czy dobrze zapamiętała jego imię, gdyż przez ostatnie czterdzieści osiem godzin poznała tak dużo nowych osób, że niczego już nie była pewna. – Zastanawiałeś się kiedyś jak wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy nie zaśmiecili tak świata całym naszym konsumpcjonizmem? Nie masz wrażenia, że wśród całej tej technologii i udogodnieniach zapomnieliśmy co to znaczy prawdziwe szczęście? – wyrzuciła z siebie pytanie tak łagodnym tonem, jakby właśnie mówiła o zbliżającym się wschodzie słońca. I dopiero po chwili zorientowała się, że nie jest to najlepszy temat na początek znajomości. – Przepraszam. Przemawia przeze mnie brak snu i porządnej kawy. Chyba przede wszystkim kawy.

Christopher Baker

[Christopher Baker]

Nie pomogły stopery. Nie pomogły słuchawki wyciszające. Nie pomogła poduszka.
Chrapanie Franklina obudziłoby nawet Cheopsa zakopnego gdzieś pod piramidą w Gizie. O ile Cheops tam rzeczywiście leżał. Chris nie był pewien, ale gdyby on był faraonem, to na pewno nazwałby piramidę na swoją cześć i chciałby w niej spoczywać. Bo inaczej po co byłoby nazywanie jej swoim imieniem?
Zmęczony umysł toczył się tym monologiem już od kilku godzin, bezskutecznie próbując zasnąć. Każda próba przebudzenia Franklina kończyła się fiaskiem. Chłopak miał kamienny sen – i najwyraźniej nieleczony, zaawansowany obturacyjny bezdech senny – i nie reagował na żadne zaczepki. Po kilku godzinach przekręcania się z boku na bok, to Baker postanowił zdezerterować. Miał już wywalone na malarię, nie potrzebował żadnej moskitiery nad łóżkiem. Chciał tylko zasnąć. Chociaż na godzinę.
Zabrał poduszkę i ruszył w stronę wspólnej przestrzeni. Nawet nie założył butów – podeszwy stóp miał już tak stwardniałe, że nie ruszał go ani brud, ani kurz, a śmieci rozwalone na podłodze nie robiły mu żadnej różnicy. Potrzebował tylko kawałka kanapy. Ewentualnie fotela. Nic więcej.
Cześć.
Przystanął gwałtownie.
– Jezus Maria! – wydał z siebie cichy okrzyk. Serce stanęło mu w klatce piersiowej, adrenalina wystrzeliła w kosmos i rozbudził się od poziomu szczególnej czujności, jak gdyby ktoś co najmniej przystawił mu lufę do skroni. Nie spodziewał się tutaj nikogo o tej porze! Wystraszony na śmierć posłał kobiecie ostre spojrzenie, które rozbroiła pytaniem o podziwianie wschodu słońca. Odetchnąłwszy pokręcił głową do boków, już z łagodniejszym nastawieniem.
Podszedł bliżej i rzucił poduszkę na jedno z krzeseł na werandzie.
To tyle by było ze spania…
– Yup – potwierdził, wychylając się za barierkę i wdychając pełną piersią zapach piasku z tą charakterystyczną rześką świeżością nadchodzącego dnia, tuż przed wschodem słońca. Wiedział, że nie będzie mu dane zasnąć ten nocy, ale mózg jeszcze nie procesował tak sprawnie, jak po pełnym nocnym odpoczynku.
A dziewczyna – jak ona miała na imię…? – zasypała go monologiem, z których co trzecie słowo brzmiało jak bełkot, co drugie jak w obcym języku, a część wydawała się przytłumiona, jakby wydobywała się spod wody.
– Oo-haaa, wstrzymaj konie, koleżanko, przynajmniej do pierwszej kawy! – Podniósł ręce do góry w geście kapitulacji i cofnął się o krok pod gradem jej słów. – Entuzjazm świeżaków jest zawsze rozczulający – skomentował pod nosem, bardziej do siebie, niż do kobiety.
W końcu wiedział, co mówi. Był już niemal weteranem! Jako jeden z nielicznych wytrzymał tu ponad trzy miesiące i nigdzie się nie wybierał. Miał do czynienia z setkami wolontariuszy przyjeżdżającymi tu po raz pierwszy. Nie wszyscy byli wystarczająco zmotywowani, by wytrzymać trudne lokalne warunki. Nie zamierzał jej jednak zniechęcać! To pierwszy tydzień zawsze był rozstrzygający. Czasami połowa świeżego narybku rezygnowała właśnie w okolicy siódmego dnia. Kiedy przyjeżdżał transport z lotniska z nowymi wolontariuszami.
– Z kawą mogę coś zadziałać. Mieszkańcy sąsiedniej wioski czasem przynoszą wyparzaną przez siebie kawę z własnego ogródka. Może coś jeszcze znajdę… – powiedział, wchodząc w głąb domku, aby rozejrzeć się w całej mnogości różnokształtnych pudełek i pojemników za takim zawierającym czarny napar bogów.
Bingo!
– Po to tu przyjechałaś, Gillian? – strzelił pewnie, będąc święcie przekonanym, że kobieta ma właśnie tak na imię. W międzyczasie odpalił palnik gazowy, na którym postawił klasyczny metalowy czajnik. – Żeby znaleźć prawdziwe szczęście? – zapytał bez cienia drwiny – i patosu – w głosie, a ze zwykłą, ludzką ciekawością. Chris przeprowadził już wystarczająco dużo podobnych rozmów, aby wyciągnąć prosty wniosek – każdy miał jakiś cel, a bezinteresowna pomoc nie zawsze znajdowała się na szczycie hierarchii ucieczki od codzienności.

Julianna Bradford

[Julianna Bradford]

Ruszyła za nim w głąb domku, udając, że uwaga o entuzjazmie świeżaków wcale jej nie dotknęła. Po tym jak intuicyjnie poruszał się zarówno w ciemnościach, jak i w strefie wspólnej, mogła jedynie podejrzewać, że Christopher spędził w tym miejscu już trochę czasu. Uważnie przyglądała się jak przegląda jedno pudełko za drugim i mimowolnie uśmiechnęła się, gdy jej wyostrzone zmysły wyczuły znajomy zapach kawy.
– Kto by pomyślał, że ze wszystkich udogodnień najtrudniej będzie zapomnieć właśnie o kawie – bo Julianna nie tęskniła ani za telefonem, ani za wiecznymi mailami na które odpisywała do późnych godzin nocnych. Nie brakowało jej wygód codziennego życia takich jak wygodny materac, pachnąca poduszka, klimatyzacja czy dostawa jedzenia pod same drzwi. Nie przeszkadzał jej wszechobecny kurz i ubogość produktów, z których mogli przygotowywać posiłki. To za kawą tęskniła najbardziej!
– To byłoby za proste. Gdybym chciała odnaleźć jedynie prawdziwe szczęście znalazłabym podobne dzikie tereny w okolicach domu. W Kanadzie jest ich na pęczki – wzruszyła ramionami, bo nie musiałaby wyjeżdżać na drugi koniec świata by zrozumieć jak świat, w którym żyła jest okrutny i niszczycielski. Rozwój cywilizacji nie niszczył jedynie takich pięknych i dziewiczych terenów, zmieniał także ludzi, którzy w pędzącym trybie życia, zgubili gdzieś po drodze samych siebie. A Julianna nie chciała brzmieć jak hipokrytka, która bez zastanowienia korzystała ze wszystkich przywilejów jakie dawało jej życie w Toronto. W końcu mieszkała w dużym apartamencie z widokami na całe miasto, do pracy wozi ją prywatny kierowca, żywi się w samych ekskluzywnych restauracjach, ubiera w najmodniejsze rzeczy. Osobiście przyczyniła się do tego wszystkiego, ale ta podróż nie była formą odkupienia swoich win. Była czymś więcej.
– Julianna - spojrzała wprost w jego oczy, poprawiając jego błąd. – Juls – chociaż czy miało to tutaj jakieś znaczenie? Równie dobrze mogła być Gillian, mogła stworzyć nową siebie, w nowym miejscu, z ludźmi których widziała pierwszy raz na oczy i których po tych kilku miesiącach pewnie nigdy więcej nie spotka.
Ale przecież przyjechała tutaj by odkryć kim jest kiedy odbierze jej się naziwsko, pozycję, pieniądze i karierę…
– Jestem prawnikiem. Nie zdarza mi się często angażować społecznie, ale przy jednej sprawie pomogłam właśnie tej fundacji, która nas tutaj wszystkich wysłała. Potrzebowali pilnie tłumacza na misji, więc oto jestem – rozłożyła do boku ręce, jakby to właśnie było najprostsze wyjaśnienie po co tu właściwie przyjechała. – Je donnerai un cours dans l'école que tu es justement en train de construire* – uśmiechnęła się zaczepnie zanim gwizd czajnika nie dał znać o wrzącej już wodzie. Siadając wygodnie na drewnianym krześle z wyraźnym zainteresowaniem obserwowała jak w skupieniu zalewa dwa kubki z kawą gorącą wodą i jak po chwili parujący napar ląduje tuż przed nią. Mały gest a miała wrażenie, że Chris właśnie uratował jej życie.
– A Ty? Znalazłeś to po co tutaj przyjechałeś? – skoro wyraźnie dał jej do zrozumienia, że nie jest świeżakiem, była ciekawa jak to wszystko co tutaj zastał zmieniło jego. A może nikt nie odnajdywał tutaj niczego poza pustymi frazesami i poprawą samopoczucia chwilową pomocą biedniejszym? W końcu w te kilkanaście osób nie zmienią tego jak funkcjonuje świat… – Spanie prawie pod gołym niebem nie jest chyba najbezpieczniejszym pomysłem. Jeśli chcesz, możesz położyć się u mnie, ja przez tę przeklętą zmianę czasu i tak już nie zasnę - skinęła głową na leżącą na jednym z krzeseł poduszkę, którą Chris przyniósł ze sobą a w dłonie chwyciła ciemnozielony kubek z aromatyczną kawą.


*będę prowadzić lekcje w szkole, którą właśnie kończysz budować
Christopher Baker