ODPOWIEDZ
27 y/o
For good luck!
165 cm
menadżerka w The Fifth Social Club & street racer
Awatar użytkownika
Said you wanna be good but you're begging me to come over. I don't wanna hurt you but you live for the pain. Who's gonna love you like me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— A gdzie jest mój ulubiony mechanik? — Głos Paris dało się słyszeć jeszcze na długo, zanim pojawiła się w garażu. Zaraz po jej słowach, po betonie rozbrzmiał znajomy stukot jej wysokich obcasów, które stanowiły nieodłączny element jej codziennych stylizacji. Nie skłamałaby mówiąc, że czuje się w nich o niebo lepiej i pewniej niż w płaskich butach. No, ale każdy kto znał ją choć w niewielkim stopniu, doskonale o tym wiedział. Tak czy inaczej, po ostatnim wyścigu, Rissy zdecydowała, że odda swoją niunię na przegląd. Floria Ferreira była jej ulubionym mechanikiem z paru, ważnych powodów.

Po pierwsze — była kobietą, dzięki czemu rozumiały się jak nikt inny. Kingsley lubiła wspierać inne dziewczyny, szczególnie w takich nietypowych zajęciach. Mimo wszystko, jeśli chodziło o mechanikę czy o wyścigi, dominowali faceci. Baby powinny więc trzymać się razem, żeby nie dać się całkiem tej płci przeciwnej, prawda?
Po drugie — była niezastąpiona i sprawdzona. Nie miała żadnych obaw, żeby zostawić jej swój samochód. A to przecież jak powierzenie prawdziwego dziecka. Florka nigdy jej nie zawiodła, a przy tym zawsze dodawała do jej autka moc, której potrzebowała.
Po trzecie — Paris po prostu ją uwielbiała, bo mogły popierdolić i pogrzebać razem przy aucie. Kingsley też się na tym znała, ale nigdy nie miała na to czasu, a poza tym jak miała okazję, wolała zostawić to profesjonaliście. Szczególnie, że Rizz, jeśli nie spędzała nocy na torze, to siedziała w swoim klubie. Busy woman. Tak czy inaczej, jak nie naprawiały jej pojazdu, to potrafiły siedzieć przy winie i gadać bez końca o jakichś bzdurach.

Tym razem miało być podobnie. Dwa w jednym. Dlatego, gdy Paris w końcu wyłoniła się zza zakrętu, na jej ustach pojawił się szeroki uśmiech. — Florka. Mam wino i wypłatę — powiedziała, unosząc najpierw jedną rękę, w której trzymała alkohol, a potem drugą, gdzie była koperta z kasą. — Ale najpierw.. Jak moja dziecinka? — zapytała, podchodząc do różowej fury, która lśniła jak nowiutka z salonu.

floria ferreira
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”