ODPOWIEDZ
49 y/o
CHRISTMASSY
168 cm
detektywka wydziału zabójstw w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
How can you just leave me standing
Alone in a world that's so cold?
Maybe I'm just too demanding
Maybe I'm just like my father, too bold
Maybe you're just like my mother
She's never satisfied
Why do we scream at each other?
This is what it sounds like
When doves cry
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Ten cholerny blackout wyciągał z ludzi to, co najgorsze.
Wypadki były codzienności, brak prądu doprowadzał do licznych problemów w mieście, a przestępczość zaliczyła wyraźny skok w ostatnich tygodniach. Ludzie poczuli się bezkarni. Zupełnie jakby brak światła sprawiał, że inni nie zauważą ich występków. W rzeczywistości jednak chodziło o to, że wiele systemów alarmowych lub podobnych zabezpieczeń stawało się bezużyteczne, gdy tylko ktoś nie miał żadnego alternatywnego źródła energii w swoim domu. Systemy awaryjne nie były przystosowane do tak długich awarii, generatory potrzebowały stałego paliwa, a tego również zaczynało brakować… Armagedon.
Wezwanie z Rexdale nie zaskoczyło jej szczególnie. To była jedna z tych dzielnic, w których należało spodziewać się kłopotów. Wiedziała też, że technicy przybędą na miejsce dopiero później. Wpierw musiała potwierdzić zgłoszenie, które napłynęło od przerażonego mieszkańca jednego z budynków, który zabarykadował się we własnym mieszkaniu z telefonem komórkowym.
Usłyszał hałasy. Z początku nie wiedział, co się stało. Myślał, że mężczyzna znajdujący się za ścianą coś przestawiał, coś obijało się o ściany. Nie przyszło mu do głowy, że mogło się stać coś złego. Podejrzewał, że to jeden z tych przypadków, gdy jednemu z mieszkańców coś odbiło i urządzał remont lub przemeblowanie w środku nocy. Dopóki nie wyszedł na klatkę schodową… Dopóki nie zobaczył otwartych drzwi… Dopóki nie zajrzał do środka i nie zobaczył po przekroczeniu progu poprzewracanych mebli w salonie i gościa z poderżniętym gardłem na kanapie w salonie. Białka jego oczu lśniły w blasku księżyca wpadającego przez okno, podkreślając trupią bladość zastygłej w śmierci twarzy, która nabrała wyrazu woskowej maski.
— Wsiadaj — rzuciła jeszcze ostro do O’Hary, który akurat miał jej partnerować tej nocy.
Oboje znajdowali się akurat na komendzie, gdy nadeszło zgłoszenie. Naturalnym wydało się to, aby wysłać ich razem, aby sprawdzili, co dokładnie zadziało się w Rexdale i wezwali techników, którzy ze względu na panujący blackout mieli wyjątkowo niewdzięczne zadanie.
Nie szczędziła gazu, gdy przecinała kolejne ulice. Ricky był jej dodatkową parą oczu, która miała pilnować czy na pewno jakiś debil nie będzie próbował się wbić w ich auto na jednym ze skrzyżowań, które miały niedziałającą sygnalizację. Stłuczki były prawdziwą zmorą ostatnich trzech tygodni.
W końcu zaparkowała pod odpowiednim budynkiem, gdzie doszło podobno do morderstwa. Jeszcze w aucie wyjęła i odbezpieczyła broń, aby być gotową do użycia jej w każdej chwili. Nie sądziła, aby po tak długim czasie ktoś jeszcze tkwił w mieszkaniu, ale lepiej było być ubezpieczonym.
— Gotowy? — zapytała jeszcze partnera nim wysiadła z pojazdu, upewniwszy się, że ten za nią podąży.
Ostrożnym krokiem przemierzała kolejne stopnie. Budynek był na tyle stary, że nie posiadał windy. Schody były jedynym sposobem, aby dostać się na drugie piętro, gdzie znajdowało się ciało rzekomej ofiary. Towarzyszyła im pełna napięcia cisza przez całą wędrówkę pod rozwarte drzwi. Jedyną formą komunikacji na jaką sobie pozwolili było wykonanie odpowiedniego gestu, aby uzgodnić kierunek przeszukiwania. Nie lubiła układu tych mieszkań. Łatwo było zostać w nich zaskoczonym.
Przedpokój, łazienka… W dalszej części mieszkania salon, prowadzący do sypialni oraz kuchni. Na kanapie faktycznie znajdował się zakrwawiony mężczyzna. Oprócz poderżniętego gardła widziała jeszcze sporo ran kłutych oraz kilka rozcięć. Swanson w swoim życiu oglądała tyle trupów, że nie musiała podchodzić, aby stwierdzić, że nie żyje od dłuższego czasu.
Ricky znajdował się za jej plecami i sprawdzał kuchnię. Ona z kolei usłyszała, że z przeciwległego pomieszczenia, gdzie znajdowały się uchylone drzwi do sypialni dobywa się jakiś podejrzany szmer. Wciąż miała broń w gotowości. Powoli podeszła bliżej, ale wtedy zza rogu wyskoczyła w jej stronę zamaskowana postać. Naciśnięcie spustu było odruchem. Nie zastanawiała się nad tym. Trafiła, ale na tyle nieskutecznie, że napastnik i tak dopadł do niej, starając się ją przewrócić.
Zatoczyła się i trafiła na oparcie kanapy tuż obok trupa. Cudem zablokowała ramię, w którym znajdował się nóż. Z niejasnych przyczyn czuła palący ból w ramieniu. Sięgnął ją? Nie miała pojęcia. Adrenalina już działała i popychała ją do tego, aby spróbowała wykręcić jakoś rękę i wpakować cały magazynek w podbrzusze atakującego.

Ricky O'Hara
Ari
Nie lubię narzucania mojej postaci reakcji i zachowania oraz dopisywania do jej rzeczy czy sterowania nią w jakikolwiek sposób bez konsultacji.
30 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
183 cm
detektyw wydziału zabójstw i zaginięć Toronto Police Service
Awatar użytkownika
I've lost my goddamn mind, it happens all the time; I can't believe I'm actually meant to be here; trying to consume, the drug in me is you and I'm so high on misery, can't you see?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkijakie chcesz
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

muszę ogarnąć numery tych sesji

Cały okres blackoutu wydawał się jednym wielkim złym snem dla funkcjonariuszy. Nie tylko policjanci mieli ręce pełne roboty, ale strażacy czy ratownicy byli na wagę złota. O’Hara zaczynał odczuwać zmęczenie materiału.
Standardowe pary rozpadły się, gdy trzeba było sprawdzać tak liczne miejsca zbrodni. Blackwood dostał samodzielny przydział do jakiegoś rozboju, dzięki czemu Ricky mógł trochę odpocząć od partnera. Nie spodziewał się jednak, że początkowo spokojny dyżur on call rozwinie się tak drastycznie.
Nie zdążył się odwrócić przed hukiem wystrzału.
Napastnik jęknął, ale i tak ruszył na Evinę. Ricky, dotychczas przetrzepujący kuchnię z bronią w pogotowiu, uniósł nieco pistolet, ale nie miał czystej linii. Wystarczyłby drobny ruch ze strony zamaskowanego mężczyzny, by pocisk trafił w jego partnerkę.
— Policja! — krzyknął, wciąż mierząc w napastnika. — Stój, bo strzelam!
Nieco spóźnione ostrzeżenie, biorąc pod uwagę, że w obronie własnej Evina zdążyła wpakować mężczyźnie kulkę. Krew przesiąknęła przez rękaw jego ciemnej bluzy, ale skurwiel się nie poddawał i nadal szarpał z kobietą. W jego dłoni znowu błysnął nóż.
O’Hara nie czekał dłużej. Z impetem rzucił się przez pokój w stronę kanapy, próbując odciągnąć zamaskowanego typa od Eviny, ale ten musiał mieć jakieś pajęcze zmysły — albo adrenalina buzowała również w jego żyłach, wyostrzając percepcję. Materiał bluzy prześlizgnął się między palcami detektywa. Zamachnął się raz jeszcze, chcąc powalić podejrzanego celnym ciosem w szczękę lub hakiem ściągnąć go do parteru, to jednak też nie powiodło się na ciasnej przestrzeni. Ruszał się zupełnie jak duch, jak obłok mgły, pierdolony ninja — albo to O’Hara, który od czterdziestu godzin nie spał i miał w ustroju jakieś 600 mg kofeiny, po prostu miał spowolnione reakcje.
Bez względu na powód niepowodzenia, napastnik rzucił się biegiem w stronę drzwi do mieszkania. O’Hara nie czekał na inny sygnał; kolejny huk wystrzału rozdarł ciasną przestrzeń, ogłuszając całą trójkę na kilka sekund, ale pocisk i tym razem trafił w niekrytyczne miejsce. Drugi postrzał zdołał jednak nieco spowolnić uciekiniera. Wyrwało mu się głuche stęknięcie, zatoczył się na zagracony stolik, a wieżyczka płyt i książek, misternie na nim ułożona, runęła z hukiem prosto na podłogę — razem z upuszczonym przez niego nożem.
— Stać! — zawołał Ricky, dając susa w stronę napastnika. Tym razem udało mu się szarpnąć za tył jego ubrania na tyle mocno, by przytrzymać go w miejscu. Pozbawiony broni mężczyzna stanowił dużo mniejsze zagrożenie, ale O’Hara miał w pamięci jego zaskakującą zwinność, był więc ostrożny. Otoczył ramieniem jego szyję i przycisnął na tyle mocno, by unieruchomić, ale nie wystarczająco, by odciąć tlen.
— Swanson, w porządku? — wysapał w stronę detektywki, wciąż opartej nieco bezwładnie o kanapę. Z tej odległości ciężko było mu ocenić, czy coś jej się stało. Wszędzie było pełno krwi — zarówno należącej do denata, jak i rozbryzgów postrzelonego intruza. Sam Ricky też miał już na ubraniu ciemne plamy, całe szczęście — nie własnej posoki. — Trafił cię? — dopytał jeszcze, skinąwszy głową w stronę porzuconego ostrza, leżącego teraz pośrodku niewielkiego pomieszczenia.

Evina J. Swanson
gangsta bimbo
nie lubię schizy, nudy i braku akapitów, ukocham za poprawną składnię i pchanie fabuły do przodu
49 y/o
CHRISTMASSY
168 cm
detektywka wydziału zabójstw w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
How can you just leave me standing
Alone in a world that's so cold?
Maybe I'm just too demanding
Maybe I'm just like my father, too bold
Maybe you're just like my mother
She's never satisfied
Why do we scream at each other?
This is what it sounds like
When doves cry
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Ciężkie było życie funkcjonariuszy na służbie. Wzmożono patrole, czasem brakowało ludzi do interwencji, a policjanci z różnych wydziałów czasami musieli zostać wypchnięci na ulicę, aby zająć się tymi mniej interesującymi sprawami oraz służbą obywatelom. Nie do końca jej to odpowiadało.
Zdecydowanie też spodziewałaby się bardziej, że spotka ją jakieś nieszczęście na jednym z tych dziwnych patroli niż na wezwaniu do znalezionego ciała. Zazwyczaj sprawca nie pozostawał na miejscu na tyle długo, aby mogła się na niego natknąć. Nie wyglądało to też zanadto na rabunek, a mężczyzna był martwy od dłuższego czasu. To nie bardzo miało sens.
Nie był to pierwszy raz, gdy musiała się szarpać z nożownikiem. Wiedziała, że nie ma z nim szczególnie większych szans dopóki partner nie wkroczy do akcji. Na razie mogła starać się blokować jego ruchy, aby nie dać się trafić nożem. Przynajmniej nie w żaden istotny punkt, co mogłoby się okazać dla niej zgubne. Na razie jednak dziwny chłód rozlewał się po jej ramieniu. Chłód? Czy ciepło? Chyba coś mokrego sprawiało, że rękaw bluzy zaczynał się kleić do jej skóry.
W końcu jednak skurwysyn się z niej zwlókł lub też został zwleczony, a potem rzucił się w kierunku drzwi. Jebaniutki musiał mieć sporo siły skoro wciąż próbował się wydostać pomimo postrzału. Całe szczęście, że druga kula go spowolniła jeszcze bardziej. Upuścił broń, a Ricky zyskał szansę na to, aby w końcu chwycić ich niedoszłego uciekiniera.
— Mogło być gorzej — odparła na wszelkie pytania partnera.
Czuła już teraz wyraźnie, że rękaw bluzy kleił się do jej ręki przemoczony krwią. Z dwojga złego to jednak lepiej było stracić ulubiony element garderoby niż życie. Nieco drżącymi palcami sięgnęła do paska, przy którym znajdowały się kajdanki.
— Glebuj gościa. Trzeba go skuć — obwieściła, zapominając na moment o tym, że wypadałoby pewnie również wezwać sanitariuszy, aby nikt z nich się nie wykrwawił.
Sprawca próbował się jeszcze przez moment szarpać w uścisku O’Hary, ale siły go zdecydowanie opuszczały. Przynajmniej tyle dobrego. Swanson podeszła jeszcze do nich i pospiesznie przeszukała mężczyznę nim skinęła głową do Ricky’ego, że pora położyć bydlaka i zakuć mu ręce.

Ricky O'Hara
Ari
Nie lubię narzucania mojej postaci reakcji i zachowania oraz dopisywania do jej rzeczy czy sterowania nią w jakikolwiek sposób bez konsultacji.
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Dzielnica Mieszkalna”