36 y/o
For good luck!
168 cm
pediatra mount sinai hospital
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Było coś ujmującego w sposobie w jaki mówił o rzeczach, które dla niego wydawały się zupełnie oczywiste. Nie chodziło o pieniądze czy możliwości, którymi dysponował, ale o tę charakterystyczną pewność z jaką podchodził do życia. Magnus w przeciwieństwie do niej nie widział większego sensu w odkładaniu przyjemności na później, skoro można było po prostu wstać i po nie sięgnąć.
Słuchała go rozbawieniem, ale gdzieś pod nim kryła się również zwyczajna ciekawość. Nie była przyzwyczajona do takiego podejścia, bowiem przez długi czas każdy jej pomysł musiał przejść przez filtr c u d z y c h oczekiwań, a spontaniczne decyzje rzadko kończyły się czymś przyjemnym. Teraz dopiero uczyła się, że nie każda zmiana planów musi oznaczać problem.
- Wulkaniczny krater i prywatna wyspa? - powtórzyła, unosząc lekko brwi. - Byłeś kiedyś na wakacjach, gdzie po prostu odpoczywałeś, nie przekupując wszystkich mieszkańców? - prowokacyjnie uniosła brew, choć był to wyłącznie element zaczepki. Czasami zwiedzając jakieś miejsca sama marzyła o tym, aby wszyscy ludzie wokół stamtąd zniknęli, a ona mogła rozkoszować się widokami w pojedynkę. Trochę nawet mu zazdrościła, że zasobność jego portfela na to pozwalała.
Nie spodziewała się, że Magnus lubi takie miejsca. Dotychczas widziała w nim przede wszystkim człowieka, który doskonale odnajduje się w luksusowych wnętrzach, ma dostęp do wszystkiego, czego zapragnie i nie musi specjalnie zabiegać o niczyją uwagę, którą, jak widać błędnie zakładała, uwielbiał. Wizja samotnej wędrówki do miejsc, do których nie docierają turyści zupełnie nie pasowała do tego wyobrażenia.
- Chyba jednak bardziej interesuje mnie ta druga opcja - przyznała. - Uczciwie uprzedzam, że jestem naprawdę kiepskim towarzyszem podróży. Nie lubię się męczyć, ani pocić, więc jeśli zamierzasz ciągać mnie po wyspie w nieskończoność, to musisz mieć na uwadze to, że będę cię głośno przeklinać - spojrzała na niego rozbawiona, lekko drżąc kiedy poczuła delikatny nacisk jego dłoni na swoim biodrze. Nie zrobiła n i c, żeby zatrzymać go przy sobie, kiedy w końcu się odsunął. Była świadoma jego zainteresowania i nie zamierzała udawać, że pozostaje ono niezauważone i nieodwzajemnione. Wciąż jednak nie potrafiła bez zastanowienia powiedzieć tak i rzucić się na głęboką wodą, bo tym właśnie dla niej był nawet prozaiczny wyjazd na kilka dni - o g r o m n y m krokiem na przód. Potrzebnym, ale do przeanalizowania dziesiątki niepotrzebnych razy.
- Nie rozpędzaj się - rzuciła z błyskiem w oku, zadzierają głowę ku górze, by swobodnie móc spojrzeć w jego ciemne tęczówki. - Jeszcze nie zdecydowałam, czy jestem gotowa na tak radykalną zmianę stylu życia - uśmiechnęła się, a jej dłonie dotychczas swobodnie spoczywające przy ciele - uniosły się, by rozpocząć powolną wędrówkę do jego klatki piersiowej.
- Sprawdzę dyżury i dam ci znać - delikatnie uderzyła opuszką palców w jego klatkę. - Kąpałeś się w tym wodospadzie? - zapytała wyraźnie zainteresowana akurat t y m aspektem planowanej wycieczki.

Magnus Grimstad
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
diosmio
nuda i przesadna życioza
47 y/o
Welkom in Canada
190 cm
Biznesmen Northern Buck Investments
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkimęskie
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Ktoś po prostu musiał jej pokazać, że życie, jakiej do tej pory toczyła nie musiało być tym, które będzie toczyła nadal. To pewien przełomowy punkt w jej życiu. Każdy ma kilka takich definiujących momentów w swoim życiu. Dla niej to był niewątpliwie jeden z nich. Stała teraz na granicy pozostawienia tego, co znała za sobą i poznania czegoś nowego. Nie robili razem żadnych dalekosiężnych planów. Nie obiecywali sobie, że będą razem. To nawet dość mało prawdopodobne. Oboje raczej o tym wiedzieli. Niemniej na swojej drodze mogła spotkać jeszcze kogoś podobnego do niego. Kogoś, kto pokaże jej, że życie może być spontaniczne i przyjemne. Ba, jest wręcz w najlepszym wieku żeby tego doświadczać. Ma już pewną karierę, trochę doświadczeń za sobą, a jednocześnie zdrowie pozwala jeszcze na zrobienie praktycznie wszystkiego. To był ten idealny moment na podróże, poznawanie świata i zrobienie czegoś szalonego. On miał możliwości jej to pokazać i zamierzał to wykorzystać.
- Chodzi Ci o jakieś wakacje typu drinki i leżaczki? Nie. Chyba nie. To nie moja bajka. - zaśmiał się cicho w ogóle nie wyobrażając sobie siebie w takim scenariuszu - Ale tak. Byłem również na wyjazdach, gdzie nie wykupowałem całego miasteczka, portu czy łodzi. Nie zawsze miałem do dyspozycji takie środki. I nie zawsze też tego akurat potrzebowałem. - uśmiechnął się do niej znów z tym pewnym enigmatycznym cieniem.
Mówił częściowo o wyjazdach służbowych, które nie były związane z działalnością jego firmy, a właśnie pracą na zlecenie. Niemniej prywatnie też raczej starał się unikać miejsc, które uważane były za turystyczne i były po prostu przeludnione. Preferował wypoczynek na odludziu, na łonie natury. Coś, czego nie mogła o nim wiedzieć, ale może mogła się domyślać jeśli chociaż trochę go prześwietliła? Nie ma o nim zbyt wielu artykułów. Zawsze próbował trzymać się w cieniu. Nie zwracać na siebie zbyt wiele uwagi. Mogła jednak sądzić, że jest inaczej skoro mierzyła go miarą podobną do swojego męża.
- Dobry wybór. - mruknął z zadowolonym uśmiechem - Oh? Nie jesteś typem biwakowiczki? Będziesz mnie pytać co kilka minut czy daleko jeszcze? Mam wziąć wilgotne chusteczki, żeby wycierać Ci rączki co kilka kroków jak dotkniesz jakiejś roślinki? - wyszczerzył się do niej już wyraźnie rozbawiony mocno sobie z niej żartując.
Nie spodziewał się, że będzie tak... delikatna? Tak powinien to nazwać? Może to przez jej pracę. Wydawało mu się, że świetnie będzie sobie radzić z pewnymi dyskomfortami, ale nie każdemu musi się podobać to całe wycieczkowanie po lasach. Dla każdego coś innego.
- Nie byłoby Cię tutaj gdybyś nie była. Nie pocałowałabyś mnie gdybyś nie była. Jeszcze tego po prostu nie wiesz. - spojrzał na nią mówiąc to z tym samym spokojem oraz pewnością siebie, która mogła już robić się nieco upierdliwa.
Oblizał dyskretnie usta czując jej dłonie powoli przesuwające się w stronę jego klatki piersiowej. Nie odrywał spojrzenia od jej tęczówek z tym delikatnym uśmiechem.
- Oczywiście, że tak. W obu. - przytaknął unosząc dłoń by zaczesać jeden z jej kosmków za ucho muskając jej policzek opuszkiem palca - W lesie jest wilgotniej. Paprocie, mchy... Tyle różnych odcieni zieleni. Trzeba się kawałek przejść... Nieco spocić... - przesunął tym samym opuszkiem palca od jej skroni, przez policzek, żuchwę oraz po szyi imitując pojedynczą kroplę.
- Wtedy wejście pod taki wodospad jest jednym z najprzyjemniejszych przeżyć... - mruknął niskim głosem nieprzypadkowo pozostawiając swoją dłoń na jej szyi wyczuwając jej tętno pod swoimi palcami.

vera callahan
36 y/o
For good luck!
168 cm
pediatra mount sinai hospital
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Trudno było jej wyobrazić go sobie w podobnym scenariuszu, zresztą sama nie miała nic przeciwko temu, żeby czasem po prostu nic nie robić, ale perspektywa spędzenia całego wyjazdu pomiędzy basenem a hotelowym barem również nie wydawała jej się szczególnie kusząca.
- Czyli jednak istnieje jakaś wersja ciebie, która potrafiłaby mnie zaskoczyć - uśmiechnęła się. - Chociaż przyznaję, że trochę trudno mi sobie wyobrazić, żebyś nagle zrezygnował z przywilejów, do których zdążyłeś przywyknąć - droczyła się, bowiem cały czas ich rozmowa balansowała na różnych granicach.
Nie powstrzymała śmiechu, kiedy zaczął wyliczać wszystkie możliwe niedogodności związane z wyprawą w głąb lasu. Nie należała do ludzi, którzy na widok błota dostawali ataku paniki, ale nie zamierzała też przyznawać otwarcie, że jest gotowa przespać noc na gołej ziemi i z uśmiechem zjeść wszystko, co uda im się znaleźć po drodze.
- Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, ale właśnie bardzo skutecznie zachęcasz mnie do tej wycieczki - pokręciła głową. - Lubię naturę i miejsca, w których nie trzeba przepychać się przez tłum. Nie znoszę jednak się pocić... więc robisz wszystko na własną odpowiedzialność - być może pierwsza opcja, o której wspomniała była tą najlepszą. Miasto poza sezonem było bezpieczne; tam na pewno nie musiałby się przejmować tym, że w pewnej chwili zamieni się w marudzącą wersję kobiety, chcącej za wszelką cenę postawić na swoim.
Jego kolejna uwaga skutecznie odebrała jej jednak ochotę na dalsze żarty. Nie lubiła, kiedy ktoś z taką p e w n o ś c i ą wypowiadał się za nią, nawet jeśli w tym konkretnym przypadku trudno było zaprzeczyć, że miał trochę racji. Nie znalazła się przecież w jego mieszkaniu przez przypadek, nie pocałowała go również pod wpływem impulsu, którego teraz chciałaby się wypierać; wiedziała, d l a c z e g o to zrobiła. Nie oznaczało to jednak, że Magnus mógł już uznać sprawę za rozstrzygniętą. - Masz niezwykle wygodny sposób myślenia. Nie zostawiasz mi zbyt wiele miejsca na własne wnioski - zauważyła z lekkim uśmiechem. Nie cofnęła dłoni, choć jego pewność siebie momentami sprawiała, że chciała to zrobić. Nie dlatego, że uważała go za złego, po prostu jej własna przeszłość była demonem niedającym jej odpocząć.
Dotyk jego palca na policzku, a później wzdłuż szyi sprawił, że na moment zapomniała o przygotowanej odpowiedzi. Trudno było nie zauważyć, że w jego ustach nawet opowieść o leśnej wyprawie potrafiła nabrać zupełnie innego znaczenia. Spojrzała na jego dłoń, po czym ponownie uniosła wzrok. - Czy ten wodospad jest tylko pretekstem? - zapytała z rozbawieniem. - Masz to wszystko bardzo dokładnie zaplanowane? - nie odsunęła się, ale nie zrobiła też kolejnego kroku w jego stronę. Była ciekawa, dokąd mogłaby ją zaprowadzić ta znajomość, choć nie zamierzała jeszcze wybiegać myślami zbyt daleko. Może właśnie tego potrzebowała - odrobiny spontaniczności, czegoś, co nie musiało od razu mieć określonego kierunku ani zakończenia.

Magnus Grimstad
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
diosmio
nuda i przesadna życioza
47 y/o
Welkom in Canada
190 cm
Biznesmen Northern Buck Investments
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkimęskie
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

- Skąd pomysł, że istnieją wersje mnie, które nie potrafią Cię zaskoczyć? - spojrzał na nią rozbawiony unosząc lekko brew - Ach, czyli masz o mnie w kategoriach klasycznego bogatego, aroganckiego dupka, który nie zna innego życia. Dobrze wiedzieć. - nawet się cicho zaśmiał kręcąc jedynie głową.
Nie powinien być zdziwiony. Wręcz przeciwnie. To znaczyło, że obraz, który o sobie wykreował działał. Tak właśnie miał wyglądać dla reszty świata. Nikt nie mógł wiedzieć, co tak naprawdę robił przez kilka dobrych dekad swojego życia. Zasłużył sobie na swoją emeryturę. Nie zamierzał spędzić reszty życia za kratkami. Inną alternatywą było to, że w końcu dogonią go demony przeszłości. Żadna z tych opcji do niego nie przemawiała, więc cieszył się, że dla laików właśnie tak wyglądał. Jak kolejny bogaty dupek, który nie ma nic do zaoferowania prócz swoich pieniędzy oraz wszystkich wygód, które mu kupowały.
- Jest pewnie jeszcze kilka rzeczy, którymi potrafiłbym Cię zaskoczyć. - puścił jej oczko z tym swoim enigmatycznym uśmiechem wpatrując się w jej tęczówki.
To jednak zamierzał jej dawkować. Jeśli chciała wiedzieć więcej będzie musiała sobie na to w jakiś sposób zapracować. Nie stał się się tym kim jest po prostu rozdając fakty o sobie za darmo. Może nawet chciał żeby wykazała trochę zainteresowania.
- Masz świadomość, że cały czas właśnie do tego dążę? Powiedziałem Ci o miejscu, do którego chcę Cię zabrać. - nie zamierzał przecież tego przed nią ukrywać, nie musiał, był bardzo w tej kwestii bezpośredni - Biorę na siebie pełną odpowiedzialność. - uśmiechnął się do niej mówiąc to z pełnym przekonaniem.
Nigdy nie należał do osób, które od odpowiedzialności by uciekały. Mogła się już o tym przekonać. Z pewnością siebie musiała iść również odpowiedzialność za własne akcje. Inaczej było się po prostu bogatym dupkiem, jak jej mąż, a przecież wybrała go na swojego partnera ponieważ był skrajnie różny od mężczyzn, do których pewnie przywykła w swoim życiu.
- Wręcz przeciwnie Vera. - mruknął z delikatnym uśmiechem na ustach - Biorę pod uwagę wszystkie Twoje przemyślenia. Pomagam je po prostu nieco uporządkować. Masz pełną kontrolę nad tym co myślisz i robisz. - spojrzał głęboko w jej tęczówki szukając w nich potwierdzenia tego, że jest tego świadoma.
W żadnym momencie ich znajomości nie próbował wpłynąć na jej decyzję. Niczego jej dyktować. Jeśli czasami robił rzeczy bez pytania, tylko dlatego, że był pewien, że jest to coś, czego ona również chciała. W każdym momencie mogła powiedzieć nie. Mogła powiedzieć, że to za dużo. Jednak wnioskując po tym, że przyszła tutaj z własnej woli, pocałowała go z własnej woli... Chciała od niego czegoś więcej niż prostego partnerstwa na stopie biznesowej. Wierzył, że chciała też tego wyjazdu. Czasami ludzie po prostu potrzebują małego popchnięcia w odpowiednim kierunku. Może mógł być subtelniejszy, lecz po prostu nie należał do takich osób.
- Nie mam. Po prostu jestem przygotowany na wiele... ewentualności. - uśmiechnął się nieco szerzej nadal muskając jej szyję swoim kciukiem i na chwilę skupiając swój wzrok właśnie tam - Vera, powinnaś mnie już znać na tyle by wiedzieć, że nie potrzebuję pretekstów. - spojrzał w jej tęczówki z tym swoim szarmanckim i nieco aroganckim uśmiechem.
- Dlatego powiem Ci teraz, że dam Ci jeszcze krótką chwilę na przemyślenie tego, czego ode mnie chcesz. - przesunął swoją dłoń powoli z jej szyi na policzek wpatrując się w jej tęczówki - Zamierzam Cię znów pocałować. - kąciki jego ust wymownie powędrowały ku górze tuż po tym jak instynktownie oblizał usta spoglądając przelotnie na jej - Jeśli mi na to pozwolisz rozstaniemy się dopiero po śniadan- raczej lunchu. - uśmiechnął się jakby już mógł posmakować jej ust.
Przesunął swoją dłoń na jej kark muskając go delikatnie paznokciami zanim powoli zaczął wplątywać swoje palce w jej włosy unosząc wzrok z jej ust do jej tęczówek. Szukał tam pewnego przyzwolenia. Pragnienia. Sygnału, że właśnie tego chciała.

vera callahan
36 y/o
For good luck!
168 cm
pediatra mount sinai hospital
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

To nie była jego wina.
To, że Vera poddawała wszystko w wątpliwość było w dużej mierze skutkiem życia z Elliotem. Przez lata przywykła do tego, że nawet najzwyklejsze decyzje wymagały jego aprobaty, że własne zdanie mogła mieć dopóki nie stało w sprzeczności z tym, czego oczekiwał, a każda próba postawienia na swoim prędzej czy później kończyła się nieprzyjemnymi konsekwencjami.
Nauczyła się ważyć słowa i tłumaczyć swoje wybory, zaś z czasem zaczęła doszukiwać się ukrytych intencji nawet w pozornie niewinnych gestach, a kiedy ktoś oferował jej pomoc, automatycznie zastanawiała się, czego może oczekiwać w zamian. Trudno było pozbyć się takich przyzwyczajeń, szczególnie kiedy przez tak długi czas stanowiły część codzienności.
W chwili, w której Magnus powiedział, że bierze pod uwagę wszystkie jej przemyślenia, zrozumiała, że się zagalopowała nawet jeśli próbowała ubrać swoje wątpliwości w płaszczyk lekkiego żartu. Dotychczas nie dał jej ani j e d n e g o powodu, by w niego wątpiła; to on wyciągał rękę w jej kierunku, pomagał jej, poświęcał swój czas i uwagę, chociaż wcale nie musiał tego robić. Była tego świadoma, dlatego poczuła nieprzyjemny skurcz gdzieś pod mostkiem, będący prawdopodobnie kiełkującym poczuciem winy. - Przepraszam - odezwała się po chwili. - Nie myślę o tobie w ten sposób, mam nadzieję, że o tym wiesz.
Była rozdarta pomiędzy tym, czego rzeczywiście chciała a ostrożnością, która podpowiadała jej, by nie angażować się zbyt szybko i nie pozwalać sobie na zbyt wiele. Rozum mówił jedno, podczas gdy coraz częściej łapała się na tym, że jej własne zachowanie przeczyło wszystkim postanowieniom.
Uśmiechnęła się do niego, widząc, że wcale nie uraziła go tak mocno, jak początkowo się obawiała. Wciąż stał blisko, a ona czuła dotyk jego ciepłych palców przesuwających się po szyi, który skutecznie utrudniał jej skupienie na rozmowie. Była niemal pewna, że doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co robił, szczególnie kiedy jego spojrzenie zatrzymywało się na jej twarzy, a kciuk przesuwał się po skórze z niemal irytującą p o w o l n o ś c i ą.
Trudno było jej zachować rezon, kiedy tak skutecznie odwracał jej uwagę, a jeszcze trudniej udawać, że nie sprawiało jej to przyjemności.
- Szybko się dostosowujesz do sytuacji. Zaplanowałeś już wszystko - przyjrzała mu się przez chwilę, a jej wzrok na moment zatrzymał się na ustach, zanim ponownie odnalazła jego spojrzenie. Kiedy przesunął dłoń na jej policzek, nie odsunęła się, pozwalając, by jego palce delikatnie musnęły skórę. Wciąż miała w głowie kilka pytań, na które nie znała odpowiedzi i świadomość, że zbliża się do czegoś, czego jeszcze niedawno nie brała pod uwagę budziła w niej niepokój.
- Zobaczymy, czy potrafisz dotrzymywać obietnic - mruknęła, przesuwając dłoń na jego klatkę piersiową. Kiedy zaś jego palce wsunęły się w jej włosy, Vera uniosła lekko podbródek, przez moment przyglądając mu się z bliska, sama skracając dzielącą ich odległość. Oparłszy dłoń na jego karku, odnalazła jego usta w pocałunku, który początkowo był delikatny i niespieszny. Czuła ciepło jego dłoni i bliskość, której jeszcze chwilę wcześniej próbowała nadać z b y t wiele znaczeń.
- Będę oczekiwać czegoś dobrego na lunch - co było potwierdzeniem jego niemego pytania.

Magnus Grimstad
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
diosmio
nuda i przesadna życioza
ODPOWIEDZ

Wróć do „The Ritz-Carlton”