ODPOWIEDZ
35 y/o
For good luck!
172 cm
Dyrektorka departamentu prawnego Shopify Inc.
Awatar użytkownika
She is not just one story. She is every version of herself she had to become before finding the one that feels right.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Wybiegając z windy próbowała odnaleźć w torebce telefon, który od kilku minut natrętnie wibrował. Spotkanie, z którego właśnie wyszła, miało zakończyć się ponad pół godziny temu, a nie dość, że nie doszli do żadnego kompromisu, to jeszcze była spóźniona! A to była jedna z tych rzeczy, których Julianna nie lubiła najbardziej.
Zamówiona kilka minut wcześniej taksówka już czekała na dole, więc jeśli uda jej się uniknąć popołudniowych korków, powinna zdążyć na spotkanie z przyjaciółką na czas.
– George Restaurant przy Financial District – poinstruowała kierowcę, nie odrywając spojrzenia od telefonu, na którym pojawiały się kolejne wiadomości. Kiedy tylko miała okazję, wykorzystywała czas spędzany w przejazdach na nadrabianie zaległości w pracy, których ostatnio nazbierało się dość sporo. Najpierw całą rodziną wylecieli na kilka dni urlopu, potem Willow złapała przeziębienie i musiała zostać w domu a teraz goniła między jednym spotkaniem a drugim. A po południu czekała ją jeszcze batalia na sali sądowej!
Dlatego potrzebowała chwili dla siebie. Nie tylko by zjeść coś dobrego, ale także by nadrobić w końcu zaległości także z życia prywatnego.
Wchodząc do restauracji zerknęła na zegarek i mogła odetchnąć z ulgą. Nie spóźniła się. Ba! Miała nawet kilka minut zapasu, zanim Care będzie mogła zejść na obiadową przerwę, więc zajęła ich ulubiony stolik - ten który na podobne spotkania zawsze zarezerwowany był dla nich, zdjęła płaszcz i dokończyła kilka maili.
– Już myślałam, że dzisiaj nie zdążę – uśmiechnęła się z ulgą, gdy zobaczyła przyjaciółkę wychodzącą drzwiami dla personelu. Juls wstała od stolika, przytuliła dziewczynę i ponownie zajęła swoje miejsce. – Przepraszam, że znowu jemy lunch tutaj, ale mam niedługo rozprawę a stąd jest blisko do sądu – wyciszyła całkowicie telefon i schowała go do torebki przewieszonej przez oparcie krzesła by poświęcić jej całą swoją uwagę. – Jeszcze nie śpię ostatnio po nocach, bo Winnie znowu ząbkuje. Ale teraz nie chcę o tym myśleć. Opowiadaj co u Ciebie słychać. Na brak pracy chyba też nie narzekasz? – skinęła dyskretnie głową w głąb sali, gdzie spora liczba stolików była już zajęta.

care whitener
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
Pi
czytanie w myślach, kierowanie postacią, jednostronnego prowadzenia gry
35 y/o
For good luck!
168 cm
szef kuchni w george restaurant
Awatar użytkownika
marzycielka, właścicielka najpiękniejszego kundelka na świecie o imieniu pistachio, kucharka
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

7.

Była w kropce. Nie, to za mało powiedziane. Była w dupie. Care nie lubiła przesadnie analizować. Starała się zdroworozsądkowo podchodzić do wielu kwestii, nawet tych związanych stricte z uczuciami. Nie była niestabilna czy zmienna. Cechowało ją silne przywiązywanie się do tego, co uznawała za ważne w swoim życiu. Ale dzisiaj było inaczej. Dzisiejsza zmiana w kuchni była tak irytująco długa i tak cholernie chaotyczna, że tylko Care wiedziała, ile siły wkładała w to, żeby wszystko działało, jak należy. Gdzieś odpływała myślami, a później łapała się na tym, że nie odpowiada na pytania albo robi zupełnie coś innego niż powinna. Wielokrotnie próbowała się spiąć, by dotrwać do końca, ale było to krótkotrwałe i chyba już pozbawione sensu, bo jej ekipa, widząc w jakim jest stanie, przestała jakkolwiek zwracać na nią uwagę. Było jej tak strasznie wstyd z tego powodu, bo po raz pierwszy w swojej pracy zawodziła. A to było ostatnie, czego chciała. Dlatego, zanim udała się na przerwę po prostu ich przeprosiła. Rzuciła jakąś idiotyczną wymówką i obiecała po przerwie doprowadzić się do ładu. Nie mogła zrobić nic więcej.
Kiedy wybiła godzina, zdjęła fartuch i udała się na salę, gdzie gdzieś w kącie siedziała Julianna. To był ich rytuał, by raz na jakiś krótki czas, bo przecież Care nie wytrzymałaby bez jej obecności w swoim życiu zbyt długo, spotkać się i wymienić tym, co się ostatnio u nich działo. Nawet, jeśli to spotkanie miałoby trwać dosłownie chwilę. – Zbyt dużo pracujesz – skomentowała po prostu, chociaż było to wyjątkowo hipokrytyczne, ponieważ Care sama całą masę swojego czasu spędzała w George Restaurant. Od kiedy została szefem kuchni, pracowała dwa razy więcej (oprócz dzisiaj). – Nigdzie nie zjesz lepszego jedzenia, więc jak miałabym się gniewać? – zaśmiała się cicho. W kwestii gotowania była mało skromna. I nie tylko chodziło tutaj o nią. Jej zespół był świetny, doskonale znali się na tym, co robili.
Pokręciła głową. – Jestem dzisiaj do niczego. Czy faceci żyją tylko po to, żeby robić kobietom wodę z mózgu? – zapytała po prostu, bo przy Julie nie musiała się krygować, zasłaniać, owijać w bawełnę. Westchnęła cicho, a przechodzącą kelnerkę poprosiła o dwie karty. – Mamy dziś świetnego steka. Jamie jest mistrzem, jeśli chodzi o mięso – powiedziała, nie omieszkując pochwalić swojego sous chefa. – Byłam z Garrettem na randce, było cudownie – wypaliła w końcu. – Myślisz, że zachowuję się wobec niego nie w porządku, nie mówiąc mu o Aaronie? Mówi się o takich rzeczach na pierwszej randce? – zapytała, licząc na szczerość ze strony swojej przyjaciółki. Nie chciała słyszeć żadnych słodkich słów. Po prostu szczerą prawdę.

Julianna Bradford
ODPOWIEDZ

Wróć do „George Restaurant”