33 y/o
For good luck!
170 cm
najemniczka / szpieg @ all around the world
Awatar użytkownika
T'es la meilleure chose qui m'est arrivée
Mais aussi la pire chose qui m'est arrivéе
Ce jour où je t'ai rencontréе, j'aurais peut-être préféré
Que ce jour ne soit jamais arrivé
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Charlie Newman miała być cieniem; bezpiecznym, bezbarwnym konstruktem rzeczywistości, w której nikt nie zadawał pytań. Dwa lata budowała odpowiednie mury, zmieniała tożsamości, odcinała odpowiednie ogony – a do zburzenia wszystkiego wystarczyło kilkanaście minut w zamkniętej przestrzeni z człowiekiem, który niegdyś potrafił przewidzieć każdy jej ruch.
Poza jednym.
Tym, którym przebiła bańkę dmuchaną przez nich miesiącami.
Niestety bańki mają do siebie to, że w którymś momencie zawsze pękają. Wiara, że nigdy jej nie odnajdzie i że kanadyjski bezruch potrwa wiecznie, była naiwna. Miała obok siebie doskonale przeszkolonego człowieka, byłego żołnierza, jednego z lepszych w swojej branży – o ile nie najlepszego, jeżeli miałaby go porównać do typów spod ciemnej gwiazdy, z którymi na co dzień się stykała.
Nie potrafiła też jednak uczciwie przyznać przed sobą, na ile faktycznie dała z siebie wszystko planując sprawną ucieczkę, a na ile zostawiała za sobą małe okruszki z nadzieją, że kiedyś ją znajdzie.
I chyba właśnie tego najbardziej w sobie nienawidziła.
Przy Vossie łatwo wpadała w dawny rytm.
Rytm rozmowy; zaskakująco lekkiej i niewymuszonej, biorąc pod uwagę okoliczności.
Rytm pokonywania wspólnych tras samochodem – ona zawsze na miejscu pasażera, choć nigdy nie rozmawiali o tym, czy wynikało to z braku zaufania, czy może innej kwestii.
Rytm czytania między wierszami, kiedy najgłośniej wybrzmiewały te słowa, których żadne z nich nie wypowiedziało głośno.
– Nie pracowałam – jej dłoń bezwiednie przesunęła się w stronę klamki, jakby jeszcze raz chciała spróbować szczęścia. W ostatnim momencie cofnęła ją i położyła na udzie. Choć jej serce biło już nieco wolnej, ciało wciąż pozostawało napięte; gotowe do odparcia ataku. – Do wczoraj – dodała po chwili. Oparła głowę na zagłówku i wbiła spojrzenie w przednią szybę samochodu. – Ojciec na pewien czas wykluczył mnie z biznesu. Tak było bezpieczniej. Sam widzisz, że nie jesteś jedyną osobą zainteresowaną informacjami, które posiadam – nie widziała sensu w gryzieniu się w język.
Pauza; kilka sekund nieznośnej, ale też potrzebnej ciszy.
– Domyślasz się, dlaczego? – dlaczego para rosyjskich agentów czatowała pod jej mieszkaniem. Dlaczego jej ojciec od dwóch lat regularnie bywał na kolacjach w Szangaju z szefem chińskiego wywiadu.
Misja się nie powiodła.
Nie macie aktualnych informacji.
Prawie ją złapano, dane były zbyt dobrze strzeżone – musimy podejść do tego inaczej.
Preston był inteligentny. Cholernie inteligentny. Była pewna, że do tego czasu dodał dwa do dwóch.
Gdyby nie była córką Franka Walstona, prawdopodobnie już dawno by nie żyła i paradoksalnie snu z powiek wcale nie spędzała jej wizja śmierci, a fakt, że podjęła nieakceptowalną w jej świecie decyzję.
Posłuchała s u m i e n i a.
– Tutaj w lewo – pokierowała go, wzrokiem podążając za wielką tablicą z napisem “Welcome to Lake Simcoe”. Chwilę później wjechali na szutrową drogę. – Zaraz będziemy na miejscu.
Chata, bo tak zwykła nazywać to osobliwe miejsce, była umiejscowiona w głębokim lesie. Aby się do niej dostać, trzeba było zjechać z głównej drogi, a następnie skręcić w ledwie oznaczoną leśną ścieżkę. Niespełna osiem kilometrów dalej znajdował się domek. Niewielki, acz zadbany; zbudowany z drewnianych bali i otoczony płotkiem, teraz już w poszarzałym kolorze, przypominał zapomniany relikt przeszłości. W rzeczywistości jeszcze kilka lat temu miał właściciela, który zmarł, a samo miejsce zostało wystawione na aukcję. Kiara Walston, rzecz jasna, się na niej pojawiła. Właściwie nie Kiara, a Elizabeth Holmes – ciemnowłosa rozwódka z Londynu, szukająca swojego miejsca na ziemi z dala od przemocowego byłego męża. Dom pośrodku niczego wydawał się perfekcyjną odpowiedzią na tę potrzebę. Idealną kryjówką, w której mogła się schować, gdyby grunt pod nogami zaczął palić się zbyt mocno.
Kiara otworzyła drzwi auta; pozwoliła chłodnemu, leśnemu powietrzu wlać się do jej płuc.
– Uroczo, prawda? – rzuciła w eter, wsunęła dłonie do kieszeni płaszcza i obróciła się w stronę wychodzącego z pojazdu Prestona.

Off again, there we go to another dimension
BOOM
nudy i braku inicjatywy
37 y/o
For good luck!
186 cm
half in the shadows; half burned in flames
Awatar użytkownika
each breath i left behind; each breath you take is mine
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Informacje, którymi się z nim dzieliła były szczątkowe, pozornie rzucone od niechcenia, tak samo jak on od niechcenia zadawał właściwe pytania. Elementy układanki, które przed nim rozrzucała, wskakiwały na miejsca, które dla nich wyznaczył, co powinno go usatysfakcjonować.
Kiara Walston sprzedała ukradziony przez siebie dysk osobie, która dała jej za to najwięcej pieniędzy. Pieniądze te upchnęła w jakimś bezpiecznym miejscu, czekając, aż sprawa przycichnie, z pewnością z pomocą swojego obytego w półświatku ojca. W ten sposób przekształciła się w Charlie Newman, prowadzącą swoje żałośnie nudne życie i stroniącą od pracy - której zresztą nie potrzebowała, poza tą udawaną, ponieważ miała wystarczająco pieniędzy na życie pod przykrywką jak i wszystko inne, odłożone na moment, w którym odzyska swoją wolność.
Jego cele operacyjne były dwa. W pierwszej kolejności miał zlokalizować dysk - czyli potrzebował, by Walston wyjawiła mu, komu go sprzedała. Była jednak dość duża szansa na to, że po takim czasie dysk już przepadł w odmętach obcej organizacji, w takim wypadku powinien też wyciągnąć z niej w możliwie jak największych detalach dane, które znajdowały się na nośniku.
W drugiej kolejności miał po sobie posprzątać.
Jej odpowiedzi mu pasowały. Wpisywały się w puste miejsca na mapie wydarzeń, którą rozrysował sobie w głowie jak brakujące puzzle. On zaś starał się ignorować to, jak nierówno schodziły się ich krawędzie z resztą obrazka, wskazując na schowane pod tym, drugie dno.
Nie lubił drugiego dna. Znacznie bardziej preferowałby, gdyby to było prostsze - ale z Walston nigdy rzeczy nie były proste.
Kącik jego ust drgnął, choć rozbawienie nie dotarło do oczu. Skręcił zgodnie z jej wskazówką, pozwalając, by koła samochodu zjechały z asfaltu na nierówną, szutrową drogę. Zawieszenie zaprotestowało przy pierwszej większej nierówności, a on odruchowo zmniejszył prędkość. Za przednią szybą rozciągał się monotonny krajobraz drzew, pomiędzy którymi coraz trudniej było dostrzec jakiekolwiek oznaki cywilizacji.
- Domyślam się, że nie jesteś szczególnie popularna wśród swoich byłych pracodawców - odpowiedział beztrosko, choć jego umysł uparcie obracał ostatnią godzinę w głowie w poszukiwaniu innego, sensowniejszego wytłumaczenia. Agenci wywiadu nie jeździli przecież za byle kim, co oznaczało, że nie tylko on zwęszył Walston i pragnął dostać się do tego dysku. - I niejeden chciałby się ciebie pozbyć teraz, gdy pojawiłaś się na radarze.
Szkoda tylko, że miała pojawić się na j e g o radarze, zamiast tego najwyraźniej pojawiła się na wszystkich dostępnych.
Zgasił silnik, a wraz z ustaniem jego pracy w samochodzie zapanowała osobliwa cisza. Przez moment pozostał na miejscu, obserwując przez przednią szybę nieruchomą sylwetkę budynku, po czym wysiadł, pozwalając chłodnemu powietrzu wedrzeć się pod rozpięte poły płaszcza. Oparł przedramię o dach samochodu i spojrzał ponad nim na Kiarę.
- Uroczo - powtórzył, z krzywym uśmiechem malującym się na ustach. - Żadnych sąsiadów, żadnych świadków - dodał, prostując się. Powoli zaczął obchodzić samochód, wodząc dłonią po jego dachu i chłodnej powierzchni metalu. - Idealne miejsce na zatarcie śladów.
Pytanie tylko które z nich zamorduje drugie.

not so popular girl
33 y/o
For good luck!
170 cm
najemniczka / szpieg @ all around the world
Awatar użytkownika
T'es la meilleure chose qui m'est arrivée
Mais aussi la pire chose qui m'est arrivéе
Ce jour où je t'ai rencontréе, j'aurais peut-être préféré
Que ce jour ne soit jamais arrivé
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Zlecenie nie było proste.
Właściwie z pełną premedytacją mogłaby potwierdzić, że było to jedno z trudniejszych zadań, z którym przyszło jej się zmierzyć. Nie tylko ze względu na poziom jego skomplikowania, długi proces poznawania odpowiednich osób, dzięki którym finalnie dostała się do laboratorium czy samego a k t u kradzieży, ale przez świadomość, że będzie musiała go zdradzić. Nie mogła i nie chciała wzbudzać podejrzeń ojca i reszty organizacji, którzy siłą rzeczy nie zdawali sobie sprawy z niekonwencjonalnej w ich świecie współpracy szpieżki z agentem CIA.
Akurat wtedy, kiedy zaczynali sobie ufać. Akurat wtedy, kiedy spędzili w swoim towarzystwie dziesiątki godzin; pomiędzy jednym a drugim przesłuchaniem mozolnie odkrywali głębokie warstwy swoich osobowości i doświadczeń, aż w końcu nie zostało z nich nic poza nagimi ciałami splątanymi w akcie czystej i bezprecendensowej pasji.
Jakże prędko namiętność zamieniła się w pogardę.
Nieświadomy prawdziwego przebiegu wydarzeń, w swojej głowie najpewniej stworzył historię daleką od prawdy. Nic dziwnego. Kiara Walston jest wyrachowaną s u k ą. Pracowała na tę opinię przez pół życia; zresztą w jej branży przebiegłość musiała stanowić jeden z filarów pracy. Inaczej każdy z nich szybko popadałby w obłęd.
– Nadal n i e r o z u m i e s z – rzuciła niemal z irytacją, bo wydawało jej się, że dała mu już tyle wskazówek, aby zrozumiał, co w istocie wydarzyło się dwa lata temu. Obserwowała jak kroczy wokół samochodu niczym drapieżnik, który powoli przygotowuje się do precyzyjnego ataku.
Zrobiła jeden, drugi, trzeci krok – weszła na werandę, która zdecydowanie wymagała zamiecenia zgniłych liści i odświeżenia spróchniałego drewna.
– Nie zabijesz mnie, dopóki nie dostaniesz tego, czego chcesz. A ja jeszcze nie mam wystarczającego powodu, żeby myśleć o wykopaniu dla ciebie dołka – powiedziała z pełną powagą, ale też jawiącą się w głosie nonszalancją. Utrzymując dystans, wciąż patrzyła prosto w jego jasne tęczówki; z determinacją, którą m u s i a ł pamiętać. – Nie poświęciłbyś dwóch lat życia tylko po to, żeby odstrzelić mnie na kanadyjskich peryferiach i nie mieć z tego nic, poza satysfakcją – kucnęła przy drzwiach. Stało przy nich kilka doniczek ze zwiędłymi już kwiatami. Kiara wzięła w dłonie jedną z nich i włożyła palce w zmarzniętą ziemię. Po chwili znalazła w niej klucz, na który po wyjęciu dmuchnęła kilka razy, aby pozbyć się zalegającego na nim brudu.
– Dlaczego to jest dla was aż tak ważne? – tak jakby dysk figurował na liście słów zakazanych. – Nie mieliście backupu? Wielcy a m e r y k a ń s c y naukowcy nie nauczyli się jeszcze, że dane warto przechowywać w więcej niż jednym miejscu? – przekręciła klucz w zamku i mocnym pchnięciem otworzyła masywne drzwi.
Ich oczom ukazał się przedsionek. Po jednej stronie kilka krzywo zawieszonych zdjęć w ramkach, przedstawiających starego właściciela dzierżącego dubeltówkę, pozującego z odstrzelonymi zwierzętami. Po drugiej nieco zardzewiałe wieszaki na kurtki, wwiercone w ścianę.
– Zdejmij buty. Nie chcemy nanieść ziemi do środka – w całej tej sytuacji nadal dbała o porządek.
Korytarz prowadził prosto do niewielkiego salonu. Podstarzała kanapa zajmowała jego część, naprzeciw zaś swoje miejsce zajął dawno nieużywany kominek. Obok leżało kilka kawałków pociętego drewna i ciemny, puchaty dywan – prawdopodobnie smutna pozostałość z zabitego niedźwiedzia. Po drugiej stronie znajdował się aneks kuchenny. Walston zdecydowanym krokiem podeszła do palników, odkręciła butlę z gazem znajdującą się w szafce pod nimi i nalała wody do metalowego, czerwonego dzbanka.
– Herbaty? – she was British, after all.

either die a hero or live to become the villian
BOOM
nudy i braku inicjatywy
37 y/o
For good luck!
186 cm
half in the shadows; half burned in flames
Awatar użytkownika
each breath i left behind; each breath you take is mine
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie r o z u m i a ł.
Właściwie mógłby przyznać jej rację. Nie rozumiał, dlaczego po dwóch latach ukrywania się przed całym pieprzonym światem była skłonna prowadzić go prosto do jednej ze swoich kryjówek.
Nie rozumiał, dlaczego zamiast próbować uciec, podejmowała z nim coraz bardziej otwartą rozmowę o wydarzeniach, które doprowadziły do ich rozstania.
Nie rozumiał również, skąd ta nagła potrzeba tłumaczenia się przed człowiekiem, którego zdradziła z zimną krwią, po czym pozostawiła na pastwę konsekwencji swoich działań.
Wszystko to stanowiło zbiór niewiadomych, które nie pasowały do obrazu Kiary Walston, jaki stworzył sobie przez ostatnie dwa lata. Znał ją jako kobietę, która nie robiła niczego bez wyraźnego powodu. Cokolwiek zamierzała osiągnąć, musiało być wystarczająco istotne, by uznała ponowne spotkanie z nim za ryzyko warte podjęcia.
A może po prostu miał rację wcześniej i teraz kupowała sobie czas.
- Myślisz, że dałabyś mi radę, Walston? - zapytał zaczepnie, obserwując ją z uwagą gdy ruszała w stronę werandy. Powoli wysunął się zza samochodu, podążając za nią. Dłoń wciąż miał w pobliżu kieszeni, w której środku tkwił czekający na niego pistolet.
Pistolet, z którego nie zawahałby się skorzystać. A przynajmniej taką miał nadzieję.
Dwa lata potrafiły zmienić bardzo dużo.
- Czy potrzebowałabyś, żebym znowu odwrócił się do ciebie plecami zanim sięgniesz po nóż? - dodał, z nonszalancją wypracowaną na przestrzeni tych dwóch lat.
Nie zawsze był w stanie mówić o tym w ten sposób.
Pierwsze dni, tygodnie, miesiące spędził pogrążony w gniewie i goryczy, w których desperacko jej poszukiwał tak, jak szukał zemsty, odpowiedzi, c z e g o ś, choć nie był pewny czego dokładnie. Znieczulenie przyszło potem. Jego poszukiwania z chaotycznych przekształciły się w metodyczne, wyzute z emocji, a jego metody - nabrały brutalności, o którą wcześniej wyłącznie zakrawały.
Powinien w zasadzie jej podziękować. Przekształciła go w osobę, którą był teraz - a z której wyjątkowo byli zadowoleni jego przełożeni.
- Nie mi to oceniać - odpowiedział krótko, zresztą zgodnie z prawdą. To jedno było w nim niezmienne - nie zadawał pytań. Nie wiedział, dlaczego ten dysk był taki istotny, wiedział zaś, że miał zrobić wszystko, by go odzyskać.
I był wystarczająco cenny, by postanowiła go przez niego zdradzić.
- Może powinnaś odwiedzić agencję. Podzielić się swoimi błyskotliwymi uwagami - kontynuował sarkastycznie, jego ciało napięło się mimowolnie gdy klucz wylądował w zamku. - Z pewnością chcieliby posłuchać.
Przekroczył próg zaraz za nią, przesuwając spojrzeniem po wnętrzu domku. Nie spodziewał się niczego szczególnego, a jednak zastany wystrój zdołał go zaskoczyć. Wypłowiałe fotografie mężczyzny pozującego z martwymi zwierzętami, niemodne meble, niedorzecznie staroświecki kominek.
Miejsce wyglądało tak, jakby ostatni właściciel umarł trzydzieści lat temu, a Walston postanowiła uszanować jego pamięć, nie zmieniając absolutnie niczego. Powstrzymał komentarz cisnący mu się na usta, kiedy nakazała mu zdjąć buty, po czym wkroczył do środka nie zważając na jej prośbę - a może wręcz na przekór jej. Gdyby siedziała cicho, zdjąłby je sam.
- Dolejesz do niej czegoś mocniejszego? - odpowiedział, upewniając się, że zamek w drzwiach za nimi zostanie zamknięty, jeśli nie zrobiła tego ona. Jego wzrok nieustannie skanował otoczenie, spodziewając się zasadzki. Lokalizował drzwi i okna, na ich podstawie wkroczył do aneksu kuchennego i zajął miejsce, w którym mógł obserwować drogę ucieczki. - Czy czegoś, co powali mnie bezpowrotnie?

a cup in your hands must be filled with poison
33 y/o
For good luck!
170 cm
najemniczka / szpieg @ all around the world
Awatar użytkownika
T'es la meilleure chose qui m'est arrivée
Mais aussi la pire chose qui m'est arrivéе
Ce jour où je t'ai rencontréе, j'aurais peut-être préféré
Que ce jour ne soit jamais arrivé
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Na krótki moment zacisnęła palce na krawędzi kuchennego blatu tak mocno, że pobielały jej knykcie. Powstrzymywała odpowiedź na jego zaczepki, które jednocześnie ją irytowały, ale też napawały niezrozumiałym dla niej s m u t k i e m.
Czuła jego obecność tuż za plecami, słyszała miarowy oddech i niemal namacalną czujność, która zdawała się wypełniać każdy centymetr niewielkiego pomieszczenia. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, że nie spuszcza z niej wzroku, wychwytując najmniejsze poruszenie, jakby w każdym geście doszukiwał się ukrytych intencji. Przez ostatnie dwa lata zdążyła oswoić się z myślą, że ich drogi już nigdy się nie przetną, a przynajmniej nie w okolicznościach pozwalających na tak nietypową bliskość. Tymczasem przeszłość, którą oboje zdążyli pogrzebać pod warstwami gniewu i rażących n i e d o p o w i e d z e ń, znów upomniała się o swoje miejsce. Było w tym spotkaniu coś złudnie znajomego, a zarazem niepokojąco obcego.
– Gdybym chciała cię otruć, nie musiałabym sięgać po herbatę – odpowiedziała, chwytając dwie ceramiczne filiżanki. Jedna z nich była wyszczerbiona przy uchu, druga zaś miała wyblakły, niebieski wzór w drobne kwiaty. Zestawienie zupełnie do siebie nie pasowało, ale w tym domu niewiele rzeczy miało ze sobą cokolwiek wspólnego. Postawiła naczynia na blacie, po czym sięgnęła do szafki po niewielką puszkę z herbatą.
Rzecz jasna, k ł a m a ł a.
W głębi szafki znajdowało się również mniejsze, niezwracające na siebie większej uwagi pudełko. W środku kryło się kilka substancji, niewykrywalnych w smaku, za to bardzo skutecznych w działaniu. Nie zabijały, ale na co najmniej kilka godzin neutralizowały przeciwnika, dając Kiarze mnóstwo możliwości czasu na sprawne ulotnienie się.
Preston nie był jednak naiwny. Znał ją i jej sztuczki na tyle dobrze, by uważnie śledzić każdy jej ruch. Wiedziała, że ją obserwuje, i wiedziała też, że zdążył już przeanalizować rozkład pomieszczenia, możliwe drogi ucieczki i wszystkie miejsca, w których mogłaby ukryć broń. Być może nawet zastanawiał się, czy w którymś z nich nie czeka na niego ktoś jeszcze.
Nie było nikogo.
J e s z c z e, bo ostatnią możliwością pozostawało użycie telefonu satelitarnego, który ukryła pod luźną deską podłogową w sypialni. W tej głuszy zwykły smartfon na nic by się nie zdał. Musiała tylko odnaleźć w sobie odpowiednie pokłady cierpliwości i uśpić czujność agenta, aby sprawnie wysłać sygnał SOS do odpowiednich osób.
A przede wszystkim sprawić, że ponownie jej z a u f a.
Dzbanek wydał z siebie przeraźliwy pisk, zwiastujący, że woda osiągnęła odpowiednią temperaturę. Uniosła go i nalała wrzątku do filiżanek. Przyjemny zapach czarnej herbaty rozniósł się po niewielkiej kuchni; było w nim coś kojącego, niemal domowego.
Stanowił osobliwy kontrast wobec zepsutej atmosfery, którą sami zatruli.
– Rozumiem twoją ostrożność. Masz do niej prawo – powiedziała spokojnym głosem. Bez przepraszającej nuty, bez próby usprawiedliwienia się. Nie dlatego, że nie miała sobie nic do zarzucenia. Po prostu nie zamierzała udawać, że dwa lata wystarczyły, aby znaleźć odpowiednie słowa na coś, czego sama nie potrafiła jeszcze w pełni wyjaśnić. – Do braku zaufania również – odwróciła się przodem do Vossa i zawiesiła spojrzenie na jego butach, których nie zdjął mimo jej prośby.
Ledwie zauważalnie pokręciła głową, dając wyraz rozczarowaniu, i przygryzła dolną wargę, by nie powiedzieć z a d u ż o. Powiodła wzrokiem ku górze i zatrzymała go na jego twarzy.
– Musisz jednak przyznać, że znaleźliśmy się w naprawdę gównianej sytuacji, z której powinniśmy wybrnąć razem.

Don't wanna touch you but you're under my skin
BOOM
nudy i braku inicjatywy
37 y/o
For good luck!
186 cm
half in the shadows; half burned in flames
Awatar użytkownika
each breath i left behind; each breath you take is mine
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Z a u f a n i e było bardzo skomplikowanym zagadnieniem. Owszem, miał prawo do jego braku - jak i miał prawo do ostrożności. Walston jednak myliła się, przypisując obie te rzeczy wyłącznie swojej osobie i temu, co zrobiła, choć z pewnością przyczyniły się do ich obecnego stanu rzeczy.
Kłopot polegał bowiem na tym, że Preston Voss nie ufał nikomu.
Nie była to kwestia charakteru, który można było zmienić odpowiednio długą rozmową, ani konsekwencja pojedynczego rozczarowania. Nie zakładał z góry, że każdy człowiek miał wobec niego złe intencje.
Był jednak wystarczająco doświadczony, by wiedzieć, że dobre intencje nie stanowiły żadnej gwarancji, a lojalność miała zwykle termin ważności uzależniony od okoliczności. Ludzie zmieniali zdanie, podejmowali decyzje w oparciu o własne korzyści, popełniali błędy i robili rzeczy, których jeszcze poprzedniego dnia zarzekali się nigdy nie zrobić.
On robił przecież dokładnie to samo.
Nie widział więc powodu, by uzależniać własne bezpieczeństwo od obcych deklaracji. Zaufanie było luksusem, na który nie zamierzał sobie pozwalać, a przynajmniej nie w sposób, który mógłby kiedykolwiek zagrozić wykonywanemu zadaniu.
Czymże była przy jego przekonaniach zdrada Kiary Walston, jeśli nie pieprzoną wisienką na torcie?
- Nie sądziłem, że jesteś zdolna do robienia czegokolwiek razem, Kiaro - odpowiedział krótko, przyglądając się herbacie, którą zaparzyła i choć patrzył jej na ręce gdy to robiła, jego wzrok zatrzymał się na filiżance, lecz ręce jeszcze nie drgnęły by po nią sięgnąć. - Zawsze lubiłaś robić rzeczy po swojemu.
Nawet wtedy, gdy sytuacja wymagała od nich działania jak jeden mąż, Walston lubiła dodać do niej odrobinę swojego indywidualizmu. Nie wątpił, że to nie uległo zmianie.
Jego spojrzenie powędrowało ku niej, zatrzymując się na chwilę na siniaku rozlewającym się pod okiem. Nie był to pierwszy raz, kiedy widział ją poturbowaną, choć okoliczności, w jakich oglądał ją ostatnio, były zdecydowanie przyjemniejsze.
Stała teraz w kuchennym aneksie, zajęta przygotowywaniem herbaty, a mimo śladu na twarzy wciąż wyglądała niemal dokładnie tak samo jak wtedy, gdy widział ją po raz ostatni. Te same rysy, ten sam sposób poruszania się, znajoma mimika, którą przez długi czas potrafił rozpoznać, zanim jeszcze zdążyła wypowiedzieć pierwsze słowo.
Dwa lata powinny wystarczyć, by obcy człowiek stał się obcy również w pamięci. Tymczasem wystarczyło jedno spojrzenie, by przypomniał sobie rzeczy, o których wcale nie chciał pamiętać. Odwrócił wzrok, zanim zdążył nadać temu jakiekolwiek znaczenie.
- Ułatwię ci sprawę - powiedział krótko, beznamiętnie. Jego tymczasowość tej sytuacji była aż nadto widoczna -w ciąż tkwił w butach, w płaszczu, nie zamierzając się rozgościć pomimo tego, że teoretycznie przyjęła go w swojej kryjówce i mówiła o tym, co powinni robić r a z e m. - Powiedz mi, komu sprzedałaś dysk - dodał, podnosząc z powrotem ku niej wzrok, tym razem wyzuty z tej odrobiny miękkości, która zdradziecko wcześniej w nim tkwiła. - A zostawię cię w spokoju.

little lies, little pleasures
33 y/o
For good luck!
170 cm
najemniczka / szpieg @ all around the world
Awatar użytkownika
T'es la meilleure chose qui m'est arrivée
Mais aussi la pire chose qui m'est arrivéе
Ce jour où je t'ai rencontréе, j'aurais peut-être préféré
Que ce jour ne soit jamais arrivé
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Nie odpowiedziała od razu.
Nie dlatego, że nie znała odpowiedzi, lecz dlatego, że po raz kolejny przekonała się, jak niewiele zmieniło się w sposobie, w jaki prowadził rozmowy. Każde spotkanie było przesłuchaniem; manewrował słowami jak prawdziwy wirtuoz. E w i d e n t n i e lubił smak triumfu.
Tak samo, jak w którymś momencie polubił też smak jej warg. Kiedy raz po raz muskał je swoimi ust, zapomniała o tym, jak bardzo lubiła robić rzeczy po swojemu.
Jej myśli bezwiednie powędrowały w stronę wspomnienia, które z uporem nie chciało pokryć się kurzem. Wystarczyło jedno spojrzenie w stronę jasnych, przenikliwych oczu, aby przeszłość z niepokojącą łatwością upomniała się o swoje miejsce. Pamiętała znacznie więcej, niż chciałaby przyznać. Niektóre reminiscencje okazywały się wyjątkowo odporne na upływ czasu. Zwłaszcza te, które nie doczekały się dobrego zakońcenia.
Przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu; mógł dostrzeć spokój malujący się na jej twarzy, choć w rzeczywistości jej umysł analizował każdą możliwy kierunek, w którym mogłoby podążyć ich małe tête-à-tête. Powodem jego przyjazdu nie było przecież nadrobienie straconego czasu, a ona nie zamierzała obrażać jego inteligencji i udawać, że nie rozumie, co sprowadziło go pod jej drzwi.
Cholerny dysk.
Małe, czarne pudełko wypchane informacjami, które nigdy nie powinny zobaczyć światła dziennego, w jednym momencie przeistoczyło jej życie w pasmo obezwładniającej nudy i nieszczęścia. A co gorsze, pozbawiło ją osoby, która jako jedyna ją rozumiała.
Spodziewała się tego pytania właściwie od samego początku, choć miała nadzieję, że zanim do niego przejdą, uda im się ustalić przynajmniej kilka bardziej podstawowych kwestii. Na przykład to, czy Preston przyjechał tutaj sam. Albo czy ktokolwiek poza nim wiedział, gdzie jej szukać.
Przesunęła kciukiem po niewielkim wyszczerbieniu przy uchu filiżanki, którą dzierżyła w dłoni. Impas, w którym się znalazła, powoli wybijał ją z równowagi. W kąciku jej ust zamajaczył cień uśmiechu, pozbawiony jednak choćby odrobiny rozbawienia.
– Ty mi powiedz – powiedziała w końcu i odłożyła herbatę z powrotem na blat. Jej dłonie powoli, tak jakby chciała mu pokazać, że nie stanowią zagrożenia, powędrowały ku połom jego płaszcza. Nie spuszczając wzroku z Vossa, ostrożnie ściągnęła ubranie z jego ramion i rzuciła je na oparcie kanapy, wraz z niewypowiedzanym na głos: rozgość się. – Skoro uparcie przyjmujesz wersję wydarzeń, którą przez dwa lata zbudowałeś w swojej głowie, równie dobrze możesz mi ją opisać. Ja z kolei powiem ci, czy masz rację – spojrzeniem szukała jakichkolwiek oznak m i ę k k o ś c i na jego twarzy, ale jedynym, co zauważyła, był grymas podejrzliwości i rezerwa.
– I co, jeśli nie chcę, żebyś zostawił mnie w spokoju – dodała już ciszej i zrobiła pół kroku w tył. Oparła plecy o laminowany, wysłużony blat. Zasiniona skóra pulsowała tępym bólem, ale teraz pełnia uwagi Kiary Walston pozostawała na agencie.
Na pieprzonym Prestonnie Vossie.

I know it may hurt, but it won't last forever
BOOM
nudy i braku inicjatywy
ODPOWIEDZ

Wróć do „#43”