[Aslan Mountbatten]

— Nie będę. Spróbuj mnie wyrzucić, a twoje pierwsze małżeństwo od razu okaże się katastrofą przed tymi, których chcesz oszukać. — Wzruszył obojętnie ramionami. — Na razie to mój jedyny warunek. Będziesz mnie utrzymywała, abym mógł w spokoju odłożyć trochę pieniędzy — rozwinął swoją myśl i popatrzył Adeline wyzywająco w oczy.
Sama perspektywa zostania pasożytem wcale mu nie odpowiadała, jednak miał cel, któremu zamierzał poświęcić najbliższy rok. Dotychczasowe środki nie pozwalały mu na jego realizację, dlatego z tym większą nadzieją pokładał wiarę w zawarty kontrakt.
— Mam ci płacić dupą za rachunki? — zapytał ni to poważnie, ni żartobliwie, po czym przesunął wzrokiem wzdłuż sylwetki kobiety. Brzydka nie była. Na tę myśl, wydął zabawnie usta i mimowolnie skinął głową. — Jak chcesz — odparł, po raz kolejny nonszalancko wzruszając ramionami. Seks też mógł być walutą w ich układzie.
— Oczywiście, że jest, ale obracam się w branży gastronomicznej, więc to przecież normalne, że śmierdzę smażonym żarciem — wyjaśnił zgodnie z prawdą w odpowiedzi na kąśliwą uwagę. Zauważył, że w oczach kobiety rozbłysły wesołe ogniki, co najwyraźniej świadczyło, że niekoniecznie chciała mu dokuczyć.
I w końcu... nic dziwnego, że po wszystkich mniej lub bardziej istotnych tematach przeszli do tych naprawdę ważnych. Dotychczas nie wiedział, czym właściwie zajmowała się Adeline, jednak nazwa Ironcrest Developments podsunęła Aslanowi kilka odpowiedzi. Nie bardzo pasowała mu na marketingowca, ale właściwie co on tam wiedział o ludziach? N i c, bo ich pochopnie nie oceniał, zważywszy na to, że był pieprzonym ksieciem z rynsztoka.
Mimowolnie się wzdrygnął, gdy wspomniała o sprzedaży udziałów. Na jego twarzy natychmiast pojawił się charakterystyczny grymas niezadowolenia.
— No, nie. Nie bądźmy lekkomyślni! — zaprotestował, po czym prędko przyłożył kieliszek do ust, jakby potrzebował chwili na zastanowienie się. Zaraz odstawił go z powrotem na blat, jeszcze przez moment mieszając wino w szkle. — Och, dla pieniędzy mógłbym nawet wysmarować się wazeliną i wejść mu w dupę, ale... — Cmoknął z dezaprobatą i ponownie upił łyk. — Jestem l o j a l n y.
Przynajmniej tyle Aslan wyniósł z pałacyku, choć jego ucieczka z rodzinnego zamczyska mogła temu przeczyć. Pomimo wszystko jeżeli już coś komuś obiecał, to trzymał się danego słowa. Tego sameg oczekiwał również od innych. Adeline, choć zdążyła wywrzeć na nim dość sprzeczne i skrajne wrażenia, jakimś cudacznym cudem wydawała mu się godna zaufania.
W skupieniu słuchał opowieści o Reecem i co jakiś czas potakiwał. Kiedy na zakończenie wywodu o przyrodnim bracie i udziałach rudowłosa wymownie się do niego uśmiechnęła, również uniósł kąciki ust.
— Oczywiście, że będziemy jednomyślni — odpowiedział z dziwnym przekąsem. Wątpliwości te nie miały jednak większego znaczenia, bo zważywszy na usposobienie Aslana (i wszystko wyżej), zdążył już postanowić, że pozostanie u boku Adeline.
Chwilę później zachłysnął się winem i nie był w stanie zapanować nad napadem kaszlu. Dopiero kiedy rudowłosa w kilku sprawnych susach znalazła się przy nim i pomogła mu zażegnać chwilowy kryzys, zdołał wziąć głębszy oddech. Gdy wróciła na swoje miejsce, wciąż czuł pieczenie w przełyku i gorąc, dlatego odruchowo rozmasował grdykę, a następnie skórę pomiędzy obojczykami. Nie skomentował jej stwierdzenia, ale przez jego jasne oczy przemknął tajemniczy cień.
W końcu zdradził nieco więcej na temat swoich bliskich. Nie miał przzy tym pojęcia, jak zawzięcie analizowała w myślach jego sytuację. Rzeczywiście nie zakładał kont w mediach społecznościowych, aby nie wystawiać się na wścibskie spojrzenia rodziny ani bardziej postronnych ,,przyjaciół’’, którzy również byli ciekawi, czym książę zajmował się w Toronto.
— Żyjmy tą dewizą, że pieprzymy rodziców — zaśmiał się, a kiedy Adeline opróżniła kieliszek i wymownie potaknęła, od razu dolał jej wina. Następnie uniósł własne szkło w kolejnym toaście tego wieczoru. — Wiesz, dlaczego mnie związałaś? Bo ci na to pozwoliłem — stwierdził i po stuknięciu się lampek, upił kilka kolejnych łyków. Nie zamierzał pozwolić, aby to ona miała ostatnie słowo. Być może byli teraz małżeństwem i być może poznali się w dość osobliwych okolicznościach, ale oboje zdecydowali się na ten układ dobrowolnie. I to przed samym Bogiem i ujaranym Markusem.
Po raz kolejny skorzystał z okazji i przyjrzał się żonie. Gdy intensywnie zastanawiała się nad odpowiedzią, a na jej ładnej twarzy wymalowała się konsternacja, przesunął wzrokiem po brwiach, rzęsach i zgrabnym nosie, aż w końcu zatrzymał go na pełnych oraz różowych wargach. Po chwili zmienił pozycję i oparł oba łokcie na stole. Nie przestawał zerkać na kobietę z zaciekawieniem, gdy opowiadała o swojej lekko-obyczajnej matce i macosze.
— Nie mnie oceniać rozwiązłość twojej biologicznej matki ani tego, że ta druga też odeszła od Thomasa. Czasem dobrze, kiedy kobieta potrafi stawiać granice — stwierdził tak po prostu, zwyczajnie. Oczywiście rozumiał, że największy problem tkwił w Thomasie. Najwyraźniej nie potrafił dać kobietom tego, czego oczekiwały. Jednak patrząc na Adeline, Aslan odniósł wrażenie, że ona również doskonale wiedziała, kiedy należało się postawić. Albo kiedy postawić się tylko po to, aby zrobić komuś na złość. Nie chciał mówić tego na głos, ale podejrzewał, że była spotem obu matek i czegoś jeszcze; czegoś, co ukształtowało ją pod wpływem tego przeklętego patriarchatu ojca.
Przystał na propozycję przeniesienia się na kanapę i początkowo nie wychwycił żadnej dwuznacznej aluzji. Po prostu wstał, chwycił kieliszek i ruszył w stronę mebla. Dopiero na kolejne słowa Adeline, skonsternowany ściągnął brwi i spojrzał na nią w podejrzliwy sposób.
— Naprawdę chcesz mi dać dupy? — zapytał w tym samym momencie, w którym ona wspomniała o rozmowie. Prędko więc ułożył usta w charakterystyczne „Ooo” i potaknął. Równocześnie obserwował lekko zaróżowione policzki kobiety, które świetnie kontrastowały z jej jasną cerą oraz wykrzywione w rozbawieniu wargi.
W tym osobliwym świetle, po kilku lampkach wina, Adeline jawiła mu się jako naprawdę urocza, młoda dama. Musiał wręcz odwrócić wzrok, aby zatrzymać napływajace do głowy, dziwne obrazy.
Ponownie przytaknął na jej instrukcje, po czym ruszył po kolejną butelkę wina. Dopiero po parunastu sekundach dołączył do kobiety, która najwyraźniej poczuła się swobodnie w jego towarzystwie. Rozsiadła się na kanapie niczym kotka.
— Nie umiem się bić — Przysiadł obok. Odłożył pusty kieliszek i zabrał się za otwieranie drugiej butelki. — Więc jeśli chcesz, abym cię bronił, to musisz dać mi broń. Jestem dobrym szermierzem — powiedział naprawdę zwyczajnie. Wtem przytrzymał korek, zanim ten zdążył wystrzelić. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że właśnie zdradził kolejną informację, która odróżniała go od większości ludzi. Niewiele osób w dzisiejszych czasach uprawiało szermierkę.
Podał Adeline lampkę, omyłkowo muskając opuszkiem jej dłoń.
— Pieczony bażant w sosie z czerwonej porzeczki byłby w porządku — powiedział ze słyszalnym sentymentem. Mimowolnie pomyślał o daniu, które niegdyś serwował kucharz w pałacyku, a którego nie potrafił odtworzyć. Chyba właśnie za tym tęsknił najbardziej. — A ty? Jak walniesz mi jakiegoś burgera z sieciówki, to możemy już teraz wziąć rozwód — dodał sztucznie obruszony.
Wszystko wskazywało na to, że czekały ich intensywne, pełne mroku dni, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, co właśnie działo się w mieście. Aslan miał szczerą nadzieję, że awaria nie potrwa zbyt długo. Dni stawały się oraz krótsze, co zdecydowanie nie sprzyjało tego typu wydarzeniom.
— Kupiłaś w ogóle obrączki? — zapytał niespodziewanie, przypominając sobie, że na ich palcach wciąż brakowało tego jakże istotnego symbolu małżeństwa. — Dopisz do listy, że mamy zakaz zdejmowania ich na zewnątrz. Nie zależy mi na tym, czy będziesz mi wierna, czy nie, ale jeśli zamierzasz się z kimś puścić, to przynajmniej nie udawaj panny. Niech ci cudzołożnicy wiedzą — powiedział całkiem poważnie.

Adeline Mountbatten

[Adeline Mountbatten]

Na jego groźbę zmrużyła oczy, przez chwilę analizując w milczeniu, czy powinna zacząć się z nim wykłócać o podział rachunków, lecz ostatecznie tylko cmoknęła z niezadowoleniem i przeszła do kolejnego tematu. I niefortunnie użyła sformułowania, które można było zinterpretować dwojako, więc gdy wspomniał o dawaniu dupy za rachunki, skrzywiła się i pokręciła głową, że wcale nie o to jej chodziło, po czym machnęła lekceważąco ręką, dając sobie już z tym spokój. Przez głowę przemknęła jej jedynie posępna myśl, że będzie to b a r d z o kosztowny układ. Liczyła więc na to, że chociaż zwróci jej się, gdy Aslan wcieli się w swoją rolę.
Kiedy przeszli do kwestii udziałów w firmie, na protest męża, by nie sprzedawała ich tak lekkomyślnie, aż rozchyliła lekko wargi i rzuciła mu powątpiewające spojrzenie, które mówiło, że akurat o n nie miał w związku z tym zbyt wiele do powiedzenia.
— Składałeś mi przysięgę — zauważyła i uśmiechnęła się do niego uroczo, gdy wspomniał o swojej lojalności. W zasadzie nie miał zbyt wielkiego wyjścia, jeśli chciał podejść do tego układu uczciwie.
Mimo tego, jak mało szlachetnie zawarli to małżeństwo oraz jak krótko się znali, jakimś dziwnym sposobem Aslan wzbudzał w niej pewne zaufanie, które pozwoliło jej rozwinąć się trochę w temacie swojej rodziny. Uznała, że właściwie jako mąż powinien zostać wtajemniczony w przynajmniej podstawowe fakty z jej życia, by poznał oficjalny obraz sytuacji. Gdy jej przytaknął o jednomyślności, zrobiło jej się nawet odrobinę lżej. Wyglądało na to, że jak na razie wszystko szło zgodnie z jej ułożonym naprędce pod restauracją planem — miała kogoś po swojej stronie.
— Och, no tak. Do tanga trzeba dwojga — przyznała z zadowolonym uśmieszkiem i uniosła nieznacznie napełniony kieliszek ku górze, po czym niefrasobliwie zwilżyła winem wargi. Gdyby się nie zgodził na warunki umowy, pewnie po prostu uznałby ją za psychicznie chorą i rozpłynął się w powietrzu. Szanowała więc jego szaloną decyzję. — Umiesz tańczyć? — dopytała jeszcze z ciekawości, czując, jak alkohol przyjemnie rozlał się po jej gardle.
A potem opowiedziała mu o swoich matkach, zupełnie przy tym nie rejestrując, z jaką ciekawością Aslan się jej przyglądał. Na jego podsumowanie pokiwała zgodnie głową i upiła kolejny łyczek wina, zupełnie nie biorąc do siebie określenia jej biologicznej matki jako rozwiązłej, bo, nie dało się ukryć, że kobieta nie należała do zbyt stałych w uczuciach.
Teraz, z perspektywy czasu rudowłosa uważała, że zbyt długo czekała z tym, by postawić się ojcu. I nie mogła doczekać się jego miny, kiedy przedstawi mu swojego męża, z cichym westchnieniem, że to będzie p i ę k n y widok.
Po chwili przenieśli się na kanapę i Adeline znów chlapnęła coś, co nie powinno paść z jej ust. Poprawiła się więc w tym samym momencie, w którym usłyszała pytanie Aslana: naprawdę chcesz mi dać dupy? Zaraz zaprzeczyła bardzo energicznie głową, ściągając przy tym brwi i powołując się w myślach na swój rozsądek. To nic, że widziała go już bez koszulki i zrobił na niej nie lada wrażenie.
Te same mięśnie opinały właśnie biały materiał, kiedy zabrał się za otwieranie nowej butelki. Kiedy więc wspomniał, że nie umiał się bić, znów zmarszczyła odrobinę brwi.
— Nigdy nie próbowałeś zrobić użytku z tych mięśni? — zapytała szczerze zaintrygowana, spoglądając na niego zupełnie niewinnie. Jego postura nie wzięła się znikąd, musiał więc być świadomy swojej siły. Nie trzeba było znać się od razu na wrestlingu, żeby wiedzieć, jak komuś przyłożyć w nos.
Adeline nie posiadała tak ładnie wyrzeźbionych mięśni, właściwie była filigranową kobietą, więc również do niedawna miała pewien problem z odpowiednim wymierzeniem ciosu. Dlatego już od dwóch miesięcy chodziła na lekcje samoobrony. Może mogłaby go czegoś nauczyć?
— A jak nazywa się to coś, czym walczą szermierze? — zapytała, z dziecięcą ciekawością przekrzywiając nieco głowę na bok. Nie mogła mieć pewności, co z tego, co mówił Aslan, powinna brać za prawdę, a co należało uznać jako żart, ale czuła, że był inny. W niepokojąco dobrym sensie, bo zaczynał prawdziwie ją absorbować.
Zanotowała też to nieintencjonalne muśnięcie opuszkami palców, gdy podawał jej lampkę wina, ale zaraz skupiła się na jego osobliwym wyborze posiłku na dzień przed apokalipsą. To było wyjątkowo precyzyjne i rzadko spotykane w Kanadzie danie, ale zaraz stwierdziła, że na wyspach pewnie jadano to znacznie częściej. Ignorantka.
— I tu cię zaskoczę — wskazała na niego figlarnie palcem. — Spaghetti alla Nerano. Ale tak naprawdę może być każdy makaron. Lubię włoską kuchnię — zdradziła i wzruszyła ramieniem, by następnie upić łyk wina.
I już w myślach zaczęła szukać luki w swoim kalendarzu, żeby skoczyć do swojej ulubionej restauracji Viaggio, z nadzieją, że awaria rzeczywiście będzie tylko chwilową uciążliwością, gdy Aslan przywołał ją na ziemię.
— Oo, tak! Mam — pospiesznie odłożyła szkło na stolik kawowy i poderwała się z miejsca, żeby podejść do komody. — A wiesz, że zaobrączkowani stają się całkiem dobrym materiałem na one night stand? — rzuciła do niego ni to poważnie, ni żartobliwie. Nie to, żeby zaczęła celowo szukać dobrej wymówki do zdrady, po prostu… skoro był tak konsekwentny, interesowały go jego poglądy na to. Nawet, jeśli zdążyli już omówić otwartość ich związku.
Wróciła do niego z małym, czerwonym pudełeczkiem, które mu wręczyła, po czym usiadła obok, nieświadomie opierając się kolanem o jego udo. Pochyliła się w stronę trzymanego w jego dłoniach przedmiotu, które zgrabnym ruchem otworzył.
Dwa złote krążki — niby nic, a nosiły w sobie bliżej nieokreślony ciężar. Już sam ich widok w blasku świec nadawał chwili znacznie poważniejszy wydźwięk. Mimo tego, że sama je wybrała, teraz wpatrywała się w nie z osobliwymi emocjami. W końcu wzięła głębszy wdech i wyciągnęła dłoń w kierunku mężczyzny.
— Czyń honory — powiedziała nieco ciszej, niż zamierzała, i skupiła wzrok na swoich palcach, usilnie próbując powstrzymać ich drżenie.
To pewnie przez ten alkohol. Prawda?

Aslan Mountbatten