34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

#1


Gavin Calloway nie należał do takich miejsc.
Nie jadał w drogich restauracjach, nie przepadał za przesadnie eleganckimi wnętrzami, w których człowiek zastanawiał się, jak odkłada sztućce, a już szczególnie nie odnajdywał się w towarzystwie ludzi, dla których najważniejszym problemem dnia był wybór odpowiedniego wina do kolacji. Przez większą część dorosłego życia obracał się w zupełnie innych kręgach, a jego zawodowe doświadczenie trudno było uznać za przydatne podczas przyjęć organizowanych przez wpływowych znajomych.
Mimo to od dobrego tygodnia regularnie pojawiał się w miejscach, w których jeszcze niedawno nie potrafiłby sobie wyobrazić spędzenia jednej p i e p r z o n e j godziny.
Być może nigdy by do tego nie doszło, gdyby nie Garry. Wojsko przez lata stanowiło jego dom, choć trudno było nazwać domem miejsce, z którego człowiek regularnie wyjeżdżał na kilka miesięcy, a później wracał z poczuciem, że powinien być gdzieś indziej. Teraz jednak coraz częściej myślał o tym, by to porzucić, przynajmniej na jakiś czas i spróbować odnaleźć się w życiu, które nie wymagało od niego ciągłego zastanawiania się nad tym, czy ten dzień nie będzie ostatnim.
Powód odnalazł go sam za sprawą człowieka, którego znał od pewnego czasu, a który najwyraźniej uznał, że to on będzie odpowiednią osobą do zajęcia się jego córką. Gavin początkowo nie był przekonany, ale pieniądze potrafiły zdziałać cuda, zaś sama praca wydawała się wyjątkowo nieskomplikowana w zestawieniu z tym, czym zajmował się dotychczas.
Miał pilnować bezpieczeństwa Nory, pozostawać w pobliżu i reagować, kiedy zajdzie taka potrzeba. Alistair wyraźnie zaznaczył, że nie zatrudnia go po to, by został jej przyjacielem, a on przyjął te zasady bez zastrzeżeń, bo nie zamierzał szukać z nią kontaktu. Nie zależało mu na poznawaniu Nory, nie potrzebował wiedzieć, co ją bawi, czego słucha ani z kim spędza wolny czas.
Minął dokładnie tydzień, a Calloway zdążył już dobrze poznać codzienny rozkład zajęć kobiety, będąc niesamowicie wdzięcznym, że ani razu nie wykazała chęci jakiejkolwiek rozmowy bo jakże mogła. Wiedział, o której zwykle zaczynała dzień, gdzie zamawiała kawę i że piła ją wyłącznie z ulubionego zielonego kubka i z absurdalnie drogich ziaren. Znał godziny jej zajęć jogi, wiedział, w której cukierni kupuje fit ciasta, których później nie zjada, ale robią dobre wrażenie, gdy pudełko stoi na jej biurku i potrafił z dużą dokładnością przewidzieć, gdzie znajdą się o konkretnej porze dnia.
Wczoraj wyglądało to niemal identycznie, przedwczoraj również. Nie miał z tym żadnego problemu, bowiem powtarzalność była w y g o d n a.
Przez cały ten czas pozostawał jej cieniem. Nie narzucał się, stał zawsze kilka metrów dalej i jedynie kontrolował otoczenie, nie dając po sobie poznać, że nie spuszcza jej z oczu. Uważał, że wywiązuje się z umowy w z o r o w o, a skoro ona nie miała powodów, by się do niego zwracać, on tym bardziej nie zamierzał szukać pretekstu do rozmowy.
Nie przewidział jedynie, że była tak bardzo nieświadoma sytuacji, w którą jej ojciec ich zaangażował.
Tak samo, jak nie przewidział, że akurat tego dnia postanowi na niego spojrzeć.
Zauważył jej wzrok już za pierwszym razem, kiedy na moment oderwała uwagę od własnych spraw, później przy drugim, piątym i siódmym spojrzeniu, które coraz trudniej było uznać za przypadkowe. Nie musiał szczególnie się wysilać, by zrozumieć, że jego obecność zaczynała ją irytować, choć z jego perspektywy trudno było znaleźć ku temu jakikolwiek powód. Zachowywał odpowiedni dystans, nie wchodził jej w drogę i nie ingerował w plany, a przez większość czasu można było wręcz zapomnieć, że w ogóle tam był.
Dopiero kiedy dostrzegł, że Nora ruszyła w jego stronę, pozwolił sobie na krzywy półuśmiech. Przez moment obserwował ją znad kawy, którą zdążył zamówić, a uśmiech powoli bledł, ustępując miejsca zwyczajnemu znużeniu, bo grymas malujący się na kobiecej twarzy zapowiadał dokładnie to, na co nie miał najmniejszej ochoty - pierdolone przedstawienie, którego najwyraźniej miał stać się głównym bohaterem.
- Nora - odezwał się na przywitanie, kiedy wkroczyła w jego przestrzeń osobistą, najwyraźniej mając za nic zasady, które, jak błędnie założył, jej ojciec przedstawił im obojgu.

Nora Alistair
Ostatnio zmieniony pt lis 13, 2026 9:05 pm przez gavin calloway, łącznie zmieniany 1 raz.
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

1.

Nora Alistar n i e p o t r a f i ł a przegrywać.
Pewnie dlatego tę noc spędziła w biurze, uporczywie poszukując pieprzonej dziury w linijkach kodu, która stała pomiędzy nią a małym przełomem w tworzeniu kolejnego prototypu mechanicznego ramienia. Wypiła co najmniej trzy kubki kawy za dużo; jej serce biło szybko i nieregularnie, jakby cicho wołało o pomoc. Co jakiś czas wstawała z obrotowego krzesła i rozciągała się na przykurzonej, gabinetowej wykładzinie. Maszerowała w tę i we w tę, masując skronie i mówiąc do siebie z nadzieją, że przyspieszy to procesy myślowe. Regularnie odrzucała połączenia przychodzące od ojca, który w imię rodzicielskiej troski wciąż próbował kontrolować każdą sekundę jej życia.
I wszystko na n i c. Podłączone do kilkudziesięciu kolorowych kabli ramię ani drgnęło, mimo że sztuczna inteligencja wydawała mu konkretne polecenia. W głowie testowała niezliczone wersje potencjalnych rozmów z inwestorami, których będzie musiała udobruchać. Żaden biznesmen nie lubił słyszeć, że wydane przez niego miliony nie przełożyły się na realne korzyści i zwrot z inwestycji.
O szóstej nad ranem z trzaskiem zamknęła klapę laptopa i ze zmęczenia zasnęła na niewygodnej kanapie.
Pokonała ją potrzeba udowodnienia światu, że jest sprawcza. Tymczasem jedynym, co określało ją w tym momencie, była porażka.
Nie rozumiała, gdzie popełniła błąd. Kalejdoskop niechcianych myśli zalewał jej bezradny umysł za każdym razem, kiedy zamykała oczy. Od tygodnia zarówno ona, jak i zespół Brave Motion nie mogli znaleźć rozwiązania, a to frustrowało ją jeszcze bardziej niż dziwny, nieznajomy mężczyzna, który od jakiegoś czasu za nią krążył.
Miała zaledwie kilka okazji, aby mu się przyjrzeć; zakodować w pamięci jego twarz, sylwetkę, powolne ruchy. Nie chciała przecież, aby zauważył, że zdaje sobie sprawę z jego obecności. Wzrost był pierwszym, co rzuciło jej się w oczy. Był wysoki. Bardzo. Jasne włosy zaczesywał do tyłu, odsłaniając twarz, którą zdążyła już zapamiętać zdecydowanie lepiej, niż sobie tego życzyła. Błękitne tęczówki wędrowały po tych samych pomieszczeniach co jej własne. Sprawiał wrażenie, jakby zupełnie nie pasował do miejsc, które z premedytacją odwiedzał.
Nie wyglądał jednak na prześladowcę, którym bezsprzecznie był.
Gdy więc zobaczyła go po raz kolejny, w jednej z jej ulubionych kawiarni, w której zwyczajowo przywracała się do życia po nieprzespanych nocach, postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Co ciekawe, nie czuła strachu, a raczej zalewającą jej trzewia determinację.
Jedno, drugie, trzecie zerknięcie i już wiedziała, że nie odstraszy go niewypowiedzianym glośno potwierdzeniem, że go widzi. Wstała więc z krzesła i dynamicznie ruszyła w stronę stolika mężczyzny. Jej długie włosy poruszały się przy każdym kroku.
Nora. Tylko tyle? Nic więcej? Śledził ją od tygodnia i nie był w stanie uformować całego zdania?
– Dokładnie tak – wskazała na siebie palcem. Stała blisko, ale wciąż zachowywała zdrowy dystans. – Ja, Nora – powiedziała nieco zinfantylizowanym tonem, głosem, który powinien być zarezerwowany dla małych dzieci. – A ty? Stalker? – zapytała. Skrzyżowała ramiona na piersi i wlepiła w niego spojrzenie przesycone niesmakiem. Domyślała się, że w miejscu publicznym nieznajomy nie wykona żadnych podejrzanych ruchów. Zresztą w ciągu tych kilku dni, podczas których ją obserwował, zauważyła, że chyba to lubił robić najbardziej – patrzeć z daleka. Właśnie dlatego automatycznie pozwoliła sobie na bardziej emocjonalną i stanowczą reakcję, nie martwiąc się o pozostałych gości, którzy najpewniej przysłuchiwali się całemu zajściu z niemałym zainteresowaniem.
– Jeżeli jeszcze raz zobaczę cię w swoim pobliżu, zgłoszę to na policję. Rozumiesz, co mam na myśli? P o l i c j ę – przeliterowała ostatnie słowo, na końcu języka mając dodanie dźwiękonaśladowczego ijo, ijo.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie miał p i e p r z o n e g o pojęcia o tym, że ojciec Nory nie zamierzał wtajemniczać córki we własny plan w najmniejszym stopniu.
Podejmując się tej roboty był niemalże przekonany, że nie doszło do ich spotkania z powodu jej niezadowolenia i buntu przeciwko kontroli, którą stary Alistair na nią narzucał, choć jednocześnie zakładał, że była boleśnie świadoma obecności Gavina w swojej kolorowej codzienności.
Niespecjalnie przecież się z tym krył, że od kilku dni bywał jej w i d o c z n y m cieniem. Stał kilkanaście metrów dalej, zajmował stolik oddalony od jej własnego o kilka miejsc, siedział w recepcji, gdy ona wyginała ciało w niezrozumiałych dla niego pozycjach podczas jogi i koczował pod biurem, marznąc w niewygodnym samochodzie, podczas gdy ona uznała, że zarwanie nocki będzie idealnym rozwiązaniem.
Był w i d o c z n y. Pierwszego dnia, gdy wracała do domu, machnął jej ręką i wpuścił przed siebie w gąszczu jadących samochodów; drugiego posłał jej grymas, gdy zamawiała wymyślną matchę smakującą i wyglądającą jak mieszanina glonów; trzeciego skinął jej głową, gdy trzymał drzwi, by weszła do sklepu przed tłumem innych ludzi w porze lunchu, czwartego się do niej u ś m i e c h n ą ł.
Każdego jebanego dnia robił coś, co jasno wskazywało na to, że był tutaj nie bez powodu.
Naprawdę wzięła go za prześladowcę, za stalkera, za człowieka, który podąża jej śladem jak jakiś wariat, tylko po to, by nigdy się do niej nie zbliżyć? By przy okazji, którą ewidentnie podawała mu teraz na tacy, ograniczyć się do jednego, skromnego słówka? - Wariatka - odchrząknął we własną dłoń zaciśniętą w piąstkę, imitując kaszlnięcie, którego jego gardło wcale nie potrzebowało. - Powinnaś rozważyć pracę w kontrwywiadzie zamiast bawić się w to budowanie lalek - posłał jej uśmiech, jeden, perfidnie świadomy złośliwości, w którą otulił wypowiadane słowa. Wiedział, że zajmowała się czymś ważnym, a joga i matcha z pewnością nie stanowiły jej życiowych priorytetów, ale słysząc ton głosu, którym go przywitała, stać go było wyłącznie na równie kąśliwą odpowiedź.
- Kanadyjska armia potrzebuje więcej takiego geniuszu - wciąż tkwiąc w błędzie, zakładał, że ona dowiedziała się o nim równie dużo, co on o niej. Przez tych kilka dni udało mu się ułożyć dość spójny obraz kobiety we własnej głowie - poza wszystkim dziewczyńskimi rzeczami, które uwielbiała, wykazywała też inne cechy, jak choćby upór, który, jak zakładał, nie pozwoliłby jej na to, by bez zająknięcia zgodzić się, żeby obcy facet stał się częścią jej codzienności.
Do tego momentu był również przekonany, że była i n t e l i g e n t n a, ale patrząc teraz wprost na nią i słuchając, jak artykułuje do niego słowa, jakby został na misji pozbawiony ćwierci mózgu, zaczynał w to wątpić. Pierwszy raz poczuł ukłucie niepewności, to maleńkie ziarno, z którego miała zrodzić się wielka potrzeba zaprzeczenia własnej decyzji - świadomość, że jego największym błędem było zgodzenie się na to, żeby ją ochraniać. Gavin nie był przecież mistrzem interpersonalnych kontaktów, grono jego przyjaciół było naprawdę niewielkie, a poznawanie nowych ludzi stanowiło dla niego największy wymiar kary, dlatego jego twarz wyrażała teraz pięćdziesiąt odcieni znudzenia. - Wybrać ci numer? - z kieszeni dżinsów wyciągnął telefon, przesuwając go po blacie w jej stronę. - 9-1-1 - przyjął ten sam ton głosu, co ona.
- Rozumiesz? - podniósł się, stając naprzeciw niej, zdając sobie sprawę, że jego wzrost bywa onieśmielający. Jak jej uroda, ale to uparcie ignorował od pierwszego dnia.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Każdy uśmiech, którym ją obdarowywał, każdy grymas pojawiający się na jego twarzy czy choćby zdystansowane skinienie głową w ramach powitania, utwierdzały ją w przekonaniu, że ma do czynienia z osobą co najmniej n i e z r ó w n o w a ż o n ą. Nie miała bowiem najmniejszego pojęcia, co właściwie kryło się za jego regularną obecnością w pobliżu ani dlaczego od pewnego czasu zdawał się pojawiać wszędzie tam, gdzie akurat przebywała.
Ojciec Nory tym razem postanowił nie wtajemniczać jej w swoje plany.
Zamiast tego postawił ją przed faktem dokonanym, nie pozostawiając miejsca na pytania ani protesty. Alistair była więc przekonana, że dorobiła się prześladowcy. Stalkera, który śledzi każdy jej krok, bacznie obserwuje jej poczynania i prędzej czy później stanie się poważnym p r o b l e m e m, wymagającym sprawnego rozwiązania.
Dopiero gdy wsłuchała się w słowa swobodnie spływające z ust mężczyzny, dotarło do niej, że być może popełniła poważny błąd, oskarżając go publicznie o co najmniej n i e c n e zamiary. Rozrzucone dotąd po zakamarkach jej umysłu puzzle zaczynały powoli układać się w spójną całość, a kolejne elementy odnajdywały swoje miejsce na mapie prawdopodobieństw. Nie należała jednak do osób, które chętnie przyznają się do pomyłek, zwłaszcza w obecności ludzi, których ledwie znały lub nie znały wcale. Dlatego też, nie rezygnując z obronnej postawy, uniosła podbródek, a buzię okalaną gorącymi rumieńcami skierowała ku górze, jak gdyby samym spojrzeniem próbowała zniwelować dzielącą ich różnicę wzrostu. W rzeczywistości mężczyzna górował nad nią o dwie głowy, toteż musiała cofnąć się o krok, by móc swobodnie objąć jego twarz spojrzeniem.
– Przepraszam, czy potrzebuje pani pomocy? – szczupły chłopak siedzący przy stoliku obok zbierał się w sobie do zadania tego pytania od przynajmniej dwóch minut; widziała go kątem oka, kiedy konfrontowała pana w y s o k i e g o, ale nie podejrzewała, że faktycznie podejmie próbę uratowania damy z opresji.
– Najwyraźniej nie – odpowiedziała już nieco ciszej, po czym odczekała kilkanaście sekund, aż zawstydzony chłopiec chwyci grubą puchówkę z oparcia krzesła i opuści kawiarnię. Dopiero wtedy odchrząknęła raz i drugi, próbując zyskać na czasie i dobrać odpowiednie słowa.
Zażenowanie powoli uśmiercało każdą komórkę jej ciała.
– Przysłał cię mój ojciec, prawda? – nie musiał odpowiadać. Wystarczył jego perfidny uśmiech, by domyśliła się, że jej obawy właśnie znalazły potwierdzenie. Ja pierdolę. – I ani przez sekundę nie przyszło ci do głowy, że może warto byłoby się przywitać? Wiesz, podejść, podać mi rękę, zdradzić, jak masz na imię? – w tamtej chwili nawet nie brała pod uwagę, że za sprawą Arthura Alistaira, mógł zostać postawiony w dokładnie takiej samej sytuacji jak ona. – Nie sądzę, żebym to ja była w tym równaniu wariatką – Nora była przecież poukładana. Stanowiła kwiat amerykańskiej inteligencji, czyniła dobro i ciężko pracowała, by nie tylko osiągnąć sukces, ale również nieść innym realną pomoc.
Można nazwać ją na wiele sposobów, ale jeszcze nikt nigdy nie porównał jej do w a r i a t k i.
Niestety, chyba nie mogła powiedzieć tego samego o własnym ojcu. Jego obsesja na punkcie jej bezpieczeństwa zaczynała przekraczać granice, zza których trudno było już zawrócić. Choć wiedziała, że wszystkie jego decyzje wynikały z troski, zrozumiałej być może wyłącznie dla niego samego, czuła się jak w potrzasku; uwięziona w niewielkim pomieszczeniu, którego ściany powoli się do niej zbliżały, podczas gdy na horyzoncie wciąż nie było widać żadnej drogi ucieczki.
Nieznajomy blondyn stanowił więc kolejne bolesne przypomnienie, że Sandra już nigdy nie wróci.
I najprawdopodobniej nie był tego świadom.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Od kilku dni podejrzewała, że ma prześladowcę i n i c z tym nie zrobiła.
Naprawdę tak bardzo dziwiło ją to, że miał ją za wariatkę? Wydawało mu się, że jako kwiat amerykańskiej inteligencji miała na tyle oleju w głowie, by zgłosić k o m u k o l w i e k, że wokół niej kręci się jakiś nieznajomy, posyłający jej spojrzenia i pojedyncze grymasy, które równie dobrze mogły świadczyć o zdrowym zainteresowaniu albo o czymś zupełnie przeciwnym.
Nie zagłębiał się szczególnie w historię rodziny Alistairów, jednak podejmując się tej pracy, chciał wiedzieć cokolwiek, co tłumaczyłoby tę potrzebę zapewnienia ochrony d o r o s ł e j córce, zwłaszcza w miejscu oddalonym od rodzinnego miasta, gdzie dla większości mijających ją na ulicy ludzi była jedną z wielu anonimowych twarzy. Wymusił na Arthurze podanie powodu, ale w odpowiednim momencie przestał naciskać, rozumiejąc, jaki miał w tym cel. Miała więc rację, zakładając, że nie był świadom wszystkiego. Nie wchodził do miejsc, do których nie był zapraszany.
Podążył spojrzeniem za nieznajomym głosem, nie okazując rozbawienia, które rezonowało w jego wnętrzu. Komizm tej sytuacji niesamowicie go bawił, bowiem był o s t a t n i ą osobą, która mogłaby jej w jakikolwiek sposób zagrażać, a jednocześnie pozostawał przekonany, że ona doskonale o tym wiedziała. Że wiedziała o nim znacznie więcej niż tylko to, że potencjalnie mógł być stalkerem. - Nie zrobię jej krzywdy - odparł chłopakowi, który wraz z wypowiadanym pytaniem zdążył już założyć kurtkę, po czym więcej nie spojrzał w ich kierunku.
P e r f i d n y uśmiech zagościł na jego ustach na dłużej, gdy usłyszał potok słów. - Dlaczego miałbym to robić? - wcisnął dłonie w kieszenie dżinsów, nie odrywając od niej wzroku nawet na chwilę. Pierwszy raz widział ją z tak bliska i zapamiętywał każdy szczegół, jak gdyby miało to być istotnym elementem jego pracy; w rzeczywistości nie miało z nią nic wspólnego, ale lubił okłamywać samego siebie, że pewne rzeczy robił dla wyższego od przyjemności celu. - Nie będziemy przyjaciółmi, więc po cholerę miałbym do ciebie podchodzić i urządzać sobie pogaduszki? Od tego masz dziewczyńskie wtorki z jogą - ten uśmiech powrócił.
Wbrew pozorom jemu również brakowało paru procent inteligencji, których najwyraźniej wyzbył się podczas długich godzin oczekiwania w samochodzie, kiedy nie działo się kompletnie n i c. Nawet kiedy zarzuciła mu brak fundamentalnej kultury, nie przyszło mu do głowy, że Nora Alistair o niczym nie wiedziała. Nie miała pieprzonego pojęcia o tym, co zrobił jej ojciec, ile mu zapłacił, na jak długo go najął ani, co chyba najgorsze, jaki zakres obowiązków mu zlecił. Nie wiedziała o nim nic i niczego nie miała się dowiedzieć, bowiem Gavin był ostatnią osobą, którą dałoby się skłonić do jakichkolwiek zwierzeń.
- Jesteś tylko moim obowiązkiem, Nora. Mam dopilnować, żebyś nie stała się dla nikogo celem - wyjaśnił, jakby mówił o czymś zupełnie oczywistym, a cała reszta nie wymagała już żadnego komentarza. Nie zamierzał wtrącać się w jej życie, wypytywać o plany ani zabiegać o jej sympatię, a jeśli przy okazji miała uznać go za wyjątkowo irytującego typa, potrafił z tym żyć. Właściwie już zdążył się przyzwyczaić do tej myśli. - Zamierzasz to utrudniać? - zapytał, świadom, że stojąc pośrodku absurdalnie drogiej restauracji i rzucając ku sobie nieprzychylne spojrzenia, ściągali na siebie niepotrzebną uwagę. Nie miał szczególnej ochoty urządzać podobnych przedstawień przy każdym spotkaniu, choć ona najwyraźniej miała sporo energii do spożytkowania na rzeczy, które z punktu widzenia Gavina nie miały najmniejszego znaczenia.
- Może powinnaś porozmawiać z ojcem, skoro pomysł z policją już porzuciłaś - raz jeszcze sięgnął po telefon i przesunął go w jej kierunku. Z uśmiechem, a jakże.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Nie należała do osób, które łatwo wpadały w panikę.
Popadanie w histerię z w y c z a j o w o nie leżało w jej naturze, a już na pewno nie stanowiło pierwszej reakcji na sytuacje kryzysowe. Być może miało to związek z tym, kim był jej ojciec. Przez lata uważnie przyglądała się jego zachowaniu, obserwując, jak radził sobie z ciężarem decyzji, od których niejednokrotnie zależały losy stosunków międzynardowowych Kanady. A być może źródło tej cechy tkwiło w czymś zupełnie innym.
Jedno pozostawało pewne: od zawsze potrafiła zadbać o własne bezpieczeństwo i nie potrzebowała do tego pomocy wysokich, i całkiem przystojnych, prostackich typów. Właśnie dlatego była a b s o l u t n i e przekonana, że z potencjalnym stalkerem poradzi sobie bez niczyjego wsparcia. Najpierw zamierzała jednak wybadać okoliczności i przekonać się, jak często będzie pojawiał się w tych samych miejscach co ona. Nie zamierzała przecież wyciągać pochopnych wniosków.
Teraz, kiedy wiedziała już, że jej prześladowca wcale nie miał wobec niej złych zamiarów – chyba że do takowych należałoby zaliczyć posyłanie jej jednego perfidnego uśmiechu za drugim – dotarło do niej, że jej życie zaczyna przypominać Dzień Świstaka. Jakby ktoś uparcie zapętlił tę samą sekwencję zdarzeń, nie dając jej najmniejszych szans na wyrwanie się z powtarzającego się schematu.
Przez cały ten czas nie spuszczała z niego wzroku. Lustrowała każdą, nawet najmniejszą zmarszczkę na jego twarzy, szaro-niebieskie tęczówki i ostro zarysowaną żuchwę porośniętą jasną szczeciną. Wyglądał… łagodnie. Jego aparycja zupełnie nie współgrała z promienną osobowością. W końcu opuściła ramiona, rezygnując z przyjętej wcześniej defensywnej postawy, ale nie zdołała powstrzymać palców, które mimowolnie zacisnęły się w pięści.
Nadal była w ś c i e k ł a.
Co rusz jednak spod warstwy narastającej złości przebijało się poczucie bezradności i beznadziejności. Mężczyzna ewidentnie wiedział o niej znacznie więcej, niż ona zdołała dowiedzieć się o nim, a sama świadomość tej niesprawiedliwej dysproporcji doprowadzała ją do szału.
– Ach, czyli podchodzimy do sprawy w ten sposób – kąciki jej ust uniosły się w grymasie gorzkiego rozbawienia. Jednocześnie pokręciła głową z niedowierzaniem, bo w istocie nie potrafiła zrozumieć, jak mógł zachowywać się tak okropnie. To o n a została postawiona w sytuacji, która nigdy nie powinna się wydarzyć. To o n a nie zdawała sobie sprawy, że Arthur zatrudnił kolejnego goryla w imię jej bezpieczeństwa. To o n a nie wiedziała, jaki zakres obowiązków mu przydzielono. Tymczasem on miał czelność wypominać jej i, co gorsza, lekceważyć dziewczyńskie wtorki z jogą? – Rozumiem, że mój ojciec płaci ci też za bycie skończonym chujem? – wypaliła, zanim zdążyła ugryźć się w język i zastanowić nad konsekwencjami własnych słów.
Znajdowali się w miejscu publicznym, a ich wymianie zdań z rosnącym zainteresowaniem przyglądała się grupka ciekawskich klientów. Niektórym najwyraźniej sama perspektywa dramatu rozgrywającego się tuż obok wystarczała, by serca zabiły im nieco szybciej. Jej twarz nie należała do szczególnie rozpoznawalnych, przynajmniej dla przypadkowych przechodniów, ale od czasu do czasu media raczyły publikować krótkie artykuły opatrzone wyjątkowo chwytliwymi nagłówkami:
Co dzieje się z córką Arthura Alistaira? Ma już 28 lat i prowadzi swój start-up!
Nora Alistair nie jest już małą dziewczynką – ma nowego partnera!
Co dzieje się z siostrą Sandry Alistair? Nie uwierzycie, jak teraz wygląda!
Kilka osób oderwało wzrok od własnych talerzy, by ukradkiem zerknąć w ich stronę. Najwyraźniej przedstawienie zaczynało przyciągać publiczność. Kelner oparł się o marmurowy filar i niby notując coś na kartce papieru, przysłuchiwał się ich wymianie zdań.
– Pomyśleć, że dopiero co pozbyłam się poprzedniego – mruknęła pod nosem, tym razem pilnując już, by nie podnosić głosu.
Minął zaledwie miesiąc, odkąd mogła cieszyć się nową, piękną, w o l n ą codziennością. Taką, w której nie musiała co chwilę oglądać się przez ramię, by upewnić się, że ktoś wciąż nie depcze jej po piętach. Nie musiała też wdawać się w wymuszone pogawędki, które nie sprawiały jej najmniejszej przyjemności, ani udawać, że czyjaś nieustanna obecność w jej otoczeniu nie działa jej na nerwy.
Może więc nadszedł czas na zmianę strategii. Zamiast być grzeczną i potulną dziewczyną, która do każdego ze swoich niechcianych ochroniarzy podchodziła z największym szacunkiem – w końcu wykonywali swoją pracę – powinna sprawić, by ich życie stało się piekłem.
– Dobrze, panie kimkolwiek jesteś, skoro nie zamierzasz zdradzić mi swojego imienia. Jeżeli na każdym kroku czyha na mnie niebezpieczeństwo, a ja jestem tylko twoim obowiązkiem, to zapraszam. Przejdziemy się na zakupy – to powiedziawszy, odwróciła się na pięcie i wróciła do swojego miejsca. Wyjęła z torebki studolarowy banknot i położyła go na blacie stolika. Zarzuciła na ramiona płaszcz ze sztucznego futra i skierowala się w stronę wyjścia.
Ani razu się nie zerknęła za siebie.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie wątpił, że przez większość czasu nie potrzebowała niczyjej opieki ani rad i doskonale radziła sobie w pojedynkę. Przez ten tydzień obserwacji zdążył nawet dojść do wniosku, że jej ojciec traktował całą sprawę nieco na wyrost; rozumiał czemu to robił, ale uważał, że zdecydowanie przesadzał. Być może Nora potrzebowała cienia, który trzymałby się w pobliżu podczas większych wydarzeń, na których nazwisko Alistair mogło przyciągać niepożądaną uwagę, ale trudno było mu znaleźć uzasadnienie dla konieczności towarzyszenia jej podczas każdej kawy, zakupów czy kolejnych zajęć.
O wiele łatwiej było mu ochraniać ją z daleka. Nie miał zamiaru sprawiać jej przykrości i uprzykrzać codzienności przy każdej nadarzającej się okazji. Zwyczajnie wykonywał swoją pracę, a do tego od lat podchodził zadaniowo - nie musiała go lubić, nie musiała wiedzieć skąd pochodził ani czym zajmował się wcześniej. Wystarczyło, że nie przeszkadzała mu w wykonywaniu obowiązków, a on odwdzięczał się tym samym, pozostawiając ją w spokoju tak często, jak tylko mógł.
Zresztą, gdyby zaczęła go lubić, sytuacja mogłaby się niepotrzebnie skomplikować. Pojawiłyby się rozmowy, wspólne wyjścia, może nawet jakieś idiotyczne przyzwyczajenia, które z czasem sprawiałyby, że przestałby postrzegać ją wyłącznie jako kolejne zadanie do wykonania. Doskonale wiedział, jak łatwo przychodziło mu przywiązywanie się do ludzi, z którymi dzielił cały swój czas - Garry był najlepszym przykładem tego, jak wiele potrafiła kosztować podobna bliskość. Wciąż nosił w sobie ciężar tamtej straty, a wraz z nim wszystkie pytania, na które nie znalazł odpowiedzi i poczucie winy, którego nie potrafił się pozbyć.
Nie zamierzał ponownie znaleźć się w sytuacji, w której czyjeś bezpieczeństwo stawałoby się dla niego czymś osobistym, wykraczającym poza zakres zawodowych obowiązków.
Problem polegał jednak na tym, że Nora Alistair miała w sobie coś wyjątkowo niebezpiecznego. Nawet teraz, kiedy stała przed nim wyraźnie rozeźlona, z zaciśniętymi pięściami, potrafił dostrzec, dlaczego ludzie mogli ją lubić. Widział, jak potrafiła przyciągać uwagę nawet kiedy wcale się o nią nie starała i trudno było pozostać wobec niej zupełnie obojętnym.
Dlatego tym bardziej zamierzał trzymać się ustalonych zasad.
- Nawet nie wiesz jak dużo - odparł bez zająknięcia. - To był pierwszy punkt naszej umowy, by być prawdziwym chujem - jakby na zawołanie, obejrzał się przez ramię i spojrzał w kierunku stolika, przy którym jakaś para przyglądała im się z zaciekawieniem. Z czystej przekory, doskonale wiedząc już, jak łatwo było wyprowadzić Norę z równowagi, posłał w ich kierunku z w y c z a j n y uśmiech. Przez krótką chwilę jego oczy błyszczały rozbawieniem, a cała ta pochmurna aura, którą jeszcze przed momentem roztaczał wokół siebie, ustąpiła miejsca zupełnie n i e w i n n e m u wyrazowi twarzy.
Wystarczyła jednak kolejna sekunda i ponowne spojrzenie na Alistair, by uśmiech nabrał swojego wcześniejszego, bezczelnego charakteru.
Był p e r f i d n y, miała absolutną, kurwa, rację.
Nie umknęło mu ostentacyjne odwrócenie się na pięcie ani demonstracyjne opuszczenie stolika; obserwował ją przez moment zanim sięgnął po własny portfel i wyjął z niego banknot, który położył na blacie. Kiedy dotarł do drzwi, wyprzedził ją o krok i przytrzymał je, czekając, aż znajdzie się tuż obok niego. Pochylił się nieznacznie, korzystając z okazji, by rzucić jej jeszcze jedną uwagę, tym razem znacznie ciszej, niemal poufale.
- Największym niebezpieczeństwem jesteś ty sama - szepnął, po czym wyprostował się, jak gdyby nigdy nic i ruszył za nią, biorąc głęboki, u s p o k a j a j ą c y oddech. Podejrzewał, że najbliższe godziny będą próbą jego cierpliwości. Nora najwyraźniej uznała, że skoro nie zamierzał dobrowolnie zniknąć z jej życia, należało zadbać o to, by pożałował przyjęcia zlecenia. - Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, że nie jestem taki jak wszyscy poprzedni - rzucił, celowo ubierając słowa w dwuznaczność, która miała zostać odczytana przez nią w dokładnie t e n sposób.
- To nie zrobi na mnie wrażenia, Nora - odezwał się ponownie, z tym samym p e r f i d n y m uśmiechem, kładąc wyraźny nacisk na jej imię. W przeciwieństwie do niej miał nad nią przynajmniej tę niewielką przewagę, że wiedział z kim ma do czynienia.
I zamierzał korzystać z niej tak długo, jak tylko będzie mu to uchodziło na sucho.

kwiatuszek amerykańskiej inteligencji
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

O ile motywacje ojca były jej doskonale znane, o tyle nie miała najmniejszego pojęcia, co właściwie skłoniło bezimiennego do podjęcia się tego rodzaju pracy.
Nie wyglądał na kogoś, dla kogo znalezienie lepszej fuchy stanowiłoby szczególne wyzwanie. W ciągu tych kilku minut, kiedy miała okazję przyjrzeć mu się nieco uważniej, wysnuła przypuszczenie, że mógł mieć za sobą służbę w policji lub wojsku. Sprawiał wrażenie człowieka porządnego, wręcz pedantycznego w swoim podejściu do wyglądu i zachowania; był dobrze zbudowany, nienaturalnie wręcz wyprostowany, miał starannie przystrzyżony zarost i fryzurę ułożoną z niemal przesadną precyzją. Nawet kiedy kierował pod jej adresem kolejne niezbyt przyjemne uwagi, każde wypowiadane przez niego słowo zdawało się wcześniej przejść przez staranną selekcję, zanim ostatecznie opuściło jego wargi.
Czy naprawdę szczytem jego zawodowych ambicji było zostanie niechcianym cieniem dwudziestoośmioletniej córki znanego biznesmena? Nie znała jego historii ani nie posiadała wiedzy na temat bolesnych doświadczeń, które najpewniej pozwoliłyby jej zrozumieć, dlaczego zdecydował się na taką pracę. Właśnie dlatego powoli dochodziła do przekonania, że coś musiało być z nim nie tak. Bo przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie wybierał sobie takiego zajęcia bez naprawdę dobrego powodu.
I było to coś, co zamierzała sprawdzić.
– Zatem gratulacje – rzuciła z wyraźnym przekąsem. – Już za ten jeden punkt z umowy zasługujesz na sowitą premię. Ode mnie też dostaniesz pozytywny feedback – posłużyła się korporacyjną mową, której osobiście nienawidziła.
Wychodząc z restauracji, wystukała na ekranie telefonu krótką wiadomość do ojca:

Musimy porozmawiać.

Dwa lakoniczne słowa zakończone kropką powinny wystarczyć, by uświadomić mu, w jakim stanie znajdowała się obecnie Nora.
Z całej siły zaciskała palce na smartfonie, choć miała szczerą nadzieję, że blondyn tego nie zauważy. Nie zamierzała dawać mu powodów do satysfakcji. Każdy najmniejszy przejaw słabości, każdy niewłaściwy gest czy niekontrolowana reakcja mogłyby zostać przez niego odebrane jako jej sromotna porażka.
Nie mogła na to pozwolić.
Odpowiedź od ojca nadeszła zaledwie kilka chwil później:

Gavin?

I tyle. Żadnego wyjaśnienia. Przynajmniej znała już jego imię.
– Mógłbyś rozwinąć? – zapytała, przekraczając próg restauracji. Jego szept przebiegł po jej ciele dreszczem, którego źródła nie potrafiła jednoznacznie określić. Nie wiedziała, czy odpowiadał za niego niski tembr głosu Gavina, czy raczej fakt, że ktoś zupełnie jej obcy pozwolił sobie na taką poufałość, przekraczając granice osobistej przestrzeni, do których naruszania nie była przyzwyczajona. – Bo na ten moment mam naprawdę silne poczucie, że największym zagrożeniem może być osoba, która po zaledwie pięciu minutach wątpliwej znajomości zaczyna szeptać mi do ucha – oczywiście, że k ł a m a ł a.
Choć miała ogromną ochotę przyspieszyć kroku i zostawić go nieco w tyle, szybko zrozumiała, że niewiele tym wskóra. Gavina, który mierzył dobre metr dziewięćdziesiąt, natura obdarowała na tyle długimi nogami, że bez najmniejszego wysiłku dotrzymywał jej tempa. Mijali setki przechodniów w białych kołnierzykach; biznesmenów i finansistów o podkrążonych oczach i smutnych uśmiechach.
Dopiero, gdy zaznaczył, że jest inny od wszystkich, parsknęła pod nosem z rozbawieniem.
– Masz rację, przepraszam. Nie domyśliłam się, że jesteś inni niż wszyscy. Pewnie dlatego mój ojciec zatrudnił akurat ciebie, po czym zadecydował, że nie wtajemniczy mnie w tę decyzję – cmoknęła z nieco teatralnym rozczarowaniem. Skręciła w prawo. Czekało ich jeszcze kilka minut spaceru, aby dotrzeć do luksusowego domu towarowego. Ona jednak zatrzymała się nagle i mocniej opatuliła płaszczem. Jego sztuczne włosy falowały podczas delikatnych podmuchów mroźnego, zimowego wiatru. – Powiedz, Gavinie, co w takim razie zrobi na tobie wrażenie? – przekręciła głowę na bok i wlepiła wyczekujące spojrzenie ciemnobrązowych tęczówek prosto w jego twarz.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Czy pieniądze, które za to zlecenie oferował jej ojciec, nie stanowiły wystarczającego argumentu, by przyjąć tę posadę?
Właśnie tę odpowiedź przygotował, gdyby kiedykolwiek przyszło mu zmierzyć się z podobnym pytaniem zadanym przez kobietę. Nie planował opowiadać jej o tym, co doprowadziło go do tego konkretnego miejsca ani dlaczego zdecydował się zamienić mundur i służbę ojczyźnie na pilnowanie córki zamożnego polityka.
Praca, którą zaoferował mu Arthur, miała jedną zasadniczą zaletę - była z w y c z a j n a. Żadnych odpraw przed kolejną misją, żadnego pakowania sprzętu w pośpiechu, żadnego nieustannego wypatrywania zagrożenia, które mogło nadejść z każdej strony. Miał pilnować jednej kobiety, poznawać jej przyzwyczajenia i upewnić się, że nic jej nie grozi. Nawet jeśli, jak dotąd błędnie zakładał, oznaczało to również znoszenie kaprysów rozpieszczonej córeczki bogatego ojca, wciąż brzmiało to jak całkiem przyjemna odmiana.
Było warto. Przynajmniej tak mu się wydawało, bo po raz kolejny błędnie zakładał, że czeka go nieskomplikowane zadanie, które nie będzie wymagało od niego szczególnego wysiłku.
Wyciągnął telefon z kieszeni i przez krótką chwilę skupił na nim wzrok, jakby właśnie przypomniał sobie o czymś, co wymagało jego uwagi. W rzeczywistości potrzebował jedynie pretekstu, by znaleźć się nieco bliżej, zamiast podążać za nią w odległości kilkudziesięciu metrów. - Szybko działasz. Moje konto już zasiliło się okrągłą sumą - rzucił swobodnie, choć zarówno on, jak i ona wiedzieli, że kłamał.
Przewidując do kogo skierowała wiadomość, którą tak zawzięcie wystukiwała na ekranie, postanowił zrobić dokładnie to samo.

Jest w porządku.
Jak na bombę, którą na nią zrzucono.

Ku jej rozczarowaniu widział więcej niż prawdopodobnie chciałaby mu pokazać. Przez lata jego praca polegała między innymi na dostrzeganiu rzeczy, które dla innych pozostawały niezauważalne i wyciąganiu z nich wniosków, zanim sytuacja zdążyła się rozwinąć. Zwracał uwagę na drobne zmiany w zachowaniu, spojrzenia rzucane w nieodpowiednim kierunku, dłonie znikające w kieszeniach czy nagłe milczenie kogoś, kto jeszcze chwilę wcześniej nie miał problemu z prowadzeniem rozmowy. Uczył się przewidywać cudze ruchy, odczytywać intencje i pozostawać o krok przed ludźmi, którzy nawet nie zdawali sobie sprawy, że znaleźli się pod obserwacją. Z czasem stało się to odruchem, którego nie potrafił wyłączyć nawet wtedy, gdy nie miał ku temu żadnego powodu.
Nie był jednak aż tak p e r f i d n y, by wytykać jej każdy dostrzeżony przejaw niezadowolenia. Nie czerpał szczególnej satysfakcji z tego, że Nora czuła się zakłopotana czy zwyczajnie wściekła. Powinna zresztą wiedzieć, że od początku dawał jej dokładnie tyle przestrzeni, ile sama mu pozostawiała. Kiedy ignorowała jego obecność, nie próbował na siłę zwracać na siebie uwagi. Kiedy nie miała ochoty z nim rozmawiać, milczał. Gdyby w chwili, w której poznała prawdę o tym kim był, a raczej czym miał się zajmować, zdecydowała się odpuścić, on również nie miałby problemu z pozostaniem na uboczu.

Rób swoje, Gavin.

Parsknął śmiechem na jej odpowiedź, utwierdzając się przy okazji w kilku wcześniejszych obserwacjach. Nora należała do osób, które nie potrzebowały zbyt wiele czasu na znalezienie odpowiedniej riposty. Słowa zdawały się przychodzić jej do głowy w tym samym momencie, w którym opuszczały usta, bez szczególnej selekcji i zastanawiania się nad tym, jak zostaną odebrane. Była bezpośrednia, momentami bezczelna, a przy tym na tyle pewna siebie, że nie sprawiała wrażenia kogoś, kto zamierzał wycofać się z rozmowy tylko dlatego, że druga strona miała na nią inny pomysł. - Możesz być spokojna. Nie jestem zainteresowany, Skarbie - uniósł obie ręce w górę, po raz kolejny sugerując, że to właśnie ona wykazywała zdecydowanie nieodpowiednie zainteresowanie swoim ochroniarzem. I świetnie się przy tym bawił.
Pozostawał zaledwie d w a kroki za nią, dlatego, gdy nagle się zatrzymała, zaskoczyła go na tyle, że musiał w ostatniej chwili wyhamować, by nie wpaść na jej plecy. - Myślałem, że już ustaliliśmy, że nie będziemy przyjaciółmi, więc po co te pytania? - zapytał, ruchem głowy wskazując, że powinni się ruszyć. Wokół nich przewijały się dziesiątki ludzi, co rusz potrącających ich ramionami i rzucających pod nosem niezbyt wyszukane uwagi na temat wybierania sobie innych miejsc na pogaduszki.
Nie dotknął jej, choć przez moment znalazł się wystarczająco blisko, by Nora mogła odnieść wrażenie, że zamierza to zrobić. Wolał jednak pozostawić jej tę odrobinę przestrzeni, której tak zaciekle broniła.
- Zawsze jesteś... taka? - nie doprecyzował, o co konkretnie mu chodziło, bo prawdopodobnie na myśli miał w s z y s t k o.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Pieniądze nie byłyby dla niej wystarczającym wyjaśnieniem. Nigdy nie uważała ich zresztą za jedyną motywację do działania – być może dlatego, że nie musiała martwić się ich brakiem; od dziecka rozpieszczana, przewożona niczym najrzadszy klejnot przez kierowców, z jedwabistą, nieskalaną poliestrem miekką skórą. Prywatne szkoły, uczelnie należące do Ivy League i cała reszta przywilejów, miejsc oraz sytuacji zarezerwowanych dla szeroko rozumianych elit skutecznie wykrzywiły jej spojrzenie na świat.
Łatwo przecież mówić, że pieniądze nie są tym, co cię napędza, kiedy od zawsze masz do nich nieograniczony dostęp.
Nie zamierzała oczywiście pytać Gavina o jego sytuację finansową, ale mogła się domyślać, że nie była szczególnie kolorowa, skoro zdecydował się na taką pracę. Zresztą, niezależnie od tego, co nim kierowało, ułatwianie mu codzienności nie znajdowało się ani w zakresie jej obowiązków, ani w najbliższych planach.
Szczególnie że był b e z c z e l n y.
Wszystkie słowa, wypływające spomiędzy jego warg, nacechowane były ironią i ogólną nonszalancją, co z łatwością wprawiało ją w irytację. Bywała emocjonalna. Starała się trzymać swoje reakcje na wodzy, ale nie zawsze potrafiłą. Tak jak w sytuacjach kryzysowych nie wpadała w panikę, tak podczas tych bardziej p e r s o n a l n y c h szybko traciła cierpliwość.
Tak jakby spokojną i rezolutną część siebie zostawiała w pracy wraz z zatrzaśnięciem się biurowych drzwi. Trudno było przewidzieć jej kolejną reakcję i trudno było nad nią zapanować. Co Gavin najpewniej zdążył już zauważyć.
Gdy kolejny anonimowy przechodzień uderzył ją w ramię, w końcu ruszyła dalej. Tym razem zwolniła jednak kroku, bo dom towarowy był coraz bliżej, co skutkowało również większym tłumem. Wśród ulicznego harmidru trudno było jej zapanować nad własnymi myślami i prowadzić angażującą rozmowę z nowym nabytkiem Arthura Alistaira.
– Oby – rzuciła z wyraźnym niesmakiem, w odpowiedzi na wyrażony przez niego brak zainteresowania. – Inaczej mój partner mógłby nie być zadowolony – kątem oka zerknęła na twarz mężczyzny, szukając na niej reakcji, którą z pełną premedytacją próbowała wywołać. Od kilku miesięcy zaciekle ukrywała nowy związek przed ojcem i poprzednikiem Gavina, choć zdawała sobie sprawę, że misja ta pewnie się nie powiodła. Timothy był obiecującym finansistą i złotym dzieckiem Bay Street, który hojnie obdarowywał ją nie tylko pocałunkami, ale też wyznaniami miłości. Często patrzył na nią spod czarnych rzęs i opisywał, jak wyobraża sobie ich przyszłość, a ona mu wierzyła.
Je t’aime, mon étoile: Mówił do niej za każdym razem, kiedy z lśniącą od potu skórą leżeli na materacu jej łóżka.
– To znaczy jaka? Niezadowolona? Nie, zdarza mi się to głównie wtedy, kiedy ktoś podemuje decyzje bez mojej wiedzy i zgody – jej brew powędrowała ku górze w niewypowiedzianym na głos pytaniu:
Dziwi cię to?
– Jestem pewna, że byłbyś równie pogodny, gdyby ktoś obserwował każdy twój krok – dodała jeszcze, zanim stanęli przed wejściem. – Mogłabym przewidzieć wiele rzeczy, ale nie to, że moją największą fantazją stanie się odrobina prywatności.
Drzwi otworzyły się przed nimi z cichym zaproszeniem. Konsjerż, przyodziany w elegancki garnitur i kapelusik, powitał ich elegancko wypowiedzianym dzień dobry oraz płytkim ukłonem. Środek sklepu był piękny – obfitował w marmurowe filary, sztukaterię i misternie zaprezentowane ubrania od najlepszych projektantów. Drobna kobieta, z perfekcyjnie zaczesaną fryzurą, podeszła do nich zaledwie kilka chwil po ich przybyciu do środka.
– Panno Alistair, cieszymy się, że znów nas pani odwiedza. A to…? – wzrok skierowała na blondyna.
– To Gavin, mój prywatny ochroniarz. Dopiero się poznajemy – cmoknęła z wyczuwalnym niezadowoleniem. – Mam dzisiaj dużo czasu, więc będę wdzięczna za przygotowanie wszystkich waszych najnowszych selekcji sezonowych – podeszli pod wydzieloną przymierzalnię. – Usiądź wygodnie, Gavinie. To będzie długi dzień – nie powstrzymała cwanego uśmiechu wykwitającego na jej twarzy. Oddała płaszcz kobiecie, która przyjęła go niemal z wdzięcznością.
– Coś do picia? – zapytała, po czym zebrała zamówienie i zniknęła za zabudowanym kontuarem.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
ODPOWIEDZ

Wróć do „George Restaurant”