[zaylee miller]

Praca zawsze była jej pierwszym wyborem. Nie rodzina, nie przyjaciele, a już na pewno nie miłość. Rodziny nie mogła sobie wybrać, chociaż pod tym względem i tak miała sporo szczęścia. Przyjaciele natomiast trwali przy jej boku pomimo upływu lat, nawet jeśli Zaylee nie zawsze dawała im tyle uwagi, na ile zasługiwali. Z miłością sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Ostatnio wolała nawet o niej nie myśleć. Małżeństwo, w którym od dłuższego czasu coś nie grało, bardziej ją zmęczyło, niż uskrzydliło. Nie ułatwiał niczego fakt, że po rozwodzie nadal musiała pracować ze swoją byłą żoną. W końcu obie funkcjonowały w tym samym środowisku, a ich zawodowe ścieżki siłą rzeczy od czasu do czasu się przecinały. Na szczęście dzięki odpowiednim układom na komisariacie Miller mogła przekazywać jej sprawy innym koronerom. Tak było po prostu łatwiej. Nie musiała zastanawiać się, czy służbowa rozmowa nie przerodzi się w kolejną wymianę złośliwości. Prędzej czy później (zdecydowanie prędzej) doszłoby między nimi do jakiejś awantury. Zaylee była dość impulsywna i zwykle nie szczędziła w słowach, zwłaszcza kiedy ktoś działał jej na nerwy. A była małżonka miała tę przewagę, że doskonale wiedziała, gdzie uderzyć, żeby wyprowadzić ją z równowagi. Ograniczenie kontaktów do niezbędnego minimum wydawało się więc najrozsądniejszym rozwiązaniem dla obu stron.
— Miałam jeszcze kilka innych pomysłów na życie. Kiedy koleżanki chciały zostać piosenkarkami i aktorkami, jak chciałam być neurobiolożką albo chemiczką. Naukowczynią w takim ogólnym sensie — wyjaśniła, opierając się biodrem o parapet przy oknie. Przychodząc tutaj nie pomyślała, że przyjdzie jej spędzić czas w tak miłym towarzystwie. Właściwie nastawiała się na scrollowanie telefonu w oczekiwaniu, aż Sammy skończy zajęcia, ale podpał jej się taki obrót spraw.
Widząc reakcję Sienny, uniosła jedną rękę w obronnym geście.
— Wybacz, nie to miałam na myśli. No dobrze, dokładnie to miałam na myśli. Wielu niespełnionych artystów robi wszystko, żeby być bliżej sztuki. Mam rozumieć, że nigdy nie chciałaś zostać wielką malarką? — zapytała, ale im dłużej przyglądała się kobiecie, tym bardziej pasowała jej do wizerunku artystki. Może to przez delikatne rysy twarzy, a może przez sposób, w jaki zaciskała palce na kubku. Trudno było jej wskazać konkretny powód, ale coś w Siennie sprawiało, że bez większego trudu wyobrażała ją sobie pochyloną nad płótnem.
Szybko okazało się, że swego czasu Sienna również miała wiele ambitnych planów na przyszłość. Najwyraźniej obie miały za sobą dzieciństwo, w którym zainteresowania niekoniecznie mieściły się w granicach tego, co większość ludzi uznałaby za typowe.
— Aha i to niby ja byłam tym dziwnym dzieckiem? — parsknęła śmiechem, kręcąc przy tym głową. Babranie się w wykopaliskach oraz szczątkach zwierząt i roślin wcale nie różniło się aż tak bardzo od badania zwłok. — Ale najważniejsze, że ostatecznie zajęłaś się czymś, co naprawdę lubisz robić. Szczerze mówiąc, kompletnie nie znam się na obrazach. Mam kilka, które zalegają mi w piwnicy, ale nawet nie wiem, czy są oryginalne. Potrafiłabyś je ocenić? — zapytała, przypominając sobie o kilku dziełach, które dawno temu przywiozła z rodzinnego domu. Matka nalegała, żeby je ze sobą zabrała, więc zrobiła to dla świętego spokoju. Nie miała wtedy ani szczególnej ochoty, ani potrzeby, żeby dociekać, co właściwie przedstawiały i ile mogły być warte.
Wsłuchiwała się uważnie w każde słowo Sienny, aż w końcu ściągnęła brwi, wyraźnie nad czymś się zastanawiając. W końcu uniosła kubek i wymierzyła nim w kobietę, jakby właśnie dokonała małego odkrycia.
— Skąd ten akcent? — zagadnęła, coraz bardziej przekonana, że Sienna nie pochodziła stąd. I nie chodziło jej wyłącznie o Toronto, ale o całą Kanadę. W jej głosie było coś, co wyraźnie odróżniało ją od ludzi, których Zaylee spotykała na co dzień.

Sienna Fletcher

[Sienna Fletcher]

Sienna uśmiechnęła się szerzej, słysząc o naukowych planach Zaylee. Neurobiologia i chemia. No proszę, wyglądało na to, że obie miały w dzieciństwie całkiem ambitne wyobrażenia o swojej przyszłości, chociaż w jej przypadku droga do obecnego zawodu prowadziła przez kilka dość niespodziewanych przystanków. Zastanowiła się przez moment, czy Zaylee jako mała dziewczynka również próbowała przeprowadzać jakieś eksperymenty w domu, czy może od początku miała bardziej praktyczne podejście do swoich zainteresowań. Właściwie nie zdziwiłaby się, gdyby odpowiedź brzmiała: jedno i drugie. — Neurobiolożka? Czyli jednak miałaś słabość do grzebania w tym, co znajduje się pod powierzchnią — zauważyła z rozbawieniem. — Chyba zaczynam dostrzegać pewien wzór. Tylko zmieniały się obiekty zainteresowania.
Kiedy Zaylee przyznała, że dokładnie to miała na myśli, mówiąc o niespełnionych artystach, Sienna pokręciła głową, tym razem już bez udawania oburzenia. Nie zamierzała jednak tak łatwo odpuścić tej teorii. Zwłaszcza że wizja jej dzieciństwa z pędzlem w ręku, pochylonej nad płótnem, była tak daleka od rzeczywistości, że aż zaczęła ją bawić. W domu rzadko można było ją znaleźć. Jeśli nie siedziała na plaży albo nie włóczyła się po okolicznych zatokach... A kiedy bywała w Toronto zawsze urposiła ojca, żeby zabrał ją nad klify. Rodzice musieli mieć z nią trochę roboty, szczególnie kiedy przynosiła do domu kolejne znaleziska, których pochodzenia nie potrafiła do końca wyjaśnić.
— Nie, żadnych wielkich malarskich ambicji. Obawiam się, że rozczarowałabym twoje wyobrażenie o artystycznej mnie — odparła, przyglądając się Zaylee z rozbawieniem. — Za to mogłam godzinami surfować albo łazić po ogrodzie i rozkopywać wszystko, co wyglądało choć trochę podejrzanie. Moja mama pewnie wolałaby, żebym jednak zainteresowała się malowaniem. Przynajmniej nie musiałaby się martwić, że znowu przyniosę do domu jakiś kamień, który koniecznie trzeba zachować.
Prośba o ocenę obrazów sprawiła, że Sienna uniosła brwi i na chwilę spojrzała na Zaylee nieco uważniej. Kilka obrazów zalegających w piwnicy brzmiało jak początek całkiem interesującej historii, chociaż równie dobrze mogły to być rzeczy, które ktoś kiedyś kupił na targu i od lat nikt nie miał ochoty się nimi zająć. Nie zamierzała od razu obiecywać, że odkryje przed Zaylee ukrytego Vermeera, ale sama myśl, że mogłaby zobaczyć te obrazy, całkiem jej się spodobała.
— Mogłabym na nie zerknąć, jasne. Nie obiecuję, że znajdziemy tam nagle zaginione arcydzieło, ale mogę spróbować ocenić, z czym mamy do czynienia. — powiedziała, unosząc lekko kubek. — Chociaż teraz trochę mnie zaintrygowałaś. Dlaczego właściwie trzymasz je w piwnicy? Dostałaś je w spadku, kupiłaś kiedyś pod wpływem impulsu, czy twoja mama postanowiła zrobić z ciebie kolekcjonerkę?
. Na moment przygryzła wewnętrzną stronę policzka, jakby próbowała zdecydować, od czego właściwie zacząć. Potem uśmiechnęła się pod nosem. Pytanie o akcent słyszała już wcześniej, choć zwykle ludzie potrzebowali nieco więcej czasu, żeby je zadać, albo była to absolutnie pierwsza rzecz, którą chcieli wiedzieć. Sama zresztą nie zawsze zauważała, jak bardzo jej wymowa odróżniała się od tej, którą słyszała na co dzień w Toronto.
— Australia. Dorastałam tam, więc chyba trochę trudno było mi się pozbyć akcentu — wyjaśniła, wzruszając ramionami. — Mój tata jest stąd, więc Toronto nie było mi zupełnie obce, ale większość życia spędziłam po drugiej stronie świata. Wróciłam tu na dłużej dopiero parę lat temu.
Upiła łyk kawy, po czym zerknęła na Zaylee z lekkim uśmiechem. — Aż tak bardzo rzuca się w uszy?


zaylee miller