27 y/o
For good luck!
182 cm
złodziej kradnie co popadnie
Awatar użytkownika
ze Złotego Chłopca do rynsztoka.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Stellan przez chwilę przyglądał mu się bez słowa, próbując zdecydować, czy Oscar rzeczywiście był tak naiwny, czy po prostu dostał zbyt mocno w łeb. Najpierw panikował na widok strzykawki, później próbował go przekonać do zmiany życia, a teraz najwyraźniej postanowił wprowadzić się do niego na dobre. Heroina powoli przestawała działać, ale przynajmniej nie trzęsły mu się już ręce, a myśli wracały na właściwe tory.
- To nie patrz, kurwa. Nikt ci nie każe - odpowiedział na jego wcześniejsze pytanie, wzruszając ramionami. - I przestań mi pierdolić o tym, jakie narkotyki są złe. Myślisz, że nie wiem? Że codziennie budzę się na tych zasranych kartonach i gratuluję sobie życiowych wyborów? - prychnął, sięgając po butelkę z wodą. Upił kilka łyków, po czym odstawił ją obok.
Temat samodzielności był jednak czymś, co potrafił zrozumieć. Nie miał pojęcia, przed czym Oscar uciekł ani dlaczego znalazł się tutaj, ale najwyraźniej obaj przecenili swoje możliwości. Tyle że Stellan przynajmniej miał dokąd wrócić. Wystarczyłby jeden telefon do rodziców, żeby następnego dnia spał w czystej pościeli, a nie pod pieprzonym śmietnikiem. Nigdy jednak nie zamierzał przyznać się do tego przed obcym chłopakiem.
- Jak masz kasę, to wszyscy chcą się z tobą kumplować. Tak to działa. Tutaj każdy pilnuje własnej dupy. Jak zostawisz komuś plecak na pięć minut, to możesz się z nim pożegnać. — Spojrzał na Oscara, który nadal wyglądał, jakby ktoś przepuścił go przez maszynkę do mięsa. - Ale ty najwyraźniej masz zamiar zostać moim nowym najlepszym kumplem, co?
Nie był jednak na niego zły. Właściwie sam zaproponował mu nocleg, a teraz musiał liczyć się z konsekwencjami własnej głupoty. Poza tym trudno było wyrzucić chłopaka, który ledwo potrafił samodzielnie siedzieć. Westchnął ciężko, przesuwając nogą kawałek kartonu.
— Z jedzeniem kombinujesz, jak możesz. Są jadłodajnie, punkty wydawania darmowych posiłków, czasem ktoś ci coś kupi, jak odpowiednio poprosisz. Jak masz trochę drobnych, to możesz kupić coś normalnego. Z myciem też nie jest tak źle. Publiczne kible, darmowe prysznice dla bezdomnych. Ubrania można wyprać, tylko trzeba wiedzieć gdzie. - Skrzywił się lekko. - Najważniejsza zasada? Nie ufaj nikomu. Nie pokazuj, ile masz pieniędzy, nie zostawiaj swoich rzeczy bez pilnowania i nie właź do ciemnych zaułków jak ostatni debil. Chociaż tę ostatnią lekcję chyba już odrobiłeś.
Przyjrzał mu się uważniej. Oscar nadal był blady, a każde głębsze westchnięcie wyraźnie sprawiało mu ból. Stellan nie znał się na medycynie, ale nawet on wiedział, że kilka mokrych szmat nie naprawi ewentualnych obrażeń wewnętrznych.
- Możesz tu zostać. Dzisiaj, jutro, nawet pojutrze, jeśli cię wcześniej nie uduszę za to ciągłe gadanie.— Uniósł brwi, czekając chwilę, zanim dodał: - I jeszcze jedno. Jeśli zaczniesz pluć krwią albo będzie ci coraz trudniej oddychać, to dzwonimy po karetkę. Mam w dupie twoje ubezpieczenie. Nie będę się rano budził obok trupa.
Oparł głowę o ścianę i zerknął na niego z ukosa. Jeszcze godzinę temu planował spokojnie zaćpać i przespać resztę wieczoru. Teraz miał pod opieką obok jakiegoś bezdomnego gówniarza, który najwyraźniej postanowił zostać częścią jego życia. Cudownie, kurwa. - A tak właściwie, to ile masz lat? - zapytał nagle. - Bo zaczynam się zastanawiać, czy przypadkiem nie przygarnąłem nieletniego uciekiniera. I co ty w ogóle robisz w Toronto, skoro nie znasz nawet miasta?
Oscar Malone
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
20 y/o
Welkom in Canada
170 cm
szuka szczęścia bezrobotny
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Oscar przez chwilę zastanawiał się, czy Stellan kiedykolwiek potrafił powiedzieć coś miłego bez wcześniejszego opakowania tego w kilka przekleństw i obelg. Miał wrażenie, że chłopak wręcz czerpał przyjemność z tego, jak bardzo potrafił komplikować najzwyklejszą rozmowę. Z drugiej strony, Malone nie mógł powiedzieć, że sam był w tym wszystkim bez winy. Nie należał do osób, które potrafiły trzymać język za zębami, szczególnie kiedy ktoś tak uparcie próbował mu udowodnić, jak niewiele wie o życiu. A przecież nie był aż takim idiotą. Może trochę naiwnym, może nieprzygotowanym na rzeczywistość, w której przyszło mu teraz funkcjonować, ale zdecydowanie nie był debilem.
-Nie musisz mi przypominać, że nikt nie każe mi patrzeć. Mam oczy, więc siłą rzeczy widzę, co robisz - mruknął, wzruszając lekko ramionami. Nie wiedział nawet czemu tak właściwie przejmował się losem chłopaka, który był dla niego niemiły. I miły zarazem. To dopiero było skomplikowane! Zapewne fakt, że uratował mu to cholerne życie sprawił, że poniekąd teraz Malone chciał się odwdzięczyć. - I nie mówię, że nie wiesz, jakie to złe. Po prostu nie rozumiem, dlaczego chcesz sobie jeszcze bardziej spieprzyć życie - stwierdził, ostatnie słowa wypowiadając nieco ciszej. Nie chciał kolejnej kłótni, szczególnie że Stellan najwyraźniej nie był w najlepszym stanie, a Oscar nie miał ani siły, ani ochoty wdawać się z nim w przepychanki. Wystarczyło mu, że sam czuł się, jakby przejechał po nim autobus. Poza tym nie zamierzał udawać, że rozumie uzależnienie. Nie rozumiał. Nie wiedział, co sprawiało, że człowiek sięgał po coś takiego, ani jak wyglądało życie, kiedy każda kolejna dawka stawała się ważniejsza od wszystkiego innego. Mógł jedynie obserwować i mieć nadzieję, że sam nigdy nie znajdzie się w podobnym położeniu.
- Oczywiście. Już planuję naszą wspólną przyszłość. Myślałem nawet, żebyśmy adoptowali psa, ale skoro nie potrafisz zadbać o siebie, to chyba jeszcze poczekamy- rzucił, rozbawiony własnym pomysłem. Za nic nie potrafił powstrzymać się przed komentarzami, które nie ułatwiały mu zawarcia znajomości, która mogła być dla niego nad wyraz korzystna. - A tak serio, nie martw się. Nie zamierzam kraść ci ostatniej kromki chleba ani podbierać skarpetek, ani zabierać miejsca do spania. po prostu… potrzebuję miejsca gdzie mogę się zatrzymać może na dłużej - westchnął, przeczesując włosy. Gównianie to zabrzmiało, ale nie chciał, żeby Stellan teraz go wyrzucał.
Słuchał uważnie, kiedy Stellan zaczął opowiadać mu o zasadach przetrwania. Starał się zapamiętać jak najwięcej, choć niektóre informacje brzmiały dla niego wręcz absurdalnie. Jadłodajnie, darmowe prysznice, publiczne toalety i pilnowanie własnych rzeczy. Wszystko to wydawało się takie proste, kiedy ktoś wymieniał kolejne punkty, ale Oscar doskonale wiedział, że w praktyce będzie znacznie trudniej. Nie miał pojęcia, gdzie szukać takich miejsc ani jak rozpoznać, komu można zaufać. Dotychczas jego największym problemem było znalezienie miejsca, w którym mógłby spokojnie przespać noc. Teraz dochodziło do tego jeszcze całe mnóstwo innych rzeczy.
- Czyli w skrócie: nie ufaj nikomu, pilnuj dupy i nie zachowuj się jak idiota. Cholera, powinieneś napisać jakiś poradnik dla bezdomnych, wiesz? Wtedy na spokojnie mógłbyś wynająć sobie coś normalnego - skomentował, po czym na moment spoważniał, no bo mimo wszystko doceniał to, że chłopak dzielił się z nim tak przydatnymi naukami.- Ale dzięki. Serio. Nie wiedziałem nawet, że są takie miejsca z prysznicami - rzucił. Ostatecznie nigdy wcześniej ich nie potrzebował i nie interesował się życiem bezdomnych. Aż do teraz, kiedy sam się taki stał. Życie to jednak potrafiło być przewrotne - Nie mam zamiaru umierać, więc spokojnie. Muszę jeszcze coś załatwić zanim kopnę w kalendarz - stwierdził, siląc się nawet na żart, żeby mimo wszystko trochę tę atmosferę rozładować.
-Dwadzieścia, więc nie grozi ci najazd opieki społecznej - odpowiedział, wzdychając. Czuł się jak gówniarz, bo tak naprawdę nim był. Może i niemal pełnoletnim jeśli chodziło o legalne spożywanie alkoholu, ale pod względem decyzji życiowych to z pewnością. - Powiedzmy, że trochę mi się życie posypało. No i przyjechałem tutaj kogoś znaleźć, tylko nie wiem do końca nawet czy ta osoba serio tutaj jest. Niby mam jakiś jej ślad, ale to trudniejsze, niż myślałem, kiedy tu przyjeżdżałem - odpowiedział. Nie chciał opowiadać mu wszystkiego, ale jeśli mieli ze sobą przez jakiś czas mieszkać, to wypadałoby się trochę poznać, prawda? - A może ty się znasz na szukaniu ludzi, hm? - uśmiechnął się do niego. Sama myśl wydawała mu się absurdalna, ale Oscar miał tendencję do mówienia wszystkiego co mu ślina na język przyniosła.

Stellan Thompson
27 y/o
For good luck!
182 cm
złodziej kradnie co popadnie
Awatar użytkownika
ze Złotego Chłopca do rynsztoka.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Stellan spojrzał na Oscara z mieszaniną irytacji i niedowierzania. Ten gówniarz naprawdę nie potrafił odpuścić. Mógł mu powiedzieć sto razy, żeby przestał interesować się jego uzależnieniem, a ten i tak znajdował sposób, żeby wrócić do tematu. Doskonale zdawał sobie sprawę, że każdego dnia coraz bardziej pogrążał się w gównie, z którego nigdy się nie wydostanie.
- A przyszło ci do głowy, że może nie potrafię już inaczej? - zapytał opryskliwie, posyłając mu nieprzyjemne spojrzenie. - Myślisz, że wystarczy sobie powiedzieć: dobra, od jutra nie ćpam, znajduję robotę i zostaję przykładnym obywatelem? Kurwa, Oscar, ty nie masz pojęcia, o czym mówisz - pokręcił głową, zaciskając szczękę.
Nie zamierzał tłumaczyć mu, jak wyglądał głód narkotykowy, jak potrafił człowieka upokorzyć, zmuszając go do rzeczy, których kiedyś nawet nie brałby pod uwagę. Stellan miał za sobą kradzieże, kłamstwa i całe mnóstwo sytuacji, o których najchętniej zapomniałby na zawsze. Nie zawsze taki był. Kiedyś miał ambicje, plany i przekonanie, że świat stoi przed nim otworem. Teraz jego największym osiągnięciem było zdobycie pieniędzy na kolejną działkę. Cholernie imponujący życiorys.
Na wzmiankę o wspólnej przyszłości i adopcji psa uniósł brwi, po czym parsknął śmiechem. Tym razem jednak rzeczywiście go rozbawił. Musiał przyznać, że małolat miał tupet.
- Najpierw się do mnie wprowadzasz, teraz chcesz psa adoptować. Może jeszcze obrączki kupimy? Tylko że na miesiąc miodowy cię nie zabiorę, bo chwilowo mam problem z kasą. - uśmiechnął się krzywo, ale zaraz spoważniał. - Nie mam zamiaru cię stąd wypierdalać, ale nie jestem też żadną organizacją charytatywną. Jeśli chcesz zostać na dłużej, musisz nauczyć się sam o siebie dbać.
Chociaż wypowiedział te słowa stanowczo, sam nie do końca wiedział, dlaczego właściwie pozwalał mu zostać. Przecież jeszcze niedawno samotność była jedyną rzeczą, którą w swoim życiu naprawdę cenił. Nie musiał przed nikim udawać, tłumaczyć się ze swoich wyborów ani wysłuchiwać nieproszonych rad. Teraz natomiast siedział obok niego gówniarz, który najwyraźniej postanowił przyczepić się do niego niczym rzep do psiego ogona. Co gorsza, Stell nie odczuwał z tego powodu niechęci, jakiej się spodziewał. Może dlatego, że od dawna nie miał z kim normalnie porozmawiać? Nawet jeśli ich rozmowa polegała głównie na wzajemnym dogryzaniu sobie.
- Genialny pomysł. Jeszcze tylko znajdę wydawcę, który zechce zapłacić bezdomnemu ćpunowi za książkę o spaniu pod śmietnikiem. Bestseller, kurwa, gwarantowany - parsknął pod nosem, po czym wskazał brodą na niego. - Ale skoro już jesteś taki mądry, to jutro pokażę ci parę miejsc, tylko najpierw musisz dojść do siebie, bo w tym stanie nawet do najbliższego kibla nie dotrzesz.
Informacja o wieku Oscara nieco go zaskoczyła. Spodziewał się, że dzieciak ma najwyżej osiemnaście lat. Przypomniał sobie własną pewność siebie, kiedy opuszczał rodzinny dom. Był przekonany, że wszystko mu się uda, a jeśli popełni jakiś błąd, po prostu go naprawi. Jak bardzo trzeba było być naiwnym, żeby w to wierzyć? Spojrzał na Oscara i przez moment zobaczył w nim samego siebie. Tyle że on najwyraźniej nie miał luksusu w postaci bogatych rodziców, którzy w każdej chwili mogliby wyciągnąć go z bagna.
- 20? Wyglądasz na 16 - skomentował złośliwie, chociaż tym razem bez agresji. - Ale dobra, przynajmniej nie będę musiał tłumaczyć policji, dlaczego jakiś dzieciak śpi ze mną za śmietnikiem. Jeszcze by pomyśleli, że cię porwałem.
Kiedy jednak wspomniał o poszukiwaniu kogoś, Stellan zainteresował się nieco bardziej. Przyjechać do obcego miasta, nie mając pewności, czy poszukiwana osoba w ogóle się w nim znajduje? Brzmiało jak wyjątkowo głupi pomysł.
- Czekaj. Przyjechałeś tu i nawet nie wiesz, czy osoba, której szukasz, tutaj jest? - spojrzał na niego z niedowierzaniem. - Ja pierdolę, Oscar, a myślałem, że to ja jestem mistrzem podejmowania chujowych decyzji.
Zastanawiał się nad jego ostatnim pytaniem. Czy znał się na szukaniu ludzi? Nie, ale znał ulicę, wiedział, gdzie kręcą się różni ludzie i do kogo można zwrócić się po informacje. Problem polegał na tym, że większość z nich nie robiła niczego za darmo, a niektórzy byli na tyle niebezpieczni, że lepiej było w ogóle nie wchodzić im w drogę.
- Zależy, kogo szukasz - odpowiedział, opierając głowę o ścianę. - Niie jestem pieprzonym detektywem, ale trochę ludzi w tym mieście znam. Tylko nie oczekuj cudów.
Przyjrzał mu się uważniej. Wyraźnie nie chciał zdradzać wszystkich szczegółów, co w pewnym sensie rozumiał. Sam przecież nie zamierzał opowiadać mu o swojej rodzinie. Z drugiej strony, skoro liczył na pomoc, musiał powiedzieć coś więcej niż tylko to, że szuka jakiegoś człowieka. - I jeszcze jedno - dodał po chwili, spoglądając na niego z ukosa. - Ta osoba w ogóle wie, że jej szukasz? Bo jeśli nie, to zaczynam się zastanawiać, czy przypadkiem nie pomagam jakiemuś stalkerowi.

Oscar Malone
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
ODPOWIEDZ

Wróć do „Sistering”