[Zavia Vanberg]

003.

some need therapy i have my motorcycle

Często gdy chciała pomyśleć i uciec przed światem (a zwłaszcza szarą codziennością) wskakiwała na motor. Moment, w którym układała opancerzone w rękawice bez palców dłonie na kierownicy był tym przełomowym. Bo chwilę później odpalała silnik i zostawiała wszystko za sobą. I choć doskonale zdawała sobie sprawę, że to była ucieczka tylko na chwilę to i tak starała się wyciągnąć z tego czasu jak najwięcej, żeby powrócić do rzeczywistości ze świeżą głową, wolną od nękających myśli.
Miała swoje ulubione trasy, ale czasami lubiła zboczyć z bezpiecznej, dobrze znanej drogi. W trakcie trwającego blackout'u trzymała się jednak dróg, po których mogła się poruszać niemal na pamięć. Pogrążone w półmroku ulice nie robiły na niej wrażenia – nawet polubiła jeżdżenie od jednej świecącej do kolejnej, prawie jakby oznaczała kolejne punkty na mapie swojej podróży.
Ulice nie były ruchliwe, co dodatkowo potęgowało uczucie odosobnienia i samotności. Potrafiła sobie wyobrazić, że w najbliższym otoczeniu nikogo więcej nie ma – tylko ona, motor i wszechogarniająca ciemność. I te checkpointy w postaci latarni, obok których czasami przejeżdżała.
Absolutnie nic nie wskazywało na to, że ten wieczór będzie się różnić od pozostałych.
Absolutnie nic.
Pochyliła się bardziej do przodu, gdy wjeżdżała w zakręt. Przez drzewa prześwitywały księżyc i gwiazdy, a gdzieś w oddali było słychać pohukującą sowę. Ulica wciąż była pusta – nie widziała świateł żadnego innego, nadjeżdżającego pojazdu. W zasięgu jej wzroku znajdowała się jedynie samotna latarnia, kolejny punkt wieczornej jazdy.
I nagle poczuła coś dziwnego – motor zaczął zwalniać. Bo choć chciała przyspieszyć, żeby szybciej pokonać ten brakujący do bardziej oświetlonego miejsca kawałek to maszyna zdawała się wytracać prędkość. W pewnym momencie miała wrażenie, że traci panowanie nad jednośladem. Ale udało jej się nie wywrócić. Wyhamowała, zatrzymując się kilkanaście metrów przed latarnią.
Westchnęła ciężko jednocześnie uznając, że najlepiej będzie przepchać pojazd w stronę światła. Tak też zrobiła. Zebrała w sobie siły i pchnęła motocykl po raz pierwszy. Ledwo drgnął z miejsca, dlatego upewniła się jeszcze czy hamulce nie są zaciśnięte i podjęła kolejną próbę. Miała szczęście, że to był akurat kawałek z górki, co znacznie ułatwiło jej przemieszczenie się.
Ustawiła się na poboczu, od razu wyjmując z kieszeni telefon. Pospiesznie odblokowała telefon. Chciała napisać do kogoś o pomoc, ale... nie miała w tym miejscu zasięgu. Ikonka była przekreślona.
— Nie no, kurwa, fantastycznie — syknęła nieco zażenowana tą całą sytuacją. Jedynym pocieszeniem było to, że o ile się nie myliła to jakiś kilometr (lub dwa) wprzód znajdowała się stacja, na której na pewno ktoś by jej pomógł. Wiedziała jednak, że nie przepcha motoru na taką odległość. W świetle latarni była też najbardziej widoczna, więc jeśli ktoś przejeżdżałby obok to może by jej pomógł. Szkoda tylko, że te boczne uliczki, wokół których nie było praktycznie nic były tak rzadko uczęszczane...
Stała przed wewnętrznym dylematem – zostawić motocykl i ruszyć dalej z telefonem w poszukiwaniu zasięgu czy odczekać chwilę w nadziei, że zza zakrętu wyjedzie ktoś, kto będzie miał dobre zamiary? Z każdą minutą robiło się coraz ciemniej...

Ryu Hollingsworth

[Ryu Hollingsworth]

Jazda motorem dawała wolność. Dlatego tak bardzo to kochał. Wiele lat żył w więzieniu zwanym domem i to właśnie ta pasja pozwoliła mu na ucieczkę, chociaż chwilową od tego co działo sie w jego domu i życiu. Teraz ma już spokój, jednak doniedawna nie było tak miło i przyjemnie. W domu działo sie piekło. Za zamkniętymi drzwiami, kiedy nikt z wysokiej socjety nie mogli tego dojrzeć rodzice urządzali mu piekło, które ledwo znosił, ale udało mu sie to przetrwać. Zostało w nim wiele blizn, na które teraz nie zwracał uwagi, ale czy na pewno tak jest? Ryu wykształcił sobie mechanizm, z którym bardzo dobrze żyje. Nie przeszkadza mu to, bo tak jest łatwiej. Nie zależy mu zbytnio na niczym, żyje po prostu ciesząc sie tym co ma.
Motocykle to jest prawdziwa i jedyna miłość, nie ma na tym świecie nic, czego Hollingsworth nie kochał by tak bardzo. Nie musiał ukończyć uniwersytety z linii bluszczowej, aby sie tym zajmować. Chłopak nie ma studiów, to prawda. Skończył liceum, a potem szkolił sie, żeby koc naprawiać motocykle. Chciał być samowystarczalny i mu sie udało! Nikogo obcego nie dopuści do swoich maszyn. Po prostu nie ufa ludziom, bo wie jak to sie może skończyć. Nie chce ryzykować swoim życiem. Jest ono puste, ale nie chce sie go pozbywać, bo mimo wszystko jest w porządku. W końcu, po latach piekła.
Był również zawsze przygotowany na bliżej nieokreślone „coś”. Miał w bagażniku swojego suva sporo narzędzi i innych rzeczy, ponieważ to właśnie tym autem jeździł na wyścigi obu kategorii. Miał zapewniony warsztat na miejscu, ale pewne rzeczy miał po prostu sprawdzone i chciał och używać.
Jechał właśnie z jednej takiej imprezy, choć dzisiaj to nie on sie ścigał, tylko młodziki z nowszego pokolenia, jednak jak na razie nie wróżył im dobrej przyszłości. Nie jest zapatrzony w siebie, aż tak, jednak jazda na motorze wymaga cierpliwości, uwagi i przede wszystkim kontroli nad swoim ciałem i maszyną. Trzeba to skoordynować niemal do perfekcji.
W pewnym momencie zobaczył postać na poboczu, przejechał, bo za późno sie zorientował, jednak zawrócił i zaparkował na poboczu zostawiając zapalone światła awaryjne, aby było ich widać z daleka.
- Hej, wszystko w porządku? Maszyna sie zepsuła? - Zapytał zamykając drzwi swojego samochodu. Pewnie tak sie stało, jednak wolał sie upewnić. Może też coś sie stało dziewczynie.
Zavia Vanberg