[Aslan Mountbatten]

u b r a n k o

Minął miesiąc, odkąd zamieszkał z Adeline, co oznaczało, że teoretycznie do rozwodu pozostało mu jeszcze jedenaście.
Pomimo wspólnie przeżytego blackoutu wciąż daleko im było do porozumienia. Nadal docierali się na wielu płaszczyznach, nieustannie spierając się i przekomarzając o domowe obowiązki. Kobieta w dalszym ciągu rzucała pod jego adresem dwuznaczne uwagi, jakby rzeczywiście cierpiała na niedostatek tej konkretnej stymulacji, a Aslan niezmiennie przewracał oczami na kolejne przebłyski jej osobliwego intelektu.
Niestety, ale z każdym kolejnym dniem coraz mocniej utwierdzał się w przekonaniu, że wpakował się w niezłe szambo. Na domiar złego regularnie budził się niewyspany, ponieważ Adeline, która może i nie chrapała, miała irytujący zwyczaj wpychania mu przez sen stopy tu i ówdzie.
Niemniej zdarzały się również te przyjemniejsze chwile. Zazwyczaj okraszone były zwyczajnymi rozmowami na kanapie z udziałem butelki wina. Bywały też momenty, kiedy Adeline z zachwytem zajadała się przygotowanymi przez Aslana potrawami. Co prawda nie wkładał w gotowanie szczególnie wiele wysiłku, bo szybko odkrył, że rudowłosa miała wyjątkowo niewybredne kubeczki smakowe, ale ilekroć odkładała pusty talerz, czuł przyjemną, niezrozumiałą falę ciepła.
Tego wieczoru wrócił z pracy, którą zdołał zdobyć zaledwie kilka dni wcześniej. Po dwunastogodzinnej zmianie ledwie miał siłę zdjąć buty. Ostatecznie przysiadł na podłodze w salonie i zmęczony oparł głowę o kanapę. Gdzieś w międzyczasie odczytał wiadomość od Adeline, z której wynikało, że miała jakieś spotkanie w okolicy. Przynajmniej przez najbliższy czas mógł liczyć na odrobinę spokoju.
Po dłuższej chwili w końcu się wyprostował i rozmasował kark. Następnie kilkukrotnie przekręcił głowę w lewo i w prawo, aż w końcu podniósł się z podłogi, aby ruszyć w stronę łazienki. Dla odmiany nie musiał przepychać się z nikim w kolejce ani irytować, że mała ruda złośnica okupuje pomieszczenie nader długo.
Kiedy opuścił kabinę prysznicową, uwagę Aslana przykuł telefon pozostawiony na pralce. Na ekranie widniało powiadomienie o trzech nieodebranych połączeniach. Właściwie nie zdziwił sie, gdy dostrzegł imię żony oraz jej karykaturalną fotografię, którą ustawił jako zdjęcie kontaktowe. Nie zamierzał jednak od razu oddzwaniać. Sięgnął po ręcznik i zaczął niedbale wycierać mokre włosy. Ale, jakby na zawołanie, urządzenie znów się rozdzwoniło.
— No? — bąknął, nie kwapiąc się z żadnymi uprzejmościami. Jednak zamiast odpowiedzi usłyszał ciężki, urywany oddech, który odbił się w słuchawce. Aslan natychmiast zmarszczył brwi i mimowolnie odsunął telefon od ucha, jakby chciał upewnić się, że rzeczywiście rozmawiał z Adeline. Po chwili włączył głośnomówiący i odłożył urządzenie z powrotem na pralkę. — Jesteś tam, wiedźmo? — zapytał naprawde bardzo poważnie, pomimo niepochlebnie użytego rzeczownika.
Tak długie milczenie zdecydowanie nie pasowało do jego żony. Mimo tego kontynuował poszczególne czynności, choć w ruchy Aslana wdała się widoczna nerwowość. Naciągnął na nogi spodnie od piżamy, a następnie pośpiesznie ubrał T-Shirt.

Adeline Mountbatten

[Adeline Mountbatten]

outfit

Minął miesiąc, odkąd stała się panią Mountbatten, i do tej pory nie zdążyła jeszcze oficjalnie poznać swojego męża z pozostałymi członkami swojej rodziny. W pracy posługiwała się jeszcze nazwiskiem panieńskim, starając się kamuflować ze swoją niespodziewaną decyzją. Skoro wszystko przeciągało się w czasie, stwierdziła, że najlepszy efekt uzyska dopiero w momencie, gdy w końcu zabierze Aslana ze sobą do domu Thomasa.
Czysto teoretycznie mogłaby powiedzieć, że zmarnowała ten miesiąc, płacąc mężowi za tak niewiele, ale… biorąc pod uwagę to, że nie dogadywali się aż tak źle, gdy spędzali czas pod jednym dachem, nie miała jakichś większych powodów do marudzenia. Zwłaszcza, że rzeczywiście dobrze gotował, szybko rozumiejąc, że z pełnym brzuszkiem stawała się znacznie milszą osobą. Oczywiście na tyle, na ile pozwalał jej wrodzony upór, bezpośredniość oraz złośliwość.
Po blackoucie życie w mieście zdawało się wracać do normy. Adeline, która w ciągu ostatnich dwóch lat przyzwyczaiła się do pracy na pełnych obrotach, powróciła do Ironcrest pełna energii i determinacji przed nowymi wyzwaniami. Ubolewała wyłącznie nad faktem, że dzień stawał się krótszy.
Tego wieczoru była umówiona na kolację biznesową z jednym z inwestorów. Mężczyzna w wieku nieco młodszym od jej ojca na spotkaniu pojawił się ze swoją uroczą żoną, dzięki czemu spędzili czas w nieco swobodniejszej atmosferze. Kiedy tak patrzyła na starszą parę, wyraźnie wciąż się kochającą, przemknęło jej przez myśl, czy kiedyś też trafi na takie szczęście.
Zaraz odruchowo spojrzała na swoją dłoń, na której spoczywał pierścionek zaręczynowy, który również sama sobie zasponsorowała. Był dość niepozorny, więc nie wzbudzał wielkich podejrzeń i zastępował jej chwilowo obrączkę, którą zakładała dopiero po wyjściu z pracy. A przynajmniej dopóki nie przedstawi Aslana ojcu.
Ta miłość miała termin ważności. Jedenaście miesięcy, zanim przestaną być małżeństwem.

Kiedy pożegnała się z inwestorem i jego małżonką, opatuliła się cieplej płaszczem i schowała dłonie w kieszenie, po czym skierowała się w stronę oddalonego o kilkanaście minut drogi mieszkania. W czasie spaceru wracała myślami do spotkania, by przeanalizować kilka kwestii.
Będąc zamyśloną, dopiero po jakimś czasie dotarło do niej, że od dłuższej chwili słyszała za sobą czyjeś kroki. Z niepokojem zwolniła kroku i dźwięk ucichł. Po chwili ruszyła dalej, a z tyłu znowu usłyszała ponowne tempo. Serce załomotało jej w piersi, ale udała, że nie zrobiło to na niej wrażenia. Jakby nigdy nic kroczyła pewnym siebie krokiem, starając się nie rozglądać na boki, jednocześnie tłumacząc sobie, że może to był zwykły zbieg okoliczności.
Mimo to wyciągnęła z kieszeni telefon i, trzymając go dyskretnie przed sobą, wybrała numer do męża. Przez pierwsze połączenie po prostu zerkała na komórkę z nadzieją, że odbierze. Przy drugim połączeniu ukradkiem przeniosła spojrzenie na witrynę w sklepie, obok którego przechodziła i dostrzegła kilkanaście metrów za sobą ciemno ubraną postać i przeszedł ją dreszcz strachu.
Aslan, do cholery! Przecież wiem, że jesteś w domu! Błagam cię, nie ignoruj mnie choć raz! jęknęła w myślach, wybierając połączenie po raz kolejny. Mimo prób uspokojenia swoich myśli, zaczęła panikować, więc postanowiła uparcie dzwonić, dopóki łaskawie nie odbierze. Znajdował się najbliżej niej, poza tym może wystarczyło, by usłyszeć czyjś znajomy głos?
Nawet nie była świadoma tego, jak wystraszona zaczęła szybko oddychać. W przypływie impulsu postanowiła skręcić w ulicę obok, która odrobinę wydłużała jej drogę, ale miała nadzieję pozbyć się tego dziwnego poczucia obserwowania, które wciąż czuła na swoich plecach. Starała się nadal iść tym samym tempem, głośno postukując swoimi obcasami, ale znów usłyszała za sobą kroki. I tym razem wydawało jej się, że nawet trochę bliżej. Przełknęła nerwowo ślinę i dopiero wtedy do jej uszu dotarł wydobywający się ze słuchawki znajomy głos. Momentalnie, w nieco nerwowym geście uniosła telefon do ucha.
— Aslan? Kochanie, hej. Jesteś może w domu? — zapytała, starając się brzmieć naturalnie, ale jej głos niekontrolowanie drżał pod wpływem czających się w niej emocji. W międzyczasie gorączkowo zastanawiała się, co powiedzieć. — Jakieś pięć minut temu wyszłam z Mezes. I tęsknię za tobą. Bardzo. Jest taka cudownie jesienna pogoda, może byśmy wyszli jeszcze dziś na spacer? Proszę? — zapytała z nadzieją w akcie desperacji, choć starała się ze wszystkich sił nadal nad sobą panować.
Wychodziło jej to z różnym skutkiem, bo w odbiciu szyb kolejnego zamkniętego o tej porze lokalu znów mignęła jej zakapturzona postać. Na ten widok na moment wstrzymała oddech, a jej dłoń trzymająca komórkę przy uchu zadrżała.
— I weź może ze sobą tę swoją szablę, bo ja nie wzięłam swojej — zaśmiała się nerwowo i wyjątkowo głośno, zaraz po tym wykrzywiając twarz w grymasie, bo to było cholernie głupie.
Nie była pewna, czy z tej paplaniny mąż coś zrozumie, ale nie mogła mówić wprost, żeby idący za nią natręt nie zorientował się, że wzbudzał w niej strach. Pamiętała jednak, jak mówił, że nie potrafił się bić, ale potrzebował broni.
Drugą dłonią impulsywnie zaczęła grzebać w swojej małej torebce w poszukiwaniu gazu pieprzowego. Tym razem jednak bała się zatrzymywać gdziekolwiek. Idiotycznie wierzyła, że Aslan złapie aluzję albo choć dotrzyma jej towarzystwa za pomocą swojego głosu, bo miała cholernie złe przeczucia.

Aslan Mountbatten