ODPOWIEDZ
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

2.


T r z y tygodnie.
Nie liczył, ale doskonale wiedział ile dni spędził w towarzystwie Nory Alistair. Potrafił dokładnie powiedzieć, co robili, z kim się spotykali i ile słów zamienili od pamiętnych zakupów w luksusowym butiku, z którego wyszli z, kurwa, n i c z y m.
Jedyne, co stamtąd wynieśli, to potworny ból głowy Gavina, którego skutki odczuwał jeszcze następnego ranka.
Przez kolejne dni funkcjonowali obok siebie w dość osobliwym układzie, przypominającym życie dwóch ludzi, którzy dzielili tę samą przestrzeń, ale niekoniecznie mieli ochotę dzielić ze sobą cokolwiek w i ę c e j. Ona robiła swoje, on robił swoje. Nora wychodziła na spotkania, załatwiała sprawy zawodowe, odwiedzała ulubione lokale i realizowała plany, które najwyraźniej zmieniały się w zależności od jej aktualnego nastroju. Gavin pozostawał w pobliżu, pilnując, by żaden z tych punktów codziennego harmonogramu nie zakończył się czymś, co wymagałoby jego interwencji. Dawał jej dokładnie tyle przestrzeni, na ile sama mu pozwalała i nie próbował na siłę wkraczać w jej życie.
Był oszczędny w słowach, również w raportach przesyłanych jej ojcu; Arthur otrzymywał od niego krótkie wiadomości, pozbawione zbędnych szczegółów i komentarzy.

Wszystko ok.
Bez zmian.
Jest spokojnie.

Po trzech tygodniach obserwacji coraz trudniej było mu znaleźć przekonujący argument przemawiający za tym, że taka forma ochrony rzeczywiście była konieczna. Nora nie wyglądała na osobę, która potrzebowała kogoś stojącego jej nad głową przez całą dobę, być może jej ojciec wiedział więcej niż zdecydował mu się przekazać, skoro w c i ą ż nalegał, by Gavin pozostawał jej cieniem.
Był nim więc nawet, gdy spotykała się z Timothym, a dzisiaj wypadała ich środa. Pozwalał im na więcej swobody, pozostając w odpowiedniej odległości i nie ingerował w spotkanie. Był niemal pewien, że Timothy nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że mają ogon. Wydawał się wystarczająco inteligentny, by prowadzić interesy na Bay Street i wystarczająco zajęty sobą, by nie zwracać uwagi na samochód, który od czasu do czasu pojawiał się w jego polu widzenia. Bystrość nie była jego mocną stroną.
Siedział którąś godzinę z rzędu w aucie zaparkowanym w niewielkiej odległości od domu kobiety; najpierw czekał, aż gołąbeczki znikną za drzwiami, później na to, aż Timothy łaskawie zakończy wizytę i wróci do siebie. Nie zamierzał nawet zgadywać, ile jeszcze czasu przyjdzie mu spędzić na obserwowaniu okien, ale z każdą kolejną minutą coraz bardziej przekonywał się, że powinien był wybrać sobie mniej wymagające zajęcie.
Zegarek wskazywał trzecią, kiedy dostrzegł światło zapalające się na ganku. Natychmiast wyprostował się na fotelu, odruchowo skupiając wzrok na wejściu i dopiero po chwili rozpoznał znajomą sylwetkę zmierzającą w jego kierunku. Westchnął ciężko, przesuwając dłonią po twarzy, bo była pieprzona t r z e c i a t r z y n a ś c i e, a Nora ubrana jedynie w piżamę, z jedwabnym czepkiem na głowie i kapciami w panterkę, właśnie przemierzała podjazd, ignorując panujący na zewnątrz jebany mróz. Mógłby przysiąc, że dostrzegł nawet pierwsze płatki śniegu wirujące w świetle latarni, choć równie dobrze mógł już doznawać odmrożenia mózgu i mieć halucynacje.
Zanim zdążyła dotrzeć do samochodu, wysiadł i zrobił w jej kierunku kilka kroków. - Wracaj do domu, jest, kurwa, pięć stopni na minusie - warknął, zniecierpliwiony przede wszystkim własnym zmęczeniem.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

2.

Myślałam, że jesteśmy co tego zgodni – nie potrzebuję kolejnego bodyguarda.
Nie, tato, nie zawsze muszę się z tobą zgadzać.
Czyli uważasz, że to dobry pomysł?
Wiem, że-
Proszę, daj mi dokończyć.
Minęło tyle lat i nic mi się nie stało. Najwyższa pora skończyć z tym szaleństwem.
Dlaczego mi to przeszkadza?
Chciałabym nie widzieć za oknem auta, z którego ktoś obcy obserwuje mnie dwadzieścia cztery godziny na dobrę. To takie dziwne?
Tak, obcy. Nie znam nawet jego nazwiska.
Galloway, świetnie. Nic mi to nie mówi.
Nie, tato, nie rozmawia ze mną. Od trzech tygodni nie zamieniliśmy ani słowa. Jest chamem i chyba pomyliły mu się role.
Halo? Słyszysz mnie?


Koniec połączenia.

Arthur Alistair na pierwszy rzut oka dbał o kontakt z ostatnią żyjącą córką. Nie rozmawiali ze sobą przesadnie dużo, ale zdarzało im się widywać na kolacjach w eleganckich restauracjach, czy brunchach, które Nora niekiedy organizowała we własnym domu. Nigdy nie zawitał w jej firmie i nigdy nie powiedział, że jest z niej dumny, a jednak rościł sobie prawo do kontrolowania zbyt wielu elementów w jej życiu i wykorzystywał ku temu niewinnych ludzi.
Jedna z tych osób nieprzerwanie spędzała noce pod jej domem. Nora w ostatnim czasie wielokrotnie zastanawiała się, czy i kiedy Gavin śpi. Być może stał się jednym z dziwnych wytworów technologii i postępu cywilizacyjnego – dowodem ewolucji, nowym Kapitanem Ameryką, niezdolnym do zmęczenia. Zbyt wytrwale śledził ją, Timothy’ego, który jeszcze nie zdawał sobie sprawy z istnienia n o w e g o ochroniarza, bo Nora wspaniałomyslnie postanowiła nie dzielić się z nim dobrą nowiną.
Przecież Gavina Calloway'a niebawem z nimi nie będzie.
Tej nocy jednak nie mogła spać. Z uporem przewracała się z boku na bok, liczyła w głowie do stu pięćdziesięciu i włączyła nawet podcast z prowadzącym, którego głos uwielbiała i który zawsze sprawiał, że zasypiała jak dziecko. Tej nocy było jednak inaczej.
Temperatura spadła poniżej zera, a on wciąż tam był. Osaczały ją natrętne myśli, które składały się na jedno przekonanie: musi czuć się tam okropnie. Trzeba bowiem było zrozumieć jedną rzecz o pannie Alistair – wbrew pozorom nigdy nie była rozpieszczoną córką kanadyjskiego polityka. Owszem, walczyła o swoje i owszem, potrafiła mieć niewyparzony język, ale cechowała ją też empatia. Na tyle, na ile używanie tego słowa było dozwolone w jej sytuacji materialnej. Nie była obojętna na krzywdę, niesprawiedliwość ani ludzkie słabości.
O drugiej pięćdziesiąt dziewięć wstała z łóżka. Przetarła zmęczoną twarz, wsunęła stopy w kapcie, założyła okulary stylizowane na lata sześćdziesiąte i podeszła do okna.
O trzeciej zero trzy podeszła do okna. Odsłoniła zasłonę na tyle delikatnym ruchem, aby nie mógł jej zauważyć. W aucie zaparkowanym równolegle do krawężnika przy chodzniku nie paliło się światło, więc założyła dwie możliwe wersje; silnik nie był włączony lub akumulator już się rozładował.
O trzeciej dziesięć podjęła decyzję i skierowała się w stronę schodów.
O trzeciej trzynaście szła już przez wybrukowaną i przypruszoną świeżym śniegiem ścieżkę.
– Och, błagam, zamknij się. Po prostu zamknij się i wejdź do środka, bo nie mogę już patrzeć na to, jak kolejną noc odmrażasz sobie tyłek w tym… – machnęła dłonią w stronę wątpliwej jakości samochodu. – ...czymś – dodała w końcu i objęła się ramionami, bo w istocie temperatura była już wyjątkowo niska.
Nie czekając na jego odpowiedź, odwróciła się i ruszyła z powrotem do domu. Już trzęsła się z zimna.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Był w y k o ń c z o n y.
Choć w ciągu dnia, kiedy Nora przebywała w biurze, znajdował czas na powrót do domu, zjedzenie czegoś i zrobienie wszystkich rzeczy, które wykonywali ludzie mający n o r m a l n ą pracę - był wykończony. Coraz trudniej mu się zasypiało, jego rytm dobowy, który odzyskał po powrocie trafił szlag, a Arthur Alistair najwyraźniej nie zamierzał rezygnować z całodobowej ochrony córki, pomimo regularnych zapewnień Gavina, że nie dostrzega żadnych powodów, by robić to w takim wymiarze.
Noce miały tę przeklętą moc, że zmuszały do powrotu do rzeczy, które w ciągu dnia udawało mu się odsunąć na bok. O pierwszej przypomniał sobie ostatnią godzinę spędzoną z Garrym; o drugiej zaczął zastanawiać się nad tym, co mógł zrobić inaczej, które decyzje podjąć wcześniej i w którym momencie powinien był zareagować; o trzeciej, jeszcze zanim w domu Nory zapaliło się światło, rozmasowywał dłonią klatkę piersiową, próbując pozbyć się ucisku, który od miesięcy powracał w najmniej odpowiednich momentach.
Wiedział, że nie znajdzie w ten sposób żadnej odpowiedzi. Wiedział również, że nie zmieni niczego, wracając po raz kolejny do tych samych wspomnień, a jednak jego umysł uparcie odtwarzał je w kółko, jakby wystarczyło znaleźć jeden brakujący szczegół, by wszystko nagle nabrało sensu.
F r u s t r o w a ł o go to.
Frustrował go brak snu, własna bezsilność i fakt, że po kilku miesiącach wciąż nie potrafił odciąć się od przeszłości. Widok Nory, która pojawiła się na podjeździe w środku nocy, dokładał do tego wszystkiego kolejną porcję irytacji. Nie chciał, żeby się nim martwiła - właściwie robił wszystko, by ostatnim uczuciem jakie mogłaby wobec niego żywić była właśnie empatia. Nie potrzebował jej współczucia, zainteresowania ani żadnych gestów, które mogłyby stworzyć między nimi coś więcej niż zwykłą relację zawodową.
A jednak, kurwa, ona uważała inaczej.
Przyszła tutaj i patrzyła na niego tym spojrzeniem, które doskonale zdążył już poznać. Pewnym siebie, stanowczym i wyjątkowo trudnym do zignorowania. Nie musiała nawet powtarzać swojego polecenia, bo najwyraźniej uznała, że samo pojawienie się na podjeździe i poinformowanie go o jego braku rozsądku powinno wystarczyć. To chyba najbardziej go irytowało - nie powinno go obchodzić, czy Nora marznie, czy jest zła, czy zamierza wrócić do domu; nie powinien również zastanawiać się nad tym, dlaczego w ogóle wyszła na zewnątrz, a jednak przez krótką chwilę stał tam, patrząc za nią zanim ostatecznie podjął decyzję, której prawdopodobnie bardzo szybko pożałuje.
- To coś to Camaro z sześćdziesiątego dziewiątego roku, nie bluźnij - rzucił za nią, ruszając w kierunku domu. Odległość, którą ona pokonywała w dziesięciu krokach, jemu zajmowała najwyżej cztery, więc szybko znalazł się tuż za jej plecami. Nie zamierzał przyznawać, że wizja spędzenia reszty nocy w domu była znacznie bardziej kusząca niż powrót na wysłużone siedzenie kierowcy.
Przekroczył próg i niemal natychmiast poczuł się równie nie na miejscu, jak kilka tygodni wcześniej w luksusowym domu towarowym. Wnętrze było ciepłe, ciche i zdecydowanie bardziej przytulne niż samochód, ale nie zmieniało to faktu, że nie należał do t e g o świata. Odruchowo omiótł wzrokiem pomieszczenie, zwracając uwagę na wejścia, okna i przestrzeń za plecami Nory zanim ponownie skupił na niej spojrzenie. Z uporem patrzył na nią, nie odrywając oczu od jej twarzy w tak naturalnym wydaniu. - Po co mnie zaprosiłaś? - zapytał, zdejmując rękawiczki; wolał zakładać, że powód dla którego znalazł się w środku miał niewiele wspólnego z jej dobrym sercem.
- Miałaś zły sen, Księżniczko? - dodał, unosząc kącik ust w tym samym, doskonale znanym jej uśmiechu, który od początku ich znajomości zdawał się działać na nią wyjątkowo skutecznie.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Posłała mu spojrzenie, w którym pobrzmiewało coś pomiędzy politowaniem a głębokim zwątpieniem w kondycję intelektualną mężczyzny stojącego przed nią. Camaro z sześćdziesiątego dziewiątego wciąż wyglądało na auto, w którym nawet najbardziej wytrwały koneser kanadyjskim zim, mógłby nie przetrwać niskich temperatur.
Chwilę później otworzyła drzwi wejściowe; nie zamierzała przecież stać na ganku do momentu, w którym jej organizm uzna, że odmrożenie kilku palców to całkiem rozsądna cena za udowodnienie własnych racji. Zresztą, gdyby miała wybierać między dalszym marznięciem a przebywaniem w jednym pomieszczeniu z Callowayem, nawet ta druga perspektywa zaczynała nabierać pewnych walorów.
– Chyba zwyczajnie uznałam, że skoro zamierzasz spędzić pod moim domem resztę zimy, wypadałoby przynajmniej upewnić się, że nie umrzesz aż tak blisko mojego podjazdu. Nie chciałabym tłumaczyć tego policji. Ani mojemu ojcu – ciepło uderzyło ją w twarz, przez co jej policzki od razu nabrały rumianego koloru. Dopiero teraz poczuła, jak bardzo zmarzła. Czubek nosa miała lodowaty, a dłońmi ściskała wewnętrzny materiał długich rękawów piżamy.
– Nie musisz zdejmować butów. Chyba, że chcesz – machnęła ręką i przemknęła przez wyłożony drewnianymi, brązowymi panelami hol, kierując się do salonu. Przestronne wnętrze tonęło w półmroku, rozświetlanym jedynie przez kilka punktów ciepłego światła i dogasający w kominku ogień. Za wysokimi, przeszklonymi ścianami ogród zniknął niemal całkowicie pod warstwą śniegu. Białe połacie odbijały blade światło zewnętrznych lamp, a nagie gałęzie drzew rysowały się na ich tle niczym czarne, poskręcane i przerośnięte kończyny. W dzień pomieszczenie sprawiało wrażenie otwartego na świat, nocą zaś stawało się osobliwie odizolowaną enklawą – ciepłą, cichą i, przynajmniej w jej opinii, zdecydowanie bardziej przyjazną niż samochód zaparkowany na mrozie.
Jej zachowanie było n i e l o g i c z n e.
Bo jak inaczej nazwać fakt, że przez ostatnie trzy tygodnie robiła wszystko, by go odstraszyć, a teraz zapraszała do własnego domu?
Przeciągała zakupy w nieskończoność, umawiała się z koleżankami w najbardziej przesłodzonych, różowych lokalach Toronto, których instagramowe wnętrza zwykle napawały ją odrazą.
Z d y n a m i z o w a ł a swój harmonogram dnia, bo z pełną premedytacją próbowała rozlegulować jego rutynę.
Z kolei Timothy zaczął pojawiać się w jej sypialni znacznie częściej. I choć nigdy nie przyznałaby tego głośno, doskonale wiedziała, że Gavin im się przyglądał.
Dlaczego więc akurat tej nocy wystarczyło jedno spojrzenie na kontur sylwetki mężczyzny za oknem, aby cała ta starannie pielęgnowana niechęć musiała ustąpić miejsca wyjątkowo niewygodnemu przejawowi empatii?
W teorii życzliwość nie była przywilejem zarezerwowanym dla osób, które potrafiły się zachować. W rzeczywistości Calloway mógłby czasem spróbować.
– Możesz usiąść na kanapie, jeśli nie planujesz zaraz wygłaszać mi wykładu o tym, jak nieodpowiedzialne było moje wyjście na zewnątrz – dopiero teraz dotarło do niej, jak absurdalnie musiała wyglądać; z jedwabnym czepkiem na głowie, który odbiegał od jej standardowego poczucia stylu. Zdjęła go jednym, sprawnym ruchem, uwalniając tym samym burzę ciemnych włosów, które opadły kaskadami na jej plecy.
– Wyglądasz beznadziejnie – i n a p r a w dę miała to na myśli. Podkrążone oczy, nieco zgarbiona postawa. Widać było, że praca dla Arthura Alistaira mu nie służyła. Nie poczuła jednak typowego ukłucia satyskafcji. Zamiast tego zrobiło jej się po prostu źle.
Tak jakby zobaczyła w nim kogoś więcej niż tylko kolejnego ogara zatrudnionego przez jej ojca.
Odchrząknęła cicho, jak gdyby wyrwana z letargu, i przeszła do wyłożonego jasnym marmurem aneksu kuchennego. I chociaż nie zapytała go o zdanie, nastawiła wodę na pieprzoną herbatę, której powinien się napić.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zdjął buty, mimo że wyraźnie dała mu do zrozumienia, że nie musi tego robić.
Nie ufał kobietom na tyle, by pozwolić sobie wejść w ubłoconych buciorach w głąb czyjegoś domu tylko dlatego, że powiedziały, iż nie stanowiło to problemu. Gavin wychował się w domu p e ł n y m kobiet. Miał trzy młodsze siostry i matkę, które przez lata zdążyły nauczyć go, że niektóre pozornie niewinne pozwolenia potrafią mieć bardzo krótki termin ważności. Brał więc znaczną poprawkę na nagłe przejawy sympatii, którymi obdarowywała go Nora i wolał nie sprawdzać, czy za kilka minut nie zmieni zdania.
Do butów dołączyła kurtka, którą niedbale położył na wymyślnym, zapewne bajecznie drogim stoliku w holu. Według jego beznadziejnego gustu mebel zupełnie nie pasował do reszty wnętrza, ale nie zamierzał dzielić się z gospodynią tą niezwykle nieistotną opinią.
W chwili, w której zobaczył kanapę stojącą w centrum tonącego w półmroku salonu, miał ochotę natychmiast się na niej położyć, zamknąć oczy i pozwolić sobie na kilka minut całkowitego odcięcia od rzeczywistości, miał jednak na tyle rozsądku, by wiedzieć, że nie powinien tego robić. Po latach służby pozostawał w nim ten sam odruch, który nie pozwalał rozluźnić się do końca w obcym miejscu. Zmęczenie mogło odbierać mu koncentrację, spowalniać reakcje i sprawiać, że najchętniej przespałby następne dwanaście godzin, ale nie oznaczało, że przestał nad sobą panować. Jeszcze.
Powiódł za nią spojrzeniem, kiedy uraczyła go swoim osobliwym komplementem. - Dziękuję - parsknął w odpowiedzi, bo doskonale zdawał sobie sprawę, że nie prezentował się wybornie. Właściwie był przekonany, że wyglądał jak kupa gówna, bo i tak samo się czuł. Wiedział, że zbliżał się do granicy własnej wytrzymałości i prędzej czy później będzie potrzebował dnia, lub paru porządnego odpoczynku, żeby móc w jakikolwiek efektywny sposób funkcjonować. - Ty wyglądasz pięknie - dodał zanim w ogóle zdążył się zreflektować. Słowa opuściły jego usta z taką swobodą, jakby nie było w nich n i c z e g o szczególnego; dopiero po chwili dotarło do niego, j a k to zabrzmiało, dlatego uśmiechnął się z ironią i sięgnął po jedwabny czepek, który chwilę wcześniej odrzuciła na kanapę i uniósł go sugestywnie w górę. - Szczególnie w tym nakryciu głowy. Powinnaś częściej je nosić - dodał, obracając materiał między palcami.
Podnosząc się, ruszył za nią do aneksu kuchennego, zatrzymując po przeciwnej stronie marmurowego blatu. Oparł dłonie o jego chłodną powierzchnię i obserwował, jak krzątała się przy czajniku, wyciągała kubek i przygotowywała herbatę. Było to absurdalny widok, bo jeszcze kilka godzin wcześniej Nora robiła w s z y s t k o, by utrudnić mu życie, a teraz, w środku pieprzonej nocy, stała w kuchni i zajmowała się przygotowaniem czegoś ciepłego dla człowieka, którego obecności tak bardzo nie znosiła.
Miał wrażenie, że gdyby pozwolił sobie na choćby odrobinę wdzięczności, kobieta mogłaby uznać to za swój mały sukces.
- Tommy - odezwał się, celowo przekręcając imię Timothy'ego. Uniósł pytająco brew, obserwując ją ponad blatem: - Nie ma nic przeciwko temu, że zapraszasz obcych mężczyzn do domu o trzeciej nad ranem? - zapytał, a kącik jego ust powędrował ku górze. Bawiła go myśl, że przez te wszystkie tygodnie Nora skutecznie utrzymywała swojego partnera w niewiedzy.
- Powiesz mu wreszcie o nas? - dodał, uśmiechając się w p e r f i d n y sposób. Doskonale wiedział, jak zabrzmiały jego słowa i właśnie na tym mu zależało. Nie czekając na odpowiedź, wyprostował się i sięgnął po przygotowany przez nią kubek, który podała mu przez blat. - Dzięki - zdecydowanie bardziej przydałaby mu się mocna, czarna kawa, najlepiej taka, która potrafiłaby postawić na nogi nawet człowieka po trzydziestu godzinach bez snu, ale nie zamierzał wybrzydzać.
- Mam rozumieć, że zawieszenie broni obowiązuje tylko do rana?

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Coś ją k ł u ł o.
I to nieprzyjemnie.
Kłucie objawiało się na różne sposoby; raz czuła je w boku, tuż obok talii, innym razem na wysokości serca, a niekiedy w skroniach. Na przestrzeni lat kłucie miewało różne podłoże. Zwiastowało lęk i niepokój związany z kolejnym wyjazdem Arthura albo stres przed egzaminem, do którego, jak zwykle, postanowiła przygotować się na ostatnią chwilę. Teraz jednak doskonale znała jego genezę. Kłuciem były kiełkujące wyrzuty sumienia.
Niewielkie, ale wciąż na tyle rozpychające się w jej umyśle, że z łatwością znalazły ujście w sferze fizycznego bólu.
To nie tak, że nagle zapałała wyjątkową sympatią do Gavina. Wciąż uważała go za ordynarnego buca, który powinien przypomnieć sobie, w jaki sposób traktuje się osobę, którą de facto ma się chronić. Do tej pory musiał już zrozumieć, że panna Alistair została postawiona przed faktem dokonanym, a skoro nikt nie raczył zapytać jej o zdanie, głęboko wierzyła, że ma prawo do wszystkich reakcji, jakie dotychczas położyła na stole. Łącznie z tymi mniej eleganckimi.
Problem polegał na tym, że Calloway zdawał się nie reagować zgodnie z absolutnie żadnym ze scenariuszy, które przygotowała we własnej głowie. A kiedy już udawało jej się przyłapać go na jakiejś emocji, natychmiast miała ochotę sprawdzić, co jeszcze kryje się pod tą irytująco obojętną powierzchnią. Wymuszone współegzystowanie zaczynało przypominać dziwny eksperyment; projekt, który nagle zajął pierwsze miejsce w hierarchii Nory i którego wyniki były dla niej zdecydowanie ważniejsze, niż chciałaby przyznać.
Co, rzecz jasna, było kompletnym absurdem. N i e p o t r z e b o w a ł a przecież aprobaty człowieka, którego zatrudniono do jej pilnowania. Nie potrzebowała jej od n i k o g o.
A przynajmniej to lubiła sobie wmawiać. I to, że Gavin Calloway wcale nie jest dla niej interesujący.
Ty wyglądasz pięknie.
Nie mógł tego zobaczyć, bo stała odwrócona do niego plecami, ale gdy tylko wypowiedział te słowa, jej brwi powędrowały ku górze w akcie chwilowego zaskoczenia. Mimowolnie przeczesała włosy palcami, tak jakby chciała je ładniej je ułożyć.
– Dobrze, że szybko z tego wybrnąłeś. Mogłabym pomyśleć, że naprawdę tak uważasz – rzuciła w odpowiedzi i zalała herbaty wrzącą wodą. Jego była nieco większa, doprawiona miodem i imbirem, który wcześniej wyjęła z lodówki. Stanęła po drugiej stronie marmurowej wyspy kuchennej i bez słowa przesunęła naczynie w jego stronę.
Powinien się rozgrzać.
Ale czemu, do cholery, w ogóle o tym myśli?
Kącik jej ust drgnął, choć nie był to jeszcze uśmiech, któremu można by przypisać szczególną serdeczność. Oparła łokcie na blacie, a dłońmi podparła podbródek. Spojrzenie czekoladowych tęczówek zawiesiła na poszarzałej twarzy Calloway’a, jakby szukała na niej nurtujących odpowiedzi na pytania, których nigdy nie wypowiedziała na głos. Uśmiechnęła się delikatnie, niemal tajemniczo.
– Timothy. Doskonale wiesz, jak się nazywa – Gavin był zbyt dokładny; tego zdążyła się już o nim nauczyć. – Powiedzmy, że nie byłby w skowronkach. Timothy ceni sobie swoją prywatność, tak samo, jak ja – teraz jej głos cechował spokój. Nie zamierzała dać wyprowadzić się z równowagi jednym, perfidnym uśmiechem. – Jak ty zachowałbyś się na jego miejscu? Wiesz, gdybyś dowiedział się, że jakiś facet krąży za twoją partnerką? – dodała z niewinną miną.
Wyprostowała się i upiła niewielki łyk gorącej herbaty.
– A chciałbyś, żeby potrwało dłużej? – odpowiedziała pytaniem na pytanie, choć prawodpoodbnie powinna przyznać się do własnej słabości i tego, że w istocie c z ę ś c i o w e zawieszenie broni byłoby jej na rękę.
Być może wtedy kłucie postanowiłoby się ulotnić.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Być może wówczas kłucie jeszcze by się nasiliło.
Być może wówczas faktycznie zniknęłoby całkowicie.

Nie chciał tego sprawdzać. Nie chciał również, żeby Nora musiała przekonywać się, co by było gdyby, bo ich g d y b y nie istniało. Już w tej chwili, w momencie, w którym zaprosiła go do swojego domu o trzeciej nad ranem i przygotowywała dla niego ciepłą herbatę, dodając do niej pieprzone przyprawy, żeby przypadkiem się nie przeziębił, przekraczał granicę, za którą obiecał sobie nie wchodzić.
Nie powinien tu być. Nie powinien siedzieć na jej kanapie, rozmawiać z nią o jej partnerze ani pozwalać sobie na tę swobodę, która zaczynała pojawiać się między nimi. Miał być jej ochroniarzem, nie kolejnym człowiekiem, którego obecność w domu przestawała ją irytować.
Czuł się nieswojo, a z drugiej strony zaskakująco na miejscu. Próbował tłumaczyć sobie, że ich pogawędka była wyłącznie elementem pracy, za którą sowicie mu płacono. Że przecież poprzedni ochroniarze Nory również musieli spędzać z nią czas, rozmawiać, poznawać jej przyzwyczajenia i czasami uczestniczyć w podobnych sytuacjach. Być może ich lubiła, być może mieli swoje momenty, może nawet zdążyli wypracować między sobą coś na kształt przyjaźni.
Problem polegał na tym, że Gavin wcale nie był człowiekiem, z którym trudno było się dogadać. Nie miał szczególnego problemu z nawiązywaniem znajomości, nie stronił od ludzi i potrafił odnaleźć się w towarzystwie, nawet jeśli jego krąg najbliższych osób nigdy nie był przesadnie szeroki. Nie przeszkadzało mu również, gdy ktoś go nie lubił. Z Norą było jednak inaczej - od samego początku postawił między nimi mur zanim jeszcze zdążył poznać ją na tyle, by mieć ku temu jakikolwiek osobisty powód. Jakby coś w nim, j a k i ś instynkt wyostrzony przez lata służby, podpowiadało mu, że powinien zachować ostrożność. Że ta kobieta oznacza kłopoty, których nie potrzebował.
Być może jego podświadomość była o krok przed nim, próbując wysłać mu ostrzeżenie, którego on uparcie nie zamierzał odczytać.
Upił kolejny łyk herbaty i odstawił kubek w bezpiecznej odległości, po czym, n a ś l a d u j ą c Alistair, pochylił się nad blatem opierając na nim przedramiona. - Tommy bardziej do niego pasuje - stwierdził z rozbawieniem. Oczywiście, że wiedział jak nazywał się jej ukochany. Wiedział o nim znacznie więcej, niż Nora prawdopodobnie przypuszczała. Znał jego wiek, miejsce pracy, wcześniejsze zatrudnienie i kilka szczegółów dotyczących jego życia towarzyskiego. Timothy najwyraźniej nie należał do mężczyzn, którzy stronili od kobiecego zainteresowania, a jego nazwisko pojawiało się w towarzystwie różnych osób częściej, niż można było uznać za przypadek. Nie była to jego sprawa.
- Byłbym zły - odpowiedział w końcu, zgodnie z prawdą, bo nie należał do szczególnie wyrozumiałych w takich kwestiach. - Ale nie muszę się tym martwić. Nie jestem wart tyle, co wy - dodał z lekkim uśmiechem, który tym razem nie miał w sobie zwyczajowej złośliwości.
- Twój ojciec musi mieć powód, żeby nalegać, aby ktoś cię ochraniał - westchnął, pierwszy raz podczas ich rozmowy rezygnując z ironii, która dotychczas stanowiła jego ulubiony sposób komunikowania się z nią. - Nie byłbym twoim cieniem, gdyby uznał, że jesteś w pełni bezpieczna. Nie wiem skąd to się bierze, nie wiem też, co dokładnie wie, bo nigdy mi tego nie powiedział - nie zamierzał bronić Arthura ani przekonywać jej, że jego decyzje były słuszne. - Jest dość milczącym człowiekiem, ale to chyba dla ciebie żadne zaskoczenie - w przeciwieństwie do niej, która czasami potrafiła powiedzieć zdecydowanie więcej, niż wymagała tego sytuacja - Arthur najwyraźniej preferował pozostawianie swoich rozmówców z niedosytem informacji.
- Dlatego odpowiedź na twoje pytanie brzmi nie. Nie chciałbym, żeby trwało to dłużej, niż jest konieczne, bo rano wrócimy do naszej rutyny - wyprostował się, odsuwając od blatu. Przeszedł wzdłuż wyspy kuchennej, zatrzymując się przy lodówce, na której dostrzegł kilka magnesów, kartek i drobnych pamiątek. Nie miał zamiaru robić sobie wycieczki po jej domu, ale potrzebował na moment odwrócić uwagę od rozmowy, która niebezpiecznie zaczynała przypominać coś więcej niż zwykłą wymianę zdań między ochroniarzem a jego podopieczną.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
ODPOWIEDZ

Wróć do „#15”