ODPOWIEDZ
26 y/o
Mark your calendar for Canada Day
185 cm
miał szukać pracy jako dziennikarz a zakłada krawaty nieboszczykom
Awatar użytkownika
absolwent dziennikarstwa i gość od pogrzebów
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

022
instruction were there, willingnesses so was

Nie miał doświadczenia w składaniu mebli, ale skoro potrafił poradzić sobie z różnymi rzeczami w domu, to chyba z szafką też powinien dać radę. Przynajmniej tak sobie tłumaczył, kiedy zgodził się pomóc Charlotte, która niedawno przeprowadziła się do nowego mieszkania.
Znali się jeszcze ze szkoły, chociaż wtedy właściwie nie utrzymywali kontaktu. Kojarzył ją z widzenia, wiedział też trochę o jej rodzinie, bo w szkole trudno było utrzymać podobne rzeczy w tajemnicy, dopiero kiedy jej brat wyjechał z miasta, zaczęli częściej rozmawiać i z czasem nieźle się dogadywać.
- No dobra, pokaż, co tu mamy do zrobienia - rzucił, stawiając narzędzia na podłodze.
Rozejrzał się po mieszkaniu. Było praktycznie puste, nie licząc kilku kartonów i rzeczy, których najwyraźniej nie zdążyła jeszcze rozpakować.
- Widzę, że z parapetówki nici. Nawet nie ma gdzie usiąść - zaśmiał się, po czym podszedł do jednego z kartonów. - Ale spoko, ogarniemy. Tylko nie oczekuj cudów, bo ostatnio składałem meble chyba z pięć lat temu.
Rozciął taśmę i zaczął wyciągać elementy, układając je na podłodze. Kiedy znalazł instrukcję, przejrzał ją pobieżnie, a potem zerknął na dołączone śrubki.
- Dobra, chyba wiem, o co chodzi. Chyba, bo nie zamierzam cię okłamywać, że jestem ekspertem - uśmiechnął się pod nosem i podał jej instrukcję. - Ty pilnuj, żebym czegoś nie przykręcił odwrotnie. Jak będziemy pracować we dwoje, to może nawet skończymy przed świętami.
Wziął do ręki pierwszą deskę i zaczął dopasowywać do niej odpowiednie mocowania.
- A tak serio, jak ci się tu mieszka? - zapytał po chwili, nie odrywając wzroku od śrubek. - Znaczy wiem, że dopiero się wprowadziłaś, ale chyba lepiej mieć wreszcie własny kąt, co?

Charlotte Morrow
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
24 y/o
For good luck!
172 cm
asystent administracyjny Guild Inn Estate
Awatar użytkownika
Wymyślamy horrory, aby poradzić sobie z prawdziwymi
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona | jej
typ narracji1 osobowy
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

#
02
instruction were there, willingnesses so was
Nigdy nie sądziłam, że w składaniu mebli pomoże mi Noe. Bardziej spodziewałam się swojego brata, który był dość niedawno w moim mieszkaniu. Jednak on raptownie zmienił swoje plany i wszystko musi ogarnąć on. Następnym razem nie będę nikogo prosić i pomoc, wynajmę do tego wszystkiego ludzi. Może i teraz też bym tak zrobiła, ale prąd dopiero wraca. Nikt przecież, by nie czekał, nie tyle na meble i jeszcze co najważniejsze o dostarczeniu ich pod odpowiedni adres.
— Podobno meble są jak klocki lego, ale gorzej z rozłożeniem ich do części pierwszych. Może jak pojawią się meble, zrobię jakąś imprezę — Wzruszyłam ramionami. Jakoś nie widzę teraz imprez, zresztą, kto przyjdzie tu na parapetówkę. Większość teraz omija tę dzielnicę jak ognia, zwłaszcza jak większość przychodzi tutaj, aby kupić narkotyki. Ta dzielnica stała się sławna z powodu narkotyków i innych używek, które tak chętnie zaczęły być sprzedawane z powodu braku prądu. Policja niby zwalcza to wszystko, ale im dłużej spędzam tutaj czas, tym bardziej widzę, że jest zupełnie inaczej. Nawet nie chcą tutaj przyjechać, kiedy starsza babcia wezwała ich po pomoc. Taka właśnie jest policja, jakby jej nie było.
— Nie mogę nazwać tego swoim kątem, który jest dla mnie ważny. Właścicielka wynajęła to mieszkanie, zniknęła i będzie czekać tylko na przelew. Gdybym mogła sobie pozwolić, wybrałabym bardziej bezpieczne miejsce. Dom rodzinny też nie jest w ciekawej okolicy, można powiedzieć, że nie uciekłam od niczego — Skrzywienie było widoczne na mojej twarzy. Bardzo chciałabym mieć własne mieszkanie. Kupiłabym co tylko bym chciała. Nie musiałabym więcej płacić za miejsce do spania i życia. Wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej, byłabym pewniejszą i prawdopodobnie bardziej ustawiona życiowo. Jednak nigdy nie miałam tego i pewnie nigdy nie będę mieć. Do końca życia zostanę na wynajętym mieszkaniu, gdzie nie poczuję się, jakbym byłą w domu oraz bezpiecznym miejscu.
Sięgnęłam po opakowanie ze śrubkami. Ułożyłam je według wielkości, może to nam jakoś pomoże w składaniu. Mnie to pomogło jak układałam lego. Szkoda tylko, że nie są numerowane jak klocki. Człowiek, chociaż taki, który mało buduje wiedziałby, co i jak. Zaczęłam czytać instrukcję i uśmiechnęłam się łagodnie w jego stronę.
— A jak u ciebie? Pracujesz w rodzinnym biznesie? Czy pomyliła fakty, które mogły mi wylecieć z głowy? Pewnie dużo się wydarzyło, dość dawno się nie widzieliśmy. Tylko nie mów, że nic. Coś musiało się stać. Nie masz łatwo w życiu — Praca przy martwych nie wydaje się prosta i przyjemna. Sama miałabym jakieś dziwne podejrzenia, że oni jednak żyją. Dodatkowo widok martwych mnie jakoś niekręci. Wolę ludzi, którzy narzekają na ułożenie głupich kwiatów i się odzywają. To chyba najważniejsze.

Noe Villeneuve-Scott
moonlight_13
proszę być miłym
26 y/o
Mark your calendar for Canada Day
185 cm
miał szukać pracy jako dziennikarz a zakłada krawaty nieboszczykom
Awatar użytkownika
absolwent dziennikarstwa i gość od pogrzebów
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

- No właśnie, z Lego jest o tyle łatwiej, że jak coś spieprzysz, to rozbierasz i składasz jeszcze raz, a tu pewnie skończy się na połamanych deskach - parsknął śmiechem, przyglądając się elementom rozłożonym na podłodze. - Ale dobra, nie będę z góry zakładał, że jesteśmy beznadziejni.
Perspektywa parapetówki brzmiała nieźle, chociaż faktycznie przydałoby się najpierw zadbać o podstawowe wyposażenie. Sam nie miałby problemu z siedzeniem na podłodze, ale podejrzewał, że nie każdy podzielał jego podejście.
- Jak już będziesz organizować imprezę, to pamiętaj, kto pomagał ci skręcać meble - wyszczerzył zęby.
- Mogło być gorzej. Przynajmniej masz mieszkanie dla siebie i nie musisz się z nikim użerać -wzruszył ramionami, po czym zerknął na dziewczynę. - Chociaż okolica pozostawia wiele do życzenia. Uważaj na siebie, jak będziesz wracać późnym wieczorem.
Nie znał wszystkich szczegółów jej rodzinnych problemów, ale pamiętał wystarczająco dużo, żeby nie wypytywać o rzeczy, do których sama nie wracała. Przyjrzał się śrubkom i pokiwał głową z uznaniem. Przynajmniej jedno z nich miało pomysł na organizację. Przyłożył odpowiednie mocowanie do deski i zaczął je przykręcać, jednocześnie słuchając pytań. Na wzmiankę o rodzinnym biznesie uśmiechnął się, najwyraźniej pamiętała pewne rzeczy z czasów szkolnych.
- Nie pomyliłaś. Dalej pracuję w zakładzie pogrzebowym - odpowiedział, wzruszając ramionami. - I powiem ci, że Blackout nie jest przyjacielem branży pogrzebowej, chociaż na brak klientów nie narzekamy - zaśmiał się krótko z niezbyt odpowiedniego żartu. - A prywatnie... cholera, od czego by tu zacząć... - westchnął, odkładając śrubokręt. - Może od tego, że zostanę ojcem? - zerknął na nią, ciekawy reakcji. Sam jeszcze nie tak dawno miał problem z przyzwyczajeniem się do tej myśli. Nie było sensu udawać, że wszystko układało się idealnie. - Ale jakoś żyję. Jeszcze mnie nie zamknęli w psychiatryku, więc chyba nie jest aż tak źle.
Wrócił do przykręcania, jednak po chwili zmarszczył brwi i ponownie spojrzał na instrukcję.
- Czy ja przypadkiem nie przykręciłem tego odwrotnie? - obrócił deskę, porównując ją z rysunkiem. - Udawajmy, że niczego nie widziałaś - parsknął śmiechem, po czym zerknął na Charlotte. - A co u ciebie poza przeprowadzką? Nie będziesz mi wmawiać, że jedyną ciekawą rzeczą, jaka ci się przytrafiła, było kupowanie mebli?

Charlotte Morrow
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
24 y/o
For good luck!
172 cm
asystent administracyjny Guild Inn Estate
Awatar użytkownika
Wymyślamy horrory, aby poradzić sobie z prawdziwymi
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona | jej
typ narracji1 osobowy
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Teoretycznie zawsze mogę zrobić reklamację. Przecież jakaś deska mogła przyjść połamana lub zupełnie niepasująca do danego zestawu. Raczej nikt nie powinien się przyczepić do samotnej kobiety, która chciała spróbować złożyć meble i dostała źle spakowane deski, które ucierpiały pewnie w trakcie podróży pod dany address. Teoretycznie prąd dopiero wraca i mogę dopiero teraz dokładniej sprawdzić wszystko i za to wszystko się wziąć.
— Mam wymówkę na zniszczone kawałki drewna. Tak że raczej powinna ona przejść, zresztą kurczę. Nie było prądu, jak miałam sprawdzić każdą deskę z osobną? — Prychnęłam rozbawiona. Już widzę minę kolesia, który odbiera wszystkie zdjęcia. Pewnie pomyśli, że wariatka. Jednak no trzeba szukać nadziei we wszystkim, co tylko się i wyłącznie da. Żyłam tak kiedyś, teraz też tak będę i być może wszystko jakoś się uda. Nadzieją matką głupich, czy jakoś tak? Czyli jednak dalej trupy.
— A twoje studia? Dość dobrze pisałeś artykuły dla gazetki szkolnej. Czekaj… czy mylę teraz osoby? — Zmrużyłam oczy. Kiedyś lubiłam czytać gazetkę szkolną, była nawet zabawna. Może nie było to coś wielkiego, ale zawsze było w niej to, co każdy potrzebował. Czyli zajęcia dodatkowe, jakieś wywiady i zdjęcia ze szkolnych imprez. Lubiłam w wolnym czasie ją przeglądać, a potem robiłam z niej głupie samoloty na lekcji lub łódki, które zawsze trafiały na samo dno śmietnika szkolnego.
— O Matko, gratulacje Noe! Rany siedzisz teraz na zimnej podłodze, a powinieneś być teraz w domu ze swoją dziewczyną? Na twojej głowie pojawi się więcej siwych włosów spowodowanych stresem — Prychnęłam rozbawiona. Wyciągnęłam rękę w jego stronę, rzuciłam śrubkę na ziemię. Nie chcę zrobić mu krzywdy, nie jak ma być ojcem. Kurczę… jakbym wiedziała nie zadzwoniłabym do niego. Wybrałabym zupełnie inną osobę, która nie ma teraz na głowie przygotowań i zmian w swoim życiu. Teoretycznie tak, teoretycznie nie. Postukałam palcami o deskę, która była w kremowym odcieniu. Chyba była to góra od szafki, którą teraz składamy.
— Staram się cieszyć z życia, miesiąc temu zerwałam z chłopakiem. Byłam z nim dość długo, ale nasze plany się dość mocno różniły. Dodatkowo dużo musiał podróżować, jest pilotem — Codziennie się o niego martwiłam. Dostawałam jedynie SMS, który teoretycznie nic nie oznaczał. Plus, jak myślę, pewnie miał kogoś jeszcze na boku. Może to i lepiej, że nie jesteśmy już razem. Teraz czas na Lottie, która postawi na siebie i postanowi coś zmienić w swoim życiu.

Noe Villeneuve-Scott
moonlight_13
proszę być miłym
ODPOWIEDZ

Wróć do „#2”