35 y/o
For good luck!
168 cm
szef kuchni w george restaurant
Awatar użytkownika
marzycielka, właścicielka najpiękniejszego kundelka na świecie o imieniu pistachio, kucharka
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Myślę, że Care doskonale zdawała sobie sprawę, pewnie gdzieś w podświadomości, ale jednak zdawała, że topiła się przy nim jak masło. Po prostu ona bała się przyznać przed samą sobą, że Garrett wyprawia z nią aż takie rzeczy. Nie mieściło jej się to w głowie, że w tak krótkim czasie jakikolwiek facet mógł tak łatwo owinąć ją sobie wokół palca. Chciała mieć w tej sprawie jeszcze coś do powiedzenia, dlatego (póki co) skutecznie wmawiała sobie, że doskonale panuje nad sytuacją. W rzeczywistości nie panowała nad nią zupełnie. Nawet nie słysząc tych słów, które dzisiaj padły, i które były dla niej bardzo ważne, czekała na jakąś wiadomość od niego. Kiedy słyszała pukanie do drzwi, z cichą nadzieją szła je otworzyć, że to on będzie za nimi stał. Owszem, palmę pierwszeństwa odgrywało tutaj pożądanie, ale uwielbiała z nim rozmawiać, przytulać się do niego i zasypiać w jego ramionach.
- Możliwe – odpowiedziała, nie chcąc w stu procentach przyznawać się do tego, że faktycznie pojawiła się tutaj zazdrość. – Jest młodsza, dużo młodsza ode mnie – dorzuciła, bardzo łasa na jego komplementy. Jasne, że chciała usłyszeć w związku z tym, że to nie ma znaczenia. Chyba po raz pierwszy wyciągnęła na światło dzienne ich różnicę wieku. Dziesięć lat to była masa czasu. Kiedy on był nastolatkiem, ona gotowała już w pierwszych restauracjach i była w tym świetna. Teraz ta różnica wieku odrobinę się zatarła. Tym bardziej, że Care nie wyglądała jak na swój wiek, co nie zmieniało faktu, że nadal była.
- Dobra, przepraszam, gapić się mogą… – wzruszyła ramionami, uśmiechając się głupkowato pod nosem. Co jej szkodziło, mogła na to przystać. – Ale dotykać cię mogę tylko ja – zastrzegła. To było zdecydowanie bardziej terytorialne. Umówmy się, że Garrett mógł robić, co chciał, z kim chciał i kiedy chciał, a Care nie mogła mu tego zabronić. Dlatego dorzuciła: - W kamienicy, rzecz jasna. Jedna sąsiadka na jeden kilometr kwadratowy. Jasne? – znowu się uśmiechnęła. Zdecydowanie zbyt dużo alkoholu już wypiła, bo była w nastroju skłonnym do żartów.
- W takim razie już więcej nie piję – odpowiedziała. Chciała być świadoma każdego dotyku. Alkohol i tak potęgował jej emocje, sprawiał, że każdy jego dotyk, pocałunek odbijał się echem w zwieńczeniu jej ud, ale nie chciała przekroczyć tej granicy, w której stępi te emocje.
Parsknęła cichym śmiechem, wzruszeniem ramion dziękując za ten komplement.
- W tym akurat jestem słaba – stwierdziła krótko. Jej koordynacja ruchowa należała raczej do tych mało rozwiniętych. Nie potrafiłaby zliczyć na palcach jednej ręki, ile razy w kuchni potykała się o metalowe elementy wystające z szafek albo cokolwiek innego. Ilość siniaków, które miała z tego tytułu też była zatrważająca. – Mówisz poważnie? Przecież ja pracuję prawie codziennie – odpowiedziała. To było po prostu logistycznie niemożliwe. Musiałby dostosować większość swoich wieczorów do pracy Care, a ona nie chciała prosić go o takie poświęcenie. Miał swoje życie, swoje sprawy, swoje rutyny, których nie chciała mu odbierać. Care również napiła się swojego drinka i ponownie na niego spojrzała, oczekując jakiejś żartobliwej puenty. On jednak powtórzył to, co usłyszała od niego już wcześniej. – Zwariowałeś? Po prostu naucz mnie porządnie przypieprzyć i tyle. Niby jak mam… – zatrzymała się na moment, nawet nie wiedząc do końca jak sformułować swoje myśli. – Masz swoje życie. To nie w porządku, żebyś aż tak dostosowywał je do mnie, zwłaszcza, że… – sypiali ze sobą, tylko. I byli na randce, jednej. Naprawdę była dla niego aż tak ważna, że troszczył się o jej bezpieczeństwo? Spuściła głowę, by przyjrzeć się ich dłoniom. Przez cały ten czas były ze sobą splecione i za każdym razem ten widok działał na Care niewyobrażalnie mocno. Podniosła je do góry, by pocałować knykcie jego dłoni. Przez chwilę przytrzymała je przy swoich ustach, próbując zebrać myśli. – Jak miałabym ci się za to odwdzięczyć? – zapytała po prostu. Chciała wiedzieć, czy to co zaproponuje mogłoby być na tyle sensowne, że skapitulowałaby w tej kwestii. Choć miała wrażenie, że Garrett już podjął decyzję również za nią.
Nie musiał niczego na niej wymuszać, bo Care może na okrętkę, ale chyba dość wyraźnie sugerowała mu, że chce się z nim widywać. Owszem, nie była w tym tak otwarta, bo zwyczajnie próbowała ochronić swoje serce, ale dawała mu jasne sygnały, że to nie była dla niej wyłącznie przelotna znajomość. Nie mogła powstrzymać uśmiechu wylewającego się na jej usta. Przejechała palcem po swojej dolnej wardze. Była zaskoczona tym, jak potoczyła się ich rozmowa. Od flirtu do dość poważnej deklaracji, że to jeszcze nie koniec, ba, dopiero początek. Była naiwna, że tak bardzo ją to cieszyło? – Lubię cię, Garrett – powiedziała po prostu. – I nie mogę się doczekać więcej – dodała. To słowo zawierało w sobie naprawdę dużo. To był kolejny przykład na to, że Care w zawoalowany sposób przedstawiała swoje pragnienia. To mogło być trudne i męczące na dłuższą metę, ale musiała się tego nauczyć. – Pewnie. Brzmi naprawdę super. Ja też cię zabiorę do mojej restauracji. Wiem, zabiorę cię tam po zamknięciu – pochyliła się i jeszcze raz go pocałowała. Nie mogła się powstrzymać. To przykład na to, że jego obietnice sprawiały, że fizycznie również pragnęła go jeszcze mocniej. – Będziemy sami… – szepnęła mu do ucha, resztę pozostawiając jego wyobraźni.

Garrett Cage
25 y/o
Welkom in Canada
185 cm
Bezrobotny Kopalnia diamentów w Nigerii
Awatar użytkownika
Pracuję u brata, a brat za robotą lata.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkisiema/eniu
typ narracjikebabowy
czas narracjiWojenny
postać
autor

Im prędzej Care uświadomi sobie, że leci na Garretta mocniej niż jej się wydaje, tym lepiej dla niej. Bo on był już po tym etapie i mógł w pełni korzystać ze wszystkich spotkań z nią, widząc w niej materiał nie tylko na dobre bzykanie, ale przede wszystkim na fajną relację, która może pójść w wiele różnych kierunków. Żadnego nie wykluczał, bo jako osoba bez zobowiązań wobec nikogo i nie zamknięta na innych, nie bał się zauroczyć, zadurzyć czy nawet zakochać. Jednocześnie potrafił też utrzymać pewien dystans (albo przynajmniej tak to sobie tłumaczył) i nawet jeśli nie wyszłoby im jako para, to zawsze przecież został im seks. Także nieważne, co się zadzieje, profity z tego były zawsze.
Cage uniósł lekko brew i westchnął lekko, znów spoglądając na gapiącą się na nich laskę.
- Czy ja cię prosiłem o wylegitymowanie się? - rzucił rozbawiony, bo on w ogóle nie myślał o tej różnicy wieku. 10 lat było dla niego niczym, zwłaszcza w perspektywie 25-latka i 35-latki. Poza tym, jedną z preferencji, którą często Garrett się kierował w swoim życiu, był właśnie pociąg do starszych od niego kobiet. Kręciło go to, że są już doświadczone, wiele już widziały i są dojrzałe, a jednocześnie często też bardzo samoświadome. Świadome swoich wad, zalet, celów, ograniczeń i innych aspektów, wpływających na życie. Przy Care jednak w zupełności się tym nie sugerował, bo chociaż wiedział, że różni ich 10 lat, to przespał się z nią, zanim się w ogóle o tym dowiedział. I gdyby miał obstawiać jej wiek przed ujawnieniem go, z pewnością by go zaniżył. To pewnie zasługa tej wieczornej pielęgnacji, że nie widać zmarszczek!
Poczuł przyjemne mrowienie z tyłu pleców, gdy podkreśliła, że tylko ona może go dotykać. I tak jak normalnie Garrett rzuciłby coś aroganckiego, próbując ją wyprowadzić z tej myśli, tak teraz tego nie zrobił. Dlaczego? Bo bardzo podobała mu się myśl, że mógłby być tylko jej. Choćby w tym ograniczonym środowisku jakim jest ich kamienica.
- To brzmi jeszcze bardziej terytorialnie - zauważył z rozbawieniem, a następnie uśmiechnął się tajemniczo. - Mam udawać, że mi się to nie podoba? - zachichotał. - Czy może zasugerować, żebyś rozważyła oznaczenie swojego terenu także wobec pozostałych sąsiadek z reszty kamienic na naszym osiedlu? - zaśmiał się cicho.
Gdy temat zmienił się na jej powroty, Cage był już znacznie mniej flirciarsko-zabawowy, a bardziej zdecydowany.
- To dobrze się składa, bo ja mam wolne prawie codziennie - przyznał, posiłkując się jej stwierdzeniem i przekręcając je na swoją korzyść. I nie kłamał, bo przecież wszystko to, co robił wieczorami, mógł przenieść na inne godziny. Bycie bezrobotnym i rozpierdalanie rodzinnego majątku miało wiele plusów, jednym z nich był czas.
Słuchał jej dalej, gdy próbowała jakoś zanegować jego próby i grzecznie podziękować za propozycję, jednak sama Care chyba w to nie wierzyła do końca. Wystarczyło tylko jego spojrzenie, by brunetka wycofała się i coraz mocniej rozważała wspólne powroty po pracy. Miłe natomiast było to, że całowała teraz jego dłoń. Było to bardzo czułe i sam Garrett nie spodziewał się, jak bardzo oczekiwane przez niego w tej chwili.
- Pomyślmy - udał, że się zastanawia. - Jeśli będę cię odprowadzać do domu, to zmniejszamy ryzyko, że coś ci się stanie. A to oznacza z kolei, że moje szanse na całusy, przytulaski, głaskanko i zajebisty seks z cudowną sąsiadką wzrastają. To już samo w sobie brzmi jak profit, nie sądzisz? - pytanie retoryczne.
Chwycił szklankę z drinkiem i dopił go, po czym poprosił barmana o to samo.
- Poza tym, będę lepiej spać wiedząc, że jesteś bezpieczna - przyznał spokojnie, po czym uśmiechnął się kusząco. - Może nawet z tobą - poruszył brwiami, przedstawiając jej kolejny z pozytywów tego planu: biorąc pod uwagę ich chęć pogłębiania kontaktu, każdy taki wspólny powrót może skutkować tym, że Cage zamiast spać lepiej u siebie, będzie spać lepiej u niej.
Jego w sumie dynamika tej rozmowy wcale nie zaskakiwała. Być może dlatego, że samo pójście na randkę po kilku seksualnych maratonach ze sobą było już dostatecznym dowodem tego, że oboje chcieliby rozwijać tą znajomość. Poza tym, być może Garrett lepiej się odnajdywał w relacjach między płciami, bo przecież cały czas był w "trybie" randkowania, podczas gdy Care była już sama dłuższy czas.
Znów przeszły go ciarki, gdy tak zaakcentowała słowo "więcej". Działało to na jego wyobraźnię i nawet nie musiała dopowiadać potem niczego związanego z jej knajpą. Niemniej, kiedy nachyliła się i pocałowała go, a następnie uświadomiła, że będą sami, ex-koszykarz już myślał o tym, czy uda im się przetestować wszystkie blaty w kuchni oraz stoliki na sali.
Zamiast od razu jej jednak odpowiedzieć, tym razem to on się nachylił i ją pocałował. Wolną dłoń natomiast położył na jej biodrze, wsuwając ją delikatnie między materiał sukienki a krzesło, żeby chociaż palcami musnąć jej pośladek.
Gdy się odsunął, przygryzł delikatnie dolną wargę i znów spojrzał na ich ciągle splecione dłonie.
- Zaczynam się trochę rozpychać w tym twoim życiu - zauważył. - Jestem ciekaw, jak dużo masz tam dla mnie miejsca - dodał i z niewielkim zakłopotaniem obrócił głowę, gdy to barman wrócił z jego drinkiem i postawił go przy łokciu Garretta.
Dopiero po chwili spojrzał znów na Whitener.
- I ja też cię lubię, mała - bardzo. Chociaż to ostatnio słowo nie przeszło mu przez gardło. Jeszcze.

care whitener
35 y/o
For good luck!
168 cm
szef kuchni w george restaurant
Awatar użytkownika
marzycielka, właścicielka najpiękniejszego kundelka na świecie o imieniu pistachio, kucharka
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Musiała to wszystko zrozumieć w swoim tempie, co wcale nie oznaczało, że przy tym zamykała się na cokolwiek innego poza seksem. Zresztą, nie musieli tego definiować w żaden sposób, a po prostu pozwolić płynąć tej relacji w kierunku, w którym chcieli tylko oni. Jedyne, czego obawiała się Care, to to, że mogłaby zostać zraniona i zwyczajnie się przed tym wzbraniała.
- Przecież już to wiesz. Nie mogłeś po prostu powiedzieć, że to nie jest znaczące? - okej, pewnie miała tego świadomość, bo już na ten temat rozmawiali. Ale to nie było znaczące teraz, kiedy przyglądała mu się dwudziestokilkuletnia laska z długimi nogami, blond włosami do pasa i świetnymi cyckami. Care widziała to nawet z tej odległości. Westchnęła cicho i ponownie spojrzała na Garretta. Tak, czuła te igiełki poirytowania, kiedy ukradkiem zerkała na dziewczynę.
Zaśmiała się cicho. - Musisz mi to wybaczyć - wzruszyła niewinnie ramionami. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, kiedy go słuchała. Bo mimo ogólnego rozbawienia, brała jego słowa całkowicie poważnie. - Czyli chcesz powiedzieć, że moja zazdrość ci absolutnie nie przeszkadza, tak? - Przynajmniej wiedziała na co może sobie pozwolić i cholernie jej się to podobało. - W takim razie rozszerzam swoją ekspansję do East End - targowała się, nie przestając się uśmiechać.
- I chcesz to wolne marnować akurat na mnie? - upewniła się. Wolała zapytać o jeden raz za dużo niż żeby zeżarły ją wyrzuty sumienia, że zawraca mu głowę. Naprawdę nie była przekonana, że to dobry pomysł, ale chyba nie potrafiła powiedzieć mu nie. Nigdy nie była przesadnie asertywna, ale zależało jej na wspólnym spędzaniu czasu i może mogłaby się zgodzić, żeby czasami, kiedy opuszczała lokal o tych najpóźniejszych godzinach, odprowadzał ją do domu. Parsknęła cichym śmiechem na jego pokrętną logikę. Podobało jej się to. Wszystko, włącznie ze wspólnym spaniem. - Uwielbiam przy tobie zasypiać - wyznała cicho. Zdarzyło się to zaledwie kilka razy, ale to były jej ulubione noce, które spędzali razem. - To znaczy, że naprawdę nie nauczysz mnie kilku chwytów? - zapytała. Domyślała się, że raczej się to nie wydarzy. Garrett sprawiał wrażenie upartego, a Care nie chciała się z nim kłócić. To nie była sprawa życia i śmierci, nie było to istotne aż tak, żeby próbować postawić na swoim. Tak naprawdę, gdyby faktycznie zależało jej na nauce sztuk walki, pewnie zorganizowałaby sobie zajęcia z prawdziwym trenerem. Może faktycznie miał rację i to był tylko pretekst, by spędzić razem więcej czasu.
Uwielbiała jego pocałunki i przez cały ten czas pragnęła więcej. Graniczyło z cudem to, że jeszcze się na niego nie rzuciła, ale nadal przyświecała jej myśl, że są w miejscu publicznym, a i tak przez większość tego wieczoru migdalili się ze sobą. Dla niej to było całkiem normalne, na tym etapie ich znajomości, ale starała się myśleć też o innych, spędzających tutaj czas, ludziach. Ale nie powstrzymała naprawdę cichutkiego jęku, kiedy znów ją dotykał.
Czuła, że każde słowo, które właśnie tutaj padało było na wagę złota. Mieli za sobą kilka rozmów, ale nigdy aż tak znaczących. A Care usilnie nie chciała niczego zepsuć. Z powodu swojej niepewności i nie chodziło tutaj o jego intencje, chodziło o nią samą, bała się powiedzieć, coś, co mogłoby zepsuć dopiero raczkującą relację z Garrettem. Dlatego przyglądała mu się chwilę. - Jeśli pytasz o to, czy jest ktoś jeszcze, to z nikim się nie spotykam - powiedziała otwarcie. - Nie umiem grać w takie gierki i jeśli zajmujesz w moim życiu jakąś rolę, jakąkolwiek, to ty ją zajmujesz - dla niej nie miało znaczenia to, czy tylko się pieprzyli, czy chodzili na randki. Otwierała się dla niego, a nie dla kogoś innego. Nie potrafiła dzielić siebie na jakieś części, oddawać siebie na kilka frontów. Emocjonalnie trochę to robiła, bo przecież dotychczas żyła we wiecznym friendzone, ale zaczynała wierzyć, że przy Cage’u jest w stanie się z tego wydostać. Przy nim nie myślała o Aaronie przez pryzmat swojej idiotycznej miłości do niego. Właściwie, od kilku tygodni nie myślała o tym wcale i to było dziwnie pokrzepiające. Dziwnie, bo przecież przez lata upierała się, że to Aaron jest najważniejszym facetem w jej życiu, a teraz zaczynała myśleć, że może to była jakaś iluzja, przyzwyczajenie? Tak przywykła do tego uczucia, że może przegapiła moment, kiedy zwyczajnie się wypaliło? Nie poruszała z nim tej kwestii, bo przecież nie byli na etapie zakochania, a Care nie chciała Garretta wystraszyć. - Dlatego chcę, żebyś wypełniał moje życie na tyle, na ile ty tego chcesz - dokończyła, prawie. - I wiedz, że zmieścisz się w nim cały - tak, teraz zdecydowanie zakończyła. Rzecz jasna, chodziło o wszystko. O jego wady, zalety, przyzwyczajenia, problemy. Chciała, by czuł, że może z nią porozmawiać o wszystkim.

Garrett Cage
25 y/o
Welkom in Canada
185 cm
Bezrobotny Kopalnia diamentów w Nigerii
Awatar użytkownika
Pracuję u brata, a brat za robotą lata.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkisiema/eniu
typ narracjikebabowy
czas narracjiWojenny
postać
autor

Wiek dla Garretta nic nie znaczył, bo w pierwszej kolejności liczyła się dla niego sama znajomość. Wiedział, że różne rzeczy można otrzymać od młodszych, rówieśników, a także od starszych od siebie, przez co sztuczne ograniczanie się do czegokolwiek, było po prostu głupie. Zwłaszcza w przypadku takich różnic jak ta między nimi. Było to tylko 10 lat i nawet za dekadę czy dwie, dalej nie będzie ona aż tak istotna. Inaczej pewnie by to wyglądało, gdyby różniło ich lat 30 czy 40, ale wtedy bardzo prawdopodobne, że Garrett nie zwróciłby na nią uwagi. No chyba, że byłaby bardzo zadbaną kobietą w stylu Jennifer Lopez, wtedy mógłby coś tam przytentegocić.
- Mogłem, ale nie mogę ci ułatwiać za dużo - zaśmiał się cicho.
Kiedy rozmawiali na temat zazdrości, Cage nie dostrzegał w tym zbyt dużo niebezpieczeństwa. Nie traktował Care jako jakiejś psycholki, która będzie urządzać sceny zazdrości i zmieni jego życie w piekło, gdy tylko spojrzy na inną kobietę chociaż przez ułamek sekundy. Mógł się oczywiście mylić, bo przecież nie znali się aż tak dobrze, ale te kilka tygodni dość intensywnej relacji z nią wystarczyły, by wykreował się w jego głowie pewien obraz Whitener. I daleko w nim było do jebniętej zazdrośnicy.
- Powiedzmy, że twoja zazdrość, to prawie jak komplement dla mnie - uśmiechnął się lekko.
Może był to trochę naiwny tok myślenia, ale Cage naprawdę sądził, że odrobina zazdrości nie zaszkodzi. Obstawiał bowiem, że będzie ona miała dla niego bardzo przyjemną formę. Na przykład zamiast go zbesztać albo się obrazić, Care pocałuje go namiętniej. Albo złapie za pośladek. Albo wskoczy w jego objęcia i wsunie łapki pod koszulkę, wyraźnie zaznaczając, że Garrett należy do niej. Taka forma zazdrości była czymś, czego wręcz chłopak pożądał.
- Marnować? - powtórzył po niej, udając wzburzenie. Wiedział, że użycie tego słowa było niefortunne i nie o to jej chodziło. - Nie wiem, jak dosadniej mogę ci powiedzieć, że chcę cię odbierać z pracy, odprowadzać do domu i spać z tobą w jednym łóżku, ile się tylko da - wzruszył ramionami, mówiąc to tak lekkim tonem, jakby rozmawiali o pogodzie, a nie właśnie rzucił czymś bardzo intymnym, a jednocześnie tak bardzo pożądanym przez tą dwójkę.
Gdy przyznała, że lubi przy nim zasypiać, uniósł znów wolną dłoń i przejechał po jej włosach, zgarniając jeden kosmyk za ucho Care.
- Zanotowane - uśmiechnął się szczerze i przechylił lekko głowę. - Postaram się zostawać u ciebie na noc częściej - rzucił to z rozbawieniem w głosie, bo naprawdę brzmiało to jak coś prozaicznego, a nie oświadczenie, że częstotliwość ich wspólnego snu się zwiększy w najbliższym czasie.
- Tego nie powiedziałem - odpowiedział na jej kolejne pytanie. - Mogę ci co nieco pokazać, ale tylko jeśli weźmiesz to na poważnie - dodał. - Nie zabraniam ci podniecać się na widok spoconego mnie, ale rzucić się na mnie możesz dopiero po treningu, ok? - zachichotał cicho, stawiając w sumie jeden warunek: ma to być trening, a na czułości i seks będzie czas dopiero po nim. Istniało bowiem spore ryzyko, że przy całej tej otoczce, wysiłku, spoconych i wyrzeźbionych ciałach, pragnienie odezwie się samo. Dobrze było więc ustalić jakiś bezpiecznik zawczasu. Tylko czy ten na pewno zadziała?
Otwarcie się na Whitener nie było trudne, bo Garrett po pierwsze był bardzo świadomym rozmówcą, a po drugie, i co ważniejsze, nie czuł żadnego niebezpieczeństwa z jej strony. Wychodził z założenia, że Caroline go nie zrani, że nie zabawi się jego kosztem i że nie mówi tego wszystkiego tylko po to, by go wykorzystać. Owszem, istniała jakaś tam szansa, że to on jest bajerowany i trafił po prostu na babkę w średnim wieku, która potrzebuje sporo atencji. Ale nie sądził, by taka była rzeczywistość. Raczej po prostu spotkała się dwójka ludzi, która nadaje na tych samych falach i oczekuje tego samego: dobrej zabawy w łóżku, a i jak się okazało, również dobrego towarzystwa.
- Nie o to mi chodziło - pokiwał przecząco głową, bo tak naprawdę nie obchodziło go to, czy Care się z kimś spotyka. Nigdy nie zadeklarowali się sobie wyraźnie, więc nie miał prawa wymagać od niej wierności i skupienia się tylko na nim. Zwłaszcza, że on sam przecież randkował, chociażby z Maddaleną czy do niedawna jeszcze z Meadow, z którą nawet był przez jakiś czas.
Gdy natomiast usłyszał drugą część jej odpowiedzi, znów serce zabiło mu mocniej. Nie tylko dlatego, że wyznanie było intymne i łechtające ego. Ale również dlatego, że gdzieś tam w środku trochę tego pożądał. Choć sam wychodził w tym momencie na hipokrytę i nie potrafił skupić się wyłącznie na niej, tak od niej trochę tego oczekiwał względem siebie.
Nie odpowiedział więc w pierwszej chwili nic. Był zaskoczony taką otwartością Caroline, bo nie spodziewał się aż takich deklaracji z jej strony. Brzmiało to dość jednoznacznie i wskazywało, że sąsiadka nie tylko widzi w nim przygodny seks, ale też potencjał na coś znacznie bardziej poważnego. Będąc więc ukontentowany tym wszystkim oraz zadowolony z takiego rozwoju wydarzeń, nachylił się do twarzy Whitener i złożył na jej ustach pocałunek. Tym razem inny. Nie tak żarliwy i pełen pożądania. Delikatny, nieco przeciągnięty i przede wszystkim przekazujący inne emocje. Tak... Garrett zadurzył się w niej.
- Przyjemnie mi z pewną myślą - rzekł po oderwaniu się od jej warg. - Że ilekroć coś mówisz, mam ochotę cię całować. Dawno czegoś takiego nie czułem - kącik ust drgnął mu w uśmiechu, a wolna ręka zawędrowała na jej twarz, którą pogładził swoją dłonią. Czuł ciepło jej skóry, które było wywołane nie tylko alkoholem oraz gęstym powietrzem w barze, ale też rumieńcem i narastającym napięciem między nimi. On sam czuł się podobnie.
- To najlepsza randka, na której byłem - przyznał otwarcie i wcale nie kłamał. Przeważająca większość jego spotkań z kobietami ograniczała się do tego, że chciał je po prostu zerżnąć. Care też chciał i wiedział, że to zrobi. Ale jeszcze lepsze było to, że rozmowa z nią była równie przyjemna, co jej podskoki na nim, gdy go ujeżdżała.

care whitener
35 y/o
For good luck!
168 cm
szef kuchni w george restaurant
Awatar użytkownika
marzycielka, właścicielka najpiękniejszego kundelka na świecie o imieniu pistachio, kucharka
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zazdrość nie zawsze musiała mieć negatywny wydźwięk. Zazdrość Care faktycznie była bezpieczna, bo nie była w żaden sposób ograniczająca go. To, co mówiła i to co czuła musiała rozpracować sobie sama. Tym bardziej, że w ich przypadku mogłaby się tylko nasilać. Gdyby Garrett należał do niej, wtedy ta zazdrość może miałaby jakikolwiek sens, ale w momencie, kiedy mógł robić co tylko chciał, to na dłuższą metę mogła być wyłącznie frustrująca.
- Dopiero teraz powiedziałeś to dosadnie. Chcesz. Wcześniej mówiłeś, ze musisz. - To była subtelna, aczkolwiek bardzo istotna różnica. - Więc skoro chcesz, to w porządku. Ale jeśli nie będziesz już chciał, to po prostu mi to powiedz, dobrze? - spytała łagodnie, bo Care nie należała do tych kobiet, które robiłyby sceny. Ba, ona chyba w żadnym aspekcie nie zachowywała się jak typowa baba rodem z dowcipów (choć pewnie zdarzały się równie takie egzemplarze zupełnie na poważnie). Nie oczekiwała od niego, że będzie się czegokolwiek domyślał, bo sama również nie lubiła tego robić. Nie oczekiwała właściwie niczego ponad to, co sam chciał jej dać. To i tak było bardzo dużo, tym bardziej, że jeszcze do niedawna, nie miała tak naprawdę nic. To było niesamowicie szokujące, bo tak naprawdę, szła na tę randkę z myślą, że po prostu będą się świetnie bawić, bez poruszania żadnych poważnych tematów. A to były, wbrew pozorom, bardzo poważne tematy. Jego troska była dla niej sygnałem, że faktycznie nie jest mu obojętna nie tylko pod względem cielesnym. Wspólne zasypianie również wydawało jej się szalenie intymne. To oznaczało, że wnikał w jej życie naprawdę mocno.
- Jestem całkowicie poważna - nie była. Ale to nie miało teraz znaczenia, bo wtedy, kiedy mógłby jej udzielić lekcji, wtedy faktycznie stawiała na realną naukę. - Jesteś pewien, że nie zastawiasz pułapki sam na siebie? - upewniła się. Teraz już nie mogła powstrzymać swojego rozbawienia. Była przekonana niemalże na dziewięćdziesiąt dziewięć procent, że Garrett pożałuje swoich słów, kiedy zobaczy Care w legginsach opinających jej pośladki. Ale nie zamierzała teraz zdradzać swojej broni. Po prostu pokiwała głową. - W porządku - odpowiedziała. Teraz jej niewinność była jedynie pozorna.
Ale ta ogólna nie. Care nie miała złych intencji. To była kwestia zabawy, na początku i nadal, ale na pewno nie jego uczuciami. Nie miała w zwyczaju ranić ludzi, nie pozwoliłaby na to jej wrażliwość i empatia. Ba, Whitener nie miała w swojej naturze mścić się, kiedy to ona byłaby tą zranioną stroną. Jednocześnie, wierzyła też, że Garrett nie mógłby być kimś, kto chciałby ją skrzywdzić. Bała się tego, że mogłoby się to wydarzyć, ale nie z jego przyczyny. Bardziej dlatego, że to ona mogłaby sobie wyobrazić zbyt wiele, uwierzyć w coś, czego między nimi nie było.
- No… trudno - wzruszyła ramionami. - Tak po prostu jest. - Nie musiał odwdzięczać się tym samym. To były jej decyzje i nie oczekiwała, a raczej nie mogła oczekiwać, że Garrett porzuci swoje dotychczasowe życie dla niej. To była pierwsza randka, a Care otrzymała dzisiaj więcej niż w ogóle mogłaby pragnąć, dlatego nie żądała więcej niż mógłby jej dać. Przynajmniej na razie. Chciała wiedzieć, w którym kierunku się to potoczy, była ciekawa rozwoju ich relacji, a stawianie sobie jakichkolwiek zasad teraz było po prostu głupie. Chciała, żeby cokolwiek miałoby się między nimi więcej wydarzyć, żeby zadziało się w swoim tempie, bez narzucania czegokolwiek. Nie zmieniało to jednak faktu, że bardzo się przed nim otworzyła. Zastanawiała się czy nie za bardzo. Pozwoliła swojemu sercu wypowiedzieć się za rozum, gubiąc gdzieś ten zdrowy rozsądek, którym kierowała się w większości sytuacji. Zastanawiała się, czy nie pożałuje tego, ale słowa już padły, a Care nie mogła ich cofnąć. Nawet nie chciała. Ale mimo to, poczuła jakiś dziwny strach. Ukoił go pocałunek. Zupełnie inny niż wszystkie dotychczasowe. Przymknęła na chwilę powieki, całkowicie się temu oddając.
W pierwszej chwili miała ochotę rzucić kolejnym idiotycznym żartem, ale po prostu zamknęła usta. Wiedziała, że w tym momencie byłoby to po prostu nie na miejscu. Dlatego nie powiedziała nic. Po prostu wpatrywała się w niego, policzek wtulając automatycznie w jego dłoń. To również było przyjemne - ta cisza między nimi i to, że mogła po prostu się w niego wpatrywać i cieszyć się jego delikatnym dotykiem.
- Wiesz, że dla mnie też? - mówiąc to, uświadomiła sobie, że mówi prawdę. Jeszcze nie była na takiej randce, która poruszyłaby w niej aż tyle strun. Bywała na wielu randkach, choćby z mężem, ale miały one zupełnie inny charakter. Przyjaźnili się i choć sypiali ze sobą, to nie mogła tego porównać z żarem, który pojawił się między nią i Garrettem. W innych związkach nie była, inne randki nie wywarły na niej aż takiego wrażenia. - Możemy ją przenieść w inne miejsce - zaproponowała. Miała dość tego, że mimo wszystko, musiała wzbraniać się przed dotykaniem go. Te krótkie pocałunki, którymi się dzielili były dla niej niewystarczające. Już nie. Chciała móc się do niego przytulić, chciała robić z nim też różne inne rzeczy na osobności.

Garrett Cage
25 y/o
Welkom in Canada
185 cm
Bezrobotny Kopalnia diamentów w Nigerii
Awatar użytkownika
Pracuję u brata, a brat za robotą lata.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkisiema/eniu
typ narracjikebabowy
czas narracjiWojenny
postać
autor

Cage założył, że jego zachowanie wystarczy, by przekazać jej jednoznacznie swoją chęć odbierania jej z pracy. Kiedy jednak przedstawiła to w trochę inny sposób, przeanalizował raz jeszcze swoje słowa i przytaknął, bo faktycznie Care mogła to potraktować dwojako. Na szczęście wszystko szybko zostało sprostowane i jego intencje brunetka już znała: chciał po nią przychodzić i z nią wracać, bo poza oczywistą oczywistością, że we dwójkę raźniej i bezpieczniej, to dochodził jeszcze szereg innych profitów, które pojawiały się w momencie, gdy spędzali ze sobą czas.
- Powiem - odparł spokojnie i uśmiechnął się, choć tak na dobrą sprawę musiałoby się stać coś bardzo złego, by układ z powrotem do domu razem się skończył.
Garrett w tym momencie był na takim etapie swojego życia, że potrzebował jakiegoś zajęcia. Nie chciał iść do gównopracy, byleby tylko robić, więc szukał aktywności w innych miejscach: boisko, parkiet, siłownia, klub bokserski, w którym trenował MMA - wszystko to było właśnie efektem tej chęci zrobienia czegokolwiek ze sobą. I teraz właśnie doszły jeszcze wspólne powroty z Whitener.
Brunet wzruszył lekko ramionami.
- Pewien? Nie. Ale zaryzykuję - poruszył wymownie brwiami rozbawiony, zdając sobie sprawę, że w przypadku ich treningu pojawi się znacznie więcej sposobów i chęci do przeszkadzania sobie, niż oboje chcieliby to przyznać. Cage, choć nie można było mu odmówić ambicji, zaparcia i chęci doskonalenia się, z pewnością ulegnie jej seksapilowi raz jeszcze i gdy tylko zobaczy ją w wydaniu sportowym z uwydatnionymi pośladkami... no będą ciężary, delikatnie mówiąc.
Były koszykarz sam był trochę zaskoczony swoimi deklaracjami, ale w tym momencie nie obiecywał jej przecież miłości aż po grób i oddania. Potwierdził tylko, że jest nią zainteresowany, że nie przeszkadza mu jej zazdrość, że będzie ją odbierać z pracy i że nie rości sobie żadnych praw do niej. I chociaż zewnętrznie pokazywał sporo luzu, tak gdzieś tam w środku trochę ciążyła mu myśl, że Whitener mogłaby spotykać się jeszcze z kimś innym.
Wszystko jednak odchodziło na bok, gdy skupiał się w pełni na niej. Uwielbiał ją dotykać, całować, patrzeć na nią i chłonąć jej zapach. To było coś, czego już dawno nie uświadczył przy żadnej kobiecie. Przyciągała go, a jednocześnie wykazywała się ogromną wyrozumiałością oraz przede wszystkim cierpliwością. Nie wymagała bowiem od niego niczego, czego nie mógłby jej w tym momencie dać. Brała to, co Garrett jej oferował i była wdzięczna za wszystko. Ten brak roszczeniowości był więc bardzo istotną cechą, która przekonywała go do sąsiadki coraz mocniej.
Uśmiechnął się na jej kolejną propozycję, bo dla niego ta randka była tylko pretekstem do dalszej części wspólnego wieczora. Oczywiście bawił się w jej towarzystwie wybornie i z chęcią spotkanie powtórzy, ale skłamałby, gdyby stwierdził, że wybrałby randkę kosztem kolejnych godzin seksu z Caroline. Gdy więc sama zaproponowała, by przenieść się gdzieś indziej, Garrett nie miał zamiaru oponować.
- Pytanie gdzie? - rzucił, ale nim dał jej przestrzeń na odpowiedź, dopowiedział jeszcze: - Mogę cię wziąć choćby w toalecie - zachichotał lekko, ale po jej spojrzeniu domyślał się, że choć było to w pewien sposób ekscytujące, to jednak nie tego Whitener oczekiwała. - Ale myślę, że lepszym pomysłem będzie przećwiczenie wspólnego powrotu - poruszył sugestywnie brwiami i nachylił się, by ją pocałować. - To tak na początek - uśmiechnął się słodko i spojrzał na brunetkę. Jest spora szansa, że właśnie w ten sposób będzie się z nią witać, gdy będzie czekać na zewnątrz przy swoim samochodzie na nią.
Dopił drinka i zsunął się z krzesła, a następnie poprosił barmana o rachunek, który od razu uregulował, nie wdając się w dyskusje z Caroline o jakimś podziale kwoty. Garrett spojrzał tylko na nią i uśmiechnął się uroczo, a zarazem szyderczo.
- Za jakieś pół godziny będziesz mieć szansę pokryć swoją część - zachichotał cicho i nie tylko pocałował ją rozbawiony, ale też korzystając z okazji, że w końcu zeszła z krzesełka barowego, ścisnął ją mocno za pośladek. Było to tak ostentacyjne i bezczelne, że wywołało nawet niewielkie zgorszenie wśród niektórych klientów, którzy byli tego świadkami. W dodatku, gdy jego wzrok spotkał się ze spojrzeniem tej dziewczyny, która jeszcze kilka chwil wcześniej pożerała go wzrokiem, Cage tylko przechylił lekko głowę i pomasował pośladek sąsiadki, oznajmiając tym samym, że to ją dziś wybiera. I w każdy inny wieczór także.
- Skoczę tylko do toalety i możemy ruszać. Zamów ubera - zaproponował, po czym nie czekając na nią obrócił się na pięcie i poszedł za potrzebą.
Kiedy wrócił, nie mógł się powstrzymać od tego, by nie pocałować Care na przywitanie po tych kilku minutach rozłąki.
- Stęskniłem się - rzucił lekkim tonem i pogładził ją po biodrze, by zaraz objąć ją w talii i ruszyć do wyjścia. Potrzebował bowiem nie tylko wdechu świeżego powietrza, ale też więcej przestrzeni, bo w barze zaczynało się robić ciasno.
Gdy tylko znaleźli się już przed lokalem, Garrett objął Whitener jeszcze mocniej i przyciągnął do siebie.
- Za ile ma być? - spytał, a gdy pokazała mu przewidywany czas dotarcia kierowcy, Cage uśmiechnął się od ucha do ucha. - To znaczy, że mam plus-minus jakieś 5 minut całowania cię i obmacywania. Nie traćmy czasu - zaśmiał się cicho i znów nachylił, by ją namiętnie pocałować. Jego ręce zaś natychmiast spoczęły na jej pośladkach, które ścisnął mocno, przypominając sobie raz jeszcze ich kształt i jędrność. Średnio też dbał o to, że mimo wieczorowej pory, mijało ich kilku przechodniów, inni zaś dyskretnie obserwowali, jak pożerają się niemal na środku chodnika.

care whitener
35 y/o
For good luck!
168 cm
szef kuchni w george restaurant
Awatar użytkownika
marzycielka, właścicielka najpiękniejszego kundelka na świecie o imieniu pistachio, kucharka
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Gdyby łączyła ich bardziej poważna relacja, nie rozkładałaby każdego jego słowa na czynniki pierwsze. Nie musiałaby tego robić, pewnie miałaby odwagę, żeby poprosić go o odprowadzanie do domu. Teraz jej nie miała, bo cały czas uczyła się jego osoby. Cały czas był dla niej zagadką, którą chciała i chętnie rozwiązywała. Punkt po punkcie. Jasna komunikacja była kluczem w rozwijającej się relacji i Care tego od niego oczekiwała. Sama pewnie czasami zatajała niektóre aspekty, żeby nie odkryć siebie czy swoich emocji, ale to była ochrona. Musiała o siebie zadbać. Nie była już tą dwudziestokilkuletnią dziewczyną, która nie zwracała uwagi na nic, podejmowała wyłącznie idiotyczne decyzje i kierowała się głównie uczuciami. Była dojrzalsza i gotowa na wiele, ale znacznie więcej też analizowała.
Parsknęła śmiechem. Kiedy wygłosił swoje zasady, Care zdała sobie sprawę, że wcale nie jest przekonana co do ich spełnienia. Znając ich… zamiłowanie do swoich ciał, spodziewała się, że nie wytrzymają zbyt długo na macie. Jeśli chcieli być na niej profesjonalistami, to zakładała, że ich trening potrwa maksymalnie kwadrans. Ale przecież nie można się poddawać, prawda? Liczyła, jednak na silną wolę Garretta, bo widząc go w takim wydanie, nie spodziewała się po sobie, żeby wytrzyma z rękami przy sobie zbyt długo.
Od tego wszystko się zaczynało. Od chęci wspólnego spędzania czasu, dobra, może u nich od innych, ciekawszych zajęć, ale idąc po nitce do kłębka, dotarli już do tej konkluzji, że chcą przebywać w swoim towarzystwie również w inny sposób. Dla Care to była w jakiś sposób droga do głębszej relacji. Przecież czuła się w jego towarzystwie najlepiej na świecie. Był zabawny, ale i romantyczny, namiętny i pociągający. Każdy z aspektów, który się dzisiaj wydarzył – ich rozmowa o zazdrości, jego propozycja odprowadzania jej do domu czy nawet jego pierwsze zdanie, że nie musi szukać pretekstu, by móc się z nim spotykać, wystarczy chęć, sugerowało jej, że to nie zmierzało ku końcowi. Wręcz przeciwnie, to był dopiero początek.
- Wolałabym móc tu jeszcze wrócić – zaśmiała się cicho. Gdyby zostali przyłapani w toalecie, pewnie nie miałaby już tej szansy. – Całkiem przyjemne miejsce i jeszcze milszy barman – stwierdziła pół-poważnie, pół-nie. Chciała odrobinę podenerwować swojego towarzysza, bo przez znaczną część ich randki to ona była poirytowana natrętnymi spojrzeniami kobiety spod okna.
Skinęła głową, bo pomysł z powrotem do domu bardzo jej się spodobał. Właśnie tego od niego oczekiwała. Przysunęła się bliżej, by móc odwzajemnić pocałunek. – Tak będzie już zawsze? – upewniła się, kąciki ust podnosząc ku górze. Mogła się domyśleć wcześniej, że to będzie podobnie wyglądać, wtedy na pewno mniej oponowałaby przed tym, żeby ją odbierał. Choć nie ukrywajmy, wcale nie chciała tego robić. Podobał jej się ten pomysł i bardzo dużo dla niej znaczył.
Zeskoczyła sprytnie ze stołka barowego, a kiedy Garrett uregulował ich rachunek, pocałowała go szybko w policzek, chcąc w ten sposób podziękować. Nie zamierzała się z nim kłócić, bo to była randka, mógł za nią zapłacić, a ona zrobi to po prostu kolejnym razem albo odwdzięczy mu się w inny sposób. Jak widać, Garrett albo potrafił czytać w myślach, albo miał ten sam pomysł, bo wyartykułował go na głos. Nic na to nie odpowiedziała. Pozwoliła mu pocałować się po raz kolejny. Ewidentnie robiło się między nimi goręcej niż przez całą ich randkę, bo częstotliwość pocałunków wzrosła, tak samo jak dotyku. Care chciała się z tym wstrzymać do czasu aż będą sami, bo nie potrzebowała atencji innych ludzi ani tym bardziej ich komentarzy.
Wyjęła telefon ze swojej torebki i zamówiła im transport do domu. Zanim przyszedł, poprawiła też czerwoną pomadką lekko swoje usta, co chyba nie miało najmniejszego sensu, bo wargi Garretta ponownie wylądowały na tych jej, gdy tylko wrócił z toalety. Nie mogła powstrzymać cichego chichotu. – Chodźmy – odpowiedziała. Odebrała od portiera swój cienki płaszcz, bo już nie było tak ciepło jakby chcieli. Na zewnątrz, bo Care nadal czuła, że jej policzki płoną. Trochę z ogólnego gorąca panującego w barze, trochę z powodu wypitego alkoholu, a trochę z tego nienasyconego pragnienia, które czuła na widok Cage’a.
Znowu parsknęła śmiechem i przytuliła się do niego, dłonie splatając na jego karku. Im intensywniejszy stawał się pocałunek, tym Care jeszcze bardziej rozpływała się w jego ramionach. W końcu, nie mogąc powstrzymać nagromadzonych emocji, przesunęła ręce na dół jego pleców, by umieścić je pod koszulką. Uwielbiała jego ciało, dotyk miękkiej skóry.
Czułości przerwał im dźwięk klaksonu. Care zajęła miejsce jako pierwsza, podała adres, a kiedy Garrett wcisnął się na siedzenie obok niej, pochyliła się, by pocałować go gdzieś w okolicy jabłka Adama. Nie przejmowała się tym, czy zostawi na jego szyi jakiś ślad. Ustalili już, że była z jego powodu zazdrosna.

Garrett Cage
25 y/o
Welkom in Canada
185 cm
Bezrobotny Kopalnia diamentów w Nigerii
Awatar użytkownika
Pracuję u brata, a brat za robotą lata.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkisiema/eniu
typ narracjikebabowy
czas narracjiWojenny
postać
autor

Swoboda z jaką Garrett podchodził do relacji z Care była dla niego czymś naturalnym, bo to już był taki typ człowieka. Fokusował się tylko na jednej, konkretnej rzeczy - koszykówce, a wszystko inne pozostawiał samopas. Nie przejmował się swoimi finansami, przyszłością, relacjami i brakiem stabilności, bo po prawdzie nawet nie miał mu kto tych rzeczy wytykać. Chociaż miał mnóstwo znajomych czy partnerek, to tak naprawdę był sam, bo rodzice nie żyli, a wszyscy ci, którzy tak chętnie korzystali z roztaczanego przez niego blasku podczas kariery, zniknęli, kiedy tylko Cage popadł w dołek po kolejnej kontuzji. Może był to jakiś mechanizm obronny, by nie przeżywać jeszcze odrzucenia? Bardzo możliwe.
Nie zamierzał jednak skupiać się w żadnym stopniu na motywacji swojego działania, bo w tym momencie liczyła się dla niego tylko Care. Zauważył, że bardzo poprawiał mu się nastrój, gdy ją całował, gdy uśmiechała się do niego lub okazywała mu czułość w jakiś sposób. Dość szybko z wnerwiającej sąsiadki stała się kobietą, dla której można było stracić głowę. I wcale mu to nie przeszkadzało, bo jeśli zmiana dynamiki miała skutkować tym, że będą się regularnie pieprzyć, a w określonych sytuacjach nawet bawić w parę czy zalążek związku, to czemu miałby oponować?
- No dobrze - zachichotał cicho, bo sam też nie wziął na poważnie swojej propozycji seksu w barowej toalecie. Co prawda jakieś tam szanse na to były, wszak Whitener nie powiedziała definitywnego "nie", ale podała mu dość znaczący argument, który pod płaszczem rozbawienia krył w sobie dużo sensu i konkretów. Zatem jak na wzorowego neighbour with benefits przystało, ograniczył się tylko do rozbierania jej wzrokiem, a nie dłońmi w kiblu. Choć trzeba było przyznać, że i tak nie potrafił trzymać łap przy sobie, bo przecież musiał zaznaczać swój teren i pokazywać wszystkim wokół: od jej adoratorów, po swoje fanki, że jej tyłek należy do niego i jego tyłek należy do niej. Przynajmniej dzisiaj.
Na jej pytanie o to, czy tak będzie już zawsze, uśmiechnął się lekko.
- To zależy - zaczął. - Jak dalej będziesz tak zajebista, to tak - przytaknął. - Ale jeśli wrócisz do bycia wredną tetryczką, to... - krótka pauza. - ... chyba zacznę ci zatykać usta w ten sposób, żebyś mnie nie denerwowała - zaśmiał się głośniej, wyobrażając sobie sytuację, w której Care zamierza opieprzyć za coś Garretta, a on zamiast spuścić głowę i posypać ją popiołem, wpija się w jej usta nagle i ją całuje. I tak jakieś 50 razy dziennie. W te słabsze dni.
Będąc już na zewnątrz, skorzystali z chwili dla siebie i całowali się oraz dotykali w najlepsze. Cage'owi nie przeszkadzało to, że dłonie Whitener już szukały jego skóry, bo wręcz domagał się tego. Trzymanie się za ręce w barze, gładzenie po policzkach czy ciągłe pocałunki były fajne, ale reszta ciała również zasługiwała na trochę atencji i dał temu wyraz cichemu westchnieniu, które pojawiło się wraz z poczuciem jej rąk na dole jego pleców.
Musieli zaprzestać dobierania się do siebie, ponieważ z rytmu wybił ich dźwięk klaksonu. Garrettowi jednak nie przeszkodziło to jeszcze na przeciągnięcie pocałunku oraz w klepnięciu Care w pośladek, jakby chciał zaznaczyć również bogu ducha winnemu kierowcy, że brunetka należy tylko do Cage. To tak a propos zazdrości i w ogóle.
Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description


przejście do mieszkania Care -> viewforum.php?f=626

care whitener
ODPOWIEDZ

Wróć do „Spirit of York Distillery Co.”