Dziewczyna nie zdawała sobie z tego jeszcze sprawy, ale jej metody były skuteczne, nawet bardzo. Kaiden usilnie starał się utrzymać ich relację w formie czysto biznesowej, ale robiło się to coraz trudniejsze. Początkowo była
jedynie niczym wichura, która bez większego uprzedzenia zburzyła jego spokojne życie, wyracając je do góry nogami. Z biegiem czasu stała się kimś, kto mimowolnie ściągał na siebie jego uwagę. Zarówno na treningu jak i poza nim. Rozmowy na temat kolejnych ruchów przechodziły na pytanie o to, jak minął dzień. Uwagi na temat kolejnych kroków przeobrażały się w pytanie, gdzie chce zjeść tym razem. Kaiden nie był tego świadomy, ale z każdym kolejnym dniem Yeon stawała się dla niego coraz bardziej bliska, zdecydowanie przekraczając przy tym relację nauczyciela i uczennicy. Wciąż nie były to uczucia romantyczne, ale gdyby się nad tym zastanowił, zapewne mógłby ją nazwać przyjaciółką. Wyjątkowo ładną, uroczą i nad wyraz ciężką do zniesienia. Taką, o której myślał na chwilę przed zaśnięciem i zaraz po przebudzeniu. Oczywiście wszystko to było teorią, bo najpierw musiałby przyznać przed samym sobą, że nie potrafi utrzymać tej znajomości w ramach profesjonalnej współpracy. No i jeszcze zrozumieć, że nie jest już dla niego zwykłą dziewczyną.
Początkowo w dniu dzisiejszym miał mieć kilkoro podopiecznych, ale ostatecznie odwołał wszystkich poza nią. Nie był tym w pełni zachwycony, ale terminy coraz bardziej ich goniły, a dziewczyna nalegała, że potrzebuje więcej czasu. Do głowy mu nie przyszło, że tym nad czym chce pracować nie był kolejne kroki, a ich tworząca się wciąż relacja.
—
Potwarzamy, ponieważ w ten sposób naprawiamy błędy — rzucił w odpowiedzi, cytując te słowa niczym regułkę, którą tak w zasadzie była. Wiedział, że Yeon nie lubi przesadnej powtarzalności, ale czasem po prostu nie mogli od tego uciec. —
Naprawdę dobrze sobie radzisz. Potrzebujemy jeszcze po prostu trochę praktyki. Nawet troszkę. Kilka... góra kilkanaście powtórzeń i przejdziemy dalej, dobra? — dodał jeszcze i chociaż w pierwszym odruchu się do niej uśmiechnął, tak zbladł gdy zarzuciła swoją sugestię, która była... niecodzienna? Niecodzienna, a jednocześnie całkiem sensowna. Bo chociaż w pierwszym odruchu szarpnięcie jej brzmiało jak coś dziwnego, tak w sumie nie było to złym pomysłem. Zwłaszcza, jeśli mogło by jej pomóc.
—
Mam tylko nadzieję, że nie zrobisz sobie krzywdy — rzucił, po czym lekko się zbliżył i ułożył dłonie na jej przedramionach. Widać po nim było, że nieco się waha. Zapewne dlatego, że nie chciał jej zrobić krzywdy. Przez chwilę patrzył jej prosto w oczy, próbując przemóc się do tego ruchu.
Dlaczego zaczynał czuć się niekomfortowo? Może to fakt, że była tak blisko i mógł czuć jej perfumy? Może to fakt, że jej skóra była naprawdę gładka i miła w dotyku? Albo może to fakt, że ich twarze były naprawdę blisko siebie.
Ostatecznie się wstrzymał (stchórzy). Przynajmniej na ten moment. Puścił jej ramiona i lekko się odsunął, czując przy tym zażenowanie. Jego uszy zrobiły się przy tym nieco czerwone, ale starał się to zignorować.
Nie chciał też, żeby zauważyła to Yeon, także szybko przeszedł do kolejnego tematu, a mianowicie zachęcania jej do dalszej pracy. O dziwo zdecydowała się zgodzić. W pierwszej chwili nieco się zaskoczył, ale zaraz po tym zadziałał odruchowo. Chwycił za wysuniętą w swoją stronę dłoń i wydał z siebie głośny pisk. —
Bambi!!! Jestem Twoją największą fanką. Byłam na WSZYSTKICH koncertach. Nie mogę uwierzyć, że w końcu cię spotykam!! — wyrzucił z siebie nienaturalnie wysokim i podekscytowanym tonem głosu, robiąc przy tym wielkie oczy. Normalnie nie pozwoliłby sobie na taki brak profesjonalizmu, ale Yeon przecież nie była pierwszą lepszą osoba. Po prostu Kaiden nie zdawał sobie jeszcze sprawy z tego, że była kimś więcej.
Normalnie kierowałby się powagą i odpowiedzialnością, ale tym razem wygrała głupawka. Ona oraz towarzyszący jej śmiech, który wydobył się z jego gardła, gdy tylko skończył tę scenkę. Wciąż jednak nie puszczał jej dłoni. Wszystko przez to, że na tę krótką chwilę poczuł się... wolny? Spokojny? Opuścił go stres i chociaż na chwilę mógł być po prostu sobą. Właśnie dlatego oplótł jej dłoń swoimi, po czym bez uprzedzenia nią szarpnął. Dokładnie tak jak prosiła go przed chwilą. Pytanie tylko, czy dziewczyna była na to gotowa, a jeśli nie — jak skończy się ten występ kaskaderski.
Pomysł był dobry w jego głowie, ale nie przewidział, że absolutnie nieprzygotowana dziewczyna po prostu na niego poleci. W dosłownym tego słowa znaczeniu. Gdy w niego wleciała, zachwiał się lekko na nogach. Mimowolnie złapał ją w talii, próbując się nie wywrócić. Gdy tylko odzyskał równowagę, szybko ją puścił, czując jak uszy i kark robią się czerwone.
—
Ja... sorry. Chciałem cię szarpnąć jak prosiłaś. Ale z zaskoczenia, żebyś lepiej zapamiętała to uczucie. Ja... to było głupie, przepraszam — rzucił tylko cicho, odsuwając się na kilka kroków. Próbował dodać coś jeszcze, ale było mu głupio na tyle mocno, że po prostu tam stał, patrząc w podłogę.
Na szczęście Yeon postanowiła go uratować, odnosząc się do wyjścia do knajpy. W tej chwili wychodzenie na zewnątrz było ostatnim, czego chciał. Co, jeśli ktoś pomyśli, że są razem? Czemu w ogóle o tym myśli? Czemu podejrzewa, że ktoś może tak pomyśleć?
Jego głowa pełna była chaotycznych myśli, a uszy w kolorze ciemnej czerwieni.
—
Okey, możemy zamówić. I h-hej, nie krępuje. Po prostu... dobra. To ja pójdę. W sensie, wezmę telefon i zamówię. W tym czasie możesz się ogarnąć. Okey, pa. To jest, zaraz wracam — wyrzucił z siebie tempem karabinu maszynowego, po czym ruszył do torby, z której wyciągnął telefon i zaczął wykręcąc numer wspominanej wcześniej knajpy.
Seungyeon Han