26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Hunter zawsze miał gotową odpowiedź na każdą okazję, na wypadek gdyby druga osoba zareagowała inaczej, niż oczekiwał. Carlsona znał wystarczająco długo, a do tego sporo się o nim nasłuchał od jego brata, by wiedzieć, w które punkty uderzyć. Felix wciąż miał go za potwora, którym Hunter był w liceum. Teraz wystarczyło naopowiadać mu bajeczek, że wcale nie jest taki zły i że powinni spróbować się dogadać. Potem lekko go omota, sprawi, że sam zacznie go pragnąć, a na koniec wyrzuci jak zużytą zabawkę. Może powinien założyć się z Deanem, w jak krótkim czasie uda mu się tego dokonać?
– Wtedy byłem zaskoczony, że cię zobaczyłem, i odezwał się mój dawny ja. Teraz… chciałbym to naprawić. Wiesz, nie ma tu naszych znajomych ani twojego brata, który opowiadał nam o tobie różne rzeczy. Teraz jesteś tylko ty i ja. Chciałbym poznać cię na swój sposób i może jednak trochę się polubimy. Dasz mi szansę? – zapytał z miną niewiniątka. To akurat pasowało mu idealnie. Błękitne oczy i piękny uśmiech, który właśnie pojawił się na jego twarzy, robiły swoje. I jak tu mu nie ulec, kiedy tak słodko wyglądał? Felix mógł unikać jego spojrzenia, ale w którymś momencie i tak musiał na niego spojrzeć. W końcu niegrzecznie było ignorować rozmówcę.
– Dlaczego? Nie chcemy, żebyś odwoływał randki przeze mnie, prawda? Lepiej od razu powiedz mi, jakie masz plany, a może jednak ci odpuszczę i spotkamy się innego dnia – odparł, wzruszając ramionami. To oczywiste, że był ciekawy, czy Felix z kimś się spotykał. Niby partner nie ściana i zawsze można go przesunąć, ale na pewno łatwiej byłoby mu działać, gdyby przy Azjacie nie kręciła się żadna inna osoba. Do tego dochodziły jeszcze te wszystkie rozterki związane z tym, czy być wiernym, czy jednak pójść na całość. Zaraz by się zdenerwował, gdyby musiał słuchać takiego marudzenia. – Wiedzą, że czasem mówię coś chamskiego. Są do tego przyzwyczajeni i raczej nie rozpowiadamy plotek na swój temat – powiedział, zerkając, czy aby na pewno żaden z jego kolegów ich nie podsłuchuje. Tutaj byli tylko on i Felix, więc nie musiał się niczym martwić. Zresztą i tak nie miał powodów do obaw. Mógł powiedzieć mu wszystko, na co tylko miał ochotę, a tamci nie pisnęliby nawet słówkiem. Inaczej całe Toronto już dawno plotkowałoby o jego jednorazowych przygodach z fankami, co mogłoby nadszarpnąć jego reputację. Chociaż w tak młodym wieku chyba miał jeszcze prawo poszaleć, zanim zaczną oczekiwać od niego małżeństwa i dzieci?
Zaskoczyło go, że dłoń Felixa była tak delikatna w porównaniu z jego własną. Dużo trenował i ćwiczył na siłowni, więc jego dłonie, pomimo nakładania grubej warstwy kremu, wciąż były nieco szorstkie. Ale w sumie Felix większość czasu spędzał raczej przed komputerem, więc nic dziwnego, że jego skóra była tak delikatna w dotyku.
– Wypadek? Ile takich wypadków miałeś w swoim życiu? – zapytał, unosząc brew. Gdyby nie pragnął tak bardzo jego bliskości, już dawno by się od niego odsunął. Zamiast tego pozwolił, by Hunter obejmował go w pasie i mocniej przyciągał do siebie. Wyglądało to zupełnie jak scena z filmu, w której dwójka bohaterów właśnie miała się pocałować, ale oczywiście ktoś musiał im przerwać. Nie umknął mu również rumieniec na twarzy Azjaty.
– Już nie bądź taki nieśmiały. Zresztą wolę bardziej prywatne miejsca, gdzie koledzy z drużyny nas nie nakryją – powiedział, puszczając mu oczko, zanim sprowadził go z lodowiska na bezpieczniejszą powierzchnię. Tam przynajmniej nie powinien zrobić sobie krzywdy. Chyba. – Boisz się, że zaczną o nas gadać? – zapytał, posyłając mu zaczepne spojrzenie. Felix nawet nie zdawał sobie sprawy, jak wiele osób wzdychało do Huntera i ile z nich dałoby wiele, żeby znaleźć się teraz na jego miejscu. Zresztą perspektywa wcale nie brzmiała tak źle. Spotykanie się ze sławnym hokeistą było przecież zaszczytem i Felix powinien się z tego cieszyć.
– A wiesz, że na mnie są za duże, więc powinny być dla ciebie w sam raz? Czy nadal boisz się założyć coś, co należy do mnie, jakby miało cię czymś zarazić? – zapytał, wpychając mu spodnie w ręce. – Serio? Przyjechałeś tutaj, żeby teraz siedzieć w kawiarni i pić herbatkę? – prychnął, kręcąc głową. – Zaczynam rozumieć, dlaczego tak trudno wyciągnąć cię z domu – dodał, wzdychając. Jak można być tak nudną osobą? I na dodatek tak głupią? Bo jak herbata miała mu pomóc z przemoczonymi od lodu spodniami? Mogły oczywiście wyschnąć same, ale zajęłoby to sporo czasu, a do tego przez cały ten okres Felix musiałby znosić nieprzyjemne uczucie mokrego materiału przylegającego do skóry. Dlatego, nie zważając na jego protesty, chwycił go za rękę i pociągnął do szatni, która na szczęście była już pusta. Najwyraźniej musieli się minąć z jego kolegami z drużyny.
– Ściągaj te spodnie albo sam cię rozbiorę. Powieszę je na grzejniku i za parę minut będziesz miał je z powrotem. Akurat zdążysz wypić herbatę – powiedział, patrząc na niego wyczekująco. – No, dalej. Nie musisz się mnie wstydzić. Jesteśmy facetami, nie masz tam niczego, czego wcześniej bym nie widział. Nie mamy całego dnia, Felix – ponaglił go, zatrzymując wzrok na sekundę dłużej, niż było to konieczne, na jego kroczu. Nigdy nie słyszał od jego brata, żeby Felix był kobietą od pasa w dół, więc dlaczego czasami zachowywał się tak, jakby nią był?

Felix Carlson
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NATCHNIONA GĄSIENICZKA
190 cm
Analityk kryminalistyczny w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
I want you and your beautiful soul
You're the one I wanna chase
You're the one I wanna hold
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Nigdy nie miał aż takich problemów z komunikacją, żeby nie umieć powiedzieć, o co właściwie mu chodziło. Lubił rozmawiać nawet, jeśli wiele osób uważało, że nie miał do przekazania niczego konkretnego, żyjąc jedynie w wirtualnym świecie. Felix nie miał również przesadnych problemów z nawiązywaniem znajomości, głównie ze względu na lekki sposób bycia nakrapiany wygłupami oraz żartami, które miały rozśmieszyć i rozluźnić drugą stroną. Przy Robertsonie jednak zdawał się być zupełnie inny - mniej pewny siebie, dbając bardziej o dobór słów i jakby zdecydowanie spięty, jakby oczekując, że po raz kolejny, nawet po miłym słowie, spotka go ze strony hokeisty jakaś nieprzyjemność. To zdecydowanie była trauma i pewnie niejedna osoba by mu powiedziała, że powinien się od chłopaka trzymać jak najdalej, przy okazji udając się do psychologa, żeby to przepracować.
-Hunter, nie uwierzę w takie wyjaśnienia, więc może skończ robić ze mnie debila, co? Chociaż raz i wtedy może uznam, że faktycznie potrafisz być miły - powiedział z westchnieniem, zerkając na niego. Był niereformowalny. Przecież od razu było widać, że robił sobie z niego jaja, starając się sprzedać jakąś dziwną bajeczkę, która niby miała zmienić podejście Carlsona do jego osoby. I może faktycznie byłby w stanie w nią uwierzyć, ale aktualnie nadal miał przed oczami ten nieprzyjemny grymas, którym ostatnim razem Hunter go uraczył. Jasne, Felix był naiwny i prędzej czy później dało się go zmanipulować, ale w przypadku hokeisty było na to za wcześnie. - Poznać? Wcale nie chcesz mnie poznawać, tylko znowu się ze mnie nabijasz - rzucił tym razem z prychnięciem. Najgorsze w tym wszystkim było to, że nie było w jego głosie stanowczości i pewnego przekonania, że ma rację. Wszystko przez to łagodne spojrzenie i szeroki uśmiech, który wykwitł na ustach ciemnowłosego chłopaka. Cholera, jak można było tak dobrze grać?
-Po prostu mam pracę do zrobienia i program do napisania. i swoje sprawy na głowie, bo tak jakby mój świat nie kręci się wokół ciebie - wyrzucił z siebie ostatecznie, chociaż nie podejrzewał, żeby to przekonywało Huntera. Najgorsze, że przy okazji zdradził się z tym, że wcale randki nie miał, tym samym być może marnując szansę na dzisiejsze uwolnienie się do chłopaka. z drugiej strony podejrzewał, że i tak większą satysfakcję sprawiłoby Robertsonowi, gdyby przetrzymał Felixa na tyle długo, żeby się spóźnił na potencjalne spotkanie. - Świetnie, czyli jest tak jak z każdymi sportowcami. Mogą wszystko, a nie spotkają ich żadne konsekwencje - skrzywił się lekko. Pod tym względem chyba nigdy nic się nie zmieni, bo już w szkole to właśnie sportowcom uchodziły płazem wszelkie przewinienia, zamiatane pod dywan, jeśli tylko nie były realnym zagrożeniem dla czyjegoś życia.
Na jego kolejne słowa nie powiedział nic, nie chcąc mu się tłumaczyć, że podobne wypadki zdarzały mu się sporadycznie i wcale nie lądował na czyjejś klacie tak często, jak Hunter mógł zakładać. Wolał również przemilczeć to, że akurat ostatnim razem to Robertson leciał na Felixa, odbijając się od niego.
-Nie lubię zbędnych plotek, to wszystko. Poza tym doskonale wiem, że jako hokeista musisz mieć swój fan base, który później by mnie gnębił. Wystarczy mio takich ekscesów z twojej strony, nie potrzebuję rozwścieczonego tłumu pod swoim domem - odpowiedział. Ostatecznie, czego potrzebował to takie problemy. Jak niby miałby sobie poradzić z napalonymi niewiastami, które zaraz rzuciłyby się na analityka z pazurami? - A co niby mam jeszcze robić? Pomogłem ci z jedzeniem, posprzątałem lodowisko z krążków. Czego jeszcze ode mnie oczekujesz? - spojrzał na niego, ściskając w dłoni materiał spodni, które dostał. nadal nie chciał ich zakładać nawet, jeśli dupsko marzło mu coraz bardziej. Jego ubranie z całą pewnością nie było wodoodporne.
Zaskoczony stanowczością, z jaką ten pociągnął go do szatni, nawet nie miał czasu oponować, ani się wyrwać. Zaraz znalazł się w środku niemal wepchnięty do pomieszczenia, w którym pachniało hokeistami - i nie do końca był to przyjemny zapach, bo trochę dawało spoconymi ciałami.
Patrzył przez chwilę niepewnie na chłopaka, jakoś nie skacząc z radości, że musi się przed nim rozbierać, ale czy w tym wszystkim Robertson nie miał racji? Felix nie miał niczego, czego miałby się wstydzić, ani co musiałby ukrywać. Dlatego ostatecznie z westchnieniem pozbył się swojego dolnego ubrania, na chwilę zostając w samych bokserkach. I tu po raz kolejny spalił buraka, bo chociaż obaj mieli to samo, tak Hunter zdecydowanie nie powinien się tak sugestywnie wpatrywać w jego krocze, jeszcze z tym swoim uśmieszkiem! Serce Felixa zabiło szybciej, na co odwrócił się tyłem, pospiesznie wciągając na siebie podarowane spodnie, żeby przestać stać roznegliżowanym.
-Dobra to… możemy iść do tej kawiarni, nie? - wyrzucił z siebie, nadal stojąc tyłem do chłopaka, starając się w tym czasie opanować swoją chorą reakcję i pozbyć się rumieńca na buzi.

Hunter Robertson
26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Hunter byłby naprawdę pod wielkim wrażeniem, gdyby Felix umiał mu się przeciwstawić. Póki co widział po jego twarzy, jak ten miota się, żeby nie palnąć czegoś głupiego, co mogłoby jeszcze bardziej sprowokować hokeistę do dokuczania mu. Szkoda, bo Robertson naprawdę na to liczył. Chciał zobaczyć, że ten nerd z liceum dojrzał emocjonalnie na tyle, by nie być już ofiarą w tej relacji. Może będzie musiał naciskać na niego mocniej?
– Nie robię z Ciebie debila. Mam paść na kolana i błagać Cię o wybaczenie? – zapytał, będąc nawet skłonnym to zrobić, jeśli tylko miałoby zadziałać. Wiedział jednak, że i tak za parę dni Felix będzie jadł mu z ręki. Ludzie przecież się zmieniali, więc nawet sam Robertson mógł przez te wszystkie lata zmienić się nie do poznania. Nie mógł przecież bez końca bronić się przed zaakceptowaniem nowej rzeczywistości, w której Hunter próbował być jego przyjacielem. – Nie bądź tak negatywnie nastawiony do mnie, Carlson. Próbuję Cię poznać, bo wcześniej nie miałem takiej szansy. A jesteś całkiem uroczy, kiedy się tak denerwujesz – dodał, uśmiechając się delikatnie i lekko przekrzywiając głowę, by nadać swojej twarzy łagodniejszego wyrazu. No jak tu go nie polubić? Jak się nie zakochać, kiedy wpatrywał się w Felixa niczym szczeniak, który nie wiedział, co takiego zrobił źle? Chociaż w głowie miał z tego całkiem niezłą rozrywkę, zastanawiając się, jak długo potrwa to jego udawanie, że go nie lubi.
– Program do napisania? W sumie byłeś nerdem w liceum, więc czego innego można się po Tobie spodziewać – odparł, mrużąc oczy. Felix wyglądał właśnie na takiego, który całymi dniami siedział przed komputerem i albo grał, albo pisał jakieś programy. Kompletnie nie rozumiał, co takiego ciekawego w tym widzieli, że woleli unikać świata realnego, w którym czekały na nich o wiele ciekawsze rzeczy. – Niekoniecznie. W liceum obawiano się, że zszargamy opinię szkoły, więc lepiej było to ukrywać. Tutaj obserwuje nas zbyt wiele osób, żeby cokolwiek dało się utrzymać w tajemnicy. Jeśli coś odwalę, po prostu zostanę wyrzucony i pewnie zbanowany w każdej drużynie na całym świecie, więc muszę być grzeczny. Nie zrobiłem przecież nic złego – mruknął, przyglądając mu się. Aż tak bał się tego, co Hunter mógłby mu zrobić? Nie mógł go przecież bić ani popychać, zwłaszcza w takim miejscu. Każdy siniak na jego ciele pewnie zostałby uznany za ślad znęcania się. Na słowa też musiał uważać, bo nigdy nie wiadomo, kto akurat ich słuchał i czy gdzieś nie zostały ukryte dyktafony. Prasa próbowała różnych sztuczek, by dowiedzieć się, który ze sportowców był wplątany w jakiś zakazany romans, dlatego ich szatnia była intensywnie przeszukiwana raz w tygodniu. Mniejsze drużyny nie miały takich problemów, ale Hunter umiał dobrze się ukrywać.
– Nie martw się o moje fanki. Rozumieją, że nie wystarczy mnie dla wszystkich, a sam też spotykam się z tymi, których wybieram. Jeszcze nie widziałem tłumów pod czyimś domem tylko dlatego, że uśmiechnąłem się do jakiejś fanki – odparł, wzruszając ramionami. Co prawda zaliczył już sporą część swoich fanek, które czasem zbyt nachalnie dawały mu do zrozumienia, że chciałyby skorzystać z okazji i zaliczyć popularnego sportowca, ale żadna nie okazywała jeszcze zazdrości o kogokolwiek. Jeden numerek nie oznaczał przecież, że zaraz się w którejś zakocha. Zresztą nigdy niczego nikomu nie obiecywał, od razu podkreślając, że to jednorazowa sytuacja. – Mówiłem Ci, muszę gdzieś pojechać. Ale tym razem mogę Ci odpuścić, skoro tak bardzo chcesz się ze mną częściej widywać – stwierdził, uśmiechając się. Pewnie wymyśliłby jeszcze jakieś głupoty, w których Felix mógłby mu pomóc, ale po co trzymać go na siłę? I tak nie był jeszcze gotowy na dalsze kroki, które planował wobec niego Robertson.
Wpatrywał się w niego intensywnie, czekając, aż ten zdejmie przemoczone spodnie. Nie uważał za konieczne, by się odwracać, skoro i tak nie zmuszał go do całkowitej nagości. Ile razy widywali się w podobnych sytuacjach w szkolnej szatni? Widok drugiego mężczyzny w bieliźnie był dla niego czymś zupełnie normalnym.
Uśmiechnął się lubieżnie, kiedy Felix w końcu się rozebrał. Nawet nie zamierzał zaprzeczać, że w jego głowie pojawiło się kilka niecenzuralnych obrazów z ich dwójką w rolach głównych. Pewnie dlatego tak ostentacyjnie wpatrywał się w krocze Azjaty, który postanowił jeszcze bardziej go sprowokować, odwracając się do niego tyłem. Teraz Hunter miał o wiele lepszy widok na jego ciało, zwłaszcza kiedy Felix zakładał jego spodnie i musiał się przy tym lekko wypiąć w jego stronę. Jeśli tak wyglądał od tyłu w ubraniach, to aż strach pomyśleć, jak będzie wyglądał, kiedy Hunter w końcu się do niego dobierze. Zagryzł dolną wargę, zapisując sobie w pamięci obrazy, które wyobraził sobie chwilę wcześniej.
Widząc, że Felix nadal stoi do niego tyłem, uśmiechnął się łobuzersko. Podszedł bliżej, sięgając po mokre spodnie trzymane przez Azjatę, a drugą ręką objął go w pasie. Wychylił się, by sięgnąć ustami do jego ucha.
– Wolałbym zostać tutaj, ale skoro nalegasz – szepnął mu do ucha, po czym odsunął się, by powiesić spodnie Azjaty na grzejniku. Szybko pozbył się ochraniaczy, które miał na sobie podczas treningu, i wyprowadził Felixa z szatni, zabierając go do małej kawiarni znajdującej się w budynku. Zamówił im dwie duże herbaty pomarańczowe, które po chwili przyniesiono do ich stolika. – Czym się w ogóle zajmujesz? Masz ciężką pracę i musisz siedzieć po godzinach, czy możesz wychodzić, kiedy chcesz? – zapytał, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej. Skoro Felix miał być jego asystentem, Hunter musiał znać jego grafik.

Felix Carlson
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NATCHNIONA GĄSIENICZKA
190 cm
Analityk kryminalistyczny w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
I want you and your beautiful soul
You're the one I wanna chase
You're the one I wanna hold
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Te wszystkie miłe i stanowcze zapewnienia z jego strony sprawiały, że Felix zaczynał mieć sieczkę z mózgu. Starał się twardo uczepić wspomnień, które zakorzeniły się w jego głowie na temat Huntera, nie chcąc wychodzić na osobę, która z taką łatwością wierzy w wielkie zmiany drugiej strony, jednak z każdym kolejnym słowem chłopaka czuł, że gdzieś tam ta stanowczość, która narodziła się podczas ostatniego spotkania, opada dając miejsca bardziej ludzkiemu orduchowi - no bo co, jeśli on faktycznie się zmienił? Może nawet chociaż trochę żałował tego, co działo się w szkole? Tylko czy z drugiej strony Felix musiałby tu wtedy tkwić, spłacając jakiś chory dług? Przecież mogliby się dogadać w inny sposób, a jednak po raz kolejny Robertson chciał pokazać, że to właśnie on miał władzę. nie było mowy, aby Carlson mógł uwierzyć, że nagle stał się miły i potrzebował wybaczenia, z którego tak żartował. Dlatego ostatecznie prychnął jedynie na jego słowa, jedynie wzrok odwracając, jak nazwał go uroczym. Najpierw łamaga i niedojda, a teraz to? Zwariować można.
-Wiesz, ludzie muszą z czegoś żyć. Ja zawsze lubiłem komputery, więc nie widzę powodu, dla którego miałbym tego nie wykorzystać - wzruszył ramionami. wiele osób miało go za takiego, który się z domu nie rusza. I tak było. Może jeszcze nie kilka lat temu, kiedy aktywnie spędzał czas w górach, ale wypadek, który odcisnął się na jego psychice skutecznie wybił mu te rzeczy z głowy. - I ja mam uwierzyć, że tutaj nie kryjecie sobie tyłków? Jesteście drużyną i póki nie macie spięć to będziecie dla siebie jak bracia - odpowiedział. Hunter nie był pierwszą osobą w bliskim otoczeniu Felixa, która była sportowcem, a przez tych kilka lat Carlson zdążył się nasłuchać wiele opowieści, z których nie każda była zgodna z kodeksem moralnym.
-No i wspaniale, w takim razie może zostań przy tym, dobrze? Przy uśmiechaniu się do twoich fanek, a mnie w to wszystko po prostu nie mieszaj. Jestem tu na twoje życzenie i dlatego, że nie chcę późniejszych problemów, jak nie pomogę ci odkupić tej deskorolki - stwierdził. nie chciał żadnego zacieśniania więzi, poznawania się czy innych tego typu rzeczy, które robili znajomi spotykający się po latach. Jego życie było dobre po tym, jak Hunter zniknął z jego życia i analityk chciał, żeby tak pozostało. - Ty naprawdę musisz wszystko przekręcać na swoją stronę, prawda? wcale nie chcę, ale też nie mogę ci poświęcić całego swojego dnia wolnego. Gdzie znowu musisz jechać? - spytał, bo kto wie, może to była jakaś pierdoła, z którą szybko się uporają, dzięki czemu czas poświęcony chłopakowi znacznie się w przyszłości skróci.
Sytuacja w szatni była niebywale dziwna i sprawiła, że Felix zwyczajnie się zawstydził. Niby nie miał niczego przeciwko takiemu przebieraniu się, bo w towarzystwie swoich przyjaciół paradował często w samej bieliźnie, ale nikt do tej pory nie wpatrywał się w niego z intensywnością niemal krzyczącą, że chce go przelecieć. Może w innych okolicznościach by mu to schlebiało, ale cholera, tu chodziło o Robertsona.
Rad z tego, że nie widział wzroku chłopaka na jego wypiętym tyłku, ostatecznie się wyprostował, czując trochę lepiej, że ma na sobie więcej materiału. Do czasu, bo po raz kolejny Hunter postanowił nie tylko zakłócić jego przestrzeń osobistą, ale również ponownie go speszyć, obejmując ręką w pasie i stając niemal przyciskając swoje ciało do jego. Serce Felixa, wbrew wszystkiemu, wywróciło koziołka, bijąc tak szybko, jakby jakiś maraton właśnie biegło.
-Tu nie ma nic do roboty. Poza tym to szatnia zawodników, nie powinienem tutaj być - powiedział, przełykając ślinę. Tyle dobrego, że mu się głos nie trząsł.
Odetchnął, kiedy znaleźli się w bardziej zatłoczonym miejscu, jakim była kawiarenka. Wielu rodziców właśnie tutaj czekało na swoje pociechy, które miały zajęcia na lodzie.
-Pracuję w laboratorium kryminalistycznym. Tak, tak, zaraz znowu mi powiesz, że to nerdowskie, ale co z tego? Ja tam lubię swoją pracę. A poza tym jestem konsultantem technologicznym policji i programistą jak trzeba. I nie mogę wychodzić kiedy chcę, mam ustalone godziny, czasem zostając po godzinach - odpowiedział, zaskoczony, że ten w ogóle się nim zainteresował. Z tego wszystkiego upił herbatę tak szybko, że się poparzył. poczuł jak łzy napływają mu mimowolnie do oczu. Wspaniale, właśnie z takiej strony chciał się prezentować przy Robertsonie.

Hunter Robertson
ODPOWIEDZ

Wróć do „Scotiabank Pond”