ODPOWIEDZ
26 y/o
NEED FOR SPEED
185 cm
zawodowy kierowca wyścigowy w barwach Mercedesa
Awatar użytkownika
Use the sleeves of my sweater
Let's have an adventure
Head in the clouds but my gravity's centered
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os., l. poj.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Kolejne dni upływały mu bardzo intensywnie. Liczne spotkania, treningi na siłowni, symulatorze i torze, a do tego nowe kampanie marketingowe na sociale przed zbliżającym się wyścigiem w Makau wystarczająco uzupełniały mu kalendarz. Ponadto wciąż musiał szczególnie dbać o swój wizerunek i udawać zakochanego w pewnej ciemnowłosej wariatce, o którą wszyscy pytali.
Niestety w związku z napiętym grafikiem Luciena nie mieli szans spotkać się wcześniej i przede wszystkim porozmawiać. Rozmowa, na którą zdobyli się po sesji zdjęciowej, stanęła w martwym punkcie, pozostawiając po sobie niedopowiedzenia oraz niepewność. Musieli ją jednak na razie odsunąć na dalszy plan i skupić się na obowiązkach oraz poprawie jego reputacji. W obecnej chwili idealnie sprawdzało się tu określenie: czas to pieniądz.
Po wywiadzie kolejnym krokiem ku złagodzeniu wszystkich plotek na temat Spencera było wystąpienie wraz z Zoyą w podcaście. Tym razem Johnny przygotował ją na wszelkie pułapki wywiadowe, a także przekazał jej kopertę z odręcznym pismem Luciena podpisaną jej imieniem.
Kobieta mogła w niej znaleźć uroczą, własnoręcznie wykonaną kartkę, dokładnie jedną z tych, na które podczas kręcenia rolek gdzieś w środku miasta natknął się Lucien na jednym ze straganów. Po wdaniu się w krótką pogawędkę ze sprzedawczynią, pozwoliła mu wybrać coś dla swojej dziewczyny, ale… mężczyzna uśmiechnął się łobuzersko i nie pozwolił pokazać, którą wybrał.
Nagranie zdążyło już tego dnia obiec cały internet i stało się częścią marketingu, ale mężczyzna podczas wybierania wciąż kierował się tym, która kartka rzeczywiście mogłaby wywołać na twarzy Zoi uśmiech, choćby nawet taki w połączeniu z przewróceniem oczami. Zaangażował się w to dosłownie tak, jakby naprawdę byli razem.
W środku kartki wypisał krótką notkę.

Pomyślałem, że zasługujesz na coś nowego.
W wolnej chwili zajrzyj pod ten adres, będą na ciebie czekać.
Wybierz, co chcesz, resztę zostaw mnie.
PS. Nie przyjmuję odmowy.

Twój, L.


Pod adresem krył się jeden z najlepszych butików w mieście, w którym Zoya miała zrobić zakupy i odświeżyć swoją garderobę na rzecz wielu czekających ich wyzwań. Lista wieczornych spotkań oraz występ w podcaście były imponujące i zarazem przerażające, chciał więc jej możliwie osłodzić ten pełen pracy czas. Bez podtekstów i innych śmiałych wyznań. Obsługa została uprzedzona o jej przybyciu oraz dostała nakaz, żeby się nią odpowiednio zaopiekowali. W zamian otworzył u nich rachunek bez limitu.
Chciał zrobić dla niej coś miłego, a jednocześnie pozostawić sprawę w zawieszeniu na inny raz. Kartka miała być sygnałem, że wciąż o niej myślał, ale… musiał się skupić.
Ich kontakt nadal ograniczał się głównie do konkretnych informacji. Pisał jej, o której ją odbierze, a dopiero w drodze na miejsce, gdy w końcu dzielili krótkie chwile na osobności, zamieniali ze sobą kilka słów. Zawsze najpierw pytał ją, jak jej minął dzień, a potem wyjaśniał, z kim się widzieli i co to spotkanie miało na celu. Resztę czasu pozostawiali na lekkie rozmowy. Zupełnie, jakby żadne z nich intencjonalnie nie chciało poruszać trudniejszych tematów.
Podczas nagrywania podcastu wypadli naprawdę świetnie. Nie dało się nie zauważyć swobody i naturalnego magnetyzmu między nimi, a także wsparcia, jakie sobie dawali oraz lekkich przekomarzanek, dzięki którym całe ich publiczne wystąpienie wyszło bardzo przekonująco.
Był jej wdzięczny za to, jak się spisała. Tego samego dnia, po powrocie do domu, otrzymał zdjęcia z ich sesji oraz przedpremierowy numer magazynu. Rozsiadł się wygodnie w fotelu i zaczął je przeglądać. I wprost nie mógł się na nią napatrzeć.
Każde zdjęcie było majstersztykiem. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jej blask go przyćmiewał, na co lekko się uśmiechnął. Momentalnie powrócił myślami do powodu ich ostatniej scysji i westchnął ciężko, uświadamiając sobie, co musiał zrobić.
Następnego dnia z rana Zoya otrzymała wraz z najświeższym numerem gazety kolejną kopertę. Tak samo podpisana była jej imieniem, a w środku znajdowała się kartka, która w środku zawierała notkę.

Mały ptaszek powiedział mi, że Antoine nadal szuka modelki.
Powinnaś się zgłosić.
Może to właśnie
Twój czas.

Yours, L.


Wraz z kartką dołączone zostało kilka nieopublikowanych zdjęć, przede wszystkim te, w których to ona stanowiła główną rolę. Dodatkowo w magazynie podkreślono markerem na żółto to konkretne zdanie.
Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje.
A później przyszedł czas wielu oficjalnych spotkań. Nieznikające z twarzy uśmiechy, te same pytania o ich związek, rozmowy o sezonie DTM, przyszłym grand prix oraz przyszłości Luciena i Northstar Motorsport Foundation sprawiały, że wszystkie wieczory wyglądały bardzo podobnie. Odnosił wrażenie, że na miejscach naprzeciwko nich zmieniały się tylko twarze towarzyszy, od sponsorów związanych z motorsportem, po tych, którzy stanowili znaczący wpływ na fundację.
Tak naprawdę jedyną stałą w całym tym szaleństwie była Zoya. Jej obecność i wsparcie wiele dla niego znaczyły. Równocześnie podczas każdej z kolacji utwierdzał się w przekonaniu, że tęsknił za n i ą oraz za lekkością ich relacji, którą widać było na opublikowanych przez nią zdjęciach na instagramie.
Świat, w którym Lucien stwarzał wiele pozorów, z każdym kolejnym dniem zaczynał go coraz bardziej przytłaczać. Narastające zmęczenie dawało mu się we znaki, sprawiając, że jego dotychczasowa energia podczas rozmów zaczynała gdzieś ulatywać, a sam on wydawał się trochę cichszy i nieco rozkojarzony. Te drobne niuanse mogło dostrzec tylko wprawne oko, bo starał się sprawiać wrażenie, jakby nie działo się nic takiego.
Działo się. Potrzebował oddechu. Potrzebował j e j. Tylko dla siebie, na jeden wieczór.

Tego dnia Zoya zamiast typowego smsa z godziną przyjazdu, na trzy godziny przed ustaloną kolacją otrzymała kolejną kartkę.

Mała zmiana planów.
Bądź gotowa o 20.
PS. Dziś możesz odpuścić sobie szpilki.

Yours, L.


outfit & music

O dwudziestej czekał na nią pod wyjściem z kamienicy. Tym razem przyjechał swoim turkusowym Mercedesem, którego świeżo odebrał z naprawy. Swoim zwyczajem oparł się nonszalancko o jego bok z rękami w kieszeniach, a gdy zobaczył ciemnowłosą w bramie, obdarzył ją szerokim uśmiechem.
— Cześć, Piękna — przywitał się i podniósł się z miejsca, gdy podeszła do niego bliżej. Sięgnął z tyłu za siebie i wyciągnął bukiet kwiatów, który wręczył jej do rąk. Na jej zaskoczone spojrzenie, uśmiechnął się szerzej. — Porywam cię. Jedziemy na randkę — stwierdził arogancko, na kilka sekund zawieszając spojrzenie na jej błękitnych oczach. Następnie podał jej dłoń, po czym otworzył jej drzwi do samochodu i pomógł wsiąść. Po chwili znalazł się po stronie kierowcy i wyjechał na drogę.
— Jak ci minął dzień? — zapytał, jakby nigdy nic, tak, jak robił to dotychczas.
Nie miał na ten wieczór jakichś ogromnych planów. Chciał po prostu zaznać trochę normalności, a jedynym towarzystwem, w jakim pragnął spędzić czas, była Zoya.

Zoya Weasley
25 y/o
Indulge in local cuisine
168 cm
jędza w życiu Luciena
Awatar użytkownika
I don't wanna lose control
Nothing I can do anymore
Tryin' every day when I hold my breath
Spinnin' out in space pressing on my chest
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Lucien znów był pierwszą i ostatnią myślą Zoi, z którą zasypiała i wstawała.
Wbrew jej oczekiwaniom wcale nie mieli dla siebie tak wiele czasu. Po raz pierwszy odczuła całą tę n i e d o s t ę p n o ś ć Luciena, wynikającą z jego licznych zobowiązań. Z drugiej strony przez sama nie zdecydowała się inicjować z nim kontaktu. Wytrwale czekała na wiadomości od mężczyzny, dotyczące tego czy tamtego spotkania.
,,Po wywiadzie kolejnym krokiem ku złagodzeniu wszystkich plotek na temat Spencera było wystąpienie wraz z Zoyą w podcaście. Tym razem Johnny przygotował ją na wszelkie pułapki wywiadowe’’. Spędzili razem cały poranek i wczesne popołudnie w jego apartamencie, gdzie skrupulatnie i cierpliwie tłumaczył jej, na co powinna uważać. Niestety, pod koniec spotkania miała już kompletnie przeprany mózg, dlatego dla rozluźnienia atmosfery zaczęła celowo udzielać nietaktownych odpowiedzi na zadawane jej przykładowo pytania. Później, już w ramach czysto relaksacyjnej odskoczni, Johnny pokazał jej, jak montować filmiki. Nawet sama stworzyła jeden z tego, co znalazła w internecie.
Ostatecznie odwiózł ją do domu, ale tuż przed wyjściem z samochodu wręczył jej jeszcze kartkę, z którą oswoiła się dopiero po powrocie do mieszkania.

Pomyślałem, że zasługujesz na coś nowego.
W wolnej chwili zajrzyj pod ten adres, będą na ciebie czekać.
Wybierz, co chcesz, resztę zostaw mnie.
PS. Nie przyjmuję odmowy.
Twój, L.


Prychnęła i po prostu pokręciła głowa, niejako zaskoczona i rozczulona. Oczywiście. Nawet na kartce próbował mieć ostatnie słowo, bo zaznaczył, że nie przyjmował odmowy, co bardzo pasowało do aroganckiej postawy Luciena. To sprawiło, że przez chwilę po prostu stała po środku saloniku z głupkowatym uśmiechem i przyciskała kartkę do ust.
Chyba miała motyle w brzuchu.
Jeszcze w tej samej chwili wybiegła z kamienicy i pośpiesznie ruszyła pod wskazany adres. Wbrew temu, co było napisane spodziewała się spotkać na miejscu Luciena, ale zamiast tego odkryła, że czekała na nią możliwość zrobienia zakupów w jednym z najbardziej prestiżowych butików w Toronto. Widok wszystkich tych pięknych, nieprzyzwoicie drogich ubrań oraz zachęcająca do zakupów, wyjątkowo sympatyczna obsługa, która nie szczędziła pochwał pod adresem Pana Spencera w końcu przełamały początkowe opory Zoi. Skusiła się więc na kilka drobiazgów.
Nieprzyzwyczajona do takiej hojności, wprew z ogromnym skrępowaniem poruszała się pomiędzy wieszakami. Jednak kiedy wybrała pierwsze trzy rzeczy, z większą śmiałością sięgnęła po kolejne. Celowała przede wszystkim w eleganckie, stonowane ubrania, które miały przydać się podczas nadchodzących spotkań.

Druga przeurocza kartka, do której dołączono najnowszy numer magazynu oraz osobne fotografie, była dla Zoi kolejnym zaskoczeniem. Najpierw uważnie przeczytała treść, a dopiero potem zaczęła przeglądać gazetę oraz zdjęcia.
Czuła się dziwnie, przyglądając się tym wszystkim intymnym ujęciom. Z jednej strony nie mogła uwierzyć, że wyszła na nich tak ładnie, zaś z drugiej ciągle gorączkowo taksowała sylwetę Luciena. Miała wrażenie, że oboje emanowali jakąś osobliwą energią, a ich spojrzenia były nazbyt żywe, szczere i niepokojąco z a k o c h a n e. W swoich oczach widziałą tylko jego.
Więc może i błyszczała na tych wszystkich zdjęciach, ale odniosła wrażenie, że robiła to jeszcze efektowniej, kiedy Lucien znajdował się tuż obok niej.
Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje; na podkreślony cytat mimowolnie zacisnęła usta. Zoya wprost nie potrafiła uporządkować burzy roziskrzonych myśli ani odnaleźć się w gąszczu ciężkich, trudnych do zrozumienia emocji. Mieszało się w niej obezwładniające szczęście z wyrzutami sumienia, które nieustannie powracały za sprawą wszystkich niejasności i niedopowiedzeń pomiędzy nimi.
Nadal tak wiele miała mu do powiedzenia...
Spotkania okazały się niezwykle męczące i monotonne, jednak mimo narastającego znużenia Zoya nigdy nie dała po sobie poznać, jak bardzo nużyły ją rozmowy z tymi wszystkimi mniej lub bardziej ekscentrycznymi czy sympatycznymi ludźmi, które zresztą nie różniły się od siebie niczyzm. Przy każdej okazji obdarzała Luciena promiennym uśmiechem, demonstracyjnie chwytała go za dłoń lub nonszalancko opierała głowę na jego ramieniu, aby podkreślić, jak bardzo byli sobie bliscy.
Robiła wszystko, aby jak najlepiej wywiązać się z roli, której wszyscy od niej oczekiwali, i sprostać zadaniu, jakie jeszcze w apartamencie wyznaczył jej Lucien. Miała wziąć odpowiedzialność za jego karierę.
Miłymi przerywnikami były chwile, kiedy mogła posiedzieć z Lucienem sam na sam w samochodzie. I chociaż ich pogawędki wydawały się mało istotne, to w pewnym stopniu zaspokajały jej potrzebę bliskości. Tak bardzo potrzebowała po prostu popatrzeć na niego bez wścibskich spojrzeń i wziąć go za rękę. Niestety za każdym razem, ilekroć próbowała się do tego zmusić, czuła przepotężny ucisk w klatce piersiowej. Ostatecznie ani razu nie zdobyła się na ten gest, jakby obawiała się, że Lucien źle odczyta jej intencje. Albo oddczyta je tak jak należy.
Chciał tylko jej; gwizdało w jej głowie. Nie potrzebował żadnych innych kobiet; a mimo to przez nieustanną obecność osób trzecich i aparatów wychwytujących ich w najróżniejszych momentach, Zoya miała ogromny problem z odróżnieniem tego, co było prawdą, a co nie.
Przez to wszystko, podobnie jak w Lucienie, zaczęło narastać w niej zmęczenie, któremu towarzyszyło również rozdrażnienie. Mimo wszystko wciąż nie dawała niczego po sobie poznać. Tak jak wcześniej uśmiechała się i żywo gestykulowała podczas pierwszej, piątej czy dziesiątej rozmowy. Z czasem zaczęła nawet subtelnie dotykać uda mężczyzny, kiedy dostrzegała, że myślami odpływał gdzieś daleko i niemo prosiła, aby został z nią i sponsorami.
W takich chwilach bardzo mu współczuła, ale wiedziała, że musi być dzielny. I był.
Podziwiała go zatem. Ba, naprawdę stała się jego największą fanką.

Trzecia kartka znowu wywołała na jej twarzy szeroki uśmiech. Przypięła ją do pozostałych za pomocą magnesu na drzwiach lodówki. Obok wisiały również jej zdjęcia z Lucienem, pochodzące z sesji oraz ostatnia pamiątka uwieczniona na polaroidzie, której na szczęście nie zniszczyła w przypływie szału.
Niestety tego dnia czuła się przytłoczona nadmiarem obowiązków, dlatego z niewielkim entuzjazmem zaczęła szykować się do wyjścia. Spodziewała się kolejnej, zwyczajnej kolacji, więc opieszale wyszła z mieszkania. Dopiero widok Luciena, nonszalancko opartego o auto, sprawił, że natychmiast przyśpieszyła i zbiegła po tych paru betonowych schodkach przed kamienicą.
— Nie wiem, czy tak... — jest dobrze? Zoya chciała zapytać o wybrany strój, ale niespodziewanie urwała w połowie zdania, a jej spojrzenie zatrzymało się na pięknym bukiecie. — Dz-Dziękuję? — Odruchowo objęła wiązankę obiema rękami, na przemian przenosząc wzrok z uroczych pąków na Luciena. Dopiero gdy oznajmił, że porywał ją na randkę, mimowolnie potaknęła. Przygasła i nerwowo rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu sylwetki Johnnego, który (jak sądziła) powinien lada moment wyskoczyć zza rogu aparatem i propozycją kolejnej fascynującej rolki.
Na krótką chwilę całkowicie straciła kontakt z Lucienem. Przestała zwracać uwagę na jego spojrzenie i całą swoją uwagę skupiła na wypatrywaniu menedżera.
W końcu mechanicznie, gdy mężczyzna wyciągnął do niej dłoń, podała mu swoją, a jednocześnie przytuliła bukiet wolnym ramieniem. Nadal była dosyć nieobecna, a przede wszystkim nie potrafiła otrząsnąć się ze zdumienia, że po tak pracowitym tygodniu Lucien miał jeszcze siłę na kontentową randkę.
W samochodzie siedziała spięta i od czasu do czasu delikatnie dotykała opuszkami palców płatków hortensji i róż. Dopiero gdy usłyszała pytanie, mimowolnie przeniosła wzrok na jego twarz.
— Byłam na sesji u Antoine — odpowiedziała z łagodnym uśmiechem. — Bardzo... hmm... ciekawe doświadczenie. Łącznie było dziewięć modelek. Dwie wspominały, że miały z tobą sesje i pytały, jak się miewasz. Obiecałam przekazać pozdrowienia, ale wyczułam jakąś dziwną wibrację, więc od razu zaznaczyłam, aby więcej nie liczyły na współpracę. Chyba się obraziły — dodała już trochę bardziej swobodnie, po czym prychnęła odrobinkę rozbawiona, po czym machnęła ręką. Zoya nie zamierzała doszukiwać się drugiego dna w rozmowie ze swoimi nowymi koleżankami. Nie widziała ku temu powodów, skoro przynajmniej teraz, czysto teoretycznie, miała Luciena na własność, a do tego pół świata doskonale o tym wiedziało. — A tobie? — odbiła pytanie szczerze zaciekawiona. — Mercedes naprawiony, więc pewnie jesteś szczęśliwy. Tamto auto wydawało się dla ciebie zdecydowanie za małe. Wiadomo już, jaki wyrok dostał ten gnojek za spowodowanie wypadku?
Zoya na moment odwróciła wzrok w stronę szyby i całkiem intuicyjnie wróciła wspomnieniami do tamtego niefortunnego dnia. Potem westchnęła, chcąc prędko pozbyć się z siebie tego dziwnego, ciężkiego napięcia. To zadziwiające, jak wiele wydarzyło się w trakcie ich znajomości.
— Dokąd mnie porywasz? — zapytała znienacka i wróciła spojrzeniem do twarzy Luciena. Uśmiechnęła się do niego bardzo szeroko, po czym ułożyła usta w uroczy dziubek i utkwiła wzrok w przedniej szybie, jakby intensywnie nad czymś myslała. — Hmm...To nasza pierwsza, oficjalna randka. Czy mam relacjonować wszystko na social media, czy Johnny wyskoczy zaraz z kapelusza? Jestem przerażona jego umiejętnościami teleportacji. I którą wersję Zoi Weasle dziś życzy sobie Lucien Spencer? Mam naprawdę wiele osobowości do zaoferowania — Miała naprawdę dużo pytań.

Lucien Spencer
Pola
Sprawdź moje granice rozsądku.
26 y/o
NEED FOR SPEED
185 cm
zawodowy kierowca wyścigowy w barwach Mercedesa
Awatar użytkownika
Use the sleeves of my sweater
Let's have an adventure
Head in the clouds but my gravity's centered
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os., l. poj.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Było dobrze. A nawet lepiej, bo elegancja w jej wyglądzie mieszała się z prostotą i swobodą, a dokładnie tego potrzebował w tej chwili Lucien, choć tak naprawdę jej strój w ogóle nie był istotny. Podobała mu się bez względu na to, co by na siebie założyła.
Dobrze było ją zobaczyć. Tak po prostu, nacieszyć się jej towarzystwem, które w ostatnim czasie było tak znikome i sprowadzało się głównie do pracy. Miał przeczucie, że dla niej również stawało się to coraz bardziej męczące. Tym razem chciał zrobić coś wyłącznie dla nich.
Początkowo jej zdumienie i zdezorientowanie przypisał swojemu niespodziewanemu gestowi, ale kiedy zaczęła uciekać przed nim wzrokiem, mimowolnie ściągnął brwi.
— Nie podobają ci się? — dopytał z czającym się w głosie niepokojem, aczkolwiek można było to uznać bardziej za stwierdzenie, niż pytanie. Właściwie pierwszy raz dostała od niego kwiaty i nie był pewien, czy rzeczywiście trafił. A wybierał je samodzielnie, przed przyjazdem do niej skręcając do znajomej kwiaciarni.
Dopiero jej milczenie w aucie oraz zamyślenie zaalarmowało go bardziej. Wciąż jednak zbywał to zwykłym skrępowaniem spowodowanym niecodziennością jego propozycji, a raczej postawieniem jej przed faktem dokonanym. Pierwsza oficjalna randka nosiła w sobie większą wagę, którą sam, chcąc nie chcąc, odczuwał na swoich barkach. Podobno, jeśli człowiek się przed czymś stresował, to znaczyło, że to coś było ważne.
Zoya była dla niego ważna. To nie uległo zmianie w ciągu ostatniego, intensywnego tygodnia.
— O — zdziwił się pozytywnie na wzmiankę o sesji. Słuchał jej z uwagą, na koniec marszcząc brwi i uśmiechając się pod nosem z rozbawieniem. — Dziwną wibrację? — podchwycił z udawaną podejrzliwością. Czyżby ciemnowłosa była zazdrosna? Przemknęło mu przez myśl, ale zachował to dla siebie. — Było im powiedzieć, że ostatnio tylko z jedną modelką z chęcią podejmuję się współpracy — stwierdził nonszalancko, jakby dziwna troska kobiet nie zrobiła na nim większego wrażenia i położył dłoń na tunelu środkowym między ich fotelami. Nawet, jeśli otrzymałby propozycję reklamy w towarzystwie z płcią piękną, nie był już do wzięcia i nie musiał grać na emocjach zagorzałych fanek, a więc uznałby to za niestosowne. Miał w tym momencie prawo trochę wybrzydzać. — A tak poza tym? Odnalazłaś się na planie? — zagaił, chcąc poznać jej odczucia. Nimi naprawdę się interesował i miał nadzieję usłyszeć więcej.
— Mi? Moje dni ostatnio zlewają się w jeden niekończący się ciąg zdarzeń, którym nie mam już siły zajmować myśli dłużej, niż to konieczne — zmarszczył żartobliwie nos i posłał jej krótkie spojrzenie, sprawiając wrażenie swobodnego, choć w tym niby nieznaczącym geście skrywało się wiele prawdy. Delikatnie dał w ten sposób znać, żeby nie drążyła tematu, z ulgą więc przyjął następujący po nim o Mercedesie. — Wreszcie. Niby tamto CLE dobrze mi się prowadziło, aaale jednak nie ma to jak własny. Sprawdzony w różnych terenach, z niedawno wymienioną miską — uniósł wyżej brew z wyraźną aluzją na ich przygodę. Kosztowna naprawa, którą opłacił niemal od razu po powrocie do Toronto. Nie lubił mieć długów. — Tak, słyszałem o osiemnastu miesiącach więzienia. I całkowicie słusznie. Może to go czegoś nauczy — przyznał z powagą na pytanie o sprawcę wypadku, którego stali się świadkami.
Szum wokół pościgu, choć zupełnie nie reżyserowany, pozostawiał po Lucienie dobre wrażenie. Częściowo to tym wydarzeniem później posiłkowano się, by podratować nadszarpniętą reputację mężczyzny. Co prawda, nie do końca mu to odpowiadało, ale akurat w tej kwestii nie zamierzał udawać, że było inaczej.
— Aaa, niespodzianka — odpowiedział na jej pytanie, posyłając jej przebiegły uśmiech. Ciekawiło go, czy kartka nie będzie zbyt oczywistą podpowiedzią, ale najwyraźniej dziewczyna niczego się nie domyślała, a to w zupełności go satysfakcjonowało.
Zaraz został obsypany jej beztroskimi pytaniami, na które najpierw uniósł brwi w zaskoczeniu, a potem parsknął cicho śmiechem na wzmiankę o zdolnościach teleportacyjnych jego menedżera. Brakowało mu tego jej lekkiego tonu, dzięki któremu atmosfera między nimi stała się znacznie lżejsza, niemniej przygryzł dolną wargę w zastanowieniu.
— Hmmm… moją — odparł prosto, jakby to była najbardziej naturalna rzecz pod słońcem. — I nie, dzisiaj nie ma żadnego Johnny’ego, ani relacji na sociale. Szczerze mówiąc, myślę o tym, żeby nawet zostawić telefony w aucie — wzruszył swobodnie ramieniem. — Dzisiaj jesteśmy tylko my. Zasłużyliśmy sobie na trochę oddechu — obdarzył ją spojrzeniem z czającym się na ustach nieodgadnionym uśmiechem. — Poza tym, mam ochotę cię ograć — dodał zaraz arogancko, odwracając wzrok z powrotem na drogę, z której zaraz skręcił na parking, na który padało światło neonu z nazwą… kręgielni.
Nie pozwolił jej wyjść z samochodu samej. Najpierw obszedł go, by otworzyć przed nią drzwi i z szarmanckim uśmiechem podać jej dłoń. Puścił ją dopiero, kiedy przytrzymał dla niej kolejne, wejściowe do lokalu.
Czwartkowy wieczór był spokojny i nie obfitował w zbyt wielu graczy. Z kilkunastu torów zajęte były zaledwie cztery: jeden przez grupkę starszych kobiet o siwych włosach, dwie przez rodziny z dziećmi i jedną przez paczkę młodych chłopaków. Po wypożyczeniu butów i opłaceniu toru, podeszli na miejsce, gdzie wziął ją ponownie za rękę i przyciągnął do siebie.
— To jak? Jesteś gotowa stanąć przeciwko Lucienowi Spencerowi? — zapytał, przystając przy niej i spoglądając w jej oczy z zawadiackim błyskiem w oku. — Załóżmy się o coś— dodał, mrużąc oczy w niemym wyzwaniu. - Przegrany spełnia trzy życzenia zwycięzcy. Bez wyjątku i marudzenia.
Miał dziś ochotę się naprawdę dobrze bawić.

Zoyka
ODPOWIEDZ

Wróć do „Planet Bowl”