Czy chciałby żeby poznała go od tej strony?
Mógłby opowiedzieć jej o Meksyku. O tym jak pachniał i smakował. Jak biegał boso po chodniku, nagminnie zdzierając sobie kolana o rozgrzany asfalt. Jego matka zawsze ganiła go za nieostrożność, ale kiedy już opatrywała zranienia, jej dłonie pozostawały ciepłe i czułe. O tym, że jako dziecko był przekonany, że lokalny sprzedawca
paletas zna wszystkie dzieci w okolicy, bo przecież pamiętał jaki był ulubiony smak Carlosa. O tym, że mieli psa, który obszczekiwał wszystkich gości, których jego ojciec nie potrafił znieść. O tym jak wielkim wydarzeniem był mundial w osiemdziesiątym szóstym – mecze oglądane na małym telewizorze u sąsiadów, zapach
elates, postanowienia młodych chłopców, że kiedyś również znajdą się na murawie, przynosząc rodzinie dumę. Opowiedziałby jej o swojej pierwszej, szczenięcej miłości – Lucía, która malowała paznokcie na brudny róż i pachniała tanimi importowanymi perfumami. Pocałował ją na tyłach sali tanecznej, podczas jednego z festynów, będąc pewnym, że to ta jedyna. Kilka tygodni później podarował jej kasetę vhs z starannie wybranymi utworami, uznając to niemal za przysięgę wierności. Z nostalgią wspomniałby o ojcu, który palił ręcznie skręcane papierosy w kuchennym oknie, ale tylko w momentach, gdy nie patrzyła na niego żona. O tym, że to był ich mały sekret. O tym jak staruszek nauczył go grać w karty, ale nigdy nie pozwalał wygrać, jakby chciał pokazać, że zawsze można dać z siebie więcej.
Wiedział jednak, że jeśli przyznałby się to którejkolwiek z tych rzeczy, musiałby sięgnąć również dalej. Przypomnieć sobie o tym jak obcy w pewnym momencie stał się Meksyk. Jak ludzie, których znał zaczęli znikać. Przywołać w pamięci nazwiska, których nie należało wymawiać głośno. Zmierzyć się z wizją zapłakanego ojca, który do łez nigdy się nie przyznał. Kolejny raz poczuć niesmak spowodowany uświadomieniem sobie, że nawet młodzi i niewinni nie są nieśmiertelni. Rozmyła się Lucía, paletas smakowały zupełnie inaczej. Telenowele puszczane w telewizorze stały się satyrą, która nie bawiła już nikogo. Pies, nienawidzący gości, których nie znosił jego ojciec, zginął od zbłąkanej kuli, ale nikt nie wykopał mu dołu. Musiałby się przyznać, że kiedy pierwszy raz zobaczył ocean, pomyślał, że skoro istnieje coś tak wielkiego, musi również istnieć miejsce, w którym można zacząć od nowa.
A później jeszcze dalej i głębiej. Do czasów po śmierci ojca, gdy to on stał się tym, których jako dziecko się obawiał. Powiedziałby o brudnych pieniądzach i brudnych dłoniach liczących banknoty. O mundurach, które dało się kupić. O kłamstwach. O tym jak wydawał ludzi, chcąc uratować własną skórę. Krew wsiąkająca w rozgrzany beton nie jest dłużej krwią z rozbitego kolana. Ludzie najpierw przestają pytać gdzie ktoś jest, później przestają pytać kiedy wróci, a na koniec już nawet nie czekają.
Nie chciał żeby wiedziała, a zarazem tak bardzo pragnął powiedzieć o wszystkim. Dostrzec w jej oczach to samo, co widział w tamtym momencie, gdy pozostawała w błogiej nieświadomości co naprawdę ukształtowało Carlosa Salazara. To jednak nie była noc prowadząca do zwierzeń. Szczerość, jeśli miała się wymknąć, nie będzie werbalna. Zdradzą go gesty i wydłużone, tęskne spojrzenia przemykające po odsłoniętej skórze. Zdradzi go przyspieszający puls i uciekający oddech. Ona również się odsłoniła. Sięgnęła po tequilę – nie było miejsca na żadne półśrodki. Obserwował jak przełyka alkohol, nawet się nie krzywiąc. Był niemal przekonany, że widział drobną kroplę spływającą po ustach, pozostawiającą błyszczącą wilgoć na karmazynowych wargach.
A może to tylko gra światła.
Silly nie interesował Carlosa. Przy innym układzie sił być może skusiłby się na pociągnięcie tego flirtu. Barman stanowił kogoś, kto bez wstydu sięgał po to, co sobie upatrzył. Mógłby dać sięgnąć po siebie. Zatopić się w tej aurze bezczelności, odnajdując w niej upragnioną ucieczkę. Miał jednak przed sobą Joe, która stanowiła stawkę znacznie wyższą. I zamierzała podbić ją jeszcze bardziej – wystarczyło tylko, że podniosła się z barowego krzesła, zsuwając marynarkę z ramion. Wzrok Carlosa spłynął po jej plecach wraz z czerwonym światłem. Musnął skórę równie dokładnie co każda miękka wiązka. Śledził łuk jej pleców, wszystkie spinające się mięśnie, które pracowały, gdy się poruszała. Podróż zatrzymał dopiero na jej lędźwiach, w miejscu gdzie wcięcie nabierało ostrości, jak zwodniczy drogowskaz, który obiecuje dalszą drogę, acz ostatecznie zapewnia jedynie ślepą uliczkę.
Sięgnął po kieliszek z tequillą; tylko klimaks. Przechylił go, pozwalając alkoholowi po raz kolejny rozgrzać ciało. Posłał Silasowi ostatnie spojrzenie, uśmiech zatańczył na wargach. Ujął dłoń Joe bez wahania – rozsądek pozostał w
The Painted Lady. W gęstej przestrzeni
Vertigo nie było dla niego miejsca. —
Jestem zajęty — rzucił, nie dbając o to jak wybrzmią te słowa. Mogła je usłyszeć, może nawet c h c i a ł, by usłyszała - pozwolić temu rozkosznemu, odurzającego uczuciu kontroli rozejść się po ciele. Podążył za nią na parkiet, wkradając się pomiędzy tłum.
Nie tańczył od dawna. Był niemal pewny, że od odległych czasów Meksyku nie pozwolił sobie rozluźnić ciała na tyle, by cokolwiek prócz bólu przejęło nad nim władzę. Nawet każda przyjemność musiała pozostać pod pewną kontrolą. Umysł mógł zawodzić, dlatego tym bardziej musiał się starać, by nie pozwolić fizycznej powłoce się złamać. Joe sprawiała jednak, że każde założenie – wszystko co o sobie wiedział – po prostu się rozsypywało. Najpierw ciepło jej dłoni, złapanej zupełnie świadomie, nie w geście rozpaczliwej próby zatrzymania jej przy sobie, a z czystą chęcią podążenia jej śladem. To jak jej postać niknęła w mroku, by później powrócić w gwałtownym wybuchu ostrego światła. Chwilowa niepewność, gdy w końcu znaleźli się na parkiecie. Popychani przez tłum nie mieli szansy, by zachować dystans – jeśli pragnęli przestrzeni, musieli ją przejąć i uczynić własną.
Powietrze było słone. Smakowało też metalicznie, jak krew zbierająca się w ustach. Nie był pewien czy dokładnie słyszy muzykę, z pewnością jednak ją czuł. Rozchodziła się po ciele pulsującym rytmem, wibrując w kościach. Serce dostosowywało uderzenia do głębokich basów, oddech urywał się z każdą zmianą tempa. Pozwolił sobie niepewnie dotknąć odsłoniętego ramienia Joe, przesuwając palcami po ciele.
Wyżej. Zbadał wystający obojczyk, a opuszki chłonęły każdy dreszcz obsypujący skórę. Wyłapał jej spojrzenie, światło odbijające się w źrenicach. Obraz migał niewyraźnie, szarpany i urywany jak poklatkowy film. Może właśnie dlatego poczuł się pewniej; wszystko wydawało się zupełnie abstrakcyjne i rozmyte. Krawędzie przekraczanych granic nie były ostre tylko ciepłe i miękkie, jak skóra, która czeka na dotyk.
Zdradził go uśmiech. Subtelny, ale szczery, zwiastujący kolejny ruch. Napięcie przeskoczyło wraz z kolejnym basowym uderzeniem. Dłoń posunęła się pod kaskadą włosów, tym razem eksplorując wypukłość łopatki. Ciało Carlosa zaczęło się poruszać, mięśnie rozbite przez wibracje rozluźniły się, ulegając pokusie instynktownego pląsu. Znalazł się jeszcze bliżej, pozwalając by odkryte kolano Joe otarło się o materiał jego spodni. Nie mógł poczuć nagiej skóry, ale mógł sobie ją wyobrazić – umysł podsyłał kolejne obrazy, ale tym razem nie próbował go powstrzymywać.
Nachylił się w jej stronę Joe, usta znalazły się przy jej uchu, drażniąc jego płatek ciepłym oddechem. —
Nie wiem co ze mną robisz… — cichy głos odnalazł drogę pomiędzy pulsującymi tonami. Obie dłonie Carlosa delikatnie objęły kobiecą talię, w taktownym, wciąż nieco niepewnym kontakcie. Wystarczająco grzecznym, by można było przerwać w każdym momencie, ale na tyle jednoznacznym, że jedno niewerbalne pozwolenie zamieni go w coś znacznie mniej subtelnego. —
Ale nie chcę żebyś przestawała.
joe grainier