ODPOWIEDZ
26 y/o
NATCHNIONA GĄSIENICZKA
190 cm
Analityk kryminalistyczny w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
I want you and your beautiful soul
You're the one I wanna chase
You're the one I wanna hold
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Nadal nie mógł uwierzyć, że zgodził się na to, by po ciężkim dniu w pracy fatygować się jeszcze do Huntera, który najwidoczniej postanowił uchlać się w trzy dupy, pewnie nie do końca zdając sobie sprawę, że pisze właśnie do Felixa. Nie podejrzewał, aby w tym wszystkim był kontaktem awaryjnym, a takiego z pewnością chłopak teraz potrzebował. Niestety, Felix był na tyle asertywny, że kiedy tylko okazało się, że Robertson ma poważne problemy z poprawnym pisaniem na telefonie, co oznaczało, że faktycznie spożył sporą dawkę alkoholu, analityk postanowił do niego zajrzeć chociażby po to, żeby upewnić się, że ten nagle nie udusi się wlasnymi wymiocinami, jesli tylko położy się w złej pozycji, zasypiając. Nawet, jeśli nie pałał do niego sympatią i nawet, jeśli hokeista miał go za pieska na posyłki, programista nie chciał dowiedzieć się z gazet, że jakiś mało rozsądny typ zakrztusił się i udusił we własnym mieszkaniu. Jego sumienie by mu nie pozwoliło na zignorowanie tego. Dodatkowo, jeśli biorąc pod uwagę, że to właśnie swoją pomocą Carlson miał spłacić dług, miał zamiar doliczyć to do rachunku i to nawet podwójnie, skoro był wzywany bez wcześniejszego uprzedzenia.
Nakarmił Lazarusa i Ruby, dając im dodatkową porcję mokrej karmy, przebrał się w coś porządniejszego (wcale nie chodziło o to żeby zaimponować Hunterowi - po prostu nie chciał przez miasto paradować w dresie) i był gotowy do wyjścia. Upewnił się jeszcze, że okna są pozamykane, sprzęt wyłączony i ostatecznie wyszedł, kierując się najpierw do sklepu, w którym miał kupić coś do jedzenia dla Robertsona. Nijak nie był w stanie dowiedzieć się od chłopaka czego też właściwie potrzebował, dlatego korzystając z internetu wsadził do koszyka wszystko, co mogło być idealna na kaca oraz tę przeklętą zupę, której ten potrzebował. Mógł kupić gotową, ale po pierwsze nie mógł żadnej znaleźć, a te w puszkach wydawały mu się zawsze obleśne i sam po nie nie sięgał, a po drugie wyczytał, że najlepszy będzie ciepły rosół, który niestety trzeba było ugotować samemu. Felix nie miał specjalnie rozwiniętych zdolności kulinarnych, ale może jeśli teraz niemal otruje Huntera, ten uzna, że już nie chce od niego żadnej spłaty, jeśli ma przy tym życie stracić.
Z zakupami udał się w kierunku mieszkania hokeisty, przy okazji wysyłając wiadomość do swojego najlepszego przyjaciela, informując go, gdzie będzie przez kilka kolejnych godzin i jeśli nie da mu znać przynajmniej dwa razy, że żyje, niech lepiej dzwoni na policję, bo pewnie został zamordowany - wszak po raz pierwszy miał zostać z Hunterem sam na sam i to na dodatek nie w miejscu publicznym, w którym w razie konieczności mógł śmiało krzyczeć po pomoc.
Wtaszczył się a odpowidnie pietro, uśmiechając miło do staruszki, która spojrzała na niego podejrzliwie, jakby oceniając czy powinna wypytać go, co tutaj robił czy jednak sobie darować. Liczył, że nie będzie się przesadnie interesowała, ponieważ samemu Felixowi żadne plotki nie były potrzebne.
Zapukał do odpowiednich drzwi, zaraz przypominając sobie, że przecież było otwarte. Już samo to wydało się Azjacie mało rozważne, bo skoro ten był pijany i ledwo kontaktował, to nie powinien umożliwiać potencjalnym włamywaczom wparadowania do siebie do mieszkania jak gdyby nigdy nic.
-Ale się urządziłeś - westchnął widząc rozwalonego na kanapie Huntera. Nie trzeba było być ekspertem, żeby stwierdzić, że nieźle poniosła go imprezka. - Mam dla ciebie wodę - powiedział i wyciągnął butelkę, podchodząc bliżej do chłopaka.

Hunter Robertson
26 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Hunter nie pamiętał tak szalonej imprezy jak ta dzisiejsza. Wszystko zaczęło się poprzedniego wieczoru, kiedy świętowali urodziny jednego z zawodników. Dawno nie widział domu tak wypełnionego ludźmi. Przez większość nocy praktycznie nie mógł się swobodnie poruszać, dlatego ostatecznie skończył na piciu kolejnych drinków, które co chwilę ktoś wciskał mu do ręki. Z czasem goście zaczęli opuszczać imprezę, co pozwoliło mu wreszcie trochę potańczyć z kobietami, które również pojawiły się na przyjęciu. Nawet nie pamiętał, ile z nich proponowało mu przeniesienie się do hotelu, gdzie mogliby spędzić czas w nieco przyjemniejszy sposób. O dziwo, Hunter nie miał na to ochoty. Co prawda zaliczył kilka namiętnych sesji całowania i pieszczot w łazience, ale na tym poprzestał. Tego dnia chciał się po prostu dobrze bawić.
Melanż oczywiście trwał do samego rana i chociaż wszyscy byli już nieźle sponiewierani, nie powstrzymało ich to przed otwarciem kolejnych butelek, których zawartość błyskawicznie znikała w ich gardłach. Hunter zaliczył z pewnością ze dwa kilkuminutowe zgony, podczas których obiecywał sobie, że już nigdy więcej nie tknie alkoholu. Wystarczyło jednak, że ktoś ponownie wcisnął mu do ręki pełny kieliszek, a wszystkie postanowienia szlag trafiał. Wlewał w siebie kolejne porcje z niemal dziecięcym entuzjazmem, zupełnie ignorując sygnały, które wysyłał mu organizm.
Jeśli ktoś uważał, że w czasach szkolnych przesadzał z imprezowaniem, powinien zobaczyć go teraz. Tak pijanego Robertsona ten świat jeszcze nie widział.
Jak wrócił do domu? Nie miał najmniejszego pojęcia. Nie potrafił sobie przypomnieć ani drogi powrotnej, ani tego, kto właściwie zadbał o to, żeby dotarł pod właściwy adres. Wiedział tylko, że jakoś wczłapał się na swoje piętro, otworzył mieszkanie i niemal natychmiast rzucił się na kanapę, na której umierał przez dobre kilka minut, zanim w końcu napisał do Felixa z prośbą o pomoc. Sam nie był świadomy, dlaczego wybrał właśnie jego, a nie Deana, ale najwyraźniej konwersacja z Carlsonem znajdowała się wyżej na liście i łatwiej było mu w nią kliknąć. Zresztą w tamtym stanie nie zamierzał zastanawiać się nad tak błahymi szczegółami.
Nie miał pojęcia, ile czasu minęło, zanim ktoś w końcu wszedł do jego mieszkania. Z trudem otworzył jedno oko, próbując skupić wzrok na stojącej przed nim postaci. Azjata. Na pewno Azjata. Chociaż przez chwilę miał wrażenie, że widzi dwóch. A może nawet trzech? Jego wzrok był już tak rozmazany, że nie potrafił mieć pewności nawet co do tego.
— Felix… kurwa… umieraaaam — jęknął cicho, przykładając dłoń do czoła. Słysząc o wodzie, momentalnie podniósł się na łokciach. Nie był to jednak najlepszy pomysł, bo niemal natychmiast zakręciło mu się w głowie. Skrzywił się, zaciskając mocniej powieki, po czym wyciągnął rękę w kierunku butelki. Jego palce minęły ją jednak o dobrych kilka centymetrów. — Kurwa, przestań się ruszać — wymamrotał, marszcząc brwi i próbując ponownie namierzyć przedmiot. — Mówię do ciebie, Carlson. Stój w miejscu — mruknął z wyrzutem, jakby to właśnie Felix był odpowiedzialny za wszystkie jego nieszczęścia.
Dopiero za drugim razem udało mu się chwycić butelkę. Przez chwilę obracał ją w dłoniach, jakby zapomniał, do czego właściwie służy, aż wreszcie odkręcił zakrętkę i upił kilka łyków. Skrzywił się, ale nie przestał pić, najwyraźniej uznając, że skoro Felix przyniósł mu ją specjalnie, wypadało przynajmniej spróbować.
— Kocham cię, wieeesz? — zapytał, tuląc do siebie butelkę jak największy skarb. Sam już nie wiedział, czy mówił to do wody, czy do stojącego nad nim chłopaka, ale interpretację pozostawił właśnie jemu. Leżał tak przez kilka minut, próbując dojść do siebie, chociaż helikopter w głowie nie pozwalał mu się na niczym skupić. Do tego dochodziło jeszcze to nieprzyjemne uczucie w żołądku, które z każdą chwilą stawało się coraz bardziej intensywne.
— Mmmhmm… będę… rzygał… wiadro… — wymamrotał, na ślepo machając ręką w kierunku chłopaka. Lepiej, żeby się pospieszył, chyba że miał ochotę sprzątać po nim bałagan, który z pewnością nie należałby do najprzyjemniejszych. Hunter tymczasem ponownie opadł na kanapę, przyciskając butelkę do piersi i modląc się w duchu, żeby cały świat przestał wirować.


Felix Carlson
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
ODPOWIEDZ

Wróć do „#701”