25 y/o
For good luck!
182 cm
grafik w Toronto Sun
Awatar użytkownika
We wanted to be adults so bad. Now look at us. Just fucking look.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zaskoczenie nieznajomego mógł potraktować jako komplement – może chodziło o to, że tak nudnego zajęcia się po nim nie spodziewał? Że takie statyczne zajęcie nie pasowało do enigmatycznej sylwetki, którą prezentował. Mógł snuć jedynie domysły. Ale ta niewiedza była w pewnym stopniu dla niego interesująca. Bo Dean też go zaskakiwał. Może nie w jakichś oczywisty sposób, ale między słowami wyłapywał rzeczy, które zdawały się nie pasować do jego postaci. I to było najlepsze – najbardziej lubił, gdy wybrakowany obraz mógł poskładać samodzielnie.
Z pełną świadomością zapraszał go do gry. Głównie drażnił się z nim. Machał mu przynętą przed twarzą tylko po to, by po chwili ją schować. Jakby sukcesywnie sprawdzał na ile jeszcze może sobie pozwolić i w którym momencie zedrze z niego maskę pozornej cierpliwości.
Zamyślił się na chwilę, gdy padło pytanie o inspirację. Tak naprawdę to ciężko było mówić o jakimkolwiek inspirowaniu się, bo jego praca opierała się raczej na graficznym projektowaniu wyglądu tabelek, układy strony i innych takich duperelach. Albo na przerabianiu grafik i zdjęć. Nie tworzył obrazów, nie szkicował i nie malował. Ale doskonale wiedział jak odpowiedzieć na to pytanie, by wzbudzić w swoim rozmówcy ciekawość.
— Z Pornhuba — odparł ze spokojem przytwierdzonym do twarzy. Nawet nie drgnęła mu powieka i nie poruszyły się usta. Tylko oczy odnalazły wzrok rozmówcy, żeby jak najszybciej dostrzec jego reakcję na te słowa. Celowo nie rozwinął tematu, zapraszając do dalszej dyskusji.
Wzruszył tylko ramionami, gdy mężczyzna uznał, że byłby ignorantem gdyby się nie przyglądał dostatecznie dobrze. Ayaan naturalnie stale czuł na sobie jego wzrok, ale zdawał się nic z tego nie robić. Przekornie nawet rozkładał się wygodniej, trzymając nogi w niego większym rozkroku, a łopatki bardziej ściśnięte, żeby eksponować szerokość swoich ramion w całej okazałości.
— Tak, dokładnie — potwierdził jego słowa. Może właśnie dlatego nie zgrywał niewiniątka, może dlatego granice, których zwykł się trzymać tego wieczora stały się wyjątkowo elastyczne. Ale co ostatecznie było powodem tego, że pozwalał mu na wiele? Prawdopodobnie to, że dawno nikogo nie miał. I choć nie mógł być pewny czy zdecyduje się na właśnie jego to wiele znaków na niebie wskazywała, że był temu bliższy niż dalszy.
Nie komentował jego zaczepek odnośnie wyglądu, ściągania ubrań i niemoralnych propozycji, które pojawiały się w jego głowie na głos. Zamiast tego posyłał mu kolejne uśmiechy, nieco teatralnie sięgał palcami po szklankę z alkoholem i pozwalał na snucie kolejnych domysłów. Jakby otwarcie nie chciał przyznać się do niczego, jakby chciał go zmęczyć jego własnymi rozmyślaniami, by dokładnie przyglądać się momentowi, w którym pęknie. Jak sądził – to tylko kwestia czasu.
Zaśmiał się, gdy wyzwaniem okazała się zmiana otoczenia i miejsca. Musiał przyznać, że czegoś takiego się nie spodziewał, dużo bardziej prawdopodobnym scenariuszem był pocałunek, jakiś wymuszony dotyk lub po prostu zrobienie czegoś niebywale idiotycznego.
— Dobrze — zgodził się najpierw bez jakiegokolwiek ale. Te pojawili się po chwili. — Ale będziemy wciąż grać? — zapytał, pochylając się w jego stronę. Wręcz przysuwając się razem ze stołkiem barowym na tyle blisko, by ich kolana się zetknęły. Pod stołem nie było tyle swobody, by mogli uniknąć złączenia nóg.
— Prawda czy wyzwanie, Dean? — wyszeptał prosto w jego ucho, korzystając z okazji, że był znacznie bliżej i bez problemu mógł to zrobić. Ciepły oddech otarł się o jego skórę, a Ayaan powrócił do normalnej pozycji siedzącej. Chwycił szklankę, wypił jej zawartość do końca, po czym spojrzał na swojego towarzysza. — To... dokąd mam z Tobą iść?
Może w tym pytaniu nie byłoby nic dziwnego, gdyby było tylko pytaniem. Ale Malviya pokusił się o pochylenie się w stronę Vanberga kolejny raz, tym razem kładąc rękę na jego udzie. Palce spoczęły bliżej kolana.

Dean Vanberg
something wicked
don't be a fcking dick to people
27 y/o
INSPIRUJĄCY MISIU
182 cm
właściciel studia tańca oraz instruktor MK Dance Studio
Awatar użytkownika
I don't even know why you're calling me "baby"
Sitting shotgun and I'm driving you crazy
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Był cierpliwy tylko, jeśli wymagała tego sytuacja, każdego innego dnia kierując się impulsem i chęcią zdobycia od razu tego, co zaprzatało jego myśli. Sytuacja z Ayaanem zdawała się być zupełnie inna - tancerz czuł, że w tym wypadku to właśnie cierpliwość mogła odpowiadać za jego zwycięstwo, a pośpiech jedynie doprowadziłby do zguby, której w tym przypadku by żałował. Jego aktualny rozmówca mógł być z siebie dumny - nie często Vanberg planował każdy swój kolejny krok, nie pokazując się od strony, której opis krążył wokół osób, które miały z nim zdecydowanie bliską styczność. Chciał, by młody mężczyzna sam go ocenił na podstawie własnych doświadczeń.
Słysząc odpowiedź, prychnął pod nosem, rozbawiony. Nie było w tym geście żadnej wyśmiewczości czy ironii. Naprawdę to jedno słowo rozbawiło go tak, jak nie rozbawiło dawno nic.
Kolejny punkt dla Ayaana.
-Pornhub? No proszę, a już myślałem, że jesteś nad wyraz niewinni i wcale nie taki zdemoralizowany. Powiedz mi w takim razie, przystojny grafiku, jakież to projekty wychodzą spod twojej ręki inspirowane Pornhubem? - uniósł lekko brew, opierając łokieć na blacie baru, zaraz podpierając dłonią głowę. Wpatrywał się w niego z zaciekawieniem, nijak nie przejmując się, że jego spojrzenie mogło być nad wyraz nachalne czy bezczelne. skoro dostał zielone światło już wcześniej, teraz nie było mowy na jego zmianę.
Już otwierał usta, by rzucić kolejnym komentarzem, który miał być równie prowokacyjny co poprzednie, kiedy niespodziewanie w ich najbliższym otoczeniu pojawił się intruz. Początkowo nie zwrócił na niego większej uwagi. W lokalu roiło się od ludzi, a Dean nie zamierzał analizować każdego, kto przechodził w pobliżu, swoją uwagę skupiając na konkretnej osobie, która o dziwo działała na niego znacznie bardziej, niż mógł do tej pory zakładać. Szybko jednak zorientował się, że nieznajomy nie przyszedł ani po drinka, ani po wolne miejsce tuż obok. Jego spojrzenie zatrzymało się na Ayaananie, a uśmiech, którym go obdarzył, był aż nadto wymowny, co spotkało się z jawną dezaprobatą na twarzy Vanberga.
Gdy tylko nieproszony gość raczył się odezwać, Dean uniósł lekko brew. No proszę, czyli nie tylko on dostrzegł potencjał siedzącego obok Ayaana. Nie powinien być tym szczególnie zaskoczony. Jego przypadkowa randka, jak zaczął go nazywać, miała aparycję, która przyciągała wzrok i Dean byłby hipokrytą, gdyby udawał, że sam nie zwrócił na nią uwagi.
-Cześć, nie chciałbym przeszkadzać, ale może miałbyś ochotę... - zaczął nieznajomy.
-Nie, nie miałby ochoty. On ma już swoją randkę, więc polecam podbić do kogoś, kto emanuje samotnością. O, spójrz. Tamten młodzieniec wygląda na zagubionego. Idź go uratuj - odpowiedział tancerz, palcami bębniąc niecierpliwie w blat. Czekał, aż znowu zostaną sami, co ostatecznie nastąpiło w ciągu kolejnych kilku sekund, kiedy nieznajomy zaczaił. I dobrze, Dean nie chciał się dzielić uwagą, którą uraczył go ciemnowłosy chłopak.
-Aż tak bardzo ci się spodobała? Nie miałbym serca w takim razie jej przerywać. Poza tym… to dopiero gra wstępna - rzucił i uśmiechnął się szerzej, obserwując go, kiedy się zgodził. W gruncie rzeczy propozycja była dość prosta, może nawet zbyt prosta jak na kogoś, kto przed chwilą deklarował zamiłowanie do ryzyka. Dean miał jednak kilka powodów, dla których zdecydował się właśnie na takie wyzwanie. Przede wszystkim chciał sprawdzić, czy Ayaan będzie gotów opuścić bezpieczną przestrzeń baru i spędzić z nim trochę czasu poza miejscem, w którym przypadkowo się poznali. Chciał też dowiedzieć się, jak wygląda ich rozmowa bez muzyki, alkoholu i całego tego wieczornego zgiełku. Nie wykluczał, że po drodze odkryje coś, co skutecznie ostudzi jego zainteresowanie. Z drugiej strony, jeśli dotychczasowe wrażenia miały być jakimkolwiek wyznacznikiem, istniała spora szansa, że będzie wręcz przeciwnie.
Wciągnął bardziej powietrze, po raz kolejny zaciągając się zapachem jego perfum. Jeszcze trochę, a wyryją mu się w głowie na znacznie dłużej, niż by tego chciał. Zerknął na ich kolana, które się zetknęły - kolejna, subtelna doza fizyczności, która miała w sobie coś prowokującego.
-Zawsze wyzwanie - odpowiedział pewnie pozwalając, by delikatny dreszcz przebiegł po jego ciele. Interesujące. Teraz jego kolei by przekonać się, co w zanadrzu miał Ayaan. Głupotę, spełnienie własnych fantazji, czy kolejne zaskoczenie?
Jego własna dłoń spoczęła na dłoni Ayaana, którą trzymał na jego udzie. Ścisnął ją lekko, przesuwając znacznie wyżej, zatrzymując ich ręce niebezpiecznie blisko miejsca, w którym każdy chciał czuć dotyk drugiej osoby.
-Więcej pewności siebie - szepnął nachylając się w stronę rozmówcy, uśmiechając się przy tym zaczepnie. Był pewien, że chłopak wyłapie aluzje, która była kolejnym etapem zabawy. Czystą prowokacją do przekroczenia granicy, które istniał. Doskonale o tym wiedzieli, chociaż to w żaden sposób nie powstrzymało Vanberga do śmielszych zachowań i jawnego pokazania, że wystarczyło zaledwie słowo, by zrzucić maskę pruderyjności.
Zaraz jednak wyprostował się, cofając swoją dłoń, tym samym zwracając Ayaanowi jego przestrzeń, którą tak bezczelnie zabrał.
-Dowiesz się na miejscu. Nadal zainteresowany? - wstał po chwili, wyciągając w jego stronę dłoń będąca ostatecznym zaproszeniem na kolejną przygodę.

Ayaan Malviya
25 y/o
For good luck!
182 cm
grafik w Toronto Sun
Awatar użytkownika
We wanted to be adults so bad. Now look at us. Just fucking look.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zdawało mu się, że powoli zaczynał go rozpracowywać – niekoniecznie pod względem odkrycia jego prawdziwych myśli i intencji. Chodziło raczej o to, że coraz lepiej rozumiał to co mu się podoba i o który temat powinien się otrzeć, żeby wyciągnąć od niego kolejny uśmiech. A przecież o to w tym wszystkim chodziło – miał wywoływać w nim same dobre emocje, żeby zapamiętał to spotkanie jak najlepiej. Wiedział, że zrobi wszystko, by nie zostać zapomnianym. Już dawno powoli wprowadzał swój plan w życie, krok po kroku.
— Akurat nic ciekawego. Jestem tym grafikiem, który nie tworzy obrazów, a zajmuje się raczej ogólnym szkieletem strony, jej układem, drobnymi graficznymi wstawkami i interfejsem użytkownika. A swego czasu na Pornhubie mieli bardzo fajny interfejs — wyjaśnienie było prawdziwe, nie chodziło o nic więcej. To mogło nie być nic ciekawego dla osoby, która w tym nie siedziała, doskonale o tym wiedział. Nie silił się jednak na dodatkowe wzbogacanie tej opowieści. Jeśli coś było nudne to było nudne, zawsze można było to nadrobić całą masą innych, zdecydowanie mniej nudnych rzeczy.
Cała ta sytuacja z kolesiem, który nagle się pojawił obok nich wydawała się nieco odrealniona, jak ze snu. Nic dziwnego, że Ayaan nie zareagował w żaden konkretny sposób, bo przez chwilę miał wrażenie, jakby to działo się przez mgłę, przez którą nawet nie może się przebić. Wodził spojrzeniem po nieznajomym, a później po Deanie, może nawet nie docierał do niego sens ich słów. A może trzeba to było zwalić po prostu na alkohol, dawno nie popijał sobie w tak zawrotnym tempie. Na pewno musiały go uderzyć pierwsze zawroty głowy, choć starał się trzymać fason. Całe szczęście, że w oczach Vanberga prezentował się na tyle dobrze, że pewnie nawet nie musiał mówić zbyt wiele. Może wystarczyło się ładnie uśmiechać.
Musiał jednak wychwycić zdanie „on ma już swoją randkę”, bo zagnieździło się w jego umyśle i nie mógł się go wyzbyć.
Więc był jego randką? Kto by pomyślał, że to wszystko zapoczątkowało nieudane spotkanie biznesowe. Może częściej powinien na takie chodzić i zamiast swoim zleceniodawców wyszukiwać innych osób. Tych, z którymi mógłby spędzić wieczór.
— To było dziwne — skomentował oszczędnie, bo trochę czuł się jak rzeźba w galerii sztuki. Ładnie się prezentował, a ludzie przychodzili żeby po podziwiać. Fakt, czasami faktycznie wyłapywał spojrzenia ludzi kierowane w swoim kierunku, ale chyba nigdy wcześniej nie aż tak bezpośrednio i bezczelnie. Bo podczas rozmowy z inną osobą. Bez sensu. Ale dobrze przynajmniej, że nic nie musiał robić, bo wszystkim zajął się Dean.
Na słowa o grze oczywiście się uśmiechnął. Celowo wplątywał się w te intrygi, pozwalał się wciągać w takie gry. Był dobrym graczem, a każdą partię rozgrywał po swojemu, jakby miał wyznawał zasadę własnych zasad. I lubił grać nieczysto. Choć na wszystkie cwane zagrywki jeszcze przyjdzie czas, Vanberg jeszcze się o tym przekona.
Wyzwanie.
Nie musiał myśleć zbyt długo, choć gdy poczuł na swojej dłoni jego palce, od razu na niego spojrzał. Zamrugał ciemnymi jak węgle oczami, nie pozwalając przesunąć swojej ręki na krocze. Zatrzymał ją, naciskając na udo nieco mocniej.
— Robi się coraz ciaśniej? — zapytał wyraźnie rozbawiony, zaraz po tym jak powrócili na swoje miejsca, tzn. do bardziej naturalnych pozycji. Na wyciągniętą w swoją stronę rękę nie zareagował od razu, wciąż miał wyzwanie do wypowiedzenia.
— Wciąż zainteresowany. Pójdę, ale twoim wyzwaniem jest to, że przez tą całą godzinę masz milczeć. Nie odzywasz się nawet słowem. Przemyśl dokładnie czy jest coś, co chciałbyś mi teraz powiedzieć, bo jak piśniesz choćby pół sylaby, gdy będziemy już tam dokąd zmierzamy... to po prostu wyjdę, niezależnie od tego co ciekawego będziemy robić.
Chciał wyzwanie to ma.
Może wcale nie będą musieli rozmawiać.

Dean Vanberg
something wicked
don't be a fcking dick to people
27 y/o
INSPIRUJĄCY MISIU
182 cm
właściciel studia tańca oraz instruktor MK Dance Studio
Awatar użytkownika
I don't even know why you're calling me "baby"
Sitting shotgun and I'm driving you crazy
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Kolejne odpowiedzi Ayaana sprawiały, że Dean chciał nadal z nim rozmawiać. Było to zaskakujące również dla niego samego, ponieważ nie nawykł do prowadzenia dłuższych konwersacji z kimś, komu tak naprawdę chciał dobrać się do gaci pokazując jak dotyk nieznajomej osoby może być przyjemny. I chociaż początkowo faktycznie zależało mu by uwieść chłopaka jak najszybciej, sprawdzając, czy barowa toaleta jest tak czysta jak reszta lokalu lub czy pobliski motel przyjmuje bez wcześniejszej rezerwacji, tak z czasem, poznając trochę rozmówcę musiał przyznać, że gdzieś zostało to zepchnięte na dalszy plan. Nadal nie wyrzucił tej opcji ze swojej głowy, bo Ayaan miał w sobie coś na tyle pociągającego, że marzyło się, by zobaczyć jego rumianą twarz w innej scenerii, niemniej rozkoszował się również wymianą kolejnych uwag oraz perspektywą spędzenia z nim kilku kolejnych chwil.
Nic dziwnego, że pojawienie się na jego terenie nieproszonego gościa spotkało się z jawną odmową Vanberga. Musiał bronić osoby, którą był zainteresowany, jak również jasno dać do zrozumienia innym osobnikom w lokalu, że ten oto uroczy piegus ma już odpowiednie dla niego towarzystwo.
-Dziwne? Niespecjalnie. Umówmy się - przyciągasz spojrzenia i nie wmówisz mi, że nie zdajesz sobie z tego sprawy. Jesteś wystarczająco pewny siebie, by to zauważyć. A ja, cóż, nie ukrywam, że nie mam zamiaru się tobą dzielić - stwierdził, dopijając pozostałość alkoholu ze swojej szklanki. Przyjemnie szumiało mu w głowie, ale nie na tyle, by nie zapamiętać wszystkiego, co się rozgrywało pomiędzy nimi. Nie umykały mu spojrzenia, prowokacyjne uśmiechy i pozornie niewinne gesty, które miały na celu kuszenie. i cholera, robiły to naprawdę skutecznie, bo ayaan, nawet jeśli nie zdawał sobie z tego sprawy, gdzieś tam zaczynał mieć władzę nad Deanem. Że też piękno musiało być tak uzależniające!
Jego wzrok po raz kolejny znalazł się na oczach chłopaka, kiedy wolno przesuwał jego dłoń wyżej. Nie miał zamiaru zmuszać go do publicznego macania. Ot, było to jedynie zaproszenie, które miało na celu pokazać, że w innym miejscu, w innych okolicznościach nie miałby zupełnie niczego przeciwko.
-Potrzeba znacznie więcej, żeby zrobiło się ciaśniej. Bo widzisz - pod tym względem jestem niebywale wymagający i nie każdy jest w stanie sprostać zadaniu - odpowiedział jedynie, prostując na na barowym krześle.
Uniósł lekko brwi - nie spodziewając się, że jego własna propozycja tak szybko obróci się przeciwko niemu. Przez chwilę wpatrywał się w Ayaana, jakby próbował ocenić, czy ten naprawdę zamierzał postawić mu takie warunki, czy może zwyczajnie postanowił sprawdzić granice jego cierpliwości. Jedna godzina milczenia. Brzmiało banalnie, wręcz śmiesznie prosto, a jednak dla kogoś takiego jak Vanberg mogło okazać się prawdziwym wyzwaniem.
-Uwielbisz komplikacja, co? A może już znudził ci się mój głos? Zawsze uważałem, że brzmi całkiem seksownie - rzucił, śmiejąc się pod nosem. Było tak wiele rzeczy, które mógłby w tym momencie powiedzieć. Wiele uwag, uszczypliwości, prób przekonania, że takie wyzwanie nie miało sensu. Postanowił jednak je przyjąć. Nachylił się jeszcze w jego kierunku, napawając się błyskiem w jego ciemnych oczach. - Przyjmuję to wyzwanie. Kto wie, może ta rozmowa wcale nie będzie taka konieczna. Potrafię umilić czas nawet w ciszy - stwierdził, chociaż musiał przyznać, że perspektywa spędzenia godziny bez możliwości odezwania się była zdecydowanie mniej kusząca niż to, co sam wcześniej zaproponował. Z drugiej strony nie zamierzał wycofywać się z własnego wyzwania tylko dlatego, że jego rozmówca postanowił odwrócić sytuację na swoją korzyść.
Bez kolejnego komentarza ujął dłoń Ayaana i pomógł mu wstać. Nie miał zamiaru pytać, czy ten na pewno jest gotowy. Sam przecież przed chwilą wyraził zainteresowanie, a Vanberg nie zamierzał odbierać mu przyjemności z odkrywania kolejnych niespodzianek. Zresztą, im mniej wiedział, tym ciekawsza zapowiadała się cała wyprawa. Pociągnął go za sobą nie przejmując się jak musiało to wyglądać w oczach innych. Niech zazdroszczą przekonując się, że jedynymi zwycięzcami dzisiaj okazał się Dean i Ayaan.
Droga nie była szczególnie długa, ale Vanberg celowo wybierał mniej uczęszczane uliczki. Po kilkunastu minutach zatrzymali się przy jednym z wyższych budynków w okolicy. Dean spojrzał na fasadę, potem na swojego towarzysza i uśmiechnął się zaczepnie. Właśnie tutaj zamierzał zabrać swojego przypadkowego partnera do randki. Nie do restauracji, nie na spacer, nie do własnego domu (jeszcze) ani do żadnego innego miejsca, które można byłoby uznać za typową propozycję na wieczór.
Obszedł budynek, aż dotarł do bocznego przejścia prowadzącego w okolice zaplecza technicznego. Zatrzymał się przy drzwiach, sprawdził, czy w pobliżu nikogo nie ma, a potem wykorzystał okazję, by dostać się do wnętrza. Kiedy znaleźli się w środku, przyłożył palec do ust Ayaana tym samym przypominając mu o konieczności zachowania ciszy, ociągając się trochę z cofnięciem dłoni, nie omieszkując przy tym przesunąć opuszkiem po miękkich wargach.
Przemknęli przez boczny, a następnie skierowali się w stronę klatki schodowej. Raz musiał pociągnąć Ayaana delikatnie za rękę, kiedy usłyszał czyjeś kroki po drugiej stronie korytarza. Kolejne piętra pokonywali już niemal bez przeszkód. W końcu dotarli na górę, gdzie Dean zatrzymał się przed ostatnimi drzwiami prowadzącymi na dach. Obejrzał się przez ramię, posyłając Ayaanowi jeden ze swoich najbardziej zadowolonych i prowokacyjnych uśmiechów.
Kiedy znaleźli się na zewnątrz, chłodne powietrze uderzyło ich w twarze, a przed nimi rozciągnęła się panorama miasta rozświetlonego tysiącami świateł. Dean odsunął się nieco, robiąc miejsce swojemu towarzyszowi, po czym spojrzał na niego z wyraźną satysfakcją.
Godzina milczenia właśnie się rozpoczęła.

Ayaan Malviya
25 y/o
For good luck!
182 cm
grafik w Toronto Sun
Awatar użytkownika
We wanted to be adults so bad. Now look at us. Just fucking look.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Komplementy Deana stawały się dla niego przytłaczające – momentami było ich na tyle dużo, że zastanawiał się nad ich autentycznością. Owszem, w życiu na pewno usłyszał wiele miłych słów, ale zaczynał być podejrzliwy, gdy te występowały w nadmiarze. No była też opcja, że koleś faktycznie się wkręcił, w co... też ciężko było mu uwierzyć. Nawet jeśli wychwytywał te wszystkie intensywne spojrzenia i dwuznaczność rzucaną w co trzecim słowie. Ta sytuacja była dla niego nowa (więc nie bardzo wiedział jak się zachowywać), bo chyba nigdy nie napotkał na swojej drodze kogoś, kto w tak bezczelny i bezpośredni sposób ukazywał swoje zainteresowanie.
W ostatecznym rozrachunku mógł szczerze uznać, że trochę go to kręciło. Bo niby kiedy ostatnio dostał tak wiele uwagi? Który mężczyzna ostatnio zachowywać się tak wobec niego niemal od pierwszych chwil spotkania? I co z tego, że prawdopodobnie chodziło tylko o jedno? Gdyby nie rozważał tej niemej propozycji to nawet nie zdecydowałby się wejść w tę grę. Wstałby już wtedy, życząc mu miłego dnia. I nie oglądałby się za siebie.
Ale został. Chciał zostać.
Nie skomentował wypowiedzi mężczyzny nawet jednym słowem – zamiast tego uśmiechnął się oszczędnie, na znak, że przyjął do siebie to co mówił. W takich sytuacjach często wybierał ciszę. Nadrabiał wtedy mimiką, która często bywała nieoczywista. Tym razem była jednak bardziej niż oczywista. Dean nie musiał się niczego domyślać, bo nawet jeśli czasami kręcił się wokół słów i ubierał je w niejednoznaczne ozdobniki, to ostatecznie zachowywał się jak ktoś, kto wyrażał chęci rozwinięcia tej znajomości. Kierunek rozwoju był wiadomy – dlatego zgodził się pójść gdziekolwiek będzie chciał.
Zdecydował się również dopić alkohol do końca, jakby Dean go do tego natchnął. Zrobił to zaraz po nim, jakby zachowanie te po prostu po nim naśladował. Nie chciał też żeby trunek się zmarnował. Poza tym procenty w krwi sprawiały, że był odważniejszy. Tylko dzięki nim decydował się na coś, czego w innych okolicznościach może nawet by się nie podjął.
Wymagający?
Prawie się zaśmiał. Ostatecznie wydał z siebie tylko ciche parsknięcie.
— Nie rozmawialibyśmy w ten sposób, gdybym miał nie sprostać zadaniu — rzucił w odpowiedzi, bo doskonale znał swoją wartość. Był też pewny swoich umiejętności. I swojego uroku – w sumie to nawet nie musiał się zbytnio wysilać, bo Dean był oczarowany zanim w ogóle zdecydował się do niego odezwać.
Powinien to wykorzystać w paskudny sposób? Powinien pozwolić sobie na zdecydowanie zbyt wiele? Kiedy ostatnio ktoś był aż tak chętny?
Jeszcze nie wiedział jak to wszystko się rozwinie, ale wiedział, że odbierze mu to, co jest w stanie zaoferować. Albo pokusi się o więcej.
— Komplikacje to moje drugie imię — odparł niemal od razu. — A domysły niszczą ludzi. Nie powiedziałem, że się znudził, ale nie potwierdzę też, że masz seksowny głos. Po coś to wyzwanie jest właśnie takie — dodał, szczerząc się jak głupi. Na chwilę odsłonił zadbane zęby, które znów nie były widoczne, gdy uśmiech zelżał.
„Potrafię umilić czas nawet w ciszy.”
Zmrużył delikatnie oczy, od razu obdarowując go intensywnym spojrzeniem. Przecież wiedział, że potrafi. To znaczy – domyślał się. Od początku ich spotkania był tak pewny siebie, że to byłoby ogromne rozczarowanie, gdyby prawda okazała się zupełnie inna.
I w końcu ruszyli – ujął jego rękę, sprawnie podnosząc się na równe nogi. Nie wiedział dokąd zmierzają, ale dał mu się prowadzić. Użycie tu stwierdzenia ufał mu byłoby lekkim nadużyciem, ale na pewno był ciekawy dokąd zmierzają. Tak się zapowiadał, że zwykły hotelowy pokój byłby tragedią.
Minęli kilka bocznych uliczek, aż trafili na zaplecze jednego z pobliskich budynków. Wszystko wyglądało trochę jak filmowa akcja szpiegowska, w której grali główne role. Chyba się skradali, bo Dean rozglądał się na boki zanim weszli do środka, a chwilę później zasygnalizował potrzebę ciszy, kładąc palec na ustach Ayaana, co wywołało u niego uśmiech.
Spojrzał na niego, a później na widok, gdy nareszcie byli już na dachu.
— Wszystko na nielegalu, ta?
Wiedział, że przecież mu nie odpowie, ale spodziewał się choćby skinięcia głową. Natychmiast podszedł też do niego bliżej, wychwyciwszy jego kolejne spojrzenie. Zerkał mu prosto w oczy. Bez słowa, jakby napawał się widokiem odbijających się w tęczówce świateł nocnego miasta.
— To może powiesz mi po co mnie tu przyprowadziłeś? — zapytał znów. — A, no tak, nie odpowiesz — dodał po chwili, wyraźnie rozbawiony tym jak się potoczyły sprawy. — W takim razie pokaż po co mnie tu przyprowadziłeś. — Zrobił krok w jego stronę. Teraz dzieliła ich naprawdę niewielka odległość. Byli idealnie tego samego wzrostu – oczy, nos i usta niemal na tym samym poziomie. Ramię w ramię.
— Zezwalam.
Chyba nie potrzebował większej zachęty.

Dean Vanberg
something wicked
don't be a fcking dick to people
27 y/o
INSPIRUJĄCY MISIU
182 cm
właściciel studia tańca oraz instruktor MK Dance Studio
Awatar użytkownika
I don't even know why you're calling me "baby"
Sitting shotgun and I'm driving you crazy
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Dean nigdy nie widział powodu, aby kryć się ze swoim zainteresowaniem skierowanym w stronę drugiej osoby. Potrafił docenić jej prezencję oraz inne cechy, które poznawał w trakcie konfrontacji. Nie obawiał się przy tym sypać komplementami, jeśli tylko sądził, że były adekwatne do sytuacji i coś faktycznie wymagało dosadnego zaznaczenia. W swoim życiu zdążył poznać naprawdę wiele osób i nie przypominał sobie, by była taka, która nie lubiła miłych słów oraz uwagi, jakiej jej się poświęca. Owszem, istniały persony, które sztucznie wzbraniały się przed uwagą, udając, że żaden z komentarzy nie robił na nich wrażenia, najmniej zdaniem Vanberga była to zwyczajna ściema - zawsze działały nawet, jeśli niekiedy wydawały się mało smaczne. Z tym, że jeśli chodziło o takie uwagi, Dino nie sypał nimi niczym magik kartami z rękawa. Był z nimi ostrożny wiedząc, że to właśnie za ich pomocą łatwo można było przekroczyć granicę, które skreślały dalsze spotkanie. Zdecydowanie jednak życie byłoby przyjemniejsze, gdyby ludzie tak przesadnie i na siłę nie starali się wszystkiego utrudniać.
Był to kolejny powód, dla którego tak dobrze rozmawiało mu się z Ayaanem. Był pewien siebie, znał swoją wartość i nie krzywił się ilekroć Dean zachwalał jego urodę. Przyjmował komplement i tancerz wiedział, że mu się podobało - ta uwaga skierowana w jego stronę; atencja, którą dostawał. Potrafił na nie reagować lekkim uśmiechem, błyskiem w ciemnych oczach czy nieznacznym grymasem. To zapraszało, zamierzanie lub nieświadomie.
Wypity alkohol krąży w żyłach młodego tancerza sprawiając, że intensywne myśli trochę zblakły. Nie był pijany - potrzebował znacznie więcej, żeby chwiać się przy każdym kroku i musieć usilnie skupiać wzrok. w barach nigdy nie stawiał na zalanie się w trupa uważając, że byłoby to czyste marnotrawstwo okazji, które mogły się nadarzyć. Jak ta dzisiejsza, kiedy mógł miło spędzić czas w towarzystwie osoby, która przez chwilę skazana była na samotność. Wiedział, że gdyby był znacznie bardziej nachalny, nie byłoby mowy o tym, żeby nadał tempo, którym podążali podczas konwersacji.
Wyrażeniem zgody na przechadzkę, Ayaan zaimponował Deanowi. Nie każdy był w stanie tak o zaufać z tym względzie nowo poznanej osobie, ostatecznie zawierzając jej swoje bezpieczeństwo. W przeszłości właśnie w taki sposób konczyło się wiele spotkań - podczas rozmowy ktoś kozaczył uważając, że może wszystko, że nie ma żadnych granic, że jest gotów na każde wyzwanie, a kiedy dochodziło ostatecznie do czegoś konkretnego, tył zwrot i tyle. Pojawiały się opory, nagle kształtowały się zasady i być może obawy.
Ayaan sprostał.
Poruszył sugestywnie brwiami w odpowiedzi na jego pytanie. Potrzebował adrenaliny, a nielegalne działania zawsze mu tego dostarczały. Nie był przy tym przestępcą - po prostu uwialbiał łamać zasady, które jego zdaniem były zbędne. nie krzywdził nikogo wchodząc tutaj, więc nie widział problemu, by faktycznie włamać się do budynku, korzystając z uroków jakie oferował widok z dachu. Panorama miasta, bardziej intymna atmosfera bez spojrzeń osób trzecich. Warunki niemal idealne.
Odwzajemnił jego spojrzenie pozwalając sobie na dłużej badać jego oczy. Nie spieszył się przy tym - tutaj czas nie miał znaczenia.
“...nie odpowiesz”.
Na te słowa Dean wyciągnął telefon, podnosząc go ku górze, jakby chciał oznajmić jedno - zawsze mógł napisać. Nie było zakazu, którego nie dałoby się w jakiś sposób obejść. Zamiast jednak fatygować się klepaniem literek na klawiaturze, schował komórkę, uwagę skupiając w pełni na rozmówcy. Uśmiechnął się lekko słysząc przyzwolenie. Teraz nikt nie mógł posądzić go o napaść, bo o ile w barze jego ostateczna śmiałość mogłaby spotkać się z donośnym plaskaczem wymierzonym w jego policzek, tak teraz słowa Ayaana były przyzwoleniem.
Ulokował dłoń na torsie mężczyzny, zaciskając pięść na materiale. Stanowczym szarpnięciem zmusił go do znalezienia się maksymalnie blisko siebie czując bijące od jego ciała ciepło. Wzrok przesuwał się bezczelnie po twarzy wodząc po piegach, które okalały jego skórę, zatrzymując się na ustach o tak idealnym kształcie. Pochylił się lekko w jego stronę, muskając wargami kącik jego ust, by ostatecznie wpić się w jego miękkie wargi sprawdzając, czy według własnych podejrzeń ich kształt idealnie wpasuje się w usta tancerza.
Jak dla niego stanowiły duet idealny.

Ayaan Malviya
ODPOWIEDZ

Wróć do „Spirit of York Distillery Co.”