MARY-LOU MA SIEDEM LAT i już wie, że zmieni świat. Wierzy w to szczerze, głęboko, bo tak codziennie rano powtarza jej babcia, kiedy przed szkołą zaplata jej włosy w dwa warkocze. To właśnie od babci uczy się większości tego, co wie o życiu, to z nią spędza większość swojego czasu i pod jej okiem wychowuje się przez znaczną większość dzieciństwa, kiedy rodziców za bardzo zajmuje praca. Oboje są poświęceni swoim karierom, więc dom Monaghanów przez większość czasu wydaje się cichy, ale wbrew pozorom nigdy pusty, bo babcina miłość nie zna granic i wypełnia każdy jego kąt.
MARY-LOU MA DWANAŚCIE LAT i można by powiedzieć, że w jej życiu nie brakuje niczego, bo nową, lepszą jakość życia całej rodzinie zapewnia kariera taty, która ma się lepiej niż kiedykolwiek dotąd. Niczego, może z drobnym wyjątkiem ojcowskiej czułości, na którą pan Monaghan jako człowiek sukcesu zwyczajnie nie ma już czasu. Nie, żeby wcześniej miał go w nadmiarze, bo nigdy nie widywała go często — odkąd tylko pamiętała, znaczną większość tygodnia spędzał w służbowych podróżach, więc w domu pojawiał się głównie w weekendy, rzadko kiedy na dłużej niż kilka dni. Teraz bywa w nim jeszcze rzadziej. W wielkim świecie nie było czasu na zwiedzanie, ale czasem przywozi ze sobą pamiątki z różnych lotnisk – breloczki, magnesy, przypinki, a czasem też modele samolotów, które zabierają go dookoła globu. To właśnie te miniaturowe Airbusy, Boeingi i Embraery sprawiają jego córce najwięcej radości i są niepozornym początkiem jej wieloletniej fascynacji aeronautyką.
MARY-LOU MA SZESNAŚCIE LAT i wyrasta na
czarującą młodą damę, a przynajmniej tak donoszą współpracownicy ojca, którzy podobno pamiętają ją z dzieciństwa i dorocznych firmowych imprez. Nie poznaje żadnego z nich, ale rozmawia z nimi uprzejmie i dziękuje im szerokim uśmiechem, kiedy mówią, że ma przed sobą świetlaną przyszłość. Nie wie, czy to prawda, ale taką ma nadzieję, chociaż Pan Monaghan nie przestaje nalegać, że mogłaby dać z siebie jeszcze trochę i pracować na nią ciężej. Jego córka uczy się dobrze, ale nie podoba mu się, że po szkole ciągle ściąga do siebie koleżanki, na których ćwiczy robienie paznokci – twierdzi, że rozumie, jak wiele radości sprawia jej to nowo nabyte
hobby, ale mimo wszystko nazywa je stratą czasu i zbędnym rozkojarzeniem. Ku jego niepocieszeniu wizyt koleżanek z czasem tylko przybywa, bo im częściej Mary-Lou słyszy od niego te słowa, tym mniej dba o jego opinię. Wszyscy w jej życiu są na ten temat zgodni: ma do tego talent, a oprócz talentu również ogromne zacięcie, więc nie pozwala wmówić sobie, że
musi wybierać pomiędzy nauką a rozwijaniem pasji. Ma rację – przez kolejne dwa lata efektywnie godzi swoje zainteresowania ze statusem wzorowej uczennicy i mimo wszystko dostaje się na wymarzone studia.
MARY-LOU MA OSIEMNAŚCIE LAT i z rodzinnego domu pospiesznie wyprowadza się do Toronto, gdzie zaczyna studia na kierunku inżynierii lotniczej i kosmicznej. Nie spodziewa się, że ich początki będą aż tak trudne, bo choć nie brakuje jej obszernej wiedzy ani zaangażowania, nie zawsze jest traktowana poważnie. Jej kompetencje są nieustannie podważane, czy to przez kolegów z kierunku, którzy lubią sprowadzać całą jej osobę do dziewczęcego wizerunku i uszczypliwie nazywać
pierwszą blondynką w kosmosie, czy to przez ojca, od którego kiedyś przez telefon słyszy, że mają w tym trochę racji, bo “nie tak powinien wyglądać szanujący się profesjonalista”. Wszyscy chyba liczą, że kiedyś w końcu ugnie się pod presją otoczenia i pogodzi się z tym, że w tak zaawansowanej dziedzinie nauki nie ma miejsca dla takich jak ona, ale Mary-Lou traktuje ich zwątpienie jako osobiste wyzwanie. Na kolejne kilka miesięcy zapomina o wszystkim, co nie jest studiami, z pasją do paznokci i rodziną w Québec włącznie, a chociaż kosztuje ją to wiele poświęceń, kończy rok akademicki z jedną z najwyższych średnich w grupie i udowadnia, że jej wygląd czy zainteresowania nigdy nie miały niczego wspólnego z jej intelektem.
MARY-LOU MA DWADZIEŚCIA DWA LATA i już od jakiegoś czasu nie rozmawia z ojcem. Nie odkąd pokłóciła się z nim niecałe dwa lata wcześniej, tuż po odejściu babci, które wywróciło całym jej światem i zasiało w niej wiele wątpliwości na temat przyszłości, na którą do tej pory pracowała. Naiwnie liczyła na odrobinę zrozumienia, kiedy dokładnie to samo zdecydowała się powiedzieć tacie, ale niepotrzebnie mydliła sobie wtedy oczy. Problemem nie był fakt, że kategorycznie zabronił jej rzucania studiów – w ogóle nie planowała tego robić – na rzecz jakiejkolwiek innej kariery, ale fakt, że zrobił to pod groźbą odcięcia jej od znacznej części finansów. Kazała mu zrobić to i tak, więc dziś Mary-Lou nie jest zależna od niczyjej łaski i utrzymuje się sama. Wcale nie z dopiero co rozpoczętego zawodu młodszego inżyniera, w którym jej zarobki są zrozumiale proporcjonalne do niewielkiego doświadczenia, a z pracy jako stylistka paznokci, której podjęła się po tamtym telefonie. Wiedza i umiejętności sprzed lat przychodzą z pomocą w szybkim znalezieniu tymczasowego zatrudnienia, ale ten przypadkowy powrót do pasji sprzed lat przypomina jej o tym, jak wiele radości zawsze z niej czerpała.
MARY-LOU MA DWADZIEŚCIA SIEDEM LAT i chociaż wszystko jeszcze przed nią, wie, że już zmieniła świat. Od dawna nie wątpi we własną przyszłość ani w lata ciężkiej pracy, które włożyła w jej budowanie. Nie zadaje sobie pytań o sens tego wysiłku, bo wie, że to właśnie dzięki tym poświęceniom dziś ma to, o czym jako nastolatka nawet nie śmiała marzyć. Znalazła zatrudnienie w MDA Space, kanadyjskiej firmie zajmującej się robotyką kosmiczną i technologiami satelitarnymi, gdzie jako młodszy inżynier systemów kosmicznych pracuje przy projektach dla organizacji takich Canadian Space Agency czy NASA. Ceną tego sukcesu było wiele wyrzeczeń, ale wbrew temu, w co wierzyła jeszcze kilka lat temu, pasja wcale nie musiała być jednym z nich. Na swoje życie Mary-Lou co prawda nie zarabia już z paznokci, ale nigdy do końca nie rozstała się z tamtą
tymczasową karierą. Nie chce dzielić uwagi pomiędzy dwa etaty, ale nie była gotowa w pełni zrzec się ani praktyki, ani swojej lojalnej klienteli, którą dzięki niej zbudowała, dlatego regularną praktykę zamieniła na freelance po godzinach, który operuje po godzinach z własnego mieszkania. Czasem oznacza to dostępność tylko w późnych godzinach i przyjmowanie klientek w dresie, ale te akurat cenią sobie profesjonalną jakość usług w kameralnej, niezobowiązującej atmosferze, więc terminy bez problemu zapełniają się same. Od uzyskania pełnych kwalifikacji inżyniera dzieli ją niespełna rok i nie jest pewna co do tego, jaki będzie kolejny krok w jej karierze, ale nie martwi się tym, co przyniesie przyszłość — wie już, że co by to nie było, i tak będzie
wspaniała.
─
─
LUBIĘ róż i
pstrokate kolory ⟡ podróżować, zwłaszcza samolotem ⟡ kolorowe makijaże ⟡ uczyć się nowych rzeczy ⟡ niewinne plotki z klientkami ⟡ brokat, cekiny i wszystko co się błyszczy ⟡ dobrze wyglądać ⟡ matchę (najlepiej na mleku kokosowym) ⟡ fizykę i matematykę ⟡ czuć się niezależna ⟡ otwartych ludzi ⟡ estetykę y2k ⟡ robienie wzorków i nietypowych, szalonych paznokci ⟡ wspominać babcię ⟡ stare filmy z serii barbie ⟡ modę ⟡ wczesne poranki ⟡ zapach benzyny ⟡ scrapbooking
NIE LUBIĘ ludzi pełnych uprzedzeń ⟡ mansplainingu i mężczyzn, którzy podważają moje kompetencje
(czyli większości) ⟡ czerwonego wina ⟡ porównań do ojca ⟡ być oceniana po wyglądzie ⟡ spędzania świąt u rodziców ⟡ business casual i nudnych ciuchów ⟡ transfobów, zwłaszcza terfów ⟡ kiedy klientki proszą o zwykłego frencha (nuda) ⟡ cytrusów ⟡ bałaganu w moim domu ⟡ sportów zespołowych ⟡ muzyki country ⟡ prostowanych włosów, wolę kręcone ⟡ jesieni