[Marseille Newton]

002.

Just one more line.

Drzwi do sali otworzyły się z hukiem i nieco rozczochrana, a na pewno zziajana, Marseille wpadła do środka, zwracając na siebie uwagę nie tylko prowadzącego, ale również prawdopodobnie innych kursantów. Na jej policzki wstąpiły delikatne rumieńce. Nigdy nie lubiła bycia w centrum uwagi, nic więc dziwnego, że poczuła się trochę głupio z tymi wszystkimi spojrzeniami, utkwionymi w niej. Kiedyś nie lubiła się też spóźniać, od dziecka uczona tego, żeby zawsze szanować czas swój i innych. Wielokrotnie bywała gdzieś wcześniej, byleby tylko uniknąć ryzyka tego, że coś niespodziewanego mogłoby stanąć jej na drodze i przez to straciłaby cenne minuty. Nauka, która towarzyszyła jej przez prawie trzydzieści lat życia nie będzie pewnie taka łatwa do wyplenienia. Tym razem poszło o miejsce parkingowe. Mars zazwyczaj parkowała na terenie kampusu, ale dziś chyba w którejś jego części musiał odbywać się jakiś wykład albo inne ważne wydarzenie, ponieważ dosłownie nigdzie nie było miejsca. Zanim cokolwiek znalazła, było już późno, a ona miała jeszcze sporą trasę do pokonania. A przecież nienawidziła biegać.
– Przepraszam! – wyrzuciła z siebie i rozejrzała się, chcąc czym prędzej zająć miejsce, podczas gdy prowadzący podjął temat, który wcześniej urwał, kiedy wbiegła do środka. Tam, gdzie zazwyczaj siadywała było już dziś zajęte, ale zobaczyła, że z tyłu pozostawało jedno wolne stanowisko. Mars ruszyła w jego kierunku, balansując, by nie nadepnąć na niczyją własność, a na podłodze leżały różne rzeczy. W końcu opadła na stołek, wciąż oddychając trochę ciężko, po tej niespodziewanej aktywności fizycznej. Położyła na podłodze torbę. Chociaż mieli na kursie zapewnione przybory to i tak lubiła mieć ze sobą własne ołówki, czasem się przydawały, gdy starała się o bardziej miękką linię, wtedy taki wyrobiony ołów nieco lepiej działał.
Rozejrzała się po sali, ludzie znów skupili się na swoich kartkach, niektórzy już zaczęli coś na nich rysować, a Marseille zerknęła na zegarek. Wyrobiła się wprawdzie w kwadransie studenckim, ale ominęło ją najwyraźniej istotne wprowadzenie.
– Hej – odezwała się cicho, wychylając lekko w kierunku mężczyzny, który siedział najbliżej niej. – Co dzisiaj rysujemy? – spytała, spoglądając na niego z niemą prośbą o pomoc. Kojarzyła go oczywiście z poprzednim spotkań, ale jeszcze nie mieli okazji rozmawiać. Właściwie dotychczas Mars nie rozmawiała tu z nikim oprócz prowadzącego.

William N. Patel

[William N. Patel]

Niby słucham prowadzącego, ale koleś ma tak potwornie nudny głos, że oczy same mi się zamykają. Nie to, żeby nie mówił ciekawie, gdzieś w jego głosie czaiła się dosyć wyraźna nutka pasjonata, ale wciąż - ton był tak monotonny, że z powodzeniem mógłby zapowiadać pociągi. Czuję, że moje powieki robią się coraz cięższe i dopiero głośny huk drzwi sprawia, że otwieram szeroko ślepia, wpatrując się w dziewczynę. Poprawiam się na siedzisku, wodząc za nią spojrzeniem, bo zmierza w moim kierunku. Nogą przesuwam swoje rzeczy pod krzesło, żeby się czasem na potknęła, bo trochę się tu porozwalałem - gdzieś z wnętrza torby wysypują się krzyżówki i jakaś gruba książka, potem się tym zajmę. Posyłam koleżance delikatny uśmiech i kiwam głową na znak, że może usiąść. Wcześniej nie mieliśmy okazji porozmawiać, co dziwne, bo ja z kolei gadałem tutaj ze wszystkimi - już po pierwszych zajęciach okazało się, że rysunek nie jest moją gałęzią sztuki i chociaż kochałem malarstwo, a obrazy naprawdę potrafiły mnie wzruszyć, to sam dużo lepiej odnajdywałem się w świecie dźwięków. Przychodziłem więc głównie po to, żeby zająć sobie czas i dla towarzystwa. Przyglądam się jej z zaciekawieniem, kiedy zajmuje miejsce tuż obok - Cześć - witam się - Portrety - rzucam, a zaraz zabieram się za tłumaczenie - Mamy się podobierać w pary, będziemy rysować siebie nawzajem - rozglądam się po sali, większość ma już swojego modela, otacza nas szuranie krzeseł i ciche rozmowy, chociaż prowadzący kontynuuje swój wywód. Ja już go średnio słucham - Będziemy razem? - proponuję, wracając do niej wzrokiem, wbijam w nią swoje ciemne, brązowe oczy - Wiedziałaś, że kiedyś ludzie domalowywali sobie drogie ubrania i biżuterię, żeby zaznaczyć swój status? Nie chodziło o prawdę, tylko wiesz, żeby się pokazać - pytam, bo to wyłapałem gdzieś w monotonnym monologu prowadzącego i chciałem zabłysnąć. W sumie ciekawe, teraz raczej działało to w drugą stronę, jeśli ktoś decydował się na portret to liczył, że ujrzy tam siebie, trochę więcej emocji, trochę mniej materialności, przynajmniej tak mi się wydawało - A, William - przedstawiam się jeszcze, wyciągając do niej rękę. Mieliśmy okazję, żeby się wreszcie poznać, ostatecznie następne trzy godziny spędzimy patrząc sobie w oczy. Prawie że romantycznie.

Marseille Newton

[Marseille Newton]

Nie miała niestety tej naturalnej umiejętności zagadywania do każdego i podtrzymywania small talków. Często zatopiona we własnych myślach jak tylko kończyły się zajęcia podrywała się ze swojego miejsca i wypadała na zewnątrz, nawet nie zwracając uwagi na to, że większość kursantów wymienia między sobą jakieś uwagi. Dotychczasowe prace też raczej sprzyjały temu, że każdy był poniekąd zajęty sam sobą, ale to najwyraźniej miało się to zmienić.
– Całe szczęście, że nie znów martwą naturę – odetchnęła z ulgą, słysząc, że tematem dzisiejszego spotkania są portrety. Może też powinna skupić się na tym, co w międzyczasie tłumaczył jeszcze prowadzący, ale właściwie jakie to miało znaczenie? To była sztuka, trudno było źle wykonać jakieś zadanie. – Nuda. Ile można rysować koszyk z owocami? – zapytała trochę retorycznie, a trochę licząc, że może jej rozmówca ma podobne zdanie na ten temat. Marseille lubiła rysować różne rzeczy. Ludzi – to oczywiste, choć ci byli trudni. Te wszystkie detale i szczegóły, bez których przecież konkretne osoby nie mogły istnieć, a które czasem i dziesięć razy nie udawało się przenieść na papier. Przyrodę, jej piękno i to, że ciągle się zmieniała. Sytuacje, których obserwatorem była w codziennym życiu. Martwą naturę najmniej, bo z samego założenia ta kompozycja była jakoś zaplanowana, ustalona. Statyczna, trochę jak jej dotychczasowe życie.
– Ale nie musimy się rozbierać? – zażartowała, bo nie sądziła, że prowadzący kazałby ich rysować akty w parach. Jakby jednak w odniesieniu do własnych słów sama zaczęła to robić, ale tylko trochę, bo ściągnęła z ramion marynarkę, którą rzuciła na podłogę obok swoich rzeczy. W sali było ciepło, a ona miała przecież pod spodem bluzkę na ramiączkach. – Jasne, chętnie – zapewniła, bo wydawał się sympatyczny. – O, to trochę jak dzisiejsi influencerzy, oni też udają w internecie, że mają drogie auta, a tak to pewnie są na leasing. Tylko już sobie domalowywać nic nie muszą, bo teraz mają photoshopa. Zawsze mogą sobie dodać to i owo. Albo powiększyć. Tyłki, piersi czy portfele – mówiąc to wzruszyła ramionami. Mimo jej wcześniej dość poważnego życia, jednym z guilty pleasure Marseille było śledzenie różnych dram mniejszych i większych w internecie. Z niektórymi była naprawdę na bieżąco, do czego jednak rzadko się przyznawała. – Marseille – odpowiedziała, potrząsając jego dłonią, a potem lekko się uśmiechnęła, przesuwając trochę swoją sztalugę tak, żeby znaleźć się bardziej naprzeciw niego. I pewnie trochę bliżej. – Lubisz jak zwracają się do ciebie pełną formą imienia, czy masz ulubione zdrobnienia? Will, a może Willy? Jak Willy Wonka. Wiesz, jesteś nawet do niego trochę podobny – przyznała, lekko przechylając głowę, gdy tak mu się przyglądała. Nie chciała, by czas przy zadaniu był dla nich jakiś niekomfortowy na przykład z powodu ciszy, poza tym fajnie było lepiej poznać kogoś, kogo się miało narysować.

William N. Patel

[William N. Patel]

- Nooo - wzdycham ciężko. Totalnie się zgadzam, martwa natura w ogóle mi nie szła. Łapanie odpowiednich kątów, odległości i wielkości to była dla mnie jakaś abstrakcja, potem światłocienie, nadawanie płaszczyźnie wrażenia faktur i odnajdowanie kolorów w szarości - kompletne szaleństwo. Moje rysunki wyglądały bardzo prymitywnie, a prowadzący podchodził do mnie z lekkim politowaniem, w końcu w opisie wydarzenia napisane było, że kurs jest skierowany do wszystkich, niezależnie czy jesteś mistrzem czy amatorem. Ja byłem kompletnym amatorem, ale przecież każdy mógł tworzyć! Słyszałem, że innym daje prawdziwą korektę, tymczasem przy mnie mówił coś w rodzaju ciekawa symbolika, albo bardzo eeee... kreatywne podejście. Kompletnie nie umiałem odtwarzać natury, więc próbowałem nadrabiać nieco bardziej surrealną wizją. Niemniej miło było tu przychodzić, to był zupełnie inny odbiór sztuki, móc poobcować i porozmawiać z zajawkowiczami, którzy naprawdę znali się na rzeczy. Do tej pory spotykałem się głównie z muzykami - Albo pudełka - wywracam oczami, chociaż dla mnie osobiście narysowanie równego sześcianu, w dodatku w perspektywie było jakieś kompletnie niewykonalne - Nie mówił też, że nie możemy - śmieję się, a ona serio zaczyna się rozbierać i przez chwilę sam nie wiem czy ja też może powinienem? Zdejmuję sweter, bo mam taki rozpinany, ale dziewczyna kończy na marynarce, więc i ja się zatrzymuje i udaję, że też mi było gorąco, trochę wtopa, ale chuj wie czego się spodziewać po artystach? Byłem na jednym performansie gdzie ludzie wyrywali sobie nawzajem włosy - Ciepło tu - rzucam i poprawiam się na krześle - Zrobienie sobie fotki z filtrem to żadna sztuka. Kiedyś jeden gość narysował mnie na molo nad morzem, to dopiero była sztuka - kiwam głową. Miałem wtedy na sobie koszulę w kwiaty i dzwony, a on był pijany i mówił, że byłbym świetnym modelem kubistycznym, potem coś że mam nierealne buty i że jest profesorem na tutejszym uniwersytecie artystycznym. Wierzyłem bo dał mi ten obrazek i był dojebany - Marseille? Oryginalne imię - pierwszy raz takie słyszę - Dużo ludzi mówi do mnie Billy, ale szczerze? Wszystko mi jedno - mogła mówić nawet ej ty - Wiesz, że ciągle to słyszę? I jeszcze, że do tego, no, takiego starego aktora - przez chwilę główkuje, taki typek popularny w latach 90. Normalnie w co drugim filmie jego morda. Już wiem! - Do DiCaprio - dodaję. Nie widzę zbytniego podobieństwa szczerze powiedziawszy, ale lubię go za rolę w Titanicu więc nie dyskutuję - Niby z tej strony - nawet jej prezentuje swój lewy profil, może dostrzeże coś czego ja nie widzę i umieści to na obrazie? - A twoje zdrobnienia? Marseille? To by było Mars...? - a może Eillie? Głaszczę dłońmi papier, rozkładając go na dużej desce i przesuwam się jeszcze trochę w bok, żebyśmy się jeszcze lepiej widzieli - Co lubisz robić oprócz rysowania? - pytam, bo nawet nie próbuje podejmować się narysowania jej pięknej twarzy realistycznie, to by była katastrofa, więc postanawiam podejść do tego zadania w sposób trochę bardziej odrealniony, a do tego muszę poznać człowieka siedzącego po drugiej stronie sztalugi.

Marseille Newton

[Marseille Newton]

Pokiwała głową, generalnie się z nim zgadzając. Martwa natura, oprócz tego, że no, martwa, była po prostu do bólu przewidywalna, wszystko było z nią w porządku aż do przesady. Zaplanowana, ustawiona wedle czyjegoś konceptu była może i dobra do tego, żeby poćwiczyć technikę, ale poza tym nie było w niej nic faktycznie interesującego. W pewnym sensie, gdyby się nad tym zastanowiła, to i może stanowiło to pewną metaforę jej dotychczasowego życia – ono też było przewidywalne, uporządkowane i teraz, kiedy już zbliżała się do trzydziestki, widziała, jak mało było w nim spontaniczności i to chyba było coś, co właśnie chciała zmienić. Trochę zaszaleć.
– O, a ty, co najfajniejszego udało ci się narysować? – zapytała zaciekawiona. Jego rysowali na molo, a on co rysował? Co do zasady zgadzała się, że rysowanie było sztuką. Chyba nie tak docenianą jak na przykład malarstwo, bo jakimś cudem mnóstwo osób było w stanie wymienić wielu sławnych malarzy, takich jak da Vinci, Dali czy Picasso, ale już kiedy temat schodził na rysowników to zaczynały się schody. Może też dlatego, że w muzeach czy galeriach sztuki raczej wieszało się obrazy, a nie rysunki? Więc te ważne nazwiska z tej konkretnej dziedziny chyba trochę ginęły w popkulturze. Marseille wcale nie była lepsza, bo przecież trudno byłoby jej w tym momencie przywołać jakichś sławnych rysowników. No oprócz jej prababci, która była ilustratorką książek dla dzieci – no i nie była wcale zbyt sławna niestety.
– Jak to miasto we Francji, wiem. Ale jest gorzej. Tata faktycznie czasem mówił do mnie Mars, a nazywam się Newton, więc… – Połączenie do bólu fizyczne, no ale nie było w tym nic dziwnego, skoro jej ojciec był fizykiem. Mimo wszystko nie lubiła tego konkretnego zdrobnienia. – Zazwyczaj mówią do mnie pełną formą imienia, ale Marsie też jest w porządku. – W ten sposób mówiła do niej babcia czy przyjaciele, więc zawsze dobrze jej się to kojarzyło.
Przyjrzała mu się, kiedy próbował przypomnieć sobie nazwisko aktora, do którego go porównywali, a kiedy w końcu ono padło, Marseille pokiwała ochoczo głową.
– Faktycznie, jak tak patrzę to może nawet trochę podobny – oznajmiła, choć może bardziej z grzeczności, bo jednak Willy Wonka w tym starciu podobieństw wygrywa, zerkając raz na jeden jego profil, raz na drugi. Młody DiCaprio był zresztą też fest przystojny, Marseille jako nastolatka bardzo się w nim kochała i płakała strasznie na Titanicu, kiedy ta perfidna Rose zamiast się posunąć na tych drzwiach, pozwoliła mu zamarznąć i umrzeć. – I on też rysował, pamiętasz? – Znaczy Jack z Titanica, czy DiCaprio to nie wiedziała. – Macie coś wspólnego!
Postanowiła, że w takim razie na swoim rysunku uwydatni bardziej ten jego profil, który upodabniał go do hollywoodzkiej gwiazdy. Wzięła ołówek w dłoń.
– Gotować. Piec też. Ciasta, ciasteczka. Ostatnio próbuję swoich sił w tortach – powiedziała, a potem w jej oczach pojawiły się wesołe iskierki. – I lubię zbierać grzyby. No, nie teraz, bo jest zima, ale lubię chodzić po lesie, szukać grzybów. Mam nawet atlas grzybów w domu. Dostałam od dziadka – powiedziała konspiracyjnym tonem, jakby zdradzała mu jakąś wielką tajemnicę o sobie. Jako dziecko uwielbiała te leśne wyprawy o wschodzie słońca. Zwłaszcza po deszczu, wtedy grzybów było na pęczki. – Kim chciałeś zostać w przyszłości, jak byłeś mały? – Teraz ona zapytała, jak gdyby to pytanie miało pomóc jej przenieść jego sylwetkę na papier. Może tak było.

William N. Patel