[David Harrison]

David nie wiedział, czy lepiej udzielić odpowiedzi na zadane pytanie, czy może lepiej po prostu milczeć - wszelki informacje miał od personelu medycznego (z którym był w stałym kontakcie) oraz z zeznań osoby, która zadzwoniła po pogotowie.
- Próbujemy to ustalić. Na pewno znaleziono ją nieprzytomną w opuszczonej ruderze. - tyle mógł powiedzieć. Miejsce zostało przeszukane i znaleziono w nim odciski poszukiwanego. Niestety w okolicy nie było kamer, więc ciężko było ustalić gdzie sprawca uciekł Oby tylko nie był już w drodze za granicę... Niby w świat poszedł list gończy ale jak ktoś ma układy, znajomości i pieniądze to cóż...
- To dobrze. - rzucił krótko, bo naprawdę nie chciał, by młodszej Bennett stało się coś złego. Może jego relacja z Cath aktualnie była dość... burzliwa i stojąca pod ogromnym wykrzyknikiem ze znakiem zapytania, ale to nie znaczyło, że miał życzyć źle jej rodzeństwu, czy być na nich zły - bo bądź co bądź, nic złego mu nie zrobiło.
David zmarszczył brwi, bo co miało znaczyć jakimś chłopakiem?
- Rozumiem. Pewnie nie jest łatwo, ale wiesz może chociaż co to za chłopak? Gdzie mieszka? Czy ma jakieś hobby? - pytania padały jedno po drugim, jak serie z karabinu. Dla Harrisona były to absolutne podstawy. Kilka kolejnych cisnęło mu się jeszcze na usta, jednak ostatecznie uznał, że na razie poprzestanie na tych trzech. Jeżeli chodziło o pytanie związane z zamieszkaniem, to David uważał je za dość ważne by w razie co wiedzieć, gdzie należałoby się udać, gdyby Cama nie wróciła do domu i nie odbierałaby telefonu. Jasne, jego mieszkanie nie musiało być pewniakiem w kwestii pobytu ale zawsze stanowiło jakiś procent szans. Natomiast jeśli chodziło o hobby, to Harrison uważał, że pasje w pewnym sensie kształtują człowieka tj. mówią coś o jego charakterze oraz sposobie myślenia.
Czekał aż Mary się wybudzi, jednocześnie podziwiając Cath w akcji i nie komentując słów skierowanych do Nancy o tym, żeby nie zwracała na niego uwagi. W sumie gdyby nie ta akcja, to pewnie zaraz kończyłby jeść. Wzrok swój przeniósł na musakę, która leżała tam, gdzie została zaserwowana i położona przez kelnerkę.
- Dobrze, dobrze. Skoro tak mówisz... gdyby jednak nagle zaczęło Cię boleć to nie bagatelizuj tego i pojedź do szpitala. - odparł, choć zdawał sobie sprawę z tego, że powiedział coś oczywistego - ale po prostu nie chciał, by Cath olała ból, bo mogło się okazać, że coś jednak było na rzeczy i nie zostanie wyleczone jedynie lekami przeciwbólowymi.
Skinął głową w odpowiedzi i już otwierał buzię by coś powiedzieć ale ostatecznie tylko wypuścił powietrze z ust co wyglądało tak, jakby poczuł ulgę, ponieważ Mary zaczęła się wybudzać. Dobra robota Cath. pochwalił Bennett w myślach.
David również zaczął szukać telefonu wzrokiem i gdy go dostrzegł, wstał czym prędzej i podszedł do niego, by następnie wręczyć go Mary.
- Odwiozę Panią do domu. Pamięta Pani swój adres? - zapytał, ponieważ nie wiedział, czy po takim szoku, kobieta nie miała problemów z pamięcią.
- Także zapraszam do auta. - dodał, pomagając kobiecie wstać i mając cichą nadzieję - nieważne, że nadzieja matką głupich - że Cath pojedzie z nimi.

Catherine Bennett

[Cece Keale]

Kiwnęła tylko głową. Przyjęła do wiadomości, więcej nie chciała wiedzieć. Znaczy chciała, ale czuła, że może to być objęte tajemnicą zawodową (bo wiedziała, że takową służby publiczne mają) albo najzwyczajniej na świecie być na tyle brutalne, że nie chciała znać szczegółów.
Powiedzenie, że ich relacja była burzliwa to delikatne niedopowiedzenie. W środku Cath aż gotowała się od sprzecznych emocji. Z jednej strony miała ochotę uderzyć go w twarz i wykrzyczeć, że jest dupkiem. Z drugiej strony ta mała część niej sprzed kilku lat cieszyła się na jego widok i po prostu miała chęć się do niego przytulić i nigdy nie puszczać. I Cathy zdecydowanie zamierzała słuchać tej pierwszej ewentualnie: druga była zbyt romantyczna i wyidealizowana. Być może kilka lat temu by na to poszła, ale na pewno nie teraz. Kiedy to wszystko się zaczynało byli ledwo dzieciakami wkraczającymi w dorosłość. Pełni buntu, marzeń i nadziei na dobrą przyszłość. Catherine mogła powiedzieć, że ruszyła z tego etapu i nie widziała za bardzo do niego powrotu.
Z drugiej strony: była najzwyczajniej w świecie ciekawa co się u niego działo i jak znalazł się w Toronto. Zdawała sobie sprawę z tego, że w czasie gdy kontakt się urwał u niego zapewne także się pozmieniało. I zapewne gdyby to był ktokolwiek inny zapytałaby o to. Tylko, że w tym przypadku nie wiedziała czy chce znać odpowiedzi. Łatwiej było nie wiedzieć dlaczego wtedy przestał pisać i założyć, że po prostu mu się znudziła albo kogoś poznał i nie wiedział jak to zakończyć. Byli młodzi, nawet byłaby skłonna to zrozumieć.
- Ze zdjęcia i wiem piąte przez dziesiąte - zmarszczyła brwi Catherine. O ile interesowały ją znajomości jej rodzeństwa o tyle w głębokim poważaniu miała miłostki szkolne nastolatek. Te zmieniały się bardzo szybko i ona czasami nie nadążała. Sama Cam randkowała często i zawzięcie. I równie szybko traciła zainteresowanie. - Cam pewnie jest bardziej na czasie i wie więcej, mogę spróbować ją wypytać - wzruszyła ramionami. To raczej nie powinno być trudne. Co prawda nie wiedziała o co pytać, ale czuła że to ważne. Zresztą, gdyby była to sprawa życia i śmierci to nawet przełknęłaby dumę i wysłała samego Davida do rozmowy z nastolatką.
- Oczywiście - że nie. Nie zamierzała jeździć po lekarzach w takich błahych sprawach. Już pomijając fakt, że musiałaby kogoś zaangażować w ewentualną podwózkę i pomoc - nienawidziła szpitali. Spędzała u lekarzy i na salach zbyt dużo czasu. Nie przepadała za zapachem, klimatem i całą resztą. Jeśli zamierzało boleć mocniej planowała wziąć tabletki przeciwbólowe i udawać, że jest okej. W końcu samo kiedyś musiało przejść, prawda?
- Może i jestem stara, ale pamięć mam dobrą - odpowiedziała Mary, pocierając czoło i siadając samodzielnie. Wciąż była nieco blada, ale Catherine odetchnęła z ulgą. Jeśli narzekała to nie było z nią aż tak źle. - Cath? Pokierujesz Pana? Wciąż kręci mi się w głowie - pożaliła się kobieta. Catherine wiedziała, że kelnerka po prostu nie chce wsiadać sama do samochodu kogoś obcego. Cath za to nie chciała mieć do czynienia z Davidem więcej niż to było konieczne. I przegrała to starcie: nie mogła odmówić Mary, nawet gdyby chciała.
- Tylko jeśli to będzie w porządku - spięła się, zwracając do mężczyzny. Nie lubiła prosić o pomoc i mieć przysług i kogokolwiek. Zwłaszcza byłych (?) chłopaków, którzy wracali nagle do jej życia z buciorami. Z drugiej strony: Mary była dla niej jak druga matka. Czekała, aż kobieta połączy kropki i zorientuje się, że ma do czynienia z akurat tym Harrisonem. Na jej korzyść przemawiało omdlenie i chwilowa słabość umysłu.
- Wezmę twoją kurtkę Mary, ty tu zostań - poprosiła.

David Harrison

[David Harrison]

W sumie dobrze, że Cath nie naciskała by powiedział coś więcej, bo w restauracji poza nimi, znajdowało się jeszcze kilka osób i zaraz by się okazało, że ktoś jeszcze potrzebował cucenia. Niektórzy nie mieli problemu by słuchać o morderstwach i zbrodniach, a inni byli dość wrażliwi na takie rzeczy.
Cóż, David też najchętniej zamiast skupić się na schwytaniu przestępcy, usiadłby naprzeciwko Catherine, by dowiedzieć się tego i owego, lecz mieli na głowie Mary, a poza tym, wolałby z nią pogadać w cztery oczy. Bez świadków i podsłuchiwaczy. Nie to, że coś miał do współpracowników Cath, jednakże prywatę wolał załatwić bez zbędnych osób trzecich, no, chyba, że nie miałby innego wyjścia tj. jakimś cudem byłby zmuszony do tego, aby mówić co mu leżało na serduchu przy wszystkich.
- Ze zdjęcia… mhm. - powtórzył, nie będąc zbytnio usatysfakcjonowanym odpowiedzią, ale cóż, lepszy rydz niż nic. Byleby tylko nie okazało się, że ten jej chłopak trzyma sztamę z poszukiwanym…. pomyślał, choć nie miał podstaw by tak sądzić, bo zwyczajnie o chłopaku Camy nic nie wiedział.
- Okej, byłoby super. Może Ci się to wydawać bez sensu ale serio… moim zdaniem lepiej jest wiedzieć, niż nie wiedzieć, szczególnie, jeśli na zewnątrz nie jest bezpiecznie. - odparł całkowicie poważnie.
Skinął głową, przyjmując odpowiedź Cath do wiadomości, lecz już nic więcej nie powiedział, ponieważ nie zamierzał jej pilnować, by faktycznie postąpiła tak, jak ją poprosił. Natomiast jeśli sama sobie chciała zaszkodzić, uważając, że przeciwbólowe pomogą i jakimś cudem on się o tym dowie… oj się zdenerwuje. Bo bardzo nie lubił być oszukiwany.
- Stara? Pani? Gdzieżby znowu! Jak dla mnie, to Pani wygląda bardzo młodo. Fresh trzydziestka, jak nic! - powiedział, chcąc nieco poprawić humor Mary, ponieważ domyślał się, że w jej głowie panował aktualnie istny chaos.
- To ja zaczekam w aucie i odpalę silnik, byście wsiadły do ciepłego auta. - powiedział i po tych słowach wstał, a następnie zgarnął baklawę - bo tylko ona była przygotowana na wynos - położył na stoliku 50 dolarów kanadyjskich (żeby nie było, że wyszedł bez płacenia) i opuścił lokal, by udać się do swojego, zaparkowanego nieopodal autka. Zgodnie z tym co powiedział, przekręcił kluczyk w stacyjce (baklawę schował do bagażnika oraz wyciągnął z niego butelkę wody, którą położył z tyłu na siedzeniu za sobą) i czekał. Oczywiście w aucie miał ustawioną temperaturę 22 stopni, choć zastanawiał się, czy powinien ustawić więcej lub mniej, a z głośników wydobywała się muzyka lecąca z jego playlisty (Cath mogła kojarzyć niektóre utwory). Nagle zauważył wychodzące dwie osoby z restauracji, więc czym prędzej wysiadł żeby otworzyć jedne drzwi od strony pasażera, a drugie z tyłu (od strony pasażera).

Catherine Bennett

[Cece Keale]

- No tak. Był tutaj kilka razy z Bellą. Cam w sumie nie wiem czy ma obecnie chłopaka. Jak wczoraj pytałam to nie. Emma chyba coś z kimś kombinowała, ale szczegółów nie znam - wzruszyła ramionami Cath. Chłopak nie zrobił na niej złego wrażenia. Był ciut starszy od przyjaciółki jej siostry, ale nie na tyle by było to coś budzącego większe obiekcje. Sama Catherine też czasami nie nadążała za zmianami w związkach nastolatków. Cama nie wspominała, że w jej życiu pojawił się ktoś na stałe. Z drugiej strony Cathy wiedziała, że dziewczyna należała do tych łatwo zakochujących się i mało stabilnych w związku. Poniekąd rozumiała: hormony robiły swoje, a Camila chyba jeszcze nie wiedziała czego chce. A przynajmniej tak wydawało się Catherine - w tym jednym aspekcie były całkowicie po dwóch różnych stronach. Zazdrościła czasem tego siostrze: możliwości odcięcia się od związku i wejście w kolejny.
- Jesteś na bardzo dobrej drodze do przekonania mnie, żebym wzięła ją do swojego domu i nie wypuszczała spod klosza przez najbliższy miesiąc albo zanim nie zrozumie powagi sytuacji - powiedziała szczerze. Słowa o bezpieczeństwie tylko posyłały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa. Przeczuwała, że po dzisiejszej zmianie złoży wizytę w domu rodzinnym i utnie sobie pogawędkę o bezpieczeństwie i jej znajomych. I przy okazji zaparzy solidny kubek ziół na uspokojenie. Wątpiła, aby to pomogło w jakikolwiek sposób, ale zawsze istniała mikro szansa, że jej to pomoże.
Nawet gdyby wiedziała, że jej stosunek do swojego zdrowia może wkurzyć Davida nic z tym nie zamierzała robić. Mężczyzna zdecydowanie po tylu latach nie miał prawa do mówienia jej co ma robić i jak się zachowywać. Pomijała fakt, że miała szczerą nadzieję że to będzie ich ostatnie spotkanie po latach. Dostarczył jej wystarczająco dużo wrażeń, nie chciała więcej. Widziała, że żyje i ma się dobrze.
- Chyba z daleka, w ciemności, od tyłu i dla ślepego - odpowiedziała Mary, ale uśmiechnęła się mimowolnie. W końcu każdy komplement był dla kobiety małym, cudownym podarkiem. Nawet jeśli ciężko było wciąż zebrać jej myśli to doceniała starania mężczyzny.
Cath kiwnęła głową, chociaż wiedziała, że akurat temperatura w samochodzie będzie jej najmniejszym problemem. Nienawidziła zarówno prowadzić, jak i być pasażerem od kiedy jej błędnik zaczął wariować. Catherine zabrała pieniądze i podała je Nancy, a sama zapakowała jeszcze musakę na wynos. Ludzki odruch czy coś w zamian za podwózkę. Potrafiła docenić takie gesty.
Widziała także podejrzliwy wzrok Mary i zastanawiała się ile kobieta już się domyśliła. Znała całą ich wspólną historię - ciężko byłoby, gdyby było inaczej. Znała Cath od prawie dwudziestu lat i wiedziała wiele rzeczy. Miała nadzieję, że jeszcze nie połączyła faktów, że detektyw David Harrison to ten David Harrison.
- Dziecko, siadaj z przodu - powiedziała starsza kelnerka po wyjściu a Cath uśmiechnęła się niepewnie. Naprawdę chciała usiąść z tyłu z Mary i być przy niej w razie czego, ale wiedziała, że to raczej ona by wtedy robiła za wsparcie psychiczne dla niej. Przekazała więc kobiecie jedzenie.
- Dziękuję - powiedziała wchodząc do samochodu i siadając. Musiała się mentalnie przygotować, droga nie była może najdalsza, ale za to pełna skrzyżowań i skrętów. Temperatura jej pasowała, piosenki mniej. Kilka z nich pamiętała ze starych czasów i nie chciała sobie ich przypominać. Przywoływały za dużo wspomnień.

David Harrison