[Leo Rosenhall]

Mógłby wpatrywać się w Ivy godzinami, ignorując upływający czas i wszystko inne - serio. Nie oderwał od niej wzroku ani na moment, nawet kiedy wyznała cicho, że chciała więcej, a on się odsunął. Znów zalała go nagła fala pożądania, ale tym razem zmieszana z czułością. Nie rozumiał, dlaczego słowa Ivy go rozczuliły, jednak zamiast analizować swoje emocje, po prostu przesunął dłoń z jej ramienia niżej, na talię, aby przyciągnąć ją do siebie bliżej. Spojrzał jej głęboko w oczy, jakby chciał wyczytać z nich odpowiedzi na swoje pytania. - Dalej chcesz więcej? - zapytał, będąc gotowym na każdą ewentualność. Obietnica stawała się coraz trudniejsza do dotrzymania. Cholera. Kiedy Ivy wspomniała o obskurnym barze i piciu alkoholu za swoje pieniądze, Charlie zmarszczył brwi. Nie do końca rozumiał, dlaczego chciała za wszystko płacić sama. Dla niego pieniądze nie grały żadnej roli, jeśli mógł spędzić z nią choć trochę czasu. - Nie mogę po prostu przynieść butelki, żebyśmy napili się sami, we dwoje? W ramach prezentu? - odparł, choć wyczuwał w Ivy silną potrzebę niezależności. Nie chciał obdarowywać jej prezentami w ramach łapówki, ale chciał jej dać choć namiastkę luksusu, który był dla niego codziennością. Z drugiej strony - czuł, że teraz dla Ivy mógłby zrobić wszystko. Nawet siedzieć w obskurnym barze w Toronto, tylko po to, aby zobaczyć jej szeroki uśmiech i przy okazji poczuć, jak to jest być zwykłym obywatelem. Absurdalne i kuszące jednocześnie. Jej nagłe "Nie zesraj się, Charlie" sprawiło, że na moment zamarł z otwartymi ustami, by po chwili wybuchnąć krótkim, szczerym śmiechem. Nikt się tak do niego nie zwracał - nie licząc wkurwionej Cherry, ale ona była jego siostrą bliźniaczką i mogła sobie pozwolić na nieco więcej. - Takie słowa z twoich ust? Oj... - zaśmiał się pod nosem, kręcąc głową z podziwem. Podziwiał jej nagłą bezpośredniość. Była tak odświeżająco autentyczna w świecie pełnym wyuczonych uprzejmości i sztucznych uśmiechów. I pewnie śmiałby się tak dalej, gdyby Ivy nie zadała tego pytania. Pytanie zawisło między nimi, a Charlie miał pustkę w głowie. To kim jestem? - A kim chcesz dla mnie być? - zapytał, oddając jej inicjatywę. Sam nie potrafił jej jeszcze zaszufladkować i nie był gotowy na to pytanie. Obecnie Ivy pozostawała zagadką, którą chciał rozwiązywać powoli, delektując się każdą nową ciekawostką. I na pewno nie była jego przyjaciółką, mimo że uparcie to sobie obydwoje wmawiali. A zaraz temat zszedł na urodziny. Miałeś urodziny? Kiedy? - W lutym. W walentynki. A ty kiedy masz urodziny? Kiedy mam szykować prezent, którego pewnie i tak nie będziesz chciała przyjąć? - zażartował, choć w głowie już zaczynał planować, co mógłby jej podarować. Nie było to jednak proste zadanie, bo miał wrażenie, że Ivy większą część pomysłów z góry by odrzuciła ze względu na wysokie koszty. Kurczę. Miał tylko nadzieję, że ewentualnej propozycji wyjazdu nie odrzuci tak łatwo. - Może kiedyś zobaczymy razem ocean - chciał, żeby była to obietnica. - Staniemy w wodzie i sprawdzimy, czy faktycznie łączy nas z całym światem - dodał i uśmiechnął się lekko, ponownie wpatrując się w drewniany sufit. Ta wizja oceanu... była równie kojąca jak jej obecność. Miał wrażenie, że pod wpływem jej prostych marzeń, jego rzeczywistość zaczynała tracić na znaczeniu. W ogóle nie powinieneś uciekać. Rób to, co chcesz, Charlie. - Łatwo powiedzieć, Ivy. Trudniej zrobić - mruknął, czując, jak jej ciepło przenika przez jego ubranie. Gdyby faktycznie poszedł za głosem impulsu, ta noc potoczyłaby się zupełnie inaczej, ale obiecał sobie, że nie przekroczy pewnych granic. Jednak gdy Ivy wyznała, że lubi na nim leżeć... - Chciałabyś tak... leżeć częściej? - zaproponował cicho, głaszcząc ją ostrożnie po plecach, tuż pod łopatką. Kurwa, każdy ruch Ivy i każde jej westchnięcie było jak ciche zaproszenie, którego jego ciało nie zamierzało ignorować. Głupi był, że obiecał jej nie wykorzystać sytuacji. Słuchając o jej rodzicach, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że żyli w dwóch kompletnie różnych światach. - Moi rodzice również mnie wspierali, nie mogę im tego odmówić. To dzięki nim jestem tym, kim jestem, ale... robili to na swoich warunkach - wyjaśnił spokojnie. Szybko jednak odsunął od siebie te chłodne wspomnienia, woląc skupić się na tym, co czekało Ivy w niedalekiej przyszłości. Skoro już wspomniała o chirurgii, chciał wiedzieć o tym wszystko. - Masz już na oku jakąś specjalizację? - zapytał z jawnym zainteresowaniem, gładząc ją kciukiem po talii. - A co do Cherry... to moja bliźniaczka, starsza o całe pięć minut, pewnie stąd jej wieczna potrzeba dominacji. Ale wiesz co? Nic dziwnego, że twoi bliscy tak cię uwielbiają. Zasługujesz na to najbardziej na świecie - skwitował, posyłając jej ciepły uśmiech. Dobrze, że miała taką kochającą rodzinę - na pewno wynagradzała jej brak czułości ze strony... jej obecnego partnera. Chwilę później Ivy zaczęła opowiadać o magii wschodów słońca. I naprawdę skupiłby się na jej słowach w stu procentach, gdyby nagle nie zaczęła muskać go paznokciami po szyi. Miał ochotę zamruczeć i zacisnąć dłonie na jej biodrach. Jezus. - Możemy rozmawiać przez całą noc, a potem po prostu podziwiać wschód słońca - szepnął, czując, że pożądanie w końcu zaczynało przejmować nad nim kontrolę. Spojrzał jej prosto w oczy, a jego twarz stała się poważna. - Naprawdę cieszę się, że tak czujesz. Że tu, ze mną, jest dla ciebie magicznie - kontynuował, zaciskając lekko dłoń na jej talii. - Wiesz, Ivy... nie tylko natura jest tutaj cudowna - dodał na koniec. I gdy tak patrzył w jej oczy, widział w nich zmęczenie po dyżurze i wszystkie emocje, które przewinęły się przez dzisiejszy wieczór. - Śpij, mała - mruknął z czułością, gdy kolejny raz przymknęła powieki na kilka sekund dłużej niż było potrzeba. Uśmiechnął się pod nosem i nagle ogarnął go dziwny rodzaj spokoju. Ostrożnie poprawił się na sianie, tworząc dla niej jeszcze wygodniejsze oparcie. Całe to pożądanie, które jeszcze przed chwilą wypełniało jego umysł, ustąpiło miejsca chęci zaopiekowania się nią. Jego dłoń wciąż wędrowała leniwie wzdłuż jej pleców, a kciuk kreślił małe kółka na jej talii, jakby chciał ją tym miarowym gestem ukołysać do snu. Sam również powoli robił się senny... Na palcach jednej ręki mógł policzyć, ile razy spał na sianie. Okrągłe zero.

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

Charlie Marshall

Dalej chcesz więcej? To pytanie zawisło w jej głowie, czując nieracjonalną potrzebę rozbicia go na kilka czynników. Chciała, ale kiedy zapytał oto wprost skapitulowała. To dalej był moment, a o ile chciała być przy nim coraz bliżej, chłonąc każdą cząstkę jego ciała, to tyle jej wystarczało. Uniosła delikatnie oba kąciki ust ku górze.
— Tak i nie — stwierdziła finalnie, opuszczając głowę, jakby nie było w tym nic zaskakującego. Chciała móc pozwolić sobie na więcej, a jednocześnie ta chwila przytulenia, w której się znaleźli, była wystarczająca.
— Nie — droga butelka w cenie czynszu jej mieszkania? Poznała na tyle Charliego, by zrozumieć, że on nie oszczędzał, a za to ona nie chciała mieć wobec niego żadnych zobowiązań. Z nim lubiła spędzać czas, a z nie z jego pieniędzmi — boisz się, że spodobałaby Ci się normalność? — spytała całkiem niewinnie. Na pewno byłby na początku obrzydzony, zdziwiony, widząc bójki, ale równie zszokowany, widząc jak prości ludzie, potrafią się bawić. Tak jakby jutra miało nie być, idąc po prostu za głosem serca.
Uśmiechnęła się jedynie. Nie znał możliwości jej ust. Dosłownie i w przenośni. Ivy znała naprawdę bardzo barwne przekleństwa, ale przy Marshallu starała się powstrzymywać. Zresztą nie dał jej powodu do ich wypowiadania.
— Ivy, chcę być dla Ciebie po prostu Ivy — stwierdziła po paru sekundach ciszy. Chciała być dla niego po prostu Ivy. Cokolwiek to miało znaczyć, kiedy czuła jego bicie serca, nie była w stanie wypowiedzieć słowa przyjaźń. Tylko każda inna wypowiedź sprawiłaby, że zostałaby najgorszą osobą na świecie.
— Naprawdę? Jaka romantyczna data, łatwo ją zapamiętać — stwierdziła, licząc w głowie czas do jego urodzin. Trochę za późno na życzenia. Mogłaby powiedzieć, że nie wiedziała, ile ma lat, ale... doskonale wiedziała. Słuchała rozmów w dyżurkach, gdzie inne rezydentki, czy pielęgniarki mówiły o nim. Sama też sprawdziła informacje o nim w internecie — 23 maja i nie chcę żadnego prezentu. Wystarczą życzenia — uniosła delikatnie kąciki ust, wpatrując mu się intensywnie w oczy. Dostała od niego kubek i powinien się cieszyć, że nie sprawdziła jego ceny na miejscu. Prawdopodobnie już wtedy rozpoczęłaby pierwszy bunt.
— Mam wrażenie, że to niemożliwe — mruknęła cicho pod nosem — ale chciałabym... — dodała, patrząc mu prosto w oczy. Sama wizja zobaczenia oceanu była dla niej wręcz kusząca. Potrzebowała móc zanurzyć się w oceanie, popływać w nim, z kimś kto byłby w stanie rozumieć jego magię. Tyle że to były jedynie marzenia, przecież nigdzie by razem wyjechali. Jak to miałoby wyglądać?
— Nie. Do tego po prostu potrzeba odwagi — postukała mu palcem prosto w pierś, a zaraz na twarzy wymalował się jej najszczerszy uśmiech, jaki mogła mu ofiarować. Szybko zniknął jej z ust wraz z kolejnym pytaniem. Chciałaby móc na nim leżeć, panowała idealna cisza w stajni, a oni powoli dowiadywali się o sobie coraz więcej — przecież nie mogłabym częściej, to po co pytasz... — wymruczała, próbując, by to pytanie zniknęło. Chciała i to piekielnie, ale bała się. Życzenia potrafiły być naprawdę zgubne — na własnych warunkach? — powtórzyła za nim sprawę rodziców. Byli z innych światów. Powoli zaczynała rozumieć, że mogli wspierać go w biznesowej karierze, a niekoniecznie w karierze kosmonauty. To smutne, ale może musiała to zrozumieć?
— Kilka, ale jeszcze nie zdecydowałam — a jednym z głośniejszych pytań było jeszcze, czy przyjmą ją tam, gdzie będzie próbowała się dostać. Przymykała powoli oczy, czując jego dotyk. Powoli wyłączały się jej jakiekolwiek czujniki bezpieczeństwa. Chciała móc zasnąć w ramionach Marshalla, uciąć sobie drzemkę, chociażby krótką. Słuchała go jednym uchem, a tylko niektóre słowa do niej docierały — ty też zasługujesz na najlepsze — mruknęła, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na całym świecie. Poniekąd taką była. Nie znali się zbyt długo, ale chciała móc widzieć uśmiech na jego twarzy, widzieć jego szczęście.
— Uda nam się wstać na nie? Zostaniemy tu tyle? — spytała lekko słabym głosem, poprawiając się jeszcze na Charlim. Ułożyła się delikatnie, poszukując najlepszego miejsca, na którym mogłaby się położyć. Znalazła, ale delikatnie musiała zarzucić przez niego nogą, wtulając się jak mała, słodka koala.
— Nie jestem mała... — wymruczała w ramach protestu, chociaż w jego ramionach wyglądała jak Dzwoneczek — dobranoc Charlie — powiedziała bezwiednie i zasnęła. Nawet nie wiedziała, kiedy odleciała do krainy snu. Śniły się jej... same grzeszne rzeczy. Choć wyglądała, jakby miała bardzo spokojny sen. Dawno nikt nie odesłał jej do krainy snu. Przywykła do samotności, a... Charlie znów po prostu był.
— Jeszcze chwila mamo... Nie spóźnię się do szkoły — powiedziała cicho, czują coś, co miało ją obudzić. Nic jej nie obchodziło. Była zmęczona, a ktoś do kogo się przytulała, był ciepły. Wtuliła się jeszcze mocniej i ani przez moment nie chciała otwierać oczu.

[Leo Rosenhall]

Dobranoc, Charlie. Te dwa słowa dalej odbijały się echem w jego głowie, nawet kiedy Ivy już od dłuższego czasu smacznie spała. Blondynka zasnęła niemal natychmiast, wtulając się w niego jak mała koala. Zarzuciła nogę przez jego biodro i ufnie złożyła głowę na jego piersi - on tylko mocniej ją objął i żałował, że zostawił swój płaszcz na dole, bo najchętniej by ją nim przykrył, żeby nie zmarzła. No trudno. Podczas gdy Ivy odleciała do krainy snów, Charlie nie zmrużył oka. Przez całą noc - a raczej tych kilka godzin, które dzieliły ich do wschodu słońca - trwał w bezruchu, jakby bał się, że najmniejszy ruch obudzi Ivy. Wpatrywał się w ciemność rozświetlaną jedynie bladym blaskiem księżyca wpadającym przez szpary w dachu stajni i myślał. O wszystkim. Na przykład o tym, co się właśnie stało. I o tym, że leżeli obok siebie na sianie, a on czuł się tutaj bardziej na miejscu niż w swoim apartamencie w Toronto. I o tym, że jeszcze kilka godzin temu całował Ivy. Po raz drugi. Co mu przyszło do głowy? Poczuł wibrację w kieszeni, zanim telefon ostatecznie mu się wyłączył. Dwa procent. Nie musiał sprawdzać, by wiedzieć, że Blair pewnie denerwowała się jego nieobecnością. Zdążył jednak wysłać jej krótką wiadomość, że został na noc u Theo. Bachmanna również o tym fakcie poinformował, żeby jego kłamstwo miało ręce i nogi. A skoro już o Theo mowa - jego słowa z ich ostatniej przebieżki wracały do niego jak bumerang. Przecież gdyby naprawdę kochał Blair, nie leżałby tu teraz, delektując się ciężarem innej kobiety na swojej klatce piersiowej i nie wdychałby zapachu jej szamponu do płuc. Nie chciał myśleć o narzeczonej, przytulając Ivy, ale wspomnienia nie dawały za wygraną. Przeżył z Blair tyle fantastycznych przygód, zwiedzili razem pół świata, nigdy nie narzekali na nudę... A jednak. A jednak czegoś mu najwyraźniej brakowało. Wątpił, czy chodziło o słowa Nie zesraj się, Charlie albo marzenia o oceanie, ale na samo wspomnienie na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. Gładził Ivy po ramieniu przez prawie całą noc, czując na piersi jej spokojny oddech. Pocałował ją delikatnie w miękkie włosy, ale nawet się nie poruszyła. Zastanawiał się, czy rano będzie na niego zła, że nie odwiózł jej w porę do domu... Jednak on nie żałował ani minuty. Tak naprawdę, gdyby miał być ze sobą brutalnie szczery, musiałby przyznać, że ta jedna noc w stajni była warta dla niego więcej niż ostatnie kilka miesięcy jego idealnego życia. Nie podjął jeszcze decyzji co do tego, co powinien zrobić, i nie wiedział, co powie Blair, gdy w końcu się zobaczą, ale... coś w końcu zaczynało do niego docierać. Nie potrafił jeszcze wybrać między swoją bezpieczną przystanią a nieznanym oceanem, ale nie chciał wypuszczać tej słodkiej koali ze swoich ramion. Jeszcze nie teraz. Tymczasem czerń nocy powoli zaczęła ustępować szarości świtu - Charlie przypomniał sobie wtedy słowa Ivy, że wschody słońca są magiczne, bo nikomu nie chce się na nie wstawać. To był czas na to, aby wykorzystać okazję. Zaczął ją budzić, delikatnie muskając kciukiem jej policzek. - Ivy... słońce wschodzi - szepnął prosto do jej ucha zachrypniętym głosem po nieprzespanej nocy. Ona jednak wtuliła się w niego mocniej i wymamrotała słodko: "Jeszcze chwila mamo... Nie spóźnię się do szkoły...". Charlie uśmiechnął się pod nosem, a serce mu totalnie zmiękło. Dlaczego była taka słodka i rozbrajająca? - Gdybym był twoją mamą, pozwoliłbym ci zostać w łóżku cały dzień - zaśmiał się cicho, przyciągając ją do siebie mocniej. - Ale podobno bardzo cieszą cię wschody słońca - kontynuował. Pogładził kciukiem jej policzek, po czym lekko podparł się na łokciu i delikatnie odgarnął zbłąkany kosmyk blond włosów z jej twarzy. - Wstawaj, śpiochu - mruknął pod nosem z uśmiechem na ustach. A swoją droga, ciekawe, jak duże miał sińce pod oczami od braku snu? Pewnie w tej chwili w ogóle nie przypominał poważnego pana wiceprezesa, ale z drugiej strony - czy kogokolwiek to teraz obchodziło?

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

Charlie Marshall

Dla Ivy sen wydawał się być zbawienny. Finalnie jej ciało zaczynało się odprężać, a ciepło Charliego dało jej poczucie bezpieczeństwa. Wbrew pozorom był to sen wręcz idealny. Dawno nie czuła się tak wypoczęta, a spali właśnie na sianku, próbując się zrelaksować, chociażby przez krótki, ulotny moment.
— Jeszcze chwilkę — mruknęła, jeszcze nie przypominając sobie, że nie spała we własnym łóżku. Dopiero słowa o słońcu delikatnie ją rozbudziły. Zdała sobie na nowo sprawę, z kim przebywała — Charlie — w końcu odsunęła się, unosząc głowę. To nie był sen. W nocy miała wrażenie, że wczorajsza stadnina, pocałunek, a nawet przedziwne rozmowy wydawały się być wręcz marzeniem sennym. Tyle że on był przy niej, dalej się wtulali, spędzili w ten sposób noc, a Ivy czuła... się zrelaksowana. Żaden mięsień jej nie bolał, a na jej twarzy pojawił się błogi uśmiech.
— Cieszą — powtórzyła za nim — no dobrze... — ziewnęła głośno. Zabrzmiała niczym kotek, który miał stanowczo zbyt długą drzemkę. Zaraz jednak uśmiechnęła się krótko, delikatnie. Jej wzrok powędrował na twarz Charliego i od razu zmartwiła się. Widziała jego podkrążone oczy. Gotowa była zrzucić to na spanie na sianie, ale musiała spytać.
— Wszystko w porządku Charlie? — spytała, obserwując bacznie każdy kawałek jego ciała. Uniosła dłoń, by delikatnie pogłaskać go po policzku. Martwiła się o niego, bo... był jej przyjacielem. — może chcesz mojej kawy? — spytała cicho, poszukując błękitnego stanleya. Kawa na pewno postawiłaby go na nogi. Widok tak zmęczonego Marshalla rozdzierał jej serce, aż miała ochotę wyjść sama z siebie — wyglądasz jak szop — wymruczała, lustrując go wzrokiem. Uroczy, wielki szopik w piekielnie drogiej koszuli. Podniosła się, rozciągając się. Lekko zaspana, ale dalej gotowa z kubkiem w dłoni zwróconym w stronę Charliego.
— Proszę i idziemy? — dopytała, a na jej twarzy pojawił się leniwy, pół śpiący uśmiech. Wschód słońca. Mogło być bardziej magicznie?

[Leo Rosenhall]

Charlie. Znów usłyszał jej senny głosik. Uśmiechnął się pod nosem i posłał jej krótkie, rozbawione spojrzenie. - Ivy - odpowiedział tym samym tonem, a kąciki jego ust uniosły się jeszcze wyżej. Miło było patrzeć, jak Ivy powolutku odzyskuje kontakt z rzeczywistością. Wszystko w porządku, Charlie? O, martwiła się o niego? Pewnie musiał wyglądać strasznie z tymi worami pod oczami. Przymknął oczy, gdy przyłożyła dłoń do jego policzka. Jej palce były ciepłe, a dotyk tak naturalny, że na chwilę zapomniał języka w gębie. - Tak, po prostu nie mogłem spać - przyznał i wtulił się policzkiem w jej dłoń. Uwielbiał czuć jej skórę na swojej. Szczerze? Oddałby wszystkie noce w swoim apartamencie w zamian za kolejną na tym sianie, sam na sam z Ivy. - Jesteś słodka, wiesz? - mruknął pod nosem, a zapach siana i jej perfum zaczął mieszać mu w głowie. Jednak chwila nie mogła trwać wiecznie - zsunęli się ze stogu siana i zaczęli się przeciągać, a Ivy zaproponowała mu swoją kawę. - A może zamiast pić wczorajszą kawę, zajedziemy na śniadanie do... McDonald's? - zaproponował po chwili. W sumie to nie wiedział, skąd ten pomysł przyszedł mu do głowy, ale jego ulubione restauracje otwierali o trzynastej, a dochodziła dopiero szósta trzydzieści. No i wyglądało na to, że McDonald's był jedynym otwartym przybytkiem w okolicy. No tak wyszło, moi drodzy. - A ty jak mały tygrys - wymruczał w odpowiedzi do jej ucha, przejeżdżając dłonią po jej talii. On mógł wyglądać jak szop, ale to ona prężyła się właśnie jak kocica. Wolną dłonią przejął od niej kubek, żeby mogła swobodnie zejść po drabince, po czym ruszył na dół zaraz za nią. Gdy już znaleźli się na dole, wygładził rękawy koszuli i zapiął ją na ostatni guzik, zanim sięgnął po płaszcz Ivy. Stanął za nią i rozłożył go, pomagając jej się ubrać, a gdy materiał spoczął już na jej ramionach, delikatnie wygładził kołnierz tuż przy jej szi. Nie mógł się powstrzymać przed przelotnym pocałunkiem w policzek dziewczyny, gdy wkładał swój płaszcz - to było silniejsze od niego, zwłaszcza, gdy wpatrywała się w niego tymi swoimi cudownymi, niewinnymi oczami. Przepadł, prawda? Przepadł bez reszty. Wyszli w ciszy przed stajnię, gdy horyzont zacząć mienić się odcieniami pomarańczu i fioletu. Śnieg pokrywał wszystko wokół, a świat powoli budził się do życia - rzucił szybkie spojrzenie na Ivy, czekając na zachwyt w jej oczach. Bardzo chciał go zobaczyć. Wszystko by zrobił dla tej dziewczyny, naprawdę. Mroźne powietrze wypełniło płuca Charliego, gdy powoli podeszli do drewnianego ogrodzenia wybiegu dla koni (czyli padoku, jakby ktoś pytał). Oparł się ramionami o drewno i obserwował magiczny wschód słońca, który obiecała mu Ivy. Widok wschodu na tle uśpionej okolicy faktycznie miał w sobie coś bajkowego... No i przy okazji przeszło mu przez myśl, że długo nie będzie mógł wymazać tego poranka z pamięci. - Wyspałaś się chociaż trochę? - zapytał cicho, obracając lekko głowę w stronę blondynki, gdy pierwsze promienie słońca zaczęły tańczyć na jej twarzy.

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

Charlie Marshall

Na jej ustach wymalował się zaspany uśmiech. Potrzebowała momentu, by dotarło do niej w czyich ramionach dalej się znajdowała. Przez ułamek sekundy nie wiedziała, co powinna ze sobą zrobić. Wtulić się jeszcze mocniej w Charliego? A może wstać? Pomyślała o Dante, ale tę myśl skutecznie odegnała. Dawno nie czuła tak beztrosko, w końcu znalazła kogoś, komu mogła zawierzyć własne życie. Choć trudno było jej o tym myśleć, kiedy zestawiała ze sobą tę dwójkę. Zwyczajnie się nie dało.
— Przywykłeś do wygodniejszego łóżka, czy byłam zbyt ciężka? — zagadnęła, zaginając delikatnie palce, by muskać po paznokciami po twarzy. Idealny moment wręcz błogi, potrzebowała od życia takich zdecydowanie więcej — ty też — mruknęła, uśmiechając się szerzej. Przeuroczy szop pracz z wielkimi worami pod oczami. Niestety, rzeczywistość stajni musieli zostawić za sobą. Podnieść się z sianka i zacząć mierzyć się z wyzwaniami dnia codziennego bez siebie.
— Charlsie Marshallu, chcesz zjeść śniadanie w McDonald'sie? — spytała, spoglądając na niego z poważną miną. Ktoś tu się chyba zakochał i był to Charlie, a jego kochanką zostały fastfoody. Aż zaśmiała się głośno, bo nie spodziewała się po nim takiego obrotu sprawy — oczywiście, że tak! — krzyknęła Ivy z przepięknym uśmiechem na twarzy. Dawno nie jadła oferty śniadaniowej. Co prawda uważała ją za ohydną, ale kawa i frytki wybaczą wszystko!
— Uważasz, że jestem groźna? — zagadnęła, zaraz robiąc wrr niczym prawdziwy kotek. Zaraz jednak schodzili na dół. Tam nie była w stanie oderwać od niego wzroku. Nie rozumiała, co wydarzyło się przed chwilą i dlaczego zachowywała się w ten sposób. Ubierała płaszcz z jego pomocą, czując, że coś właśnie się kończy. Uśmiechnęła się szerzej na krótkiego buziaka, potrzebowała go całą sobą. Z lekko złamanym sercem, które wymagałoby posklejania. Nie chciała stąd wyjeżdżać, a wraz ze wschodem słońca skończy się ich historia. Pewnie dlatego była bardziej zamyślona niż uśmiechnięta, kiedy zobaczyła pierwsze promienie światła. Świat wydawał się zatrzymać, a ona żałowała tylko jednego. Powrotu do Toronto.
— Tak, ale byłabym szczęśliwsza, gdybyś też się wyspał — stwierdziła, uśmiechając się szeroko. Nie był to jeden z tych radosnych uśmiechów, a bardziej tych smutnych, kierowanych do osoby, z którą się żegnało — nie myśl o pracy, tylko poczuj to — mruknęła cicho pod nosem, wystawiając twarz z zamkniętymi oczami w stronę słońca — ten wicher powietrza, promienie słońca i śnieg — wszystko wydawało się idealne, dopasowane jak puzzle w układance — wiesz... tu jest naprawdę cudownie — stwierdziła, chwytając go jednym palcem za palec — ta chwila jest cudowna — i niedługo nic po niej nie pozostanie.