[Elsa Eriksen]

2.

Wywróciła teatralnie oczami, kiedy Dante postanowił nie dawać za wygraną tylko rzucać w nią swoimi kontrargumentami. Dziękowała w duchu, że nie był taki pyskaty jak prowadziła negocjacje z tamtym barczystym facetem. Ostatnie czego chciała to oberwać jeszcze za niego. Nic mu jednak nie odpowiedziała. Bo może trochę miał racji z tym świeżym powietrzem? Taka naturalna wytrzeźwiałka nie mogła być aż taka zła.
Na jej ustach zagościł delikatny uśmiech, kiedy to zaśmiał się z jej żartu. Chociaż może to wcale nie był żart? Przecież naprawdę nie chciała, żeby ją obrzygał. Może i wracała samochodem, ale zapach jego treści żołądkowej nie należał do jej topowej piątki perfum. W top setce też się raczej nie znajdował.
I z takim samym uśmiechem patrzyła mu w te zapijaczone oczy. W te zwierciadełka, które ewidentnie tęskniły za rozumem… i robiła to zdecydowanie za długo. W głowie już milion razy zadała sobie pytanie, po co właściwie robiła to wszystko. Przecież mogła go wrzucić w bolta i pozbyć się problemu. Tylko że gdzieś tam z tyłu głowy, taki zdradziecki głosik ciągle nadszeptywał, że on po prostu jest jej problemem. Od dnia, kiedy pierwszy raz spotkali się w bibliotece na korkach, a on przyszedł z wielce obrażoną miną, że ojczym wtrącał się w jego edukację i jeszcze znalazł jakąś bogatą paniusię do pomocy. To od tamtej chwili nordyckie norny postanowiły wyryć na drzewie ich wspólny los , który przeplatał się ze sobą nieustannie. Bo nawet te tym momencie - jaka istniała szansa, że spotkają się w tym klubie po takim czasie? No właśnie, niewielka. To te pieprzone tkaczki przeznaczenia wszystko uknuły, więc pewnie to, że Elsa nie potrafiła odmówić mu pomocy również było ich zasługą.
— Czy ja wiem… przecież w szkole nadal byłam pilną uczennicą z najlepszymi ocenami, poszłam na studia, potem na kolejne, mam pracę, którą sama sobie załatwiłam bez jego pomocy… chyba jednak nie wyszło mi w tym życiu tak źle — odparła spokojnie, zresztą zgodnie z prawdą. Bo związek z Dante jakoś bardzo nie rzutował na jej życie. Wtedy nadal mieszkała z rodzicami, więc stosowała się do ich zasad, nie wracała dosyć późno z imprez u znajomych, zawsze znajdowała czas na naukę, o dziwo ten gamoń wiele razy jej w tym towarzyszył, no i nadal była po prostu Elsą. Jedyne chyba co się zmieniło to fakt, że niektóre przerwy spędzała na dziedzińcu szkoły, opierając się o drzewo i głaszcząc loczki, które leżały na jej udach. Prędzej by zaryzykowała stwierdzeniem, że to on się tak tyci tyci uspokoił. Minimalnie. Ociupinkę.
Jej uśmiech momentalnie się poszerzył, gdy Dante zgodził się zakończyć imprezowanie. Nawet jeśli warunkiem miało być skoczenie na jakieś szybkie żarcie.
— Jasne. Kebab na krzyżówce koło poczty na pewno jest jeszcze otwarty — Puściła mu oczko. To przecież tam kończyli każdą domówkę, Dante na jakiejś wielkiej bułce z mięsem i frytkami, a ona na rollo z warzywkami, bo przecież już w liceum nie brała do usta padlinki.
Złapała go za nadgarstek, aby czasem jej nie uciekł, ani nie zgubił się w tłumie, a tym bardziej nie wdał się w kolejną bójkę, i zaprowadziła do wyjścia, a stamtąd prosto do jej granatowego range rovera. Posadziła go z tyłu, pomogła zapiąć pasy i gdy sama zajęła miejsce kierowcy, zaczęła wpisywać adres kebaba, potem swój, jako przystanek końcowy, a pomiędzy…
— Gdzie cię później zawieźć? … Dante, mówię do Ciebie… Dan… — Odwróciła się w jego kierunku, a z jej ust wydobyło się głuche jęknięcie. Spał.
— Gamoń… — odburknęła, usuwając zaraz z nawigacji adres luksusowej restauracji, do której najprawdopodobniej sanepid dawno nie zaglądał i kierując się prosto do swojego domu.
Nie wiedziała jak to jej się udało, ale na wpół przytomnego chłopaka wprowadziła do środka i położyła na kanapie. Musiał chociaż trochę współpracować, bo jednak różnica wzrostu sprawiała, że to zadanie nie było najłatwiejsze. Otworzyła okno na oścież, a zwłoki przykryła granatowym kocem w śnieżynki.
— Przepraszam, że tutaj… ale nie dało się z tobą gadać w aucie. Bądź grzeczny, dobrze? — wymamrotała, głaszcząc go mimowolnie po włosach. Zaraz jednak na jej kolanach pojawiła się mała, biała kulka. Nie wyglądała na zadowoloną, że ktoś zajął jej miejsce na kanapie.
— Shhhh… mamy gościa Olive. Też musisz być grzeczna.

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Kompletnie nie znał się na nordyckiej mitologii i pewnie mógłby uznać norny za jakąś egzotyczną potrawę albo trochę zbyt pretensjonalną nazwę drinka, ale… może faktycznie za ich zasługę należałoby uznać to, że spotkał Elsę akurat tego wieczoru. Był już przecież w Toronto dość długo – zbyt długo, zwłaszcza jak na kogoś, kto najpierw zamierzał wyjechać tylko na trochę, a później nie planował wracać w ogóle… – mogli więc wpaść na siebie przy jakiejkolwiek innej okazji. Tyle, że ta jakakolwiek inna okazja najpewniej musiałaby zakończyć się ledwie kilkoma zdawkowo wymienionymi zdaniami i spotkaniem trwającym nie dłużej niż kilka, może kilkanaście minut. Na pewno nie tym, że Dante miałby próbować znaleźć w otumanionym alkoholem umyśle odpowiednie słowa, które lepiej wyjaśniałyby, co dokładnie miał na myśli, kiedy odnosił się do dobrych rad jej ojca. Chociaż pod tym akurat względem musiał ostatecznie i tak się poddać, dochodząc do wniosku, że w zupełności wystarczyło mu to, że Elsa w satysfakcjonujący dla siebie sposób poukładała swoje życie. Tłumaczenie własnych alkoholowych przemyśleń można było odłożyć na później.
Prawie jak odpisanie na smsy…
I chociaż jeszcze przed zaśnięciem w jej samochodzie zdążył ucieszyć się na myśl o odwiedzeniu wątpliwej jakości kebaba – chyba bardziej ze względu na sentyment do miejsca, niekoniecznie przez wybitność serwowanych tam potraw – może to nawet dobrze się składało, że nie mieli okazji tam dotrzeć. W czasach nastoletnich pewnie ich żołądki mogły znieść nieco więcej, tym razem wizyta w lokalu mogłaby za to zakończyć się tragicznie… Zwłaszcza, że pewnie istniało jakieś ryzyko, że przynajmniej część używanych w tym miejscu składników wciąż pamiętała ich równie dobrze, jak oni samo miejsce…
Wpół świadomie dał się jej za to wywlec z samochodu i odprowadzić do domu, na kanapę. Nawet jeśli raz lub dwa zdążyło mu przy tym przejść przez myśl, że coś nie do końca się tutaj zgadzało i że powinien kłaść się spać w kompletnie innym miejscu… na ten moment nie było to istotne.
– Jasne. Jak zawsze… – mruknął jeszcze w odpowiedzi na jej słowa. Może i niezbyt wyraźnie, ale wciąż chyba dość zrozumiale. Nie miał za to sposobności, żeby zdać sobie sprawę z tego, że najwyraźniej zajął zaklepane już przez kogoś miejsce – odpłynął jeszcze szybciej niż wcześniej w samochodzie. Chociaż dzięki temu przynajmniej faktycznie można było uznać, że był grzeczny…
Oczywiście prawowita właścicielka miejsca na kanapie musiała jednak upomnieć się o swoje. I to cierpliwie wyczekując aż do rana, kiedy obudzenie intruza wcale nie było już zbyt wielkim wyczynem. Zwłaszcza, że całkiem skutecznie współpracował z nią pulsujący ból głowy, który ostatecznie zmusił Dantego do niechętnego otworzenia oczu.
Mógł zdać sobie sprawę przynajmniej z kilku kwestii. Po pierwsze – obudził go pies, który zdecydowanie nie był jednak jego psem. To z kolei prowadziło do drugiego wniosku, potwierdzonego zresztą tym, co widział wokół siebie – ewidentnie nie znajdował się u siebie. Co więcej, ewidentnie nie znajdował się też w żadnym miejscu, w którym mógłby się znaleźć, gdyby poprzedniego wieczora – znów… – dał się skusić propozycji rzuconej przez kogoś mniej lub bardziej przypadkowego, by przenieść imprezę do cudzego mieszkania… Zanim jednak mógłby zacząć analizować to głębiej, musiał uporać się z trzecim, najbardziej upierdliwym wnioskiem – z tym cholernym bólem głowy koniecznie trzeba było coś zrobić.
Odruchowo pogłaskał nie-jego psa po głowie, chwycił za koc, żeby się spod niego wygrzebać i… na dłuższą chwilę został tak wpół siedząc, z jedną nogą już na podłodze, wpatrując się tępo w ozdabiające koc śnieżynki. Pierwszy przebłysk wspomnień z minionego wieczoru wydawał się co najmniej zbyt abstrakcyjny, by faktycznie mógł mieć coś wspólnego z rzeczywistością, ale… Śnieżynki.
Faktycznie tuż po rozstaniu z dziewczyną miał okazję wpaść na swoją wcześniejszą byłą…? Co więcej – jakimś cudem obudzić się na jej kanapie…?
Na moment przeniósł spojrzenie na psa, niemal spodziewając się, że ten miałby uraczyć go jakimś sensownym wyjaśnieniem. Tego oczywiście się nie doczekał. I może wcale nie musiał, skoro płynący z kuchni zapach jaśminowej herbaty – kolejny szczegół, który do tej pory mógłby uważać za dawno zapomniany – niósł za sobą czwarty spośród porannych wniosków.
Tak, spotkanie z Elsą wcale nie było wynikiem być może wciąż nie do końca trzeźwej wyobraźni.
Z bolesnym jęknięciem, przyciskając dłoń ponad czołem jakby miało to jakoś zminimalizować ból, podniósł się z kanapy, by następnie powlec się nieprzytomnie do kuchni. Trochę na oślep, trochę podążając za zapachem.
– Zanim zacznę cię przepraszać za cokolwiek co miałem wczoraj powiedzieć albo zrobić, powiedz, proszę, że masz coś przeciwbólowego… – upewniwszy się tylko, że była w kuchni, czołem oparł się o przyjemnie chłodną ścianę tuż przy wejściu, przymykając przy tym oczy i licząc na to, że w ten sposób przynajmniej uda mu się przeżyć tych kilka chwil do łyknięcia jakichś przeciwbólowych prochów…

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

— No własnie to ”jak zawsze" mnie martwi — przemknęło jej przez myśl. Zaraz po tym podniosła się z kolan i zabrała psinę do swojej sypialni. Chwilę po tym udała się do łazienki, aby zmyć z siebie brudy całego dnia. Samego Dantego nie mogła wrzuci do wanny. Nawet nie dlatego, że musiałaby go zobaczyć nago, bo jednak nie byłby to dla niej żaden nowy widok… no ale bez przesady. Jak chwilę poleży w swoim smrodzie to nic mu się nie stanie. Ona za to musiała zmyć makijaż i dać zmęczonym mięśniom zaznać nieco przyjemności jaką dawała kąpiel z dużą ilością piany.
— Co ja robię… po cholerę go tu przywlokłam…

Noc mogła uznać za nieprzespaną. Ciągle się kręciła, nie mogąc znaleźć miejsca w swoim własnym łóżku, a przecież zawsze zasypiała z tej samej strony, na tym samym boku, można by zaryzykować stwierdzeniem, że nawet nogi były podkulone pod tym samym kątem. I kiedy w końcu udało jej się zmrużyć oczy to zaraz Olive uraczyła ją mokrym buziakiem, który miał oznaczać tylko jedno — spacer. No tak, była właścicielką psa, a z tym wiązały się same obowiązki. Dlatego posłusznie wstała z łóżka i założyła na siebie granatowe legginsy oraz longsleeve w tym samym kolorze. Włosy zostawiła spięła w luźnego koka i w takim umundurowaniu udała się z małym shorkie do parku. Nie spędziły tam dużo czasu, godzina na poranne siku i polatanie za piłeczką w pełni wystarczyło. Po powrocie zauważyła, że buty chłopaka dalej stały w przedpokoju w tym samym miejscu, w którym je wczoraj ułożyła. Dla pewności zerknęła do salonu, aby upewnić się, że ten nie wpadł na genialny pomysł, aby wyjść boso i nie… dalej spał pod kocem. Chyba nawet trochę zmarzł, bo był nim okryty szczelniej niż te kilka godzin temu.
Na stoliku kawowym położyła tabletki przeciwbólowe oraz szklankę z elektrolitami rozpuszczonymi w wodzie — miała ich dosyć spory zapas, ponieważ nie raz zdarzało jej się zapomnieć o uzupełnianiu płynów i w konsekwencji zasłabnąć z odwodnienia. Obok tego asortymentu na przetrwanie pierwszych godzin, położyła także jego telefon, który musiał mu się wysunąć z kieszeni spodni i spaść na dywan. Wołała go uchronić przed ewentualnym kopnięciem pod kanapę, bo wtedy to już na pewno mieliby problem z jego wydostaniem. Elsa sama nie odsunęłaby narożnika, a stan Dantego wskazywał na równie słabe predyspozycje co do zadań natury fizycznej.
Kiedy chłopak pojawił się w kuchni mógł zobaczyć, przezroczysty czajniczek, w którym parzył się kwiat jaśminu, talerzyk z kilkoma kanapkami wysmarowanymi jakimiś białym serkiem i pokrojonymi w plasterki ogórkiem i pomidorem. A ona? Ona siedziała po turecku na blacie, pochylona nad własnoręcznymi notatkami, ze skupieniem wymalowanym na jej bladej buźce. Była tak pochłonięta nauką, że nawet nie zauważyła, kiedy Dante pojawił się w kuchni, dopiero jego głos sprawił, że uniosła głowę, racząc go swoim spojrzeniem.
— Tabletki i wodę zostawiłam ci przy łóżku. Częstuj się — odparła… chłodno? Nie było w jej głosie tego promyczka sympatii czy może nawet czułości, której doświadczał od niej ubiegłej nocy.
Zsunęła zaraz swój tyłek z blatu i odłożywszy notatki na bok, chwyciła za wspomniany wcześniej czajniczek i zaczęła nalewać herbaty do dwóch kolorowych kubków.
— Dalej lubisz jaśminową? Bo mogę zrobić inną. Powinnam mieć jakąś czarną albo owocową i… po co masz przepraszać? Przeprasza się, jak się czegoś żałuje, a żeby żałować trzeba pamiętać. Ty akurat masz spore problemy z pamięcią, więc chyba nie ma sensu, żebyś silił się na coś, czego i tak nie czujesz. Nie uważasz? — dokończyła dosyć spokojnie, podsuwając mu kubek jakby chciała go w ten sposób prosić, aby zabrał go do salonu. Para jaśminowej herbaty unosiła się między nimi , tak leniwie jak leniwy mógł być ten poranek. Gdyby tylko nie wpadła na genialny pomysł, aby zabrać go ze sobą, aby się nim zająć.
— Kanapki są świeże. Nie wiem co lubisz, więc zrobiłam najprostsze, mam nadzieję, że będą smakować.
Kłamstwo.
Oczywiście, że wiedziała. Pamietała wszystko.

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Istniała całkiem spora szansa na to, że gdyby obudził się podczas jej spaceru z psem, rzeczywiście mógłby dojść do wniosku, że całkiem niezłym rozwiązaniem sytuacji byłoby… ulotnienie się pod jej nieobecność. Mogliby wtedy obydwoje uznać, że absolutnie nic niecodziennego się nie wydarzyło, wcale nie spotkali się w nie do końca jasnych dla niego okolicznościach w klubie i w zasadzie nigdy nie było go nawet w jej domu. Wyjście całkiem proste, prawie pozbawione wad… tylko z realizacją mogłoby być znacznie gorzej. Zwłaszcza, że nawet po tej późniejszej pobudce, wciąż mógłby za spore wyzwanie uznać dotarcie choćby z salonu do kuchni… Do której – tak swoją drogą – pewnie wcale nie fatygowałby się tak chętnie, gdyby od razu zauważył pozostawiony na stoliku zestaw.
Przeciągłe westchnięcie, na które pozwolił sobie po jej odpowiedzi, nie do końca wynikało jednak tylko z uświadomienia sobie tego zbędnego wysiłku. Coś w jej tonie podpowiadało, że być może warto było mimo wszystko zacząć od tych przeprosin – nawet jeśli wciąż nie do końca był w stanie przypomnieć sobie szczegóły, które doprowadziły do tego, że obudził się właśnie w jej domu… A także mimo tej uwierającej myśli, że wcale nie musiało chodzić o tak bliską przeszłość, a raczej tę nieco bardziej odległą…
– Dzięki… – mruknął, z czołem wciąż opartym o ścianę i zastanawiając się przez moment, czy faktycznie miał dość sił, by raz jeszcze przebyć drogę, jaka dzieliła go aktualnie od salonu. Dopiero kolejne jej słowa zmusiły go do tego, by wyprostował się i zawiesił na niej spojrzenie. Pod czaszką wciąż czuł pulsujący ból, z każdą kolejną chwilą coraz bardziej natrętny. A jednak nawet on nie był w stanie zagłuszyć jeszcze bardziej natrętnej myśli, która raz jeszcze postanowiła o sobie przypomnieć.
– Nie, nie musisz, jaśminowa jest w porządku, tylko… – tylko tu nie chodziło o żadną durną herbatę, nawet jeśli miałaby to być ta herbata, której zapach mógł kojarzyć tylko i wyłącznie z nią. Z czasem spędzonym wspólnie z nią nad notatkami i książkami, nawet jeśli ani notatki, ani książki niekoniecznie były głównym punktem zainteresowania. Z jej kolorowymi kosmykami zawijanymi na palec, czy zaplatanymi w jakieś pokraczne warkoczyki, bez choćby próby skupienia się na tym, co próbowała mu wtedy tłumaczyć, a co nie było ani odrobinę interesujące. I… no właśnie, bo to nie tylko nie chodziło o jakąś tam herbatę, ale też – co do czego miał coraz większą pewność – nie chodziło nawet o ten częściowo ukryty pod alkoholową mgłą wieczór.
– Nie. Nie wiem, przywiozłaś mnie tu zamiast zostawić gdzieś pod klubem i… – zmarszczył brwi, dokopując się do kolejnych szczegółów, które fragmentarycznie pojawiały się w pamięci. – I dzięki tobie przynajmniej nie oberwałem po mordzie, nie? Czyli pewnie wypadałoby przynajmniej podzięko… Wcale nie masz na myśli tylko wczoraj, prawda…?
Automatycznie sięgnął po podsunięty mu kubek, ze spojrzeniem jednak wciąż utkwionym w jej twarzy. Niewiele też wskazywało na to, by miał zamiar tak od razu powlec się z powrotem do salonu – choć pewnie powinien, przynajmniej po to, żeby faktycznie sięgnąć po ratunek czekający na stoliku i nieco ułatwić sobie przetrwanie zdecydowanie zbyt skomplikowanych procesów myślowych.
– Dasz mi przynajmniej chwilę na powrót do żywych zanim spróbuję się wytłumaczyć, czy raczej masz to totalnie gdzieś? – spróbował pokusić się o coś, co prawdopodobnie w bardziej sprzyjających okolicznościach mogłoby uchodzić za nieco żartobliwe pytanie. Tymczasem blady uśmiech zdecydowanie nie wypadał zbyt przekonująco. Sugerował raczej, że do tego powrotu do żywych było mu stanowczo dalej, niż mógłby sobie życzyć… – Wczoraj… powiedzmy, że to nie był najlepszy dzień.
Nie miał pojęcia, po co dodawał to ostatnie zdanie, ale… może właśnie ten daleki od w pełni żywego stan nadal w jakimś stopniu mógł go usprawiedliwiać. Podobnie jak to, że mózg nadal próbował mu eksplodować pod czaszką… albo – sądząc po nasilającym się coraz bardziej bólu głowy – może nawet faktycznie już to zrobił.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Nie chciała jego przeprosin. Nie chciała, aby cokolwiek jej tłumaczył. Nie chciała słuchać, że wciągnął go melanż, że zapomniał odpisać najpierw przez przypadek, a potem było mu po prostu głupio. To przecież byłyby tylko cholerne kłamstwa. Wykreślił ją ze swojego życia, zapomniał. Była tylko upierdliwym wspomnieniem, które przeszkadzało mu w rozpoczęciu nowego życia w Toronto. Na tyle nieistotnym, że nawet po jego powrocie nie zasługiwała na wiadomość "jestem w mieście". Kawałek papieru, który zdmuchnięty z dłoni stał się niczym innym jak zwykłym śmieciem, odpadkiem, którym nie należało się już przejmować. No, chyba że ktoś przyłapałby na śmieceniu. Ale wtedy należało go ceremonialnie, przy świadkach, wyrzucić do kubła, gdzie przesiąkłby zgniłą skórką od banana.
Nie chciała, aby kłamał tylko dlatego, że był w jej domu, że czuł jakiś taki uwierający obowiązek w związku z tym, że pomogła mu uprzedniej nocy. To byłoby najgorszy prezent jaki mógłby jej ofiarować w związku ze swoim powrotem.
— Pomogłam ci, bo potrzebowałeś pomocy. No chyba, że celowo się położyłeś na tamtym stole… w takim razie przepraszam, że przeszkodziłam w relaksie — odparła ironicznie, siląc się na szeroki uśmiech. Założyć maskę i udawać, że nic ją nie ruszało. Udawać, że jego odejście nie miało na nią żadnego wpływu, że wcale nie znała historii ich smsów na pamięć od wpatrywania się tygodniami w ich treść jakby była jej najcenniejszym talizmanem, a jednocześnie jakby próbowała zrozumieć co takiego napisała, że ten przestał się odzywać.
— A co jeszcze mogę mieć na myśli? Przecież wczoraj byłeś tylko tak pijany, żeby mieć amnezję… no i za to też chciałeś przeprosić, prawda? Bo za co innego? Ale nim zaczniesz… nie musisz. Po prostu… nie — ostatnie słowa niemalże wyszeptała, jakby brakowało jej sił. Bo coraz trudniej było jej udawać, że to wszystko było tylko błahostką, a starała się przecież najmocniej jak tylko mogła! Pokazanie mu, że jej zależało, że bolało i że nadal boli, jawiło się jako najgorszy scenariusz tego dennego filmu, w którym zdawali się grać od chwili, kiedy zgodziła się na prośbę ojca pomóc temu gamoniowi w nauce. Gdyby powiedziała „nie”, nie znaleźliby się w tej całej sytuacji. Czy w takim razie powinna winić tylko i wyłącznie siebie?
— Jasne, idź do salonu weź tabletki, wypij wodę… ech, wybacz, że w sumie tylko kanapki, ale nadal nie nauczyłam się robić nawet jajecznicy… ale mam warzywny bulion w lodówce. Mogę ci odgrzać. A potem mogę też ci przygotować kąpiel z olejkiem miętowym. Powinna złagodzić mdłości i ból głowy no i mięśni. Ręcznik już ci wcześniej naszykowałam, więc nie krępuj się — znów zaczęła trajkotać jak nakręcona pozytywka. Cokolwiek, byle tylko nie usłyszeć jak bardzo było mu przykro.
— Ja wszystko zaniosę. Ledwo stoisz na nogach, jeszcze się poparzysz jak będziesz niósł herbatę. Mam nadzieję, że nie zmarzłeś jakoś bardzo w nocy. No ale musiałam otworzyć okno, bo zaczynało walić jak w gorzelni… — I znów zmusiła się na uśmiech, biorąc w ręce ich kubki z herbatą, które zaniosła do salonu. Wróciła jeszcze po talerzyk z kanapkami i swoje notatki, a potem usiadła na dywanie przed stolikiem kawowym i znów zagłębiła się w swoje notatki z uczelni. Kolorowe, bardzo obrazowe, z wieloma mapkami myśli i znacznikami. Można by rzec, że od liceum… za wiele się nie zmieniła.

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

O ile krótkim, może nawet rzeczywiście rozbawionym parsknięciem mógł zareagować na jej pierwsze słowa, tak kolejne zmuszały już do uważnego przyjrzenia się jej raz jeszcze. A także do głębszego zastanowienia się, czy faktycznie aluzji do nieco bardziej odległej przeszłości, nie podpowiedziały mu po prostu jego własne wyrzuty sumienia. Przecież nie było wcale aż tak bardzo nieprawdopodobne to, by Elsa przeszła nad całą sytuacją do porządku dziennego, być może nawet nie poświęcając zbytniej uwagi temu, że w pewnym momencie ich kontakt tak po prostu się urwał. Mogła zwyczajnie już wtedy uznać go za skończonego kretyna, którym nie było warto się przejmować, a którego bez większych sentymentów można było wymazać z pamięci. I chyba faktycznie byłaby to całkiem niezła opcja.
Tylko… czemu w takim razie pomogła mu w klubie…? W dodatku swojej interwencji nie zakończyła wcale na przekonaniu poirytowanego faceta, że nie warto było obijać mu mordy… Przywiozła go do własnego domu – choć wciąż nie do końca pamiętał, dlaczego akurat tutaj – i pozwoliła spokojnie przespać się na kanapie. I jeszcze mógł liczyć nie tylko na zbawienne środki przeciwbólowe, ale też herbatę, kanapki… i brak informacji, że miał mniej więcej pięć minut, żeby zniknąć jej sprzed oczu.
Zdecydowanie wszystko to było zbyt mocno pogmatwane i skomplikowane, by mógł ogarnąć to w obecnym stanie. Usilne próby co najwyżej nasilały ból głowy, na pewno za to nie pomagały w porządkowaniu poplątanych myśli.
– Nie muszę, wiem, ale… – zawahał się na moment, bo… faktycznie chciał? Ledwo pamiętając poprzedni wieczór, za to wciąż całkiem żywo mając w pamięci ostatnią rozmowę ze swoją już byłą dziewczyną i próbując zrozumieć sytuację, w której właśnie się znalazł…? Pewnie niekoniecznie. – …chcę.
Dokończył mimo wszystko, z pewnym zaskoczeniem dochodząc do wniosku, że w zasadzie wcale nie mijał się z prawdą. Nawet jeśli w pierwszym odruchu mógłby stwierdzić, że zdecydowanie bardziej wolałby postawić na to łatwiejsze rozwiązanie i uznać, że naprawdę nie chciała słuchać żadnych jego przeprosin i wyjaśnień, w jakiś sposób był jej to przecież winien. I faktycznie chciał jej jakieś przedstawić. Choć niewątpliwie rodziło to kolejny, znacznie bardziej skomplikowany problem – niespecjalnie wiedział, w jaki sposób miałby wyjaśnić cokolwiek, by rzeczywiście miało to choćby odrobinę sensu.
Nieprzyjemny ucisk w okolicy żołądka raczej – o dziwo – nie miał nic wspólnego z męczącym kacem. Za to zdecydowanie nasilał się z każdym kolejnym wypowiadanym przez nią słowem. Tak samo zresztą jak świadomość, że w żaden sposób nie zasłużył sobie na nic, co w całym tym swoim słowotoku mu oferowała.
Znał to. Mogli nie widzieć się tyle czasu, a on nadal doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że zaczynała mówić stanowczo za dużo za każdym razem, kiedy się denerwowała. Nie wiedział za to, czy w tym momencie powodem tego zdenerwowania miała być jego obecność, niewyjaśnione sprawy sprzed lat, czy… cokolwiek innego.
Na pewno nie były to kanapki zamiast wyszukanego śniadania.
– Elsa… – spróbował zaprotestować, wciąż jeszcze starając się w pełni przyswoić wszystkie wypowiedziane przez nią słowa, kiedy wyciągała mu z ręki kubek. Zanim jednak miałby złożyć w myślach jakąś logiczną odpowiedź – a co dopiero wypowiedzieć ją jeszcze na głos – ona po raz drugi wychodziła już z kuchni, tym razem zabierając ze sobą kanapki i notatki. Nie mając innego wyboru, i on powlókł się z powrotem do salonu, opadając z ulgą – niewielką, ale przynajmniej jakąś na kanapę i sięgając po przygotowane na stoliku tabletki. Jeszcze zanim popił je wodą, uśmiechnął się mimowolnie zerkając ponad ramieniem Elsy w studiowane przez nią notatki. Trudno byłoby oprzeć się pewnemu déjà vu wywołanemu tym widokiem…
– Wiesz, że nie musisz nic robić, nie? Ani nie musiałaś. W sensie… kanapek, herbaty i… wszystkiego – zaczął jeszcze raz, odruchowo sięgając ręką po jeden z tych kosmyków, który wymknął się z jej koka. Tym razem jednak przynajmniej w porę zreflektował się, na moment zawieszając dłoń w powietrzu, by następnie chwycić po prostu jeden z kubków. Bezpieczniejsza opcja. – Właściwie… mogę zaraz po prostu wrócić do siebie, nie będziesz musiała dłużej zawracać sobie mną głowy. W sumie teraz też nie musisz…
Zbieranie myśli dalej nie było zbyt łatwym zadaniem, formułowanie ich w jakkolwiek sensowne zdania też nie. Za to z pewnym zaskoczeniem, kiedy już powiedział to na głos, mógł zdać sobie sprawę z jednego – nie chciał, żeby faktycznie to ich przypadkowe spotkanie skończyło się tym, że znów mieliby tak po prostu zniknąć dla siebie nawzajem. Tylko… pewnie i tak niewiele mógłby na to poradzić, gdyby to ona miała woleć takie właśnie rozwiązanie. Tyle też pewnie był jej winien.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

– Wybacz, za dużo gadam? Już milknę, głowa ci pewnie pęka – powiedziała jeszcze, wykonując na koniec znak zamykania buzi na kłódkę. A potem zabrała wszystkie rzeczy do salonu, aby mógł tam spokojnie odpocząć i zjeść. A ona się pouczyć, bo przecież na stypendium musiała zapracować odpowiednimi wynikami z egzaminów.
Choćby bardzo chciała to nie potrafiła traktować go obojętnie albo z jakąś niesamowitą wrogością, taką na jaką z pewnością zasługiwał. Jak już go zobaczyła w tym klubie, poczuła jakby ktoś ją uderzył w splot słoneczny, łamiąc wszystkie żebra, które bezlitośnie wbiły się w jej serce, rozdrapując wszystkie rany, co do których była pewna, że już się porządnie zabliźniły. Minęło przecież kilka lat, ona skończyła studia, założyła swoją własną działalność, dostała kredyt na dom, ten sam, w którym teraz otoczeniu przyjemnym aromatem jaśminu i świeżych warzyw mogli siedzieć na wygodnej kanapie – znaczy on mógł, bo przecież Elsa od zawsze wolała siedzieć na podłodze – i delektować się… no właśnie. Czym? Swoim towarzystwem? A może ciszą, która między nimi zapadła, gdy tylko postawiła kanapki na stole, a sama na nowo zagłębiła się w swoich notatkach z mikroekonomii?
Oczywiście, że próbowała sobie na nowo ułożyć życie. Tłumaczyła sobie, że przecież tego kwiatu było pół światu… a trzy czwarte ch… warte jak to zawsze dokańczał jej ojciec, oczywiście stosując odpowiednią cenzurę, bo przecież pan Casper Eriksen nie używał wulgaryzmów w obecności swojej żony i córki, chociaż od sekretarki jego kancelarii słyszała, że przy niektórych klientach w ogóle nie gryzł się w język. Ona i Dante rozstali się w młodym wieku, oboje przecież dopiero co skończyli szkołę średnią, mieli całe życie przed sobą. Jednak zakochana Elsa żyła wtedy jakimiś dziwnymi wyidealizowanymi marzeniami. Snuła im plany, o których oczywiście mu nie mówiła, o tym, że znajdą pracę, zamieszkają razem, może kiedyś nawet wezmą ślub? Dlatego kiedy powiedział, że wyjeżdża i ze to tylko na rok, nie protestowała. Poszła na studia, a nagrody pieniężne, które dostawała za wyniki w nauce odkładała skrupulatnie właśnie na poczet tych małych marzeń o ich wspólnej przyszłości. Gdy wspominał, że ten wyjazd się trochę przedłuży, również nic nie mówiła. Zapewniała tylko, że tęskni i czeka. A może właśnie powinna? Może powinna krzyknąć, że już nie wytrzymuje, że chciałaby mieć go wreszcie przy sobie? Ale bała się, że weźmie ją za wariatkę i po prostu zerwie. Cóż, jak się okazało, mogła zrobić wszystko, bo efekt byłby taki sam.
Słuchała go uważnie, choć nie patrzyła w jego stronę. Litery zapisane jej własnymi rękami zaczynały jej się rozmazywać przed oczami. I póki jedna słona kropla nie spadła na sam środek różowego kółka z napisem „Teoria Lebeinsteina”, nie rozumiała co było tego powodem. Momentalnie przetarła policzki opuszkami palców i podniosła głowę, aby obdarzyć chłopaka szerokim uśmiechem.
Znowu przywdziała maskę Eriksenówny, u której zawsze wszystko było w porządku.
– Przestań… przecież jesteśmy kumplami, nie? A kumple sobie pomagają, więc dlaczego miałbyś sobie pójść? Zerwałeś kontakt ze wszystkimi naszymi znajomymi w szkole, nie powinno mnie dziwić, że i ja znalazłam się na tej liście, prawda? No bo czym się różnię od takiego Victora? Poza tym, że mam cycki oczywiście i nic mi nie dynda między nogami? – zapytała, a z jej ust wydobył się niewinny chichot. Zaraz też odłożyła notatki gdzieś na bok, a sama usiadła na kanapie, oczywiście po turecku, bo inaczej nie potrafiła, tuż obok chłopaka.
– No bo spójrz… pomagałam ci w nauce, a tak robią przyjaciele, prawda? Chodziliśmy razem na domówki, no też jak przyjaciele, przecież byli z nami też inni, nie? Całowaliśmy się, spaliśmy ze sobą… – wymieniała, wyliczając każdą z tych rzeczy na palcach, które były jeszcze wilgotne od wytartych chwilę temu łez. – No ale przecież to wcale nie czyni z nas od razu niewiadomo kogo. To ja sobie pewnie wszystko ubzdurałam. Musisz mi wybaczyć, młoda byłam, hormony szalały, wiesz jak to działa, jak chłopak jest miły dla dziewczyny to tej od razu w głowie marsz weselny gra. – Machnęła niedbale ręką jakby chciała dać mu do zrozumienia, że to był tylko taki drobiazg, nic nadzwyczajnego. Jakby jej uczucia były nieistotne i nie musiał się tym w ogóle przejmować tylko dalej żyć swoim życiem, nie oglądając się na przeszłość. Nie zwracając na nią w ogóle uwagi. Ani na przeszłość, ani na Else.
– Nieistotne…
Dłoń, która zawisła jej w powietrzu zaczęła nagle niespokojnie drżeć. Najpierw palce, potem całe przedramię aż nagle to cała jej drobna postura drgała jak listek targany nagłym podmuchem wiatru, nie mogący znaleźć nigdzie oparcia.
Nie chciała, żeby odchodził. Nie chciała, żeby znów zniknął. Przecież gdyby tak było to by mu nie pomagała wtedy w klubie, ani tym bardziej nie zabierałaby go do domu i nie pomagała w zaleczeniu skutków ubocznych nadużycia alkoholu.
– Wróciłeś… bez słowa… z inną dziewczyną… – załkała, a z jej oczu znów zaczęły wydobywać się słone krople. –…widziałam was kilka tygodni temu… ile odczekałeś, co? Ile czasu minęło od mojej ostatniej wiadomości, kiedy znalazłeś sobie inną? A może to po twoim powrocie zaczęliście się spotykać? Tylko błagam, nie przepraszaj… ani za nią, ani za te smsy bez odpowiedzi… bo nie żałujesz. Nie możesz żałować. Przecież to by było nie fair wobec niej.
Zawyła. Głośno. Żałośnie.
Maska… spadła.
A te drżące ręce? Nie panowała nad nimi. One same jakoś tak powędrowały do jego klatki piersiowej i uderzyły w nią pierwszy raz… drugi… trzeci… Ale te piąstki były jakieś takie bez siły.

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Głowa faktycznie mu pękała, ale chyba nie miało to zbytnio związku z jej słowotokiem. A przynajmniej… nie tak bezpośrednio. Wykluczając tę najbardziej oczywistą przyczynę, jaką był wczorajszy nadmiar alkoholu, zdecydowanie większy wpływ miał tutaj natłok myśli. A także to, że te za cholerę nie chciały poukładać się w żaden logiczny sposób, tym samym nie pozwalając na wyciągnięcie jakichkolwiek – a już na pewno nie żadnych słusznych – wniosków w całej tej sytuacji.
Powinien wyjść i zostawić ją w spokoju. Zamiast wlec się na tę kanapę, przeżuwać bez większego przekonania jedną z kanapek – wciąż nie do końca pewien, czy na jedzenie czegokolwiek nie było jeszcze nieco za wcześniej – i przyglądać się tak znajomo wyglądającym notatkom… Zdecydowanie powinien wyjść. Ale zamiast tego musiał się oczywiście odezwać, czego mógł stosunkowo szybko pożałować – mniej więcej w tym samym momencie, w którym zwróciła na niego zeszklone spojrzenie. To akurat trudno byłoby przeoczyć, nawet mimo jej szerokiego uśmiechu, który w tej sytuacji… po prostu nie mógł wypaść zbyt przekonująco.
Jeszcze gorzej było, kiedy już dotarł do niego sens jej słów. Choć to akurat musiało zająć chwilę, bo na dłużej jego myśli skupiły się na tym jednym sformułowaniu – byli kumplami – początkowo pozwalając na to, by cała reszta jej wypowiedzi trafiła gdzieś obok niego. Może właśnie dlatego nie odpowiedział śmiechem na jej chichot ani nawet nie pokusił się na wymienienie przynajmniej kilku innych istotnych kwestii, które odróżniały ją od wspomnianego Victora. Albo każdego innego, kogo w czasach szkolnych mógłby określić mianem kumpla…
Z całą pewnością nie byli kumplami wtedy. A teraz… nie miał najmniejszego pojęcia, jak można byłoby określić ich relację. Ale ci nieszczęśni kumple byliby chyba ostatnim, co mogłoby przyjść mu na myśl.
– Przecież wiesz, że nic sobie nie ubzdurałaś. I że na pewno się wtedy nie przyjaźniliśmy. To… – odstawił na stolik wciąż trzymany w ręku kubek, odwracając się następnie bardziej w jej stronę i zdając sobie sprawę z tego, że nawet tabletki przeciwbólowe powoli zaczynały działać, ubranie własnych myśli w logiczną wypowiedź wciąż wcale nie było łatwym zadaniem. Co w zasadzie mogłoby pewnie uchodzić za swego rodzaju nowość… Zwykle przecież mówił bez zastanowienia to, co jako pierwsze przychodziło mu na myśl. Tym razem… najpewniej wyszedłby z tego co najwyżej nieskładny bełkot, bo to chyba najlepiej odzwierciedlałoby jego aktualne myśli. – To ja nawaliłem, widocznie całkiem często mi się to zdarza. I… tym bardziej nie mam przez to pojęcia, czemu jeszcze nie kazałaś mi się stąd wynosić.
Nawet jeśli spróbował zakończyć swoją wypowiedź nieco bladym uśmiechem, ten stosunkowo szybko musiał ulotnić się z jego twarzy. Chyba naprawdę wolałby, żeby się na niego wściekała, powiedziała mu jakim był kompletnym idiotą i jak bardzo nie miała ochoty dłużej na niego patrzeć. Na to przynajmniej rzeczywiście sobie zasłużył – w przeciwieństwie do kanapek, herbaty, czy nawet tych tabletek i elektrolitów. Za to ona z pewnością nie zasługiwała na łzy, które znów popłynęły z jej oczu. Ani tym bardziej na wysłuchiwanie tych nieporadnych prób przekazania jej, że naprawdę żałował.
Nie potrafił od razu odpowiedzieć na jej kolejne słowa. I to nawet nie przez tych kilka może i w pełni zasłużonych, jednak wciąż bezsilnych ciosów, które od niej otrzymał. Bez większego namysłu lekko chwycił jej nadgarstki, w kolejnej chwili po prostu przyciągając ją bliżej siebie i obejmując ją. Nie miał pojęcia, czy w tej chwili miałoby to pomóc jej się uspokoić, czy może jeszcze bardziej pogorszyć sytuację, ale… nie zastanawiał się nad tym. Po prostu wiedział, że powinien coś zrobić.
Wyjść – to na pewno. Tylko na to chyba było już trochę za późno.
– Sporo – nie był w stanie dokładnie odpowiedzieć jej, ile czasu minęło od ich ostatniego kontaktu, zanim rzeczywiście związał się z inną. Wiedział za to, że już wtedy nie planował wcale wracać do Toronto. I że odpowiadanie na jakąkolwiek wiadomość Elsy po takim czasie nie miało najmniejszego sensu, bo… przecież i tak musiała dużo wcześniej przestać zawracać sobie nim głowę. – I raczej trudno byłoby przebić ją w temacie bycia nie fair, więc… jasne, że żałuję. Że przestałem ci odpisywać i że nie umiałem ci powiedzieć, że w którymś momencie wcale nie planowałem wracać.
Bo chyba właśnie to w końcu stało się największą przeszkodą – nie miał pojęcia, jak powinien jej powiedzieć, że cały ten wyjazd miał przedłużyć się tak mniej więcej na stałe. Nie dlatego, że nie chciał wracać do niej – nie chciał wracać w ogóle. Tyle, że nadal okazywało się to zbyt trudne do przekazania. Na tyle, by wreszcie zdecydować się na najprostsze i jednocześnie najgłupsze rozwiązanie, jakim było odłożenie odpowiedzi na nigdy.
– Tego, że od razu nie poprosiłem, żebyś wyjechała ze mną też – dodał jeszcze, tym razem rzeczywiście wracając do swojego zwyczaju wypowiadania słów przed dokładniejszym przemyśleniem ich.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Nie planowała się przy nim rozklejać. Już te pierwsze łzy zaczęły ją niepokoić, bo to by oznaczało, że żelazna maska Elsy Eriksen zaczęła się kruszyć. Bo u niej od zawsze wszystko było w porządku. Nieważne kto pytał i w jakich okolicznościach to ona zawsze dawała radę. Nie skarżyła się, nie kręciła nosem. A ona od małego po prostu nie chciała, aby ktoś się o nią martwił i robił sobie jakikolwiek kłopot ze względu na nią. Dlatego tak potulnie próbowała, bo to chyba było najlepsze słowo, robiła z nich kumpli. Nie tylko jeśli chodziło o ich wspólną przeszłość, ale też w tej konkretnej chwili. To jak się nim teraz zajmowała, nie wszczynając żadnych awantur, nie krzycząc, nie rzucając w niego talerzami… bo przecież oni należeli już do historii. On od kilku lat budował nowe życie u boku kogoś innego, a ona nie miała prawa w nie ingerować. Zwłaszcza, że była przekonana, że jakoś zamknęła ich wspólny rozdział. Przecież trochę randkowała, żaden z tych związków nie trwał jakoś długo, jeśli w ogóle związkiem można było nazwać te kilka wyjść na miasto, może ze cztery wspólne wieczory… żaden jednak nie przetrwał wystarczająco długo, aby mogła stanąć teraz przed Dante i powiedzieć "Bylo minęło, mam super faceta, jesteśmy szczęśliwi”, aż tak dobrze kłamać nie potrafiła.
Nie chciała, aby zaczęły mu doskwierały wyrzuty sumienia. Miał kogoś, był szczęśliwy, więc ostatnie czego potrzebował to rozhisteryzowanej ex, która rozdrapania strupy przeszłości i na nowo przeżywała tamten emocjonalny koszmar. Ale kiedy maska spadła to już nie była w stanie na nowo po nią sięgnąć i przycisnąć do dzioba, modląc się, aby Dante nie zauważył jej prawdziwej twarzy. Całe jej ciało zamieniło się w jeden wielki kłębek nerwów, jakby ktoś nagle odciął dopływ prądu do jej wszystkich mechanizmów obronnych, które przez tyle lata budowała i opanowywała do perfekcji.
Bo najgorsze w tym wszystkim było to, że ona nie wiedziała, co czuje. Rozgoryczenie, smutek — to na pewno. Ale co czuła do niego? Nienawiść? Nie, raczej nie. Miłość…? Nie, nie po takim czasie, kiedy próbowała go ze wszystkich sił uśmiercić we własnym sercu. Jednocześnie cieszyła się, że był, że znów był obok, ale z drugiej, gdyby się nie pojawił, to wszystko na pewno byłoby łatwiejsze.
Dlatego z całych sił, z których opadła już przy pierwszym ciosie, uderzała w jego klatkę piersiową. Bo nie rozumiała po co wracał do Toronto skoro nie zamierzał odbudowywać z nikim kontaktu. Ani z nią, ani z żadnym innym przyjacielem ze szkolnej ławki czy wspólnych imprez.
— Ja też nie wiem… po prostu… chyba chcę cię doprowadzić do porządku zanim wyjdziesz i wrócisz… — załkała, próbując odpowiedzieć na pytanie, które nie tylko Dante zadał na głos, ale które pojawiało się w jej głowie od wczorajszego wieczoru. I co chciała dokończyć? Zanim wróci do domu? Zanim wróci do niej? I czy ona w ogóle byłaby zadowolona, że jej facet nocował u jakiejś obcej baby?
Kiedy nagle złapał ją za nadgarstki, próbowała się wyrwać, aby kontynuować swoje niesamowite bokserskie uderzenia. Gdzieś tam się spodziewała, że zaraz zacznie krzyczeć, że ma się uspokoić i ogarnąć, ale nic takiego nie miało miejsca. Zamiast tego, przytulił ją, a ona… nie potrafiła zaprotestować. Zacisnęła dłonie na jego koszulce i ukrywając w niej swoją zaczerwienioną od emocji buźkę, dalej zanosiła się płaczem. Znajome ciepło, które otulało ją z każdej strony uderzyły w nią z taką siłą, jakby cofnęła się w czasie, a to wszystko za sprawą tych wytatuowanych ramion. Nagle te wszystkie minione lata przestały mieć znaczenie. Tak jakby tego upływu czasu w ogóle nie było. Znów tam byli. znów siedzieli w jej sypialni w rodzinnym domu. Dante przytulał ją dokładnie tak samo — pewnie, ale z dozą delikatności — próbując uspokoić dziewczynę po ataku paniki, gdy któryś z przestępców zaatakował jej ojca przed budynkiem sądu.
A ona posłusznie się uspokajała, tak samo jak wtedy tak i teraz. Wyciszała się. Powoli, ale z czasem po płaczu zostało już tylko pociąganie nosem i branie głębszych oddechów.
Gdy wspomniał o tym, że jego dziewczyna zachowała się niefair, podniosła lekko głowę, aby spojrzeć mu w oczy. Och jak dobrze, że nie nakładała makijażu, bo właśnie by wyglądała jak jej ukochane pandy wielkie.
— A co się stało? Zerwała i zapomniała ci powiedzieć? Czy wyjechała na rok, a przedłużyło się do czterech? — No nie planowała wbijać mu tej szpilki, to samo tak wyszło…. Kiedy jednak zapewnił ją, że szczerze żałuje tego wszystkiego, drgnęła niespokojnie.
I jak do cholery miała rozumieć te słowa? Zwłaszcza… zwłaszcza te ostanie? Że żałował, że nie wziął jej ze sobą?
— Nie mów tak… — wymamrotała zachrypniętym od płaczu głosem. Zaraz jednak odkaszlnęła i kontynuowała. — Co by się nie stało, poznałeś tam dziewczynę, która zawróciła ci w głowie. Na pewno jest niesamowita, bo inaczej nie mógłbyś o mnie zapomnieć. — zaśmiała się nerwowo, po chwili się odsuwając. No właśnie… dziewczyna.
— Uch…. Capisz… jak prawdziwa Sephora dla pijaków. Może weź jednak kąpiel, co? Chyba… chyba mam twoją bluzę, którą mi zostawiłeś przed wyjazdem to będziesz miał chociaż jedną czystą rzecz. — Zacisnęła palce na rękawach swojego longsleeve, aby tylko nie zacząć skrobać skórek. No bo co miała mu powiedzieć? Że zdarzało się, że nawet długo po tym jak już przestał jej odpisywać to przytulała się do tej jedynej fizycznej pamiątki po nim? Przecież zabrzmiałaby jak totalna psycholka…


Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Jej niedokończona odpowiedź zdecydowanie nie była w stanie wyjaśnić czegokolwiek. Zamiast tego dokładała jedynie kolejne pytanie, które najwyraźniej miało już pozostać bez odpowiedzi, skoro nie zdecydował się zadać go na głos – czemu chciała jakkolwiek doprowadzać go do porządku? Czemu nie mogła po prostu wyzwać go od najgorszych już wczoraj w klubie? Albo przynajmniej potraktować z chłodną obojętnością, która też prawdopodobnie miałaby znacznie więcej sensu i byłaby o wiele łatwiejsza do zrozumienia.
Choć w takim wypadku pewnie nigdy nie doszłoby do tego, że mógłby objąć ją i poczuć, jak powoli uspokaja się pod wpływem tego gestu. Tak, jakby faktycznie przynajmniej na tę chwilę można było zapomnieć o ostatnich kilku latach, urwanym kontakcie i… Oczywiście, że nie chciał, żeby reagowała na jego widok tą bardziej zrozumiałą wrogością, czy obojętnością. Ale też z całą pewnością nie chciał, żeby przez niego się rozklejała. Nawet jeśli wciąż nie miał pojęcia, jak miałby naprawić idiotyczny błąd sprzed tych kilku lat. O ile coś takiego w ogóle dało się jakkolwiek naprawić.
Nie mógł mieć jej za złe tej całkiem celnie wbitej szpiki, na którą z całą pewnością sobie zasłużył. Ale też niekoniecznie miał ochotę jakkolwiek rozwodzić się temat tego, co się zadziało – to akurat nie mogło przecież ani trochę obchodzić Elsy.
– Nie. Tak się składa, że znam tylko jednego idiotę, który mógłby na to wpaść. I faktycznie, to też trudno byłoby przebić – zamiast tego zdobył się więc na niezbyt przekonujący uśmiech. Lub raczej – ledwie zauważalne uniesienie kącików ust, co przy wyjątkowo dobrych chęciach może rzeczywiście mogłoby uchodzić za jakiś uśmiech.
– Mhm, jest. Była. Zerwaliśmy wczoraj – i raczej nie był to temat, który chciałby szerzej rozwijać. Nie teraz, nie z nią. Wyjątkowo oszczędna odpowiedź musiała więc wystarczyć, bo… właściwie co więcej mógłby jej powiedzieć? Ivy była niesamowita, racja. I nie dałoby się ukryć, że całkiem skutecznie zawróciła mu w głowie na dłuższy czas. Na tyle, by dość uparcie ignorować to, że ich związek prawdopodobnie nigdy nie miał większych szans na to, by stać się czymś trwałym. Przy okazji też na tyle, by nawet w tych ostatnich tygodniach nie zorientować się odpowiednio wcześnie, że najwyraźniej wcale nie znał jej tak dobrze jak mu się wydawało i że coś, co do tej pory uznawał za pewnik, okazało się zwykłą bzdurą. Ostatecznie skończyło się to mniej więcej tak, jak pewnie miało skończyć się od samego początku. Teraz więc, zamiast rozwodzić się na temat czegoś, co być może wcale nie było tego warte, to on zdobył się na uśmiech i krótkie, choć mimo wszystko całkiem szczerze rozbawione parsknięcie w odpowiedzi na kolejne słowa Elsy.
– Zapomniałaś ją w międzyczasie rytualnie spalić, czy po prostu nie mogłaś jej znaleźć? – zapytał, z większą niżby się spodziewał łatwością nadając swojej wypowiedzi żartobliwy wydźwięk. – Właściwie… może faktycznie się przyda.
Tym razem już niemal całkiem świadomie zignorował ten przebłysk rozsądku, który podpowiadał, że zamiast korzystać z kąpieli w jej domu, teraz już naprawdę powinien po prostu wrócić do siebie. Po drodze być może wpadając jeszcze do Stonesa, by – wreszcie – ściągnąć z niego obowiązek zajmowania się zostawionym u niego dobrych parę dni temu psem… I bez przejmowania się przy tym, że najpewniej rzeczywiście capił wczorajszym alkoholem – w końcu ani psu, ani Ericowi nie powinno to chyba jakoś szczególnie przeszkadzać.
A jednak zamiast pójść za tą całkiem rozsądną myślą, rzeczywiście dość niechętnie podniósł się z kanapy, by przejść do łazienki. Tym razem przynajmniej droga nie była aż tak wykańczająca jak ta wcześniejsza – do kuchni i z powrotem. W dodatku nie dało się ukryć, że kąpiel – nawet jeśli dość krótka – przynajmniej fizycznie mogła pomóc poczuć się zdecydowanie lepiej. Szkoda, że równie skutecznie nie była w stanie zadziałać, jeśli chodziło o próbę poukładania wszystkiego, co wydarzyło się nie tylko od wczoraj, ale w ciągu ostatnich kilku dni… Na pewno jednak ten spędzony w łazience czas wystarczył, by mógł nabrać już niemal całkowitej pewności, że teraz już zdecydowanie powinien sobie pójść, zostawiając tym samym Elsę w spokoju.
Zanim jednak miałby faktycznie to zrobić…
– Udało ci się znaleźć tę bluzę, czy jednak faktycznie ją spaliłaś i o tym zapomniałaś? – uchylił drzwi łazienki, by upewnić się, czy do kompletu wczorajszych ubrań mógł rzeczywiście dołączyć ten jedną czystą rzecz, czy jednak nie było na to szans.

Elsa Eriksen