[Max Korhonen]

003

Adeline Covington

Poranek ciągnął się leniwie, jakby miasto jeszcze nie do końca zdecydowało się obudzić. Max nie miał konkretnego celu — przynajmniej tak to sobie tłumaczył — kiedy wszedł do małego sklepu na rogu, bardziej z przyzwyczajenia niż potrzeby. Dzwonek zawieszony nad drzwiami, pamiętający jeszcze jego dziecięce, nieco bardziej beztroskie czasy zadzwonił znajomo, wywołując na ustach blondyna półuśmiech.
Dłuższą chwilę, jakby przeciągając podjęcie decyzji o tym, jaki będzie jego kolejny krok, stał w bezruchu przy wejściu, omiatając wzrokiem półki. Jakby szukał czegoś konkretnego, choć w rzeczywistości jego myśli były gdzieś zupełnie indziej. Ostatnio coraz częściej wracały do miejsc, których dawno nie odwiedzał, chociaż ciężko było orzec, jaki był tego powód. Wszakże niepozorny sklep znajdował się znacznie bliżej niżeli market odwiedzany przez Korhenon’a co drugi dzień, a jednak niebieskooki omijał go z uporem maniaka, zupełnie jakby czegoś się obawiał.
Westchnął pod nosem i ruszył w głąb sklepu, zatrzymując się przy regale z przekąskami. Zamarł, sięgając po ostatnią paczkę chrupek dokładnie w tym samym momencie, w którym czyjaś dłoń zrobiła to samo. Mimowolnie powoli uniósł wzrok napotykając znajomą twarz. — …Adeline? - jej imię rozbrzmiało ciszej niż planował. Ostrożnie? A może wypowiedziane na głos mogło coś naruszyć?
Przez moment tylko na nią patrzył — jakby próbował upewnić się, że to naprawdę ona, a nie kolejne wspomnienie, które wróciło w najmniej odpowiednim momencie. Minęło tyle czasu - za dużo, żeby to było normalne spotkanie, za mało, żeby było obojętne. Kącik jego ust drgnął w czymś, co mogło być początkiem uśmiechu, ale nie do końca nim było.
— Nie wiedziałem, że… — urwał, jakby nagle zgubił sens zdania. — Dawno cię tu nie widziałem. - i choć brzmiało to zwyczajnie, w jego spojrzeniu było coś więcej — coś pomiędzy ulgą a napięciem, którego sam jeszcze nie potrafił nazwać. Jakby los właśnie postanowił sprawdzić, czy są gotowi wrócić do rozmów, które nigdy się tak naprawdę nie skończyły.

[Adeline Covington]

003

Potrzebowała klementynek. Słodkich, soczystych, wyrazistych. Świeżych. Tylko tyle, albo aż tyle, bo szukała ich już w wielu sklepach w całym Toronto, z marnym skutkiem. Niestety, albo nie było ich wcale, albo coś było z nimi nie tak. Cichy głos w jej głowie podpowiadał jej jedno konkretne miejsce, w którym na pewno mogła je znaleźć, jednak uparcie omijała je szerokim łukiem. Z resztą, tak jak wiele innych miejsc w okolicy. Ostatecznie wewnętrzną w niej walkę wygrało własne łakomstwo. Prawda była taka, że rudowłosa nie potrafiła odmówić sobie ani dobrego posiłku, ani słodkości, a już tym bardziej swojego popisowego ciasta klementynkowego.
Pojawienie się w tym niewielkim, acz w kwestii świeżych owoców i warzyw nie mający sobie równych sklepie, było nieuniknione. Gdy tylko przekroczyła próg, w jej uszach zadźwięczał znajomy dzwonek. Przystanęła na moment, rozglądając się z uwagą po lokalu. Już na pierwszy rzut oka mogła stwierdzić, że niewiele się tu zmieniło. Ruszając na dział z owocami, odnosiła dziwne wrażenie, że największą zmianą była ona.
Dostrzegłszy za rogiem piękne, pomarańczowe kulki, oczy jej zaiskrzyły i aż uśmiechnęła się do siebie, po czym od razu zaczęła pakować je do torebki, zapełniając ją niemal całą. To nic, że właśnie wyglądała, jakby szykowała się na armagedon, musiała wziąć je na zapas, bo nie była pewna, kiedy zajrzy tutaj po raz kolejny.
Z wyraźną ulgą, zadowoleniem i pełną torbą klementynek postanowiła przejść się między półkami z myślą, że może uda jej się jeszcze znaleźć jakiś skarb, którego dawno nie jadła. Gdy więc zobaczyła znajome opakowanie jednej z jej ulubionych przekąsek, bez zastanowienia podeszła do półki, by sięgnąć po nie ręką, a dostrzegłszy drugą dłoń, nagle zatrzymała się skonsternowana. Przesunęła swoim zielonym spojrzeniem wzdłuż ręki, ostatecznie napotykając wzrok jej właściciela i rozchyliła lekko wargi w zaskoczeniu. Usłyszała swoje imię, cicho, miękko, jakby mężczyzna, zupełnie tak jak ona, nie ufał temu, co widział. Przez kilka sekund wstrzymała powietrze, nie potrafiąc wydobyć z siebie żadnego słowa.
— Max… - niemal wyszeptała, nie wiedząc, co powinna teraz zrobić. Patrząc na niego, próbowała wrócić pamięcią do momentu, kiedy widzieli się po raz ostatni. Momentalnie napłynęło do niej wspomnienie, jak siedzieli w cieniu dębu, a ich śmiech odbijał się echem od ścian drzew. Była blondynką, miała wtedy intensywny czas, przeplatany studiami, przeprowadzką do nowego mieszkania i pracą, a konna przejażdżka z Maxem stanowiła dla niej idealne wytchnienie, pozwalając na chwilę zapomnieć o rzeczywistości. A później nastąpił wypadek, po którym zniknęła całkowicie. Na jego spostrzeżenie Ade mimowolnie przełknęła ślinę.
— To tu sprzedają najlepsze klementynki w mieście - Clem, bo tak ją czasem nazywał, uśmiechnęła się niepewnie kącikiem ust, podnosząc torbę owoców do góry. Jako jeden z nielicznych znał jej słabość do tego pomarańczowego ciasta, które uwielbiała robić na potęgę. Nieraz zabierała je ze sobą na konne przejażdżki w formie babeczek, które podjadali wspólnie w drodze. Podobnie, jak chrupki, po które oboje teraz sięgali.
— Nadal je kupujesz? - zapytała, spoglądając na stojącą na półce paczkę, której ostatecznie żadne z nich nie zabrało. Gdzieś w zakamarkach umysłu rudowłosej pojawiło się naiwne pytanie, czy wciąż woził je ze sobą w nadziei, że spotka ją na plaży. Tam czas się zatrzymywał, gdy spędzali go na rozmowach i żartach, te nieszczęsne chrupki traktując jako awaryjne źródło przekąski. Ade zawsze z niego korzystała, nie potrafiąc wyzbyć się z siebie swojego łakomstwa. A Max jakimś cudem zawsze miał je ze sobą. Wraz ze wspomnieniami nasunęło jej się pytanie, czy wśród fal uderzających o brzeg wciąż było słychać ich śmiech?

Max Korhonen