[Billie Brackenborough]

Bycie piłkarką nie kończyło się na treningach i kopaniu piłki. Codzienna rutyna Billie obejmowała nie tylko boisko, ale również siłownię i wizyty na basenie, co trudno było pogodzić ze studiami i pracą w kawiarni. Była jednak wystarczająco zdeterminowana, by godzić ze sobą wszystkie obowiązki, jednocześnie nie znajdując czasu na rozpamiętywanie nieudanej terapii, którą była mocno rozczarowana. Gdy zdecydowała się skorzystać z pomocy specjalisty nie nastawiała się na nic konkretnego, pragnęła jedynie zorientować się, jak takowe spotkania miały wyglądać. Chciała wierzyć, że ktoś pomoże jej uporać się z przeszłością, by była gotowa ruszyć do przodu z własnym życiem. Zamiast tego mężczyzna, którego zadaniem było pchnięcie jej w odpowiednim kierunku, skupił się na tłumaczeniu postępowania jej oprawcy. Najgorsze w tym wszystkim było to, że Sergio Martinez był pierwszą osobą, przed którą się otworzyła. Na ten moment również ostatnią.
Nie była w stanie powiedzieć ile długości basenu zrobiła, choć zmęczenie i przyjemny ból w mięśniach sygnalizowały, że wykonała założony plan z nawiązką. Po ostatniej serii podpłynęła do krawędzi, chwyciła za barierki i wyszła z basenu. Gdy tylko jej stopy znalazły się na chłodnych kafelkach, złapała za czepek i uwolniła spod niego mokrą, jasną czuprynę. Szybkim ruchem wycisnęła wodę z włosów, kątem oka dostrzegając sprawnego pływaka. Poruszał się w wodzie z rzadko spotykaną sprawnością, pokonując kolejne metry pewnym, technicznie bezbłędnym kraulem. Każdy jego ruch był precyzyjny i oszczędny, a on sam niemal nie mącił tafli wody. Brackenborough jako sportowiec natychmiast odnotowała tę doskonałą, godną podziwu motorykę. Dopiero gdy mężczyzna dopłynął do krawędzi i na moment wynurzył twarz, by nabrać powietrza, rozpoznała jego rysy. Bez okularów wyglądał inaczej, choć była pewna, że jeszcze przed momentem obserwowała umiejętności niedoszłego terapeuty.
Zacisnęła dłonie w pięść, czując nagły przypływ irytacji. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowała, była konfrontacja z człowiekiem, przed którym tak niefortunnie się obnażyła, a który w zamian próbował analizować jej oprawcę. Nie miała zamiaru czekać, aż on również ją zauważy. Szybkim krokiem ruszyła w stronę szatni, chcąc jak najszybciej zniknąć mu z oczu i odciąć się od tego przypadkowego spotkania.
Jakiś czas później, już ubrana i z wysuszonymi włosami, przeszła do kawiarenki w innej części budynku. Potrzebowała regeneracji i spokoju. Zamówiła dla siebie kanapkę z szynką i musztardą oraz dietetyczne latte. Usiadła przy stoliku w kącie, otworzyła magazyn sportowy i skupiła wzrok na tabelach wyników, starając się zignorować fakt, że Martinez znajduje się w tym samym obiekcie.

Sergio Martinez

[Sergio Martinez]

Sergio dość często trenował, żeby nie wyjść z wprawy i nie zramoleć. Inna sprawa, że kochał pływać i najchętniej całe życie spędzałby w wodzie; co zresztą w pewnym sensie uczynił, robiąc z pływania swój zawód na lata. Niestety jednak musiał wreszcie przejść na sportową emeryturę, co mu się w ogóle nie uśmiechało - ale przestał być już tak wytrzymały i silny, jak dawniej i musiał się z tym faktem pogodzić, skierować swoje zainteresowania w inną stronę. Jego mąż zajął się pisarstwem, a on poszedł w kierunku psychologii; nie sprawiło to jednak, że przestał pływać. Był na basenie przynajmniej co drugi dzień, robiąc po kilkanaście długości na raz, starając się przepływać je jak najszybciej, jak dzisiaj.
Skupiony na pływaniu, które oprócz przyjemności i treningu dla ciała pomagało mu również poukładać sobie myśli, wyczyścić umysł. Nie zwracał wtedy uwagi na otoczenie, przepływając basen raz za razem, to w jedną, to w drugą stronę. W tych momentach był tylko on, woda i jego ostatnie przeżycia; nic innego się nie liczyło. Nie zauważył więc swojej pacjentki, która - zdaje się - nie miała zamiaru wrócić do jego gabinetu, co Segio poczytywał sobie jako porażkę. Naprawdę chciał jej pomóc, podobnie, jak każdemu, kto do niego przychodził po pomoc. Wierzył, że Billie można pomóc między innymi w ten sposób: uświadamiając jej, jakie motywacje mogły kierować jej ojcem, bo zrozumienie tego było kluczem do poradzenia sobie z tym, co jej się przytrafiło. Nie usprawiedliwienie dla gnoja, który jej to zrobił, tylko zrozumienie kierujących nim mechanizmów.
Kiedy w końcu Martinez wyszedł z wody, był zmęczony i zadowolony z tego, że wciąż jest w stanie przepłynąć tyle długości basenu, w dodatku w takim tempie. To mogło oznaczać, że nie jest jeszcze tak stary, jakim wielu zapewne chciałoby go widzieć. A po wysuszeniu się i ubraniu - należała mu się kawa i jakaś przekąska. Rzadko kupował ciastka, preferował raczej kanapki czy inne słone rzeczy, więc dziś wybrał sobie chaczapuri (zadziwiające, jak te pyszności szybko rozpełzły się po świecie i opanowały nie tylko gruzińskie restauracje). Rozejrzał się za jakimś miejscem, gdzie mógłby zjeść, gdy jego wzrok nagle spoczął na znajomej twarzy. Sergio zamarł z kawą w jednej i talerzykiem w drugiej ręce. Zawahał się i zastanowił, czy lepiej będzie udawać, że jej nie widzi, dając tym samym przestrzeń; czy raczej podejść, przywitać się i spróbować porozmawiać na mniej oficjalnej stopie. Nie był przekonany do żadnej z tych opcji, ale w końcu podszedł niepewnie i popatrzył na dziewczynę z uśmiechem.
- Cześć, Billie - przywitał się, wyglądając trochę jak nieporadny, bardzo nieśmiały człowieczek, trzymając łokcie przyciśnięte do boków i będąc nieco przygarbionym. Zresztą owszem - on, człowiek, którego twarz swojego czasu była na okładkach magazynów sportowych, był bardzo nieśmiały - Mogę się przysiąść?
Prawdę mówiąc, oczekiwał raczej dość ostrego odrzucenia.

Billie Brackenborough

[Billie Brackenborough]

Z tabeli wyników przeszła do kolejnej strony, a w jej oczy od razu rzucił się napisany dużą, pogrubioną czcionką tytuł - The ACL Crisis: Why are the world’s best players still falling? Tekst skupiał się na analizie przyczyn częstszego występowania zerwania więzadła krzyżowego przedniego u kobiet, niż mężczyzn. Artykuł pochłonął ją do tego stopnia, że całkowicie zapomniała o otaczającym ją świecie. Śledziła ten temat z rosnącym niepokojem, zwłaszcza że w ostatnich latach kontuzja ta dziesiątkowała największe talenty. Doskonale pamiętała czarną serię w Arsenalu, gdy niemal w tym samym czasie z gry wypadły Beth Mead i Vivianne Miedema, a zaraz po nich Leah Williamson. Widok liderek kadry narodowej, które z dnia na dzień traciły szansę na występy w najważniejszych turniejach, był dla każdej piłkarki paraliżujący. Artykuł zaznaczał jednak, że problem nie dotyczył tylko angielskiej ligi. To była plaga uderzająca w każdą topową ligę, od hiszpańskiej po amerykańską, eliminując z boisk zawodniczki pokroju Alexii Putellas czy Marie-Antoinette Katoto.
Wbiła wzrok w akapit o biomechanice, starając się przyswoić suche fakty o kącie nachylenia miednicy i obciążeniach stawów. To właśnie wtedy do jej uszu dotarł znajomy głos, za sprawą którego przypomniała sobie o otaczającym ją świecie. Odsunęła magazyn od twarzy i podniosła wzrok na mężczyznę, który przez bardzo krótki czas był jej terapeutą.
- Dzień dobry - powiedziała spokojnie, bo nawet jeśli nie chciała z nim rozmawiać, nie oznaczało wcale, że wciąż dusiła w sobie negatywne emocje względem jego osoby. Była zawiedziona, ale to tyle. Nie miała w planach nienawidzieć go tylko dlatego, że jego sposoby leczenia nie przypadły jej do gustu. Nie negowała jego zdolności, równocześnie uważając, że do każdego pacjenta należało podejść w inny, indywidualny sposób. I może gdyby Sergio słuchał tego co miała mu do powiedzenia, ponownie pojawiłaby się w jego gabinecie. - To publiczne miejsce, nie mogę panu niczego zabronić - podniosła z krzesła sportową torbę i położyła ją na podłodze. Zrobiła również miejsce na stoliku, przesuwając niezaczętą jeszcze kanapkę oraz zimną już kawę bliżej siebie. Przez moment wpatrywała się w mężczyznę, ostatecznie wracając do artykułu, na którym niestety nie była w stanie się skupić.

Sergio Martinez

[Sergio Martinez]

Kącik jego ust uniósł się nieznacznie, niemal niezauważalnie po odpowiedzi dziewczyny. Sergio pokiwał głową i wbił wzrok w swoja kawę, zastanawiając się, czy powinien usiąść, czy raczej dać dziewczynie spokój. Zdecydowanie powinien zrobić to drugie, jednak miał tez wrażenie, że jeszcze może zyskać jej zaufanie - albo chociażby może się zrehabilitować w jej oczach. Nie chodziło tylko o to, żeby do niego wróciła - raczej zależało mu na tym, żeby w ogóle poszła jeszcze po pomoc, której ewidentnie potrzebowała, niekoniecznie do niego. Nie chciał, żeby wrażenie, jakie pozostawił po sobie, zablokowało jej tę drogę i żeby na podstawie doświadczeń z nim Billie zablokowała się w ogóle na jakiekolwiek kontakty z psychologami; a po jej wyjściu bał się, że tak może się stać. Ostatecznie więc opadł na krzesło przy jej stoliku i - dla odmiany - przyjrzał się swojemu chaczapuri. Nie wyglądał teraz tak, jak wtedy w gabinecie: na pewnego siebie, na pana sytuacji. Raczej sprawiał wrażenie zakłopotanego i zagubionego - bo tak się też czuł.
W końcu zwrócił spojrzenie na czasopismo czytane przez Billie, zastanawiając się, czy jakoś nie nawiązać choćby do niego, ale nie przychodziło mu do głowy nic mądrego. Na piłce się nie znał, na zerwanych więzadłach może nieco bardziej, ale też nie na jakimś wysokim poziomie.
- Co tam słychać? - zdecydował się wreszcie zagaić, po jakimś czasie siedzenia i patrzenia to na stół, to na kawę, to na woje palce, trzymające kubek - Często tu trenujesz? Ja jestem chyba po raz trzeci, bo w ogóle stosunkowo niedawno przeprowadziłem się do Toronto; ale widzę, że to miłe miejsce. Zdążyłem już zauważyć, kiedy mogę swobodnie popływać, bo nie ma przesadnie dużych tłumów.
Miał wrażenie, że dziewczyna zaraz go wyśmieje albo prychnie i przesiądzie się do innego stolika. Miał nadzieję, że może jednak tego nie zrobi, ale miała do tego pełne prawo, zwłaszcza kiedy stary dziad przysiadał się do niej i próbował gadać. Z obrzydzeniem przypomniał sobie, jak wielokrotnie widział takie siedemdziesiątki nagabujące młode dziewczyny, zbyt spłoszone i zbyt dobrze wychowane, żeby powiedzieć im, żeby spierdalali, więc tylko uśmiechały się z grzecznością i potakiwały, a oni byli zachwyceni, bo sądzili, że ta grzeczność wynika z fascynacji ich och-jak-wspaniałymi osobami i opowieściami. Sergio miał wrażenie, że teraz może dla otoczenia wyglądać podobnie, choć jemu w żadnym wypadku nie chodziło o to, żeby poderwać osobę, która mogłaby być jego córką (w wypadku wspomnianych dziadów dziewczyny mogłyby być ich wnuczkami), tylko żeby naprawić jakoś wrażenie, które po sobie pozostawił.

Billie Brackenborough