[Lilian Davenport]

001

Tego dnia nic nie zapowiadało nadchodzącej katastrofy, choć nad Toronto od kilku godzin kłębiły się ciężkie, ciemne chmury. Ku uciesze Lilian deszcz spadł dopiero wieczorem, chwilę po tym jak wróciła. Od samego rana krążyła po mieście i załatwiała sprawy związane z zaopatrzeniem pensjonatu oraz mniej istotne rozrachunki rodziny.
W recepcji dowiedziała się od babci, że tej nocy zajęte będą zaledwie trzy z ośmiu pokoi. Niewielki ruch wcale nie zdziwił Lilian, która przywykła do tego, że w środku tygodnia mieli mniej gości. Dolores, która w obyciu była dosyć wymagającą i zrzędliwą starszą kobietą, nie tyle poprosiła, co właściwie oznajmiła, że następnego dnia Lilian dodatkowo miała przygotować śniadanie i pomóc przy sprzątaniu. Nowa pokojówka zachorowała i niezmiennie brakowało rąk do pracy.
Lilian standardowo potaknęła na rozkazy babci i już miała odejść od recepcyjnej lady, gdy ponownie usłyszała za plecami głos Dolores. Tym razem kobieta zawołała, aby zaniosła nowemu gościowi ręczniki, które ona sama zapomniała położyć na łóżku, gdy przygotowywała wcześniej pokój.
Lilian, tak jak stała w wygniecionej białej koszulce i ogrodniczkach, z potarganymi włosami i mocno zmęczonym spojrzeniem, natychmiast ruszyła do pomieszczenia socjalnego. Zgarnęła komplet ręczników i skierowała się na piętro.
Pokój znajdował się na samym końcu korytarza, więc gdy pokonała dzielącą ją od niego odległość, zatrzymała się przed drzwiami i delikatnie, acz wystarczająco stanowczo zapukała w drzwi.
— Dobry wieczór, przyniosłam ręczniki — zakomunikowała uprzejmie i poczekała, aż szanowny gość pojawi się w progu. Gdy zamek szczęknął, a klamka powoli opadła, na jej twarzy automatycznie pojawił się ten charakterystyczny uśmiech, którym witała wszystkich przyjezdnych. Zaraz z już znaczącą niecierpliwością skinęła głową i spróbowała zajrzeć przez wąską szczelinę między drzwiami, jaka z każdą sekundą stawała się większa.
— Przepraszam, że przeszkadzam o tej porze, ale przyniosłam... — urwała w połowie zdania, kiedy niespodziewanie dostrzegła twarz Nico. Z trudem powstrzymała jęk zaskoczenia. Ręczniki omyłkowo wysunęły jej się z dłoni i intuicyjnie przystąpiła krok do tyłu o mało nie tracąc równowagi. Oczy Lilian zdradzały szok, jednak usta w pierwszej chwili drgnęły, chcąc poderwać się do uśmiechu, świadczącym o skrytej, acz szczerej radości.
Nigdy nawet nie brała pod uwagę, że mogą się jeszcze spotkać. Jednak równie szybko przygasła, a jej twarz momentalnie spoważniała, przypomniawszy sobie w jaki sposób przebiegło ich rozstanie i w jaki sposób była winna temu, że zakończyli znajomość.
— Ni...Nico — wydukała, ale prędko spróbowała się otrząsnąć. Nerwowo kucnęła i zaczęła zbierać z podłogi ręczniki. — To znaczy... witamy serdecznie w Willow Heaven. Mam nadzieję, że twój pobyt się uda — wyrecytowała to, co pierwsze przyszło jej do głowy, aby zatuszować skrępowanie, które zawładnęło całym ciałem i sprawiło, że zadrżała.
Nico wyglądał świetnie. Nie mogła oprzeć się, aby zerknąć na niego (niby ukradkiem) jeszcze na chwilę, gdy tak nieudolnie składała ręcznik za ręcznikiem. Wydoroślał. Jego rysy twarzy znacznie się wyostrzyły, a spojrzenie nabrało osobliwej ostrości, której kiedyś nie widziała. Chyba był też trochę wyższy, szerszy w ramionach i naprawdę dobrze prezentowł się w opiętej bokserce oraz luźnych dresach.

[Nico Rosenhall]

001

Przeprowadzka do Toronto wymagała od niego nie lada logistyki. Nie zgromadził jeszcze dużo gratów od przeniesienia się z Nowego Jorku do Vancouver, lecz zyskał jeden dość spory bagaż — złotowłosego golden retrievera, którego nie miałby serca, aby umieścić w luku bagażowym samolotu. Całe szczęście, Nico lubił niestandardowe rozwiązania. Lubił przygody, poznawać świat, choć przez skupienie się na studiach nie miał ku temu wiele okazji. Zawsze w tym temacie podziwiał swojego brata, który podczas swojego gap yeara odwiedzał zakątki świata, o których młodszy nawet nie śnił. Wspomnieniem po tym były dla niego te wszystkie opowiedziane historie oraz magnesy, które dostał na pamiątkę. Teraz jednak rozpoczął swoją własną przygodę — a dokładnie zrobił to tydzień temu, kiedy definitywnie postanowił spakować wszystkie potrzebne do przetrwania rzeczy w auto i wyruszyć na kilkudniową przeprawę z drugiego końca kraju. Nie traktował tego jako przykrego obowiązku, który musiał spełnić jako troskliwy właściciel czworonoga. Cała wycieczka przyniosła mu sporo radości, dużo zwiedzonych miejsc, zajechania do większych miast Kanady, ale poznanie również tych urokliwych mieścinek, o których każdy zapomina. Miał dużo czasu dla siebie, realnie odpoczął, psychicznie i fizycznie. Spacerował, troszkę zwiedzał, ale przede wszystkim jechał; a że motoryzacja prawdopodobnie była w jego rodzinie wyssana z mlekiem matki, to czerpał ogromną przyjemność z jazdy samochodem i urządzania sobie po drodze prawdziwego karaoke.
Do Toronto zajechał już pod wieczór, ostatnią prostą dając sobie do przejechania na jeden strzał, bo w końcu chciał znaleźć się na miejscu. Mógł zrobić najazd rodzicom, zapukać do drzwi starszych braci, ale musiał się do tego uprzednio przygotować. W końcu nikt nie wiedział, że porzucił swoje dotychczasowe życie i w sekrecie przed rodziną, postanowił się przenieść w okolice rodzinnego miasta. Chciał zrobić im niespodziankę, dlatego postanowił spędzić ostatnią noc w pensjonacie po drodze. Nie mógł zatrzymać się gdziekolwiek, w końcu wymogi miał wielkie, bo prawie trzydziesto kilogramowe. Babcinka na rejestracji wydawała się być niesamowicie znajoma, jednak zignorował jakiekolwiek powiązania z przeszłością. Tego najbardziej się obawiał, zwłaszcza podczas odwiedzin w Oakville. Każda wizyta tam w ostatnich latach, wzbudzała w nim niektóre wspomnienia, o których wolałby zapomnieć. Minęło już wystarczająco dużo czasu, aby mógł się z niej już całkiem wyleczyć, a mimo to nie pozwalała o sobie zapomnieć w stu procentach.
Właścicielka poinformowała go o przyniesieniu ręczników, co nie stanowiło dla niego problemu. Zabrał swoje najpotrzebniejsze szpargały z auta i ulokował się z Cheetosem we wskazanym pokoju. Cały obiekt był naprawdę przytulny, widać że zadbany i prowadzony w domowej atmosferze. Idealnie, aby wprawić się w nastrój przed rzuceniem się w sidła rodziny.
Zdjął bluzę od szarego dresowego kompletu i rzucił ją na pobliski fotel idealnie w momencie, kiedy ktoś zapukał do drzwi. Nastawił się na wizytę staruszki z ręcznikami, dlatego dość roztrzepanie otworzył drzwi, ale za nimi ujrzał zupełnie kogoś innego. Patrzyły na niego ciemne oczy, które znał lepiej niż cokolwiek innego. Przez chwilę zastanawiał się, czy sobie nie wmawiał, jednak mimo że wydoroślała, lekko zmieniła się na twarzy, to nadal bez problemu ją poznał. Lilian.
Jakie mogło być prawdopodobieństwo, że w pierwszy dzień przyjazdu na stare śmiecie, wpadnie akurat na nią? To nie był przypadek, jeszcze tu pracowała. Patrzył się na nią, stojąc jak słup soli, łącząc wszystkie fakty. Czy staruszka na recepcji to była jej babcia? To dlatego wydawała się tak znajoma… Czy przeniosły pensjonat z Oakville?
— Lilian — odpowiedział, zaraz reflektując się, że przez dłuższą chwilę po prostu się w nią wpatrywał. Szybko ukucnął, aby pomóc jej pozbierać ręczniki z ziemi. Zrobił to odruchowo, taka była jego natura. Nie wiedział, co jej odpowiedzieć. Wyrecytowana formułka jasno zasugerowała mu pracę tutaj, choć podejrzewał, że bardzo angażowała się w to miejsce. Gdy tylko podniosła spojrzenie, utkwił wzrok w jej oczach. Jeszcze kilka lat temu mógł wpatrywać się w nie bez końca — teraz się to nie zmieniło, lecz czuł pewne speszenie całą sytuacją. Wystawiła cię na lotnisku, zerwaliście nagle i boleśnie; mózg brutalnie przypomniał mu o faktach. — Dobrze cię widzieć — odchrząknął, zaraz po niej prostując się na równe nogi. O czym mógł z nią rozmawiać? O pogodzie, o budynku, o tym, dlaczego zrezygnowała z ich wspólnych planów? — Przeniosłaś się z Oakville do Toronto? — zagadnął. Mógł odebrać ręczniki i zniknąć za drzwiami, za którymi z pewnością podsłuchiwał ich jego pies, ale nie potrafił. Nie potrafił przejść bezinteresownie, nawet jeśli żal kuł go w serce.

Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

Lilian nigdy nie zamierzała unikać Nico, ale jednocześnie nie sądziła, że kiedykolwiek się jeszcze spotkają. Może i Oakville nie znajdowało się niewiadomo jak daleko, jednak Nowy Jork, w ktorym studiował chłopak i każdy inny zakamarek świata, były dla niej już niemal nieosiągalnym miejscem. Samo Toronto również nie należało do najmniejszych, a według Lilian prawdopodobieństwo zobaczenia się w pensjonacie wynosiło zero.
I... gdzieś mimowolnie pomyślała, że była naprawdę fatalna z matematyki, skoro Nico Rosenhall stał właśnie przed nią w pełnej krasie, w zupełności przyjezdny i ubrany w zwykły, szary dresz; dokladnie w taki, w jakim widywała go wielokrotnie w szkole.

O, ironio!

Drgnęła, gdy z jego ust padło jej imię, które, choć pozbawione czułości, niosło ze sobą znajomą nutę i ogrom sentymentu. W porę nerwowo schyliła się po ręczniki, zanim purpura objęła jej policzki i zdradziła, ile emocji wywołało w niej to spotkanie. Ferment w sercu narósł, gdy nie wiedząc jak się zachować, wyrecytowała powitalną formułkę oraz w chwili, w której Nico nachylił się, aby pomóc w sprzątaniu. Wówczas ruchy Lilian nabrały jeszcze większej nerwowości, a kiedy przypadkiem dotknęła jego dłoni, poczuła, jak piecze ją skóra.
Znowu niepewnie poderwała spojrzenie, aby przez kolejną, długą chwilę popatrzeć Nico w oczy. Miała wrażenie tonąć w ich głębokim kolorze i we wspomnieniach, które zaczęły przemykać przez jej głowę.
Pomyślała o tym samym, że wystawiła go na lotnisku i przekreśliła ich romantyczną znajomość, skazując siebie na porządny, miłosny zawód.
— Och — westchnęła z wyraźnym zaskoczeniem, po czym odgoniła mgłę tych dobrych i tych złych wspomnień. Kiedy oboje stanęli prosto, przywołała dobre maniery, nad którymi pracowała przez minione kilka lat. — Ciebie również miło widzieć.
Czuła, że nie mogła żyć przeszłością; czuła, że Nico nie zasłużył, aby traktowała go z rezerwą, dlatego uśmiechnęła się uprzejmie, acz wciąż z wyraźną niepewnością, jakby dopiero nastrajała swoją postawę względem niego. Niegdyś, chwilę przed tym jak zostali parą, najpierw obdarzyli się przyjaźnią. Chyba właśnie na tym powinna się skupić. Na tym oraz na fakcie, że obecnie był gościem pensjonatu.
Z nieco większą śmiałością wręczyła mu ręczniki.
— Tak. — Nabrała oddechu, zastanawiając się, jak dobrze ująć resztę wypowiedzi. W końcu problemy w starym hostelu sięgały czasów, kiedy byli jeszcze razem i poniekąd przyczyniły się do decyzji Lilian o pozostaniu w Oakville. Nerwowo schowała ręce do kieszeni ogrodniczek i zanim kontynuuowała, zakłopotana przygryzła dolną wargę. — Babcia przeniosła biznes do Toronto, więc nasza cała rodzina musiała się przeprowadzić. Pracuję i mieszkam tutaj — poinformowała zgodnie z prawdą, przy czym sugestywnie znowu uniosła dłonie, aby tym gestem objąć przestrzeń budynku.
Lubiła pracę w pensjonacie. Odnalazła w tym sens, jednak głęboko w podświadomości nadal pragnęła czegoś więcej. Przez psioczenie babci nie wyrwała się z Oakville, a teraz czuła się w podobny sposób zakotwiczona w Toronto.
— A co z tobą? — zapytała, chociaż doskonale wiedziała gdzie był. Czasami rozmawiała z panią Rosenhall; czasami, przypadkiem kobieta napomknęła coś o swoim synku. Mimo tego była ciekawa. Skoro rozmawiali, to zapragnęła się dowiedzieć, jak sobie radził; czy podobał mu się Nowy Jork i czy tamtejszy uniwersytet dał mu w kość. To przecież ten ułamek świata, który był dla Lilian niedostępny. Zupełnie jak Nico. — Jest fajnie? Jaki kierunek ostatecznie wybrałeś?
Lilian nie pozostało nic prócz ciekawości, dlatego ponownie posłała w kierunku chłopaka uprzejmy uśmiech, po czym zaalarmowana nagłym hałasem, zerknęła na jego nogi. Tam, między futryną a łydką Nico pojawił się pokaźny, psi łeb. Na widok zwierzęcia natychmiast zadarł brwi, po czym mechanicznie uklękła.
Uwielbiała czworonogi, chociaż dotychczas babka nie pozwoliła jej żadnego zaadoptować.
— Ojej! Słodki jesteś! — Rzuciła uradowana. Następnie ponownie spojrzała na chłopaka. — Jak ma na imię?

Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

Nie bez powodu mówiło się, że świat jest mały.
I choć miał gdzieś z tyłu głowy to powiedzenie, to jednak nie spodziewał się, że przekorność losu doprowadzi go do momentu, w którym drogi z Lilian Davenport krzyżują się. Miał w sobie wiele sprzecznych emocji, bo jednocześnie czuł ciepło na sercu, które zaraz zastępowane było bolesnym ściśnięciem na wspomnienie ich wspólnej przeszłości. Może było to przez ból, jaki mu zafundowała, a może przez żal niezrealizowanych planów i przyszłości, która dla nich nigdy nie nadeszła. Miał wobec niej ogrom sentymentu i jednocześnie skrupuły, aby jej to okazać — zupełnie tak, jakby miało to ugodzić w jego dumę. Jednak oczy najczęściej nie potrafią kłamać. Może przez tę chwilę spojrzał na nią zbyt długo, a może przez jego wzrok przebiegł dziwny błysk dawnej czułości, że w jej oczach również dostrzegł coś, czego nie chciał widzieć, a co przypominało mu o ich dawnej relacji.
Zauważał wszystko; przypadkowe muśnięcie jego dłoni, jej nerwowe ruchy i krótkie westchnienie, które nie wiedział, czy powinien odbierać pozytywnie czy negatywnie. Uśmiechnął się krótko na jej słowa. Czy naprawdę się cieszyła? Nie podejrzewał jej o kłamstwo i poniekąd cieszył się, że nie spalili za sobą mostów. Ba, nawet nie mieli ku temu okazji, skoro skończyli ze sobą szybko i nagle. Nigdy nie przygotowywał się mentalnie na nagłe spotkanie z Lilian. Teraz musiał szybko przeanalizować swoje uczucia i stwierdzić, kim dla niego była. A była jego przyjaciółką, pierwszą miłością… patrząc w jej oczy doszedł do wniosku, że ich związek powinien potraktować jak słodki sen, żeby nie oszaleć.
— Rozumiem — stwierdził, kiwając lekko głową. — Od długiego czasu tu jesteś? — zapytał. Nie chciał robić z nią wywiadu, nie chciał, aby czuła się niekomfortowo przez jego wypytywanie, ale jednocześnie… chciał znać odpowiedzi na niektóre pytania. Wielokrotnie zastanawiał się, co teraz robi, jak się potoczyło jej życie. Za każdym razem, gdy matka Nico tylko o niej wspominała, szybko zmieniał temat. Wtedy nie czuł się gotowy na rozmowy o swojej dawnej miłości, później jego rodzicielka zaprzestała podejmować próby. Teraz… został postawiony w sytuacji bez wyjścia, choć czuł, że to był już dobry moment w jego życiu, aby móc z nią porozmawiać. — Podoba ci się w Toronto? — dodał po chwili. Pamiętał, że marzyła o wielkim mieście. W końcu nie ciągnąłby jej ze sobą wbrew temu, co czuła. Czy teraz żyła życiem, którego chciała?
— Ze mną? — zapytał, wyrwany ze swoich chwilowych rozmyślań. Zdziwił się, jakby zapomniał, że nie tylko on może przeprowadzać wywiad. — Ze mną w porządku. Nowy Jork robi wrażenie, był wymagający, ale dobrze wspominam ten czas. — Nie kłamał. Może na początku nieco dramatyzował i przeżywał, ale wiedział, że musi zacząć żyć swoim życiem. Wszystkie plany uległy zmianom, a on musiał się pod nie dostosować. Skoro ona wybrała życie bez niego, to on również musiał podjąć się tej decyzji. — Informatykę. Poszedłem w kierunku programowania gier — odpowiedział od razu. Nie zmienił nagle decyzji, poszedł w kierunku tego, co naprawdę go jarało. Niezmiernie cieszył się, że mu wyszło. — I wróciłem do Kanady. Do Vancouver dokładnie, bo po stażu dostałem tam pracę. — A teraz będę mieszkać tutaj. — Akurat te słowa ugrzęzły mu w gardle. Czy powinna o tym słyszeć? To ich pierwsze spotkanie po bardzo długim czasie.
Poczuł, jak pies wtyka się między jego nogę a drzwi, zaciekawiony nową osobą i nieco go przyblokował, żeby z entuzjazmem nie skoczył na Lilę. Szczeniak bywał czasami niesforny i swoje niezadowolenie oznajmił szczeknięciem, na które dziewczyna zwróciła już uwagę. No i co miał zrobić, jak widział, że aż przykucnęła do psa? Odblokował mu przejście i od razu zaczął się cieszyć, jak to w naturze Golden retrievera było, kręcąc wesoło dupką i łasząc się na głaski.
— Cheetos — odparł dumnie, ale też z lekkim rozbawieniem. Wystarczyło jednak spojrzeć na psa, aby wiedzieć, że idealnie to pasuje do jego złoto rudej sierści. — Ma nieco ponad rok i teraz jak zaczęłaś go głaskać, to z pewnością nie odstąpi cię na krok. Jest łasy na pieszczoty — stwierdził z uśmiechem. Jego poprzednia dziewczyna często porównywała, że jaki właściciel taki pies, bo przecież sam Nico zawsze lubił, jak bawiła się jego włosami, co swoją drogą rozpoczęła właśnie Lila. Szybko potrząsnął głowa. Zdecydowanie nie powinien o tym teraz myśleć. — Zatrzymaliśmy się na jedną noc, nie chciałem rodzicom zwalać się na głowę o tak późnej porze — dodał po chwili, odciągając się od niepożądanych rozmyślań. Chciał, żeby wiedziała, że nie będzie jej długo zawracać głowy. Ciężko było mu stwierdzić, w jakim stopniu była dla niej komfortowa jego obecność tutaj.

Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

Lilian nigdy nie zapomniała o Nico. Pielęgnowała związane z nim wspomnienia, obiecując sobie, że nigdy nie zapomni tego, co czuła w jego towarzystwie. Jedyne, czego żałowała, to fakt, że nie spróbowała porozmawiać z nim twarzą w twarz o wszystkim, co działo się w tamtym okresie w jej życiu, oraz o presji, jaką niechybnie wywierała na nią rodzina.
Do dziś nie potrafi wybaczyć sobie braku asertywności, a jednocześnie tak bardzo przywykła do życia w pensjonacie obok matki i babki, która się nią wysługiwała, że nie sięgała marzeniami zbyt daleko.
Obecnie perspektywa dalekich podróży była dla Lilian jedynie nieprzyjemną mrzonką.
Słysząc pytanie Nico, mimowolnie przygryzła wargę. Niekoniecznie chciała udzielić mu szczerej odpowiedzi, więc nerwowo wzruszyła ramionami i na krótką chwilę uciekła spojrzeniem od jego twarzy.
— Od jakiegoś czasu — rzuciła lakonicznie. Ten ton wyraźnie nie pasował do zazwyczaj pozytywnego nastawienia Lilian. Chyba sama szybko to zrozumiała, bo zaraz ponownie nawiązała z nim kontakt wzrokowy i wymusiła uśmiech, gdy padło kolejne pytanie. — Tak. Zdecydowanie Toronto bardziej mi się podoba niż Oakville.
Nagle zdała sobie sprawę, jak źle to zabrzmiało, przez co natychmiast przygryzła wewnętrzną stronę policzka. W Oakville zostawiła najpiękniejsze chwile swojego życia. Uwielbiała tą miejscowość, jednak od zawsze powtarzała, że duże miasta mają bardziej pociągający, niemal magnetyzujący urok. W dodatku poszerzają perspektywy, które z wiadomych przyczyn dla Lilian wciąż pozostawały zbyt wąskie. Mimo to trudno było odmówić Toronto jego zalet.
Niestety nie było to życie, jakiego chciała. Tamto przepadło w dniu, w którym nie zjawiła się na lotnisku. Aktualnie po prostu dostosowywała się do sytuacji, chociaż lubiła pracę w pensjonacie. Z braku innych perspektyw, realizowała się w tym miejscu.
— Z tobą. — Potaknęła od razu.
W duchu odetchnęła, że zboczyli z tematu o niej i gładko przeszli do rozmowy o nim. Była ciekawa. Bardzo ciekawa wszystkiego, choć w dalszym ciągu nie chciała, aby zauważył jak wścibstwo narosło w jej ciemnych oczach. W końcu szablonowi ex partnerzy nie powinni interesować się sobą z taką zawziętością. Lilian jednak nie zamierzała się powstrzymywać, skoro kapryśny los ponownie skrzyżował ich ścieżki. Mogła nie mieć drugiej takiej okazji.
Słuchała więc w absolutnym skupieniu, jakby każde jego słowo miało dla niej szczególne znaczenie. Z początku tylko delikatnie skinęła głową, ale im więcej Nico mówił, tym wyraźniej w jej oczach pojawiał się szczery podziw, który stopniowo rozjaśniał całe spojrzenie.
Kiedy wspomniał o studiach i programowaniu gier, usta Lilian mimowolnie ułożyły się w ciepły uśmiech.
— Poszedłeś dokładnie w tym kierunku, o którym mówiłeś w szkole — zauważyła, a w jej głosie pobrzmiewało uznanie. — Naprawdę ci się udało i naprawdę się z tego cieszę.
Lilian nie wątpiła, że Nico byłby w stanie przenosić góry, więc wcale nie zdziwiło jej, gdy usłyszała, że zrealizował wszystkie swoje plany.
Bez niej. Sam, w Nowym Jorku.
Jednocześnie była przekonana — nawet jeśli nie powiedział tego na głos — że był to dla niego trudny czas. Ona sama potrzebowała kilku tygodni, aby dostatecznie otrząsnąć się po rozstaniu i przeorganizować całe życie.
— Vancouver też brzmi świetnie — skwitowała, nieświadoma tego, co ugrzezło w gardle Nico.
Gdzieś po tej krótkiej wymianie zdań początkowe napięcie zaczęło uchodzić z Lilian. Poczuła, jak powoli wracał znajomy sentymentu, który towarzyszył im kiedyś podczas rozmów na szkolnym korytarzu w liceum, gdy pół żartem, pół serio snuli wizje przyszłości.
I wtedy pojawił się pies, dzięki czemu mogli dalej podtrzymać taką atmosferę.
— Cheetos — powtórzyła, aby od razu zapamiętać imię psa. — Nie przeszkadza mi to. — Uradowana przesunęła dłonie z grzbietu psa na jego szyję i z jeszcze większym zaangażowaniem zaczęła drapać zwierzę po skórze. Cheetos prężył się z wdzięcznością i co rusz próbował liznąć policzek Lilian, ale udawało jej się umykać przed mokrym jęzorem.
— Rozumiem — powiedziała między jednym głaskiem a drugim. Na pewno nie pomyślała o Nico jak o kimś, kto miałby jej zawracać głowę. Mimo ich relacji nadal był gościem pensjonatu i zamierzała traktować go z takim samym szacunkiem, jak wszystkich.
Wtem z końca korytarza (tam, gdzie hol skręcał) usłyszała swoje imię. Wypowiedziane w ten charakterystyczny, nieprzyjemnie protekcjonalny sposób, który nie pozostawiał wątpliwości, że Dolores znowu czegoś od niej chciała.
Lilian od razu domyśliła się, że babka zaraz zarzuci jej lenistwo, bo od kilku minut jedynie plotkowała z gościem.
Zareagowała instynktownie. Podniosła się z klęczków i działając pod wpływem impulsu pchnęła chłopaka do środka pokoju. Pies wbiegł tuż za nimi, a ona zaraz potem zatrzasnęła drzwi. Ręczniki, ktore przyniosła rozsypały się na wykładzinie.
Dopiero wtedy, w tej gwałtownej ciszy, która zapadła po drugiej stronie, nie zdawała sobie jeszcze sprawy, że jej prawa dłoń wciąż zaciskała się na koszulce Nico. I zamiast ją zabrać, przyłożyła palec do ust chłopaka, błagając go, aby nie zdradziła tego, co wyprawiała.

Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

Wymijająca odpowiedź to nie było to, czego się spodziewał, jednak nie chciał ciągnąć jej za język. Chciałby myśleć, że być może była to kwestia czasu, po którym wyjawi mu szczegóły swojego stacjonowania w Toronto, ale zaraz nieco zganił się za tę myśli. Jak mógł zakładać, że to nie było ich jednorazowe spotkanie? Może intuicja zaczęła mu podpowiadać, że drugie wpadnięcie na siebie było kwestią czasu, skoro już teraz udało im się nieświadomie skrzyżować swoje drogi? Czy chciał tego? Nie mógł o tym teraz myśleć, żeby nie uciekać do niepotrzebnych rozmyślań. Chciał patrzeć w jej oczy i skupiać się na tym, co było teraz.
— O, to może pokażesz mi jakieś ciekawe miejsca — zarzucił, słysząc, że Toronto przypadło jej do gustu; zwłaszcza jeśli była tu od jakiegoś czasu. — Znaczy, jeśli będzie okazja. Jak znowu może gdzieś złapiemy się na mieście, a ty mi może wskażesz drogę do ciekawego miejsca — dopowiedział pośpiesznie. Nie chciał zostać błędnie odczytany, w końcu nie planował się jej narzucać. To ona postanowiła uciąć tę znajomość. Nauczył się respektować tę decyzję, nawet jeśli przychodziło mu to z niechęcią. Nie chciał mącić jej w głowie, w końcu przez kilka początkowych tygodni egzystowania w Nowym Jorku zastanawiał się, czy nie wywierał na niej zbyt dużej presji odnośnie wyjazdu. Chciałby powiedzieć, że uczył się na błędach, ale nie do końca wiedział, jakie po drodze popełnił. — Toronto z pewnością otwiera nowe możliwości. Oakville ma… wspomnienia — rzucił, z lekkim stresem przeczesując palcami swoje włosy. To były dobre wspomnienia, które towarzyszyły mu do dzisiaj. Jak przejeżdżał obok placu zabaw, na którym późnymi wieczorami siedzieli na huśtawkach lub gdy wiosną patrzył na rozłożysty dąb w rodzinnym ogrodzie, pod którym potrafili leżeć godzinami, a on odganiał insekty, które uparcie chciały zaatakować jej jasną skórę. Małe miasteczka niosły za sobą pewną nostalgię, do której miał słabość. Być może dlatego pasowało mu rzucenie się w wir szybkiego życia metropolii. Czasami najlepszym lekarstwem było zapomnienie.
Jego obecne życie nie miało w sobie fajerwerków. W zasadzie nigdy nie miało, bo głównie chciał osiągać swoje cele. Próbował kosztować życia, zdobywać nowe doświadczenia, ale im miał mniej czasu, tym zaczął rezygnować z głupich pomysłów, na które namawiali go studenccy koledzy.
Spojrzał niepewnie w jej oczy, ale zamiast smutku widział szczerą radość. A może to był właśnie ten podziw? Ciężko mówiło mu się o przeszłości, która kiedyś miała być ich wspólna, lecz spadł mu kamień z serca, nie dostrzegając w niej żadnej przykrej reakcji. Pokiwał lekko głową. Osiągnięcie swoich celi było jego niebywałą dumą. Udowodnił nie tylko innym, ale także samemu sobie. Sam. Z rysą na sercu i ogromem rozterek oraz wątpliwości. Pokonał je i teraz zaczynał robić coś, o czym marzył.
— Cudowne miasto, nieco mniej przytłaczające niż Nowy Jork. Tam zjeżdża się zdecydowanie mniej gapiów. — Bo choć nadal było to bardzo turystyczne miejsce, tak zabrakło ludzi internetowego sukcesu, którzy latali wszędzie z kamerami i telefonami. Akceptował to, że każdy robił w życiu to, co chciał, ale z perspektywy lokalsa, którym stał się po pewnym czasie, czuł się tym przebodźcowany.
A mimo to chciałby pokazać jej to miasto. Wskazać miejsca, gdzie wyobrażał sobie, że mogą razem pójść. Zaprezentować ich potencjalnie wspólne mieszkanie i oprowadzić po uczelni, którą mieli razem dzielić.
Z wesołymi iskierkami w oczach obserwował tę dwójkę. Łagodny lecz szczery uśmiech Lilian i zdecydowaną radość Cheetosa, który cieszył się na spotkanie nowej osoby. Nie dało się odebrać życzliwej natury golden retrieverowi, ale od tej dwójki biła cudowna, pozytywna aura.
Odwrócił głowę w kierunku dobiegającego głosu staruszki zza rogu, zakładając, że zaraz ujrzą babkę dziewczyny, jednak nic bardziej mylnego. Nie spodziewał się niczego, był nawet gotów przeprosić ją za zawracanie tyłka i odrywanie od potencjalnych obowiązków, ale zaraz został wepchnięty do swojego tymczasowego lokum. Opuścił z wrażenia ręczniki, które teraz gdzieś plątały się pod ich nogami i z zaskoczeniem przyglądał się Davenport, która zamknęła drzwi zaraz po tym, gdy pies dołączył do tej zwariowanej sytuacji. Nawet nie zarejestrował, w którym momencie jego dłonie znalazły się na jej talii, zupełnie jakby bał się, że zaraz się przewróci… albo ucieknie. Bliskość była nagła i z pewnością żadne z nich do końca umiało powiedzieć, co właśnie się wydarzyło. Nico nie chciał tego analizować. Z bliska wpatrywał się w jej piękne, błyszczące oczy i tylko na chwilę przesunął spojrzenie na palec, który znajdował się przy jego ustach. Odzywały się w nim stare nawyki, zachowania, które nagle zostały uśpione. Jeszcze te kilka lat temu droczyłby się z nią; musnąłby jej palec i posłał zadziorny uśmiech, jakby właśnie obmyślał szalony plan. Teraz po prostu wpatrywał się w nią z zaintrygowaniem i w pewnym momencie automatycznie uniósł do góry dłoń, zakładając za ucho kosmyk włosów, który zapałętał się na jej twarzy.
Nie był w stanie tego teraz stwierdzić, przyznać chociażby przed samym sobą, ale wpadł jak śliwka w kompot — a raczej najwidoczniej nigdy z tego kompotu się nie wydostał. Dalej się jej przyglądał, przysłuchując się cichym krokom za drzwiami i dopiero po kilku sekundach, gdy miał większą pewność, że babcinka odeszła, zdecydował się odezwać.
— Czyli unikamy babci? — zapytał, zniżając się delikatnie do jej ucha. Teraz przynajmniej miał tę przewagę, że należały się mu wyjaśnienia. No i dodatkowo Lilian miała małe pole do ucieczki.

Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

— Jasne, że tak — zgodziła się niemal natychmiast, zanim zdążyła ugryźć się w język. Dopiero po chwili dotarło do Lilian, że po tym, co zgotowała Nico, taka lekkość była co najmniej nie na miejscu. Nawet jeżeli sama inicjatywa wyszła od niego, to poczuła, że nie zachowała się wystarczająco taktownie, bez zawahania godząc się na wszystko. — To znaczy… — Spróbowała się zreflektować. — Jeżeli rzeczywiście się gdzieś złapiemy.
Nie chciała udawać, że nic się nie stało; że nie była świadoma, jak bardzo go zraniła i jak bardzo przy okazji zraniła samą siebie. Nico nigdy nie zrobił niczego, co zasługiwałoby na taki finał. To Lilian była niezdrowo uzależniona od rodziny. On stał się jedynie ofiarą jej braku asertywności i chwili, w której rzeczywiście spróbowała marzyć.
— Toronto jest naprawdę świetne, ale do Oakville rzeczywiście mam większy sentyment. W końcu tam się wychowaliśmy. — Celowo zboczyła z tematu wspomnień, bo doskonale wiedziała, o czym myślał. Prawdopodobnie przez głowę Lilian przetoczyła się taka sama fala tych przeszłych, wyjątkowo ciepłych scen, związanych z Nico, gdy wierzyli, że będą razem na zawsze.
Jednak na zawsze skończyło się wraz z ostatnią klasą liceum. Rozstali się. Poszli w różne strony i już w pojedynkę realizowali życiowe plany.
Przez pewien czas Lilian również próbowała kosztować życia. Spotykała się z koleżankami ze szkoły średniej, czasem z pracownicami pensjonatu, łapiąc się tych znajomości, jakby mogły wypełnić jej tęsknote za Nico. Niestety te relacje szybko marniały, gdy dziewczyny wchodziły w kolejne, większe lub mniejsze miłostki. Lilian w tamtym czasie związki nie interesowały. Nie była na nie gotowa, choć z upływem miesięcy spróbowała otworzyć się przed dwoma innynmi chłopakami.Bezskutecznie. Każda z tych prób zostawiała w niej potwierdzenie, że jeszcze do końca nie potrafiła ruszyć dalej.
Potaknęła z wyraźnym zrozumieniem, gdy Rosenhall opowiadał o Vancouver i o tym, jak bardzo różni się od Nowego Jorku. Nie mogła tego potwierdzić na podstawie własnych doświadczeń, a jednak mimowolnie zawierzyła jego słowom. Chciałaby kiedyś zobaczyć te miasta. Ale nawet teraz, mając dwadzieścia trzy lata, wciąż pozostawała zakotwiczona w Toronto, o czym przypomniała sobie z pewną żałością.
Niezmiernie cieszyła się, że rozmawiali; że mogła go obserwować, słuchać i choć na chwilę znów znaleźć się tak blisko, nawet jeżeli dotyczyło to tych drobnych, pozornie nieistotnych gestach jak pogłaskanie jego psa. Wszystko, co dotyczyło Nico, mimo początkowego szoku i niepokoju wywołanego tym dziwnym dysonansem, wciąż ją intrygowało.
Tak naprawdę Lilian czerpała z tej rozmowy więcej, niż chciała przed sobą przyznać. Była w niej jakaś domieszka ulgi oraz szczenięca radość z tych kilku wspólnie spędzonych minut, które ostatecznie brutalnie przerwał głos babki.
Ona również nie zarejestrowała, w którym momencie dłonie Nico znalazły się na jej tali. Była pod wpływem adrenaliny, więc poczzątkowo nie zwróciła uwagi na ten szczegół, choć gdy znaleźli się już w środku odzyskała więcej świadomości. To wszystko było tak nagłe, tak znajome, że przez moment oddech Lilian utknął w gardle.
Palec dziewczyny, który nadal znajdował się przy ustach Nico, drgnął niespokojnie, jakby dopiero teraz dotarło do niej, że przekroczyła granicę sfery osobistej. Jeszcze uważniej spojrzała mu w oczy i poczuła ukłucie gdzieś pod mostkiem.
Kiedy odsunął kosmyk włosów z jej twarzy, oddech dziewczyny mimowolnie przyspieszył. Uderzyła w nią fala wspomnień: frasobliwych, intymnych, takich, należących wyłącznie do nich. Ich ciężar sprawił, że na moment zmiękły jej kolana. Zaraz cofnęła dłoń sprzed ust Rosenhalla i odruchowo zacisnęła palce na jego ramieniu, podczas gdy paznokciami drugiej ręki nieświadomie podrapała mu skórę na klatce piersiowej.
Potem zadrżała, bo cichy, męski głos rozbrzmiał tuż przy jej uchu. Spięła ramiona. Miała wrażenie, ze serce lada moment będzie skłonne wyskoczyć z piersi, więc prędko podjęła próbę opanowania się. Przymknęła oczy i mocno zacisnęła usta. Minęło wiele lat, więc nie wiedziała, że bliskość Nico nadal działa na nią w ten dziwny, obezwładniający sposób.
— To nie tak — szepnęła, nieświadomie zaciągając się nowym zapachem. Następnie odsunęła twarz od jego twarzy, aby więcej nie kusić losu i odzyskać trzeźwość myślenia, która najwyrazniej uciekła gdzieś daleko.
Zerknęła najpierw na profil Nico; na ładne kości policzkowe, delikatny cień zarostu, jakim niecharakteryzował się w liceum, prosty nos, a potem na oczy; te cholerne piękne oczy, w których właśnie zatraciła duszę.
Dopiero po paru sekundach znalazła w sobie siłę, aby go odepchnąć i obejrzała się przez ramię w stronę drzwi, zza którymi cichły już nerwowe kroki babki. Chwilę później rozległo się głośniejsze, siarczyste przekleństwo, jakie Dolores Davenport rzuciła pod adresem nieróbstwa wnuczki i trzask gdzieś na końcu korytarza.
Wtedy Lilian nie wiedziała, co powinna ze sobą począć, ani gdzie ulokować wzrok. Błądziła nim nerwowo po podłodze i ścianach, wewnętrznie karcąc siebie za ten brak rozwagi. Była przytłoczona i zmartwiona fermentem w sercu, który trawił wnętrzności i buzował we krwi, sprawiając, że poczerwieniała ze wstydu na twarzy.
Nie chciała przecież urazić Nico. Nie chciała odpychać go w ten niegrzeczny sposób, jednak instynkt samoobrony przejął kontrolę nad ciałem Lilian. Jeszcze trochę i rozpłynęłaby się pod wpływem dotyku chłopaka, a już i tak wystarczająco przykra świadomość uderzyła w nią obuchem.
Nie była skorupą. Nadal coś czuła. Coś, co niezmiernie bolało.
— Moja babcia jest bardzo nadgorliwa. Ma dużo na głowie i stąd zleca mi ciągle jakieś dodatkowe prace w pensjonacie. To nie tak — zawahała się przy tym głupim tłumaczeniu. — To nie tak, że jej unikam, ale nie powinna widzieć, że tyle czasu spędzam na rozmowie z... gościem.. — Potaknęła sama sobie. — No bo jesteś tu gościem — dodała mniej grzecznie, niż chciała w rzeczywistości. Denerwowała się, a kiedy to robiła, paplała wszystko co ślina na język jej przyniosła. — Mam nadzieję, że rozumiesz o co mi chodzi, Nico. Przepraszam, że cię popchnęłam.

Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

Jej entuzjazm był zaskakujący, ale i sprawił, że gdzieś wewnątrz poczuł ulgę. Niektóre sprawy nie zostały jeszcze wyjaśnione, jednak nie uważał, aby pierwsze spotkanie było odpowiednie, aby mógł nawiązać do tego, co wydarzyło się przed planowanym wylotem — albo po prostu lotem, bo w jego przypadku jak najbardziej się odbył. Czy powinien żyć przeszłością? Nie, a przynajmniej nie chciał i nie powinien. Nie dawał sobie nadziei, że ich relacja może być taka jak kiedyś, ale co stoi na przeszkodzie, aby mógł utrzymywać z nią… koleżeńskie relacje? Dlatego pokiwał głową, przytakując na jej wypowiedź; zarówno na jawną ekscytację, ale też późniejsze zreflektowanie się w swoich słowach. — Tak. Może się uda, bo jak widać, Toronto wcale nie jest takie duże — stwierdził, delikatnie uśmiechając się do dziewczyny. Nie byli jedynym pensjonatem, a i tak wybrał ich. Mógł nieco krócej zasiedzieć się po drodze do miejsca docelowego, dojeżdżając do miasta wcześniej i od razu lądując u swoich rodziców lub braci, a jednak świat chciał, aby nie spotykał rodziny jako pierwszych. — Nie chcę przeszkadzać ci w… twojej codzienności. Ale jednak miło byłoby się jeszcze spotkać — dodał po chwili, decydując się na odrobinę szczerości. Przeszłość przeszłością, ale też nie był w stanie udawać, że nic ich nigdy nie łączyło.
— Prawda, dużo sentymentu — odpowiedział, zawieszając na chwilę swoją odpowiedź, jednak szybko kontynuował. — Oakville to dobre miasto, mimo wszystko w mniejszych miejscowościach jest więcej luzu. I mimo wszystko wszyscy znają się w obrębie małych dzielnic, dzięki temu zawsze mieliśmy nieco więcej swobody. — Wspomnienia ze swojego dzieciństwa napawały go dobrym nastrojem. Zawsze był ogonem swoich braci, później zdobywał własne znajomości, własne wyprawy, własne doświadczenie. Nie było problemu spotkać się z dziewczyną nawet późniejszym wieczorem, żeby na górce podziwiać z nią zachodzące słońce i być oparciem po gorszym dniu. Być może była to kwestia również jego rodziców, którzy choć wychowali swoich synów na dobrych chłopaków, to jednak nie trzymali ich aż tak krótko. Każdy miał przestrzeń na realizowanie swoich marzeń, a to już pokazywało wystarczająco wiele.
I naprawdę chciał, żeby nie tylko on miał możliwość spełnienia marzeń. Był tak blisko, aby pociągnąć ku temu swoją ówczesną dziewczynę, a i tak coś im przeszkodziło. Czuł wtedy żal, wywołany z naprawdę wielu powodów. Z biegiem czasu gorycz wypłukiwała się, pozostawiając po sobie jedynie jakiś posmak.
Wtargnęła w jego przestrzeń osobistą, ale nie traktował tego jako napadu intruza. Była to znajoma bliskość — cholera, aż za bardzo. Jego odczucia balansowały między wstrzymaniem oddechu a mocno bijącym sercem, które chciało wyrwać się z jego klatki. Cała osoba Lilian działała na niego jak magnes i gdyby tylko sytuacja była inna, gdyby tylko mógł przyciągnąć ją do siebie bliżej i… Musiał powstrzymać się od dalszych myśli. Skupił się jedynie na niesfornym kosmyku włosów, na lekkim muśnięciu palcami jej skóry, gdy zakładał go za jej ucho. Miał wrażenie, że świat wokół nich zatrzymał się na minutę i nic nie miało znaczenia. Nie myślał o fakcie, że gdzieś za drzwiami babcia Lilian nerwowo szukała swojej wnuczki, że trzymał ją zbyt blisko i może zbyt kurczowo, że wszystkie wspomnienia zmieszały się w całość, a on nieświadomie, dosłownie na sekundę, przesunął spojrzenie na jej usta, gdy cicho odpowiedziała na jego pytanie.
Stop.
Ktoś musiał otrzeźwieć z bańki, w której tkwili. Odepchnęła go od siebie i szczerze cieszył się, że chociaż ona potrafiłą zachować chłodny rozum, gdy on był o krok od… od czego? Od popełnienia błędu? Przekroczenia granicy, która i tak została mocno naruszona? Dopiero słysząc przekleństwo gdzieś na korytarzu odwrócił w końcu spojrzenie od jej oczu. Tylko na chwilę, bo zaraz wrócił wzrokiem do jej twarzy i widział to speszenie. Niektóre rzeczy się nie zmieniały, był w stanie rozpoznać to praktycznie od razu. Błądziła spojrzeniem i miał wrażenie, że przez niego, ta chwila komfortu, która była między nimi, nagle zniknęła.
— Lils — zaczął, zdrabniając jej imię jak zwykle i będąc gotowym, aby ją przeprosić za to, co właśnie uczynił. Za to, że postawił ją w takiej sytuacji, że wykonał krok w jej kierunku, pozwalając sobie na bliskość i rozbudzenie czegoś, co już wygasło — a przynajmniej tak uważał, bo okazało się, że ogień cały czas gdzieś tlił się w jego sercu. Nie kontynuował dalej, bo dziewczyna wpadła w słowotok, na co on lekko uniósł brwi ku górze. Miał świadomość, że ludzie nigdy nie byli w stanie diametralnie się zmienić, ale pierwszy raz widział tak wyrazisty przykład tego zjawiska. Znał ją zbyt dobrze, aby zapomnieć o tym, jak reagowała i zachowywała się w niektórych sytuacjach.
Był tylko gościem, ta myśl rozbrzmiewała mu w głowie. Po chwili pokiwał głową, lekko i niepewnie, utrzymując z nią kontakt wzrokowy, jak to miał w zwyczaju. Jego trudno było zawstydzić, najczęściej on sam gwarantował takie uczucia swoim rozmówcom, podczas utrzymywania kontaktu wzrokowego. Z niektórymi nawet zbyt intensywnego. — Tak, nie powinienem też cię tak zagadywać — odchrząknął, przeczesując dłonią swoje loki. — Chociaż może byłaby nieco łaskawsza, gdyby wiedziała, że gość nie jest obcy? — zasugerował. Zawsze miał wrażenie, że pani Davenport całkiem go tolerowała; co prawda, mogło to być błędne odczucie zważając, jak często zajmował czas jej wnuczce i że chciał ją wywieźć do obcego kraju. Nigdy nie zastanawiał się nad tym i nie analizował tego, choć z perspektywy czasu wątpił w to, że mógł skraść serce babki. Ale czy zależało mu na tym? Wystarczające dla niego było to, że pewna piękna dziewczyna była swego czasu w nim zauroczona. — Nie masz za co przepraszać, to ja powinienem cię przeprosić za… — za co? Za bliskość, za intensywne spojrzenie, za to, że jego serce dalej biło szybciej, gdy znajdowała się w pobliżu? — Za sytuację. Cheetos jest jeszcze szczeniakiem, musiał cię może popchnąć i cię złapałem, i… nie odbieraj tego źle, niektóre rzeczy przychodzą po prostu odruchowo — stwierdził, wzruszając ramionami. Zachował się luzacko, jakby to było nic. Jakby codziennie ratował damy z opresji, ponieważ jego pies był niezdarny. Najlepsza była taktyka wyparcia, stwierdzenia, że nic takiego się nie wydarzyło. Jedynie co, to oczy były w tym wszystkim najgorszym aktorem.

Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

Na moment zamilkła, choć świetnie zrozumiała słowa Nico. Miał dobre serce, jednak mimowolnie skrzywiła się, gdy ,,Nie chcę przeszkadzać’’ echem rozbrzmiało się w jej głowie. Nigdy — wbrew pozorom nawet teraz — nie był kimś, kto burzył Lilian codzienność. Jeśli już, to raczej kimś, kto właśnie jej przypomniał, jak bardzo ta codzienność bywała pusta.
Chciałaby się spotkać i być może nawet znów poczuć tamte wspomnienia, które właśnie szturmem wdarły się do jej głowy. Nie była jednak pewna, czy tak wypadało; czy powinna zachowywać się jak ostatnia egoistka i udawać, że to nie przez nią się rozstali.
Potaknęła jedynie, kiedy wspomniał o swobodzie w ich miejscowości. Zgadzała się z tym w pełni i chętnie zwiedzała znajome miejsca, gdy bywała w Oakville. A robiła to sporadycznie, gdy babcia akurat potrzebowała wiejskich produktów, albo gdy zapragnęła odwiedzić dawnych znajomych. Lub po prostu mamę Nico, którą wspominała najcieplej, a którą z wiadomych przyczyn nie chciała niepokoić zbyt często.
Ich nagła bliskość przytłoczyła Lilian do tego stopnia, że przestała myśleć racjonalnie. Poczuła strach i złość na siebie za tę lekkomyślność. Obecność babci Dolores od zawsze wywoływała w niej widoczną, niemal irracjonalną nerwowość, nad którą rzadko potrafiła zapanować.
Teraz było podobnie, jednak zdenerwowanie Lilian potęgowała obecność Nico.Stojąc tak blisko niego, uświadomiła sobie, że utrzymanie granicy kosztuje ją znacznie więcej energii, niż chciałaby przyznać.
Drgnęła, gdy wypowiedział jej zdrobniałe imię w ten zwykły, ciepło-znajomy sposób. W jednej chwili jej spojrzenie nabrało ostrości. Utkwiła je w nim z wyraźnym żalem, w którym tlił się żar wszystkich ich najlepszych wspomnień.
— Nie jestem pewna — odpowiedziała cicho, ale z pewnością zgodnie z prawdą. Babka lubiła niewiele osób, choć zdecydowanie była miła dla wszyzstkich. Mimo tego większość uważań zostawiała dla samej siebie. Miała w sobie tyle samo powściągliwości, co szczerości, jaką ujawniała w kumulacyjnych momentach.
Dolores rzeczywiście tolerowała kiedyś Nico, jednak Lilian wydawało się, że w pewnym momencie przestała. Prawdopodobnie wtedy, kiedy jej wnuczka zaczęła opowiadać swojej matce o uniwersytecie w Nowym Jorku.
Uważnie słuchała każdego słowa chłopaka, niecierpliwie czekając na każde słowo. Mógł zauważyć, jak spoglądała na niego równie zaciekawiona, co przestraszona, ale w chwili, której wspomniał o Cheetosie, jedynie potaknęła. Wiedziała, że prawda była z goła inna, lecz ta wersja dla Lilian stała się najbardziej wygodna i nawet wiarygodna.
 — Głupio wyszło  — skomentowała całą tą patową sytuację i mocno zakłopotana, po prostu podrapała się po policzku.   — Odpocznij. Śniadanie jest między siódmą a dziewiątą.   — Wraz z tymi słowami wyprostowała plecy, aby zzebrać choć resztkę utraconej dumy i uśmiechnęła się najszczerzej jak w tym momencie potrafiła. Następnie uniosła dłoń i machnęła Nico na pożegnanie.
Odwróciła się jednak zbyt energoicznie. Dopiero kiedy znalazła się kilka kroków dalej, uśmiech zszedł z jej twarzy.
Serce Lilian wciąż biło jej nierówno, a w głowie kłębiło się zdecydowanie za dużo myśli.


zt. x2

Nico Rosenhall