[Lucille Ferguson]

1.


Nie potrzebował w teorii zmieniać nic w swoim życiu. Już i tak było nad wyraz beznadziejne, zmieszane i skrzywione pod wpływem tempa upływającego czasu oraz jego własnych chorych decyzji. Miał jednak dość tego syfu, tym co się trudnił i faktem, że dostał po dupie. Życie nocne w Toronto udawało mu się do czasu aż sam dostał gonga. Dostał lekcję życia a pasmo więzienia było tuż za rogiem, dlatego też w teorii musiał się ogarnąć, zacząć szukać normalnej pracy i.. chociaż spróbować naprawić to poprane życie. Nie żeby był fanem wczesnego wstawania, ale jednak - skoro miał dzisiaj zaczynać i dostać szansę, pasowało się poświęcić. Poranki to była jego zmora, znacznie bardziej lubił nocne życie, a potem odsypianie za dnia. Chociaż sam nie ćpał i nie pił jak Ci którym ów towar dostarczał, tak po prostu często zostawał aby wczuć klimat imprezy, może i coś komuś ukraść dla pieniędzy. Colton już taki był, wykolejony i nauczony tego jak łatwo zarobić i się nie narobić. Ten chłopak, który marzył i chciał zostać kimś, utknął gdzieś w nim na dobre, bez perspektywy powrotu zza świata. Stał się kimś na kogo nie mógł patrzeć w lustrze, kimś kto był tą gorszą wersją jego samego. Niestety. Zostawiając życie w Ottawie, to tutaj miało majaczyć się jako szansa dla niego, coś dobrego i nowego. Tymczasem o to był znów na dnie swego istnienia, kołatany myślami w stylu - "po co ja właściwie żyje".
Dzisiejszego dnia miał zajrzeć do kawiarni, do miejsca w którym bywał kilka razy aby uzupełnić kofeinę i uciekać dalej w życie. Zazwyczaj nie przejmował się tymi ulotkami, które mieli ale jednego dnia zgarnął tą jedną z gorącym hasłem o poszukiwaniu pracownika. W zasadzie nie umiał nic w swoim życiu oprócz złodziejstwa i grania na nerwach, miałby więc sprawdzić się tutaj? Nie widział jakoś tego, ale gdy zadzwonił już na podany numer, umówił się z właścicielem iż wpadnie w tygodniu, ktoś go tam przyuczy i pokaże co z czym się wiąże. Jemu to odpowiadało, to miała być próba i bez z góry określonego planu test dla niego samego. A nóż się uda albo po prostu po godzinie pieprznie fartuchem i wróci do domu. Proste. Nie oczekiwał po tym miejscu cudów, od tak obsługa osób i sprzedaż słodkości, pieczywa, kawy z wzorkami. To miało być takie trudne? Chyba nie.
Lewis jednak był leniwy i był nieco nierozgarnięty, głównie przez swoje problemy oraz to co miał na głowie. Wciąż rozpamiętywał moment w którym go złapali i kazali donosić, policjanci czy też nie - był w ciemnej dupie. Sam nie wiedział co gorsze, a jego dalsza kariera dilera była aktualnie mocno napięta. Potrzebował grosza aby przeżyć, a jeśli miał to dalej czynić w Toronto, to wypadało się ogarnąć. Umył się i ubrał w swoje szerokie gangsterskie portki, a potem po prostu udał się na miejsce, z tym swoistym luzem i wyjebką. Sam nie widział siebie tutaj, parzącego kawę - więc w sumie na początku myślał o tym aby zrobić jak najgorsze wrażenie, a potem spadać stąd.
- Hejka! Nie wiem czy to do Ciebie miałem się zgłosić na dzień próbny. Kawka i herbatka, gadka i szmatka. No nie? - zarzucił swoim luźnym tekstem w stronę dziewczyny, która stała akurat za ladą. Dostrzegł plakietkę z jej imieniem i skojarzył fakty gdy szef o niej wspominał. To ona miała się nim zająć i sprawdzić czy się w ogóle nadaje.


Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Przez wzgląd na duże braki w personelu, Bonnie była zmuszona przejąć wszystkie poranne zmiany w kawiarni, podczas gdy jej szef każdego dnia zajmował się zamykaniem interesu. Wczesne wstawanie nie było dla niej szczególnie ciężkie, zdążyła do tego przywyknąć. Podobnie jak do tego, że pracowała praktycznie bez wytchnienia.
Już od kilku miesięcy starali się znaleźć kogoś na pełen etat, ale do tej pory niestety bez większych sukcesów. Niewiele osób odpowiedziało na ich ogłoszenie, z czego większość zdążyła zrezygnować już po pierwszym dniu próbnym. Zostało tylko kilkoro studentów do pomocy, którzy jednak pracowali zaledwie kilkanaście godzin tygodniowo… ale lepszy rydz niż nic.
— Jeśli jeszcze raz usłyszę, że w tym mieście trudno znaleźć pracę, to się pochlastam — mruknęła do telefonu, gdy Cole zadzwonił z pytaniem o to jak sobie radzi.
— Błagam, Bon. Spróbuj nie wystraszyć chłopaka, który ma dzisiaj przyjść na szkolenie. Ja wpadnę pomóc przy popołudniowej gorączce — starała się uśmiechnąć, słysząc spokojny, monotonny głos po drugiej stronie i wkrótce się rozłączyła, a na jej twarzy znów pojawił się dziwny grymas. Z tym „wystraszeniem” potencjalnego pracownika Sullivan oczywiście żartował, choć biorąc pod uwagę to ile osób się wycofało, już po pierwszym dniu szkolenia pod czujnym okiem Miller, można by pomyśleć, że to zdecydowanie jej wina.
Ale przecież była miła i cierpliwa wobec wszystkich! Jeśli zrazili się do tej roboty po paru godzinach, to na pewno nie przez nią. Im dłużej o tym rozmyślała, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że “tym młodym to się po prostu nie chce robić”... i zaczynała brzmieć jak jej własny ojciec. Okropność.
Po wyjściu z zaplecza, przeskanowała wzrokiem salę, by dopilnować, że wszystko było w porządku. Widząc chłopaka, czekającego przy kasie, podeszła bliżej i nim zdążyła go przywitać, ten odezwał się pierwszy i wyjaśnił jej po co się tam w ogóle znalazł. Nieco zaskoczona, przechyliła głowę w bok, mrużąc oczy. Krótka chwila zamyślenia, po czym pokiwała głową z westchnieniem. Nie chciała już od samego początku spisywać go na straty. Nie powinna. Byli zdesperowani.
— Hej… no, powiedzmy. Zapraszam — powiedziała w końcu, starając się mimo wszystko zabrzmieć pozytywnie. Uchyliła przejście w ladzie, by nieznajomy mógł dostać się na drugą stronę i od razu wręczyła mu ciemny fartuch - identyczny z tym jaki sama miała na sobie.
— Jestem Bonnie — przedstawiła się, wyciągając do niego dłoń. — Masz jakieś doświadczenie w pracy w kawiarni albo czymś w tym rodzaju? — spytała z uśmiechem i szczerze powiedziawszy spodziewała potwierdzenia z jego strony, bo wcześniej zabrzmiał jej na bardzo pewnego siebie, jakby zupełnie nie potrzebował od niej żadnego wprowadzenia i szkolenia. Cole niestety nie powiedział jej o chłopaku zbyt wiele. Właściwie to wiedziała tylko tyle, że miał się dziś pojawić - nic więcej.
— Na co czekasz? — rzuciła, wskazując podbródkiem na materiał fartucha, który wciąż ściskał w dłoniach. — Załóż to.


Colton Lewis