͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Samantha "Sam" Reed-Harrington
data i miejsce urodzenia
06/06/1986 I Niagara Falls, Kanadazaimki
ona/jejzawód
prezeskamiejsce pracy
Mimico Cruising Cluborientacja
heteroseksualnadzielnica mieszkalna
York Millspobyt w toronto
10 latumiejętności
Samantha jest inteligentna i szybko łączy fakty, nawet jeśli ma do dyspozycji tylko fragment informacji. Ma w sobie pewien spryt i elastyczność – potrafi dopasować się do sytuacji i ludzi, nie tracąc przy tym kontroli nad własnym celem. Działa według zasady „czego nie dopowiem, to dowyglądam”, co często pozwala jej wychodzić z twarzą z wielu opresyjnych sytuacji. Posiada prawo jazdy typu G, jest bardzo dobrym kierowcą, choć miewa ciężką nogę. Co ciekawe, potrafi bardzo dobrze gotować, choć skrzętnie to ukrywa – znacznie bardziej odpowiada jej rola kobiety, którą się obsługuje lub zabiera do najlepszych restauracji.słabości
Ta sama skłonność do dopowiadania sobie brakujących elementów sprawia, że czasem buduje wnioski na błędnych założeniach. Bywa podejrzliwa i niekiedy nadinterpretowuje, przez co widzi drugie dno nawet tam, gdzie go nie ma. Jej spryt łatwo przechodzi w manipulację, co utrudnia jej budowanie szczerych relacji. Powiadają, że do zostania KIMŚ potrzebne są albo ogromne szczęście, albo ogromne pieniądze. I w zasadzie trudno się z tym spierać, bo świat rzadko bywa na tyle uprzejmy, by nagradzać pracowitość bez odpowiedniego zaplecza finansowego albo odpowiedniej chwili ku chwale.
Są ludzie, którzy trafiają na swoją szansę przypadkiem. Wychodzą z domu minutę wcześniej niż zwykle, wpadają na kogoś ważnego i nagle całe ich życie skręca w stronę, o której później opowiada się przy winie, wzdychając teatralnie, że tak miało być oraz ja to mam szczęście.
I są też tacy, którzy po prostu rodzą się w rodzinie z rodowodem sięgającym grubo kilka pokoleń wstecz. Z nazwiskiem, które otwiera drzwi szybciej niż jakiekolwiek CV z uwzględnionym dwudziestoletnim doświadczeniem. Z funduszem powierniczym, który zaczyna pracować, zanim zdążą wytrzeć smarka z końca nosa i nauczyć wiązać sznurowadła.
Samantha Reed nie należała do żadnej z tych kategorii.
Dlatego wymyśliła WŁASNĄ, trzecią drogę – znacznie mniej romantyczną, mniej pompatyczną, za to wyjątkowo skuteczną. Drogę, którą sama nazywała ambicją, choć w zaufaniu mogłaby nazwać ją po prostu kalkulacją podszytą bardzo ludzką niechęcią do zmieniania pościeli w wilgotnych pokojach motelowych państwa Reedów, który mieścił się gdzieś na obrzeżach Niagara Falls. W miejscu, gdzie jedyną stałą w życiu był zapach detergentów i podawanie turystom do godziny dziesiątej posiłków ze specjalnej oferty śniadaniowej.
Nie chciała tego życia. Nie chciała skończyć jako szary człowiek, statystka w cudzej historii – TA od podawania ręczników, TA od zmieniania prześcieradeł, TA od przyjmowania krytyki, że boczek za niecałe dwa dolary był za zimny. TA, która schodziła w cień i ustępowała, bo na scenę wchodziły prawdziwe nazwiska.
Dlatego zaczęła od małych rzeczy.
Ognistoruda głowa Sam szybko nauczyła się, że świat wyższych sfer nie potrzebuje wykształcenia tak, jak potrzebuje odpowiedniej obecności i prezencji. I że obie te cechy, jeśli odpowiednio długo je ćwiczyć, potrafią z powodzeniem udawać kompetencję.
Jednego wieczoru była jeszcze dziewczyną w zbyt krótkiej spódniczce, roznoszącą drinki w pubie, gdzie mężczyźni rzucali dwuznaczne komentarze i podszczypywali po tyłku. Kolejnego – pomocą domową w jednym z tych domów, które nie miały prawa nazywać się „domami”, bo bliżej im do rezydencji określającej status i wysoką pozycję na świecie.
Tam poznała Pierce’a Harringtona.
Podstarzałego, wpływowego, nieprzyjemnie inteligentnego i jeszcze bardziej nieprzyjemnie samotnego mężczyznę, który od dawna nie potrzebował już towarzystwa, tylko kogoś, kto umie znieść jego obecność bez natychmiastowej ucieczki.
A kobieta, ku własnemu zaskoczeniu, potrafiła to zrobić. Dlatego, że okazała się znaleźć w sobie nieskalane pokłady anielskiej cierpliwości. Nie wynikało to z łagodności jej charakteru, a z przemyślanego dokładnie PLANU.
Planu, który zakładał z początku rzeczy absurdalnie drobne i irytujące, jak poprawianie Pierce'owi poduszek dokładnie tak, jak lubił, ścielenie łóżka z precyzją chirurgiczną i znoszenie jego nastrojów z miną kogoś, kto już dawno przestał traktować emocje innych ludzi jako coś osobistego. Z czasem przestała być „pomocą”. Stała się intrygującym towarzystwem. Potem powierniczką. A potem – niepokojąco stabilnym elementem jego codzienności.
Pierce Harrington, człowiek, który potrafił wydziedziczyć własne dziecko przy śniadaniu, a przy kolacji zmienić decyzję tylko po to, by zobaczyć reakcję, uznał Samanthę za trofeum, któremu warto było poświęcać uwagę i chwalić się w towarzystwie.
A uwaga w jego świecie było niemal równoznaczna z zaufaniem. Ślub był wydarzeniem głośnym i nieprzyzwoicie kosztownym, jak wszystko, co dotyczyło Harringtonów – łącznie z ich sporami (również między sobą).
Samantha Reed zniknęła wtedy oficjalnie.
Pojawiła się za to Samantha Harrington.
Nazwisko, które brzmiało jak marmur i chłodna pewność siebie.
Niemała różnica wieku nie była dla Pierce’a problemem, a raczej faktem, który idealnie wpisywał się w jego prywatne poczucie humoru. Dla Sam natomiast była szczegółem – jednym z wielu, które składały się na strukturę umowy, jaką oboje zawarli bez potrzeby jej nazywania. On dawał jej świat: pieniądze, dostęp, nazwisko i status, który otwierał drzwi szybciej niż jakiekolwiek wyjaśnienia. Ona dawała mu względny spokój, którego nie miał od lat, i pozorne wrażenie, że ktoś wreszcie nie chce od niego niczego poza jego obecnością. Pozorne – słowo klucz, bo zależało jej przede wszystkim na dożywotnim dostępie do majątku, kolekcji niepoprawnie drogich butów i bransoletek oraz porannej rutyny z Dry Martini w dłoni.
Dzieci Harringtona przychodziły regularnie, machając przed jego twarzą raportami prywatnych detektywów i zdjęciami, które miały dowodzić tego, co i tak wszyscy zakładali. Samantha obserwowała to z uprzejmym zainteresowaniem, Pierce natomiast z rozbawieniem. Pytał za każdym razem z ironią w głosie, czy jego dzieci naprawdę są tak naiwne, że wierzą, iż trzydzieści lat młodsza żona będzie mu całkowicie wierna. I choć wydawał się tym faktem niewzruszony, za każdym razem po takiej rozmowie mężczyźni ze zdjęć znikali bez słowa pożegnania.
Zasadniczo lubiła Pierce'a właśnie za ten ostry humori za to, że zrobił z niej królową na salonach, ale po latach zaczynał robić się nieznośny do tego stopnia, że zaczynała odliczać, ile teoretyczne mogło mu im pozostać.
Gdy zmarł nieoczekiwanie, zostawił po sobie nie tylko fortunę, ale i chaos. I oczywiście młodszą żonę. Nie tylko jako wdowę, ale jako główną beneficjentkę części imperium, którego fundamenty sięgały znacznie głębiej niż rodzinne więzy. W tym także interesów związanych z marinami, przystaniami i elitarnym światem jachtów – światem, w którym nazwisko Harrington otwierało drzwi klubów zamkniętych równie szczelnie, jak sejfy banków.
Mimico Cruising Club nie było miejscem, które się zdobywało. To było miejsce, które się dziedziczyło.
Albo do którego się wchodziło przez odpowiednio ustawione zależności. Samantha nie musiała nikogo przekonywać, by ją tam wpuścili. Wystarczyło, że nikt nie miał odwagi jej wyrzucić.
Zbyt wiele udziałów, zbyt wiele wpływów, zbyt wiele cichych zobowiązań pozostawionych przez Pierce’a, które nagle zaczęły działać na jej korzyść. Oficjalnie została zaproszona do zarządu. Nieoficjalnie – stała się jedyną osobą, która rozumiała, jak bardzo ten świat opiera się na pozorach stabilności.
A kiedy kilka miesięcy później objęła funkcję prezeski, co nazywano „kontynuacją tradycji Harringtonów” (mimo oczywistego sprzeciwu jego dzieci).
Są ludzie, którzy trafiają na swoją szansę przypadkiem. Wychodzą z domu minutę wcześniej niż zwykle, wpadają na kogoś ważnego i nagle całe ich życie skręca w stronę, o której później opowiada się przy winie, wzdychając teatralnie, że tak miało być oraz ja to mam szczęście.
I są też tacy, którzy po prostu rodzą się w rodzinie z rodowodem sięgającym grubo kilka pokoleń wstecz. Z nazwiskiem, które otwiera drzwi szybciej niż jakiekolwiek CV z uwzględnionym dwudziestoletnim doświadczeniem. Z funduszem powierniczym, który zaczyna pracować, zanim zdążą wytrzeć smarka z końca nosa i nauczyć wiązać sznurowadła.
Samantha Reed nie należała do żadnej z tych kategorii.
Dlatego wymyśliła WŁASNĄ, trzecią drogę – znacznie mniej romantyczną, mniej pompatyczną, za to wyjątkowo skuteczną. Drogę, którą sama nazywała ambicją, choć w zaufaniu mogłaby nazwać ją po prostu kalkulacją podszytą bardzo ludzką niechęcią do zmieniania pościeli w wilgotnych pokojach motelowych państwa Reedów, który mieścił się gdzieś na obrzeżach Niagara Falls. W miejscu, gdzie jedyną stałą w życiu był zapach detergentów i podawanie turystom do godziny dziesiątej posiłków ze specjalnej oferty śniadaniowej.
Nie chciała tego życia. Nie chciała skończyć jako szary człowiek, statystka w cudzej historii – TA od podawania ręczników, TA od zmieniania prześcieradeł, TA od przyjmowania krytyki, że boczek za niecałe dwa dolary był za zimny. TA, która schodziła w cień i ustępowała, bo na scenę wchodziły prawdziwe nazwiska.
Dlatego zaczęła od małych rzeczy.
Ognistoruda głowa Sam szybko nauczyła się, że świat wyższych sfer nie potrzebuje wykształcenia tak, jak potrzebuje odpowiedniej obecności i prezencji. I że obie te cechy, jeśli odpowiednio długo je ćwiczyć, potrafią z powodzeniem udawać kompetencję.
Jednego wieczoru była jeszcze dziewczyną w zbyt krótkiej spódniczce, roznoszącą drinki w pubie, gdzie mężczyźni rzucali dwuznaczne komentarze i podszczypywali po tyłku. Kolejnego – pomocą domową w jednym z tych domów, które nie miały prawa nazywać się „domami”, bo bliżej im do rezydencji określającej status i wysoką pozycję na świecie.
Tam poznała Pierce’a Harringtona.
Podstarzałego, wpływowego, nieprzyjemnie inteligentnego i jeszcze bardziej nieprzyjemnie samotnego mężczyznę, który od dawna nie potrzebował już towarzystwa, tylko kogoś, kto umie znieść jego obecność bez natychmiastowej ucieczki.
A kobieta, ku własnemu zaskoczeniu, potrafiła to zrobić. Dlatego, że okazała się znaleźć w sobie nieskalane pokłady anielskiej cierpliwości. Nie wynikało to z łagodności jej charakteru, a z przemyślanego dokładnie PLANU.
Planu, który zakładał z początku rzeczy absurdalnie drobne i irytujące, jak poprawianie Pierce'owi poduszek dokładnie tak, jak lubił, ścielenie łóżka z precyzją chirurgiczną i znoszenie jego nastrojów z miną kogoś, kto już dawno przestał traktować emocje innych ludzi jako coś osobistego. Z czasem przestała być „pomocą”. Stała się intrygującym towarzystwem. Potem powierniczką. A potem – niepokojąco stabilnym elementem jego codzienności.
Pierce Harrington, człowiek, który potrafił wydziedziczyć własne dziecko przy śniadaniu, a przy kolacji zmienić decyzję tylko po to, by zobaczyć reakcję, uznał Samanthę za trofeum, któremu warto było poświęcać uwagę i chwalić się w towarzystwie.
A uwaga w jego świecie było niemal równoznaczna z zaufaniem. Ślub był wydarzeniem głośnym i nieprzyzwoicie kosztownym, jak wszystko, co dotyczyło Harringtonów – łącznie z ich sporami (również między sobą).
Samantha Reed zniknęła wtedy oficjalnie.
Pojawiła się za to Samantha Harrington.
Nazwisko, które brzmiało jak marmur i chłodna pewność siebie.
Niemała różnica wieku nie była dla Pierce’a problemem, a raczej faktem, który idealnie wpisywał się w jego prywatne poczucie humoru. Dla Sam natomiast była szczegółem – jednym z wielu, które składały się na strukturę umowy, jaką oboje zawarli bez potrzeby jej nazywania. On dawał jej świat: pieniądze, dostęp, nazwisko i status, który otwierał drzwi szybciej niż jakiekolwiek wyjaśnienia. Ona dawała mu względny spokój, którego nie miał od lat, i pozorne wrażenie, że ktoś wreszcie nie chce od niego niczego poza jego obecnością. Pozorne – słowo klucz, bo zależało jej przede wszystkim na dożywotnim dostępie do majątku, kolekcji niepoprawnie drogich butów i bransoletek oraz porannej rutyny z Dry Martini w dłoni.
Dzieci Harringtona przychodziły regularnie, machając przed jego twarzą raportami prywatnych detektywów i zdjęciami, które miały dowodzić tego, co i tak wszyscy zakładali. Samantha obserwowała to z uprzejmym zainteresowaniem, Pierce natomiast z rozbawieniem. Pytał za każdym razem z ironią w głosie, czy jego dzieci naprawdę są tak naiwne, że wierzą, iż trzydzieści lat młodsza żona będzie mu całkowicie wierna. I choć wydawał się tym faktem niewzruszony, za każdym razem po takiej rozmowie mężczyźni ze zdjęć znikali bez słowa pożegnania.
Zasadniczo lubiła Pierce'a właśnie za ten ostry humor
Gdy zmarł nieoczekiwanie, zostawił po sobie nie tylko fortunę, ale i chaos. I oczywiście młodszą żonę. Nie tylko jako wdowę, ale jako główną beneficjentkę części imperium, którego fundamenty sięgały znacznie głębiej niż rodzinne więzy. W tym także interesów związanych z marinami, przystaniami i elitarnym światem jachtów – światem, w którym nazwisko Harrington otwierało drzwi klubów zamkniętych równie szczelnie, jak sejfy banków.
Mimico Cruising Club nie było miejscem, które się zdobywało. To było miejsce, które się dziedziczyło.
Albo do którego się wchodziło przez odpowiednio ustawione zależności. Samantha nie musiała nikogo przekonywać, by ją tam wpuścili. Wystarczyło, że nikt nie miał odwagi jej wyrzucić.
Zbyt wiele udziałów, zbyt wiele wpływów, zbyt wiele cichych zobowiązań pozostawionych przez Pierce’a, które nagle zaczęły działać na jej korzyść. Oficjalnie została zaproszona do zarządu. Nieoficjalnie – stała się jedyną osobą, która rozumiała, jak bardzo ten świat opiera się na pozorach stabilności.
A kiedy kilka miesięcy później objęła funkcję prezeski, co nazywano „kontynuacją tradycji Harringtonów” (mimo oczywistego sprzeciwu jego dzieci).
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
wysokizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
takzgoda na nieuleczalną chorobę postaci
takzgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak
