[Ricardo Martinez]

Ricz leży i faktycznie był taką beksą, więc jak dostał z buta od żony to się skrzywił i powoli się podnosi, myślał nawet że Rosi chce mu pomóc a ta wcale nie, bo go ścisnęła za koszule tak, że zdziwił się że tyle ma w sobie sił ta jego Rosi. Patrzy na jej błyszczące ze zdecydowania oczy i pomyślał, że kurde ta to ma crazy eyes. Kiedyś z chłopami rozmawiali o tym i Ricz uparcie twierdził, że jego Roska nie ma na pewno żadnych crazy eyes, chociaż kilku mówiło, że on nie widzi, bo on na nią patrzy sercem a nie rozumem. Natomiast teraz absolutnie patrzył rozumem, bo zobaczył te kurwiki w oczach i aż go zmroziło!
- Ale jak ty chcesz stąd wyjechać jak my jesteśmy tu uwięzieni mi amore! - łapie za te jej piąstki na jego koszuli zaciśniete - Będzie tak jak powiedział ten Zygfryd, wszystko na nas zwalą. Bo ty miałaś ten kieliszek a ja jestem Twoim mężem i jeszcze nie jesteśmy białasami jak 80 procent tych ludzi - uświadamia jej i tak nagle ona go puszcza a on idzie po walize, żeby się spakować. No w sumie zaraz porzucił ten pomysł, bo sam przecież przed chwilą gadał, że nie wyjadą. Więc zostawia te walizy i patrzy na nią zdziwiony.
- Nie, wysyłałaś mi zdjęcia jakiegoś starego pryka, a nie Marco Polo. Jakbym wiedział, że siedzisz w Kanadzie sama z takim bogiem seksu, to bym cię nigdy na żaden wyjazd nie puścił - odpowiada jej zaraz, bo Riczi to jednak był bardzo zazdrosny o Rosę, chociaż rzadko miał powód żeby to mówić, bo ona albo się dobrze ukrywała z innymi chłopami, albo wcale z nimi nie gadała, wiec może po prostu dobrze go znała i wiedziała, że niewarto robić powód, by mu się ciśnienie podnosiło. No ale teraz się podniosło! Prawie tak samo jak wtedy co zobaczył, że jakiś facet obłapywał Rosę przy tańcu w klubie Madoxa. Och jak on się wtedy zdenerwował, to prawie mu pikawa wysiadła.
Teraz zresztą też mu serce DRŻY bo jednak Rosa chce się dowiedzieć jaki jest prawdziwy powód jego ucieczki z ich słodkiego miesiąca miodowego. Ricz się zatrzymuje i kręci głową.
- Nie, nie, nie chcę o tym rozmawiać Rosi - ale wyraźnie mocno go to dotknęło, bo nawet na nią nie patrzy. - Po prostu nie chcę, żebyś się zdenerwowała kochanie. To jest już przeszłość i zupełnie nie ma wpływu na naszą przyszłość, musisz mi zaufać - prosi ją i w końcu uniósł na nią spojrzenie.

Roska

[Rosario M. Vargas-Martinez]

Wiadomo, że Rosa to miała spojrzenie ogniste jak to wszystkie latynoski, a że crazy też była, to mogła mieć czasem crazy eyes, chociaż u nich pewnie się na to mówiło jakieś un poco loco. Trzymała Ricza za koszulę i tak go słucha, ale zaraz pokręciła głową.
- Nie wrobią nas w to Ricz! Moje dziecko nie urodzi się w więzieniu, a jak ty tego nie rozumiesz, to ja sama stąd uciekam - mówi tak trochę dramatycznie, no ale faktycznie, to Ricz zamiast się mazgaić to powinien coś zrobić, bo to już przecież nie chodzi tylko o nich, ale też o ich nienarodzone dziecko, którego płeć Roska miała zapisaną na kopercie w torebce. No i miała tam też list od Marco Polo, o którym zaraz Ricardo zaczął nawijać, że to bóg seksu, a Rosa aż wywróciła oczami.
- Jezu Ricz… Przecież my już byliśmy zaręczeni, jak ja byłam w Kanadzie, to co ty sobie myślisz, że ja w ogóle rozglądałam się za jakimiś facetami? Ja nie jestem taka - i kręci głową, że nie jest. Chociaż tak naprawdę Roska to się czasem zapatrzyła na jakiegoś przystojnego faceta, jakiegoś sportowca, czy coś. Na profesora Marco Polo też się pewnie zapatrzyła czasem, jak razem w tej zimnej Kanadzie pracowali. Ale nigdy Ricardo nie zdradziła, ona nawet do tego ostatniego incydentu, w którym tańczyła z jakimś typem w Emptiness, żeby Ricz był zazdrosny, to czegoś takiego jak taniec z innym nawet nie robiła! Tylko czasem ćwiczyła ze swoim trenerem personalnym i on był bez koszulki, ale to przecież tylko ćwiczenia były, nic więcej.
W sumie Rosa to taka była trochę staroświecka i dla niej małżeństwo to jednak była rzecz święta, no i też wygodnie jej była z Riczem, bo on czasem z tym swoim latynoskim temperamentem był naprawdę gorący i czasem tak jej słodził, i traktował jak księżniczkę jakąś, nie wymieniłaby go na innego chłopa, bo nie wiadomo, czy jego też by mogła tak trzymać pod pantoflem i się rządzić. Nigdy nie wiadomo.
Wiadome jednak było to, że jak Ricardo jej tak mówi, że nie chce o tym rozmawiać, to ona chce tym bardziej. I zaraz do niego podeszła i staje przed nim zakładając ręce na biodra, aż ten jej wystający brzuszek jeszcze bardziej się odznacza na jej pięknej sukience.
- Ricardo Estrada Martinez! Musisz mi zaraz wyznać prawdę, bo ja ci moją powiedziałam - najpierw tak go trochę szantażuje - przecież będziemy mieć dziecko, nie możemy się okłamywać... Poza tym teraz... W tej sytuacji, która się tutaj wydarzyła na tym statku - złapała go za rękę i mu patrzy głęboko w oczy, tymi swoimi ciemnymi ślepkami otoczonymi wachlarzem czarnych rzęs - to musimy się trzymać razem i być ze sobą szczerzy - powiedziała i tak patrzy na niego, jakby jej oczy mówiły - no powiedz mi Ricardo wszystko, tak jak ona czasem patrzy na swoich pacjentów, kiedy chce z nich coś wyciągnąć. I zazwyczaj wyciąga. Tylko Ricz to był twardy zawodnik, więc ona zaraz dodaje - a zresztą mam list od profesora Marco Polo ze wszystkimi sekretami, więc i tak się dowiem. Lepiej Ricz żebyś mi powiedział sam - no teraz to już chyba Ricardo nie miał wyjścia, szach mat to był z jej strony. Chociaż prawda jest taka, że Rosa nie wiedziała co było w tym liście. Ale Ricardo też nie wiedział.

Ricardo Estrada Martinez!

[Ricardo Martinez]

- Ty może nie jesteś, ale oni to na pewno są. Ten Marco Polo nawet dziś pięć minut przed swoją śmiercią to co robił, tak cię obczajał zjeb. Oczy to mu się nie mogły oderwać od twoich cycków. Rosi, jakby go ktoś inny nie zabił dziś wieczorem, to ja bym mu w nocy obił morde - tak zagroził Riczi torchę głośniej, może niechcacy ktoś go nawet usłyszał, bo mieli przecież okno otwarte! Ojacie, na pewno ktoś ich podsłuchał i Ricz też tak pomyślał, to mu ogólnie zryło troche beret, bo zmiast dlaej grozić Rosi, to zaraz wyskoczył na balkon i się wychyla i rozgląda. Niby nie widzi sąsiadów , ale też może zobaczyć tylko dwa balkony, które przylegają do tego ich. Wraca do pokoju niezadowlony i macha ręką. - Ja nie ufam zadnym fagasom, jeżeli o Ciebie chodzi, rozumiesz?? - tak jej powiedział i już tam próbuje zejść z tematu, no ale z Rosario to sie nie da. Już się zaczeło odrazu. Najpierw używa pełnego nazwiska a potem już te manipulacje psychologiczne! Jedna za drugą lecą. Kiedy go tak trzyma za dłoń i słodko na niego patrzy, to Ricziemu się ABSOLUTNIE potwierdza, że za żadne skarby świata nie może jej powiedzieć prawdy. Przecież ona nigdy więcej nie będzie na niego już patrzyła w ten słodki sposób! Nie chciał sobie tego odbierać, więc trochę był z niego teraz taki samolub, ale Ricz chyba zawsze był głónie samolubem, skoro wogóle się dopuscił jakiejkolwiek zdrady.
- Mi amor, nie proś mnie - prosi ją za to on, a jego serce bije coraz szybciej. Wie, że skoro Gabriela już wie, to prędzej czy później Rosi musi się dowiedzieć. Bał się każdego dnia, że Erza wpadnie na niezapowiedziany wieczorek do przyjaciółki i Rosa jej otworzy drzwi. To było niestety bardzo prawdopodobne, dlatego odkąd dowiedział się, że Erza wie gdzie mieszkają, to nie odpuszczał Rosi na krok. Nagle jednak zrobiło mu się okropnie gorąco, bo Rosi mówi, że ma list ze wszystkimi sekretami. Carramba, ale się teraz wszystko odwróciło. Skoro jest taki list i Rosi go ma, to albo musiał go zdobyć, albo musiał powiedzieć jej pierwszy nim tam przeczyta w nim jego sekret. Bo jednak przez te dekadę życia z nią tyle się nauczył, że juz kazda prawda jest lepsza niz klamstwo, ktore ona sama odkryje. Kiedy na przykład odkryła, że Ricz nie płacil rachunku za prąd bo myślał, że te rachunki, które dostawali do skrzynki to są jakieś ulotki, to przecież była afera na pół roku i wciąż mu czasami wyrzuca, że on jest nieodpowiedzialny! A nie był zupełnie aż tak, po prostu ta firma od prądu miała przedziwne różowe koperty z jakiegoś powodu i on takich nie otwierał.
Pokręcił znów głową, że nie powie i mówi jej, że dość. Uznał, że rozmowa zakończona, rozpina koszulę (bo był w koszuli), ściąga spodnie i ewidentnie już się szykuje do spania, a Rosa dalej mu nadaje nad głową. Że ma jej powiedziec, że ma jej powiedzieć, że co to za sekret. On poszedł się kąpać i wrócił myślał, że już jej przeszło, ona dalej że ma jej powiedzieć. On już tu planuje, że jak ona pójdzie się wykąpać, to jej podwędzi list z torebki, ale wtedy ona z tym listem siada i grozi, że go otworzy. No więc wtedy Ricz już pękł!
- Dobra powiem Ci, uspokój sie - i chciał chwycić list, ale ona była jednak sprawniejsza. Kręci głową i siada taki zmarnowany na łożu ich wielkim, próbując sobie przypomnieć co pod prysznicem wymyślił, że jej powie. Kurde tam to brzmiało całkiem znośnie, ale teraz... Siedzi taki ociężały i nawet nie uniósł na nią spojrzenia. - Bo ja Cię zdradziłem Rosi. Z inną dziewczyną. I ja na prawdę już z nią zerwałem i to jest już przeszłość, ale... - no tu już jednak uznał, że nie może jej powiedzieć, że chciał ją zostawić. Więc jednak mówi to co wymyślił pod prysznicem. - Ale przyjechałem do Kanady, bo pojawiło się takie podejrzenie, że... no że ona może być w ciąży - skrzywił się i szybko dodaje - Ale nie jest, nie jest... wiec spokojnie


mi amor

[Rosario M. Vargas-Martinez]

Rosa wzdycha i aż ramiona rozkłada, bo ona to wcale nie zauważyła, że Marco Polo jej się patrzył na cycki, ale ona mu patrzyła w oczy, to może dlatego. Zaraz jednak składa te rączki jak jakaś święta - matko Ricz, przecież ja od naszych zaręczyn to innych facetów poza tobą już nie uznaję - jeszcze mu wyjaśniła, bo przed zaręczynami to jak jej koleś chciał postawić drinka, to nie odmówiła, wiadomo, że Ricardo nie zdradzała jak już chodzili ze sobą, ale wypiła tego seksa na plaży czasem za darmo. A potem jak dostała od niego pierścionek na klifie, to już tylko jak ktoś do niej uderzał, to go pokazywała i mówiła, że jest zaręczona.
Chociaż troszeczkę jej się to podobało, że Ricz był o nią taki zazdrosny, więc tu niby mówi, że jest taka świętoszka, ale wpatruje się w niego maślanymi oczami, że on by za nią nawet kogoś pobił. Ach, ci Latynosi!
Idąc za ciosem, próbowała go słodko przekonać, żeby jej wyznał prawdę. Ale, że po dobroci się nie dało, to ona zaraz mu grozi tym listem. Ale Ricz, że nic nie powie. A ona dalej swoje, że ma powiedzieć, a on, że nie, aż się porozbierał i poszedł do łazienki. A Rosa taka zła już wyjęła ten list z torebusi, ale tak naprawdę nie wiedziała który. Czy z sekretami Marco Polo, czy z płcią ich dziecka, bo takie same miały koperty, białe, czyste. Przekłada go w palcach i już nawet miała go otworzyć, ale postanowiła, że da Ricardo jeszcze jedną szansę. Ostatnią.
- Albo mi powiesz, albo go otworzę - zagroziła jeszcze, a jak chciał jej ten list zabrać, to go schowała sobie na sercu, że mu nie odda. Ale w końcu Ricardo się złamał, widziała to w jego spojrzeniu, bo czasem już go tak złamała tym swoim byciem upartą. I widziała też, że to będzie coś grubego, skoro on tak na nią nie patrzył nawet.
Ale nawet w najgorszych myślach nie spodziewała się tego, co jej powiedział. Bo jak Ricz mógł ją zdradzić? Jak on jeszcze przed chwilą mówił, że by Marco Polo za nią pobił...
I jak on jej tak mówi bo ja cię zdradziłem Rosi - to jej duże oczy zaraz wypełniły się łzami, a warga jej zadrżała i nawet go miała pytać, jak to, co ty mówisz Ricz, ale nie mogła wydusić z siebie ani słowa. Zaciska w palcach ten list i go miętosi, a on mówi dalej z inną dziewczyną - jeszcze jakby to było z facetem, to może ona lepiej by to przyjęła. Ale... to co ta inna dziewczyna miała takiego, że była lepsza od niej? Łzy to już jej same ciekną po policzkach, i nawet go nie słuchała, kiedy mówił to że z nią zerwał i to przeszłość. Wstała z łóżka, a jak Ricardo stanął na przeciwko niej i jeszcze dowalił, że tamta mogła być w ciąży, to taka złość w niej wezbrała. Bo ona go namawiała na dziecko tak długo...
A on je zrobił jakiejś kochance, wywłoce kanadyjskiej bez grama godności! Nie słuchała już, że tamta wcale nie jest w ciąży, ani nie przejmowała się, że ona jest...
Tylko się zamachnęła i chciała z liścia przywalić Ricardo w twarz, ale w ostatniej chwili się jeszcze bardziej wściekła i zwinęła dłoń w pięść i tak go walnęła w gębę, aż ją rączka zabolała i zaraz tak nią trzepie, jak ich pieseczek gdy wejdzie w kałużę. Co prawda Rosa to się w ogóle nie umie bić i siły ma tyle co przedszkolak, bo ona głownie na pilates i jogę chodzi, czyli rozciąganie, może prędzej by mu kark skręciła udami, czy coś takiego, niż go pobiła, ale jednak liczyła, że chociaż siniaka będzie miał, bo ona to na pewno! Bo Ricz miał bardzo twardy łeb.
- Nienawidzę cię! - krzyknęła najpierw i jeszcze w niego rzuciła tym listem od Marco Polo, albo z płcią ich dziecka, wyświechtanym. A później jeszcze go pchnęła, ale też... no co ona ma siły, jak on nawet o pół kroku się nie cofnął - jak mogłeś mi to zrobić Ricz?! - znowu na niego krzyczy, a zaraz to zrzuciła swoje seksi, czerwone szpilki, złapała torebusię, gdzie miała ten drugi list i wypadła z kajuty. Ricz może szedł za nią, ale jak gdzie, w samych gaciach. A Roska to się nawet na moment nie zatrzymała, tylko prosto do tej restauracji, gdzie zabili Marco Polo poszła, bo chciała być sama...
Tylko, że jak tam weszła, to się okazało, że nie jest, bo tam siedział też Matthew z butelką whisky i płakał na jednym z krzeseł, pewnie po Marco. Rosa też płakała, tylko ona po Riczu, ale zaraz wyciera te łzy rączkami i stara się je ukryć, ale cała jest rozmazana i rozdygotana.
- Och... Co tutaj robisz Matthew? - westchnęła, a ten na nią patrzy i płacze dalej, więc podeszła do niego i go klepie po ramieniu, że znajdą mordercę Marco Polo, ale ona teraz bardziej to by chciała znaleźć tę szmatę kochanicę Ricza, żeby wydrapać jej oczy.

¿Cómo pudiste hacer eso, Ricz? (っ╥﹏╥ς)

[Ricardo Martinez]

Rosi niestety wcale nie biła jak przedszkolak, bo odkąd Ricz z nią chodził, to miał siniaki. Co prawda zawsze największe szkody wyrządzała mu przy pomocy jakiś rekwizytów, ale jak sie okazuje, łapę też ma ciężką. A to go jebnęła kiedyś krzesłem, a to zepchneła na niego motor i prawie mu nogę złamała, a to kiedyś patelnią go jebnęła po łapie to w gipsie łaził przez trzy miesiące - no nie miał z nią wclae tak kolorowo! Co prawda wtedy go biła z takich powodów, że on w sumie zawsze później dochodził do wniosku, że miała rację, ale może to też była przemoc z jej strony, że tak manipulowała jego myślami! Na przykład jest wciąż przekonany, że jego największym błędem życiowym jest to, że kiedyś zrobił pranie tak, że jej wszystkie sweterki zmniejszyły się na rozmiar dziecięcy. Co prawda jak później zrobił to samo Pilar, to zamiast nożyczek rzuconych mu w łeb dostał tylko smsa, że nie ma problemu. Zdziwił się wtedy i jak Pilar wróciła już z wycieczki z Madoxem, to trochę ją obserwował niepewny, czy jednak go czymś nie jebnie. Bo Rosa by jebneła.
Tak czy siak, jak się okazuje teraz Rosa wcale nie była gorsza, bo jak mu przyfasoliła z pięści, to aż się zgiął w pół i się łapie za buzie, czując jak mu krew się w niej zbiera. Panikuje troche, ale trzyma go jeszcze adrenalinka, bo nie wie co Rosa zrobi poza tym że go walneła. Dostał jeszcze tym listem i nagle Rosa się zawija, Ricz wybiega za nią na korytarz i widzi, że ona biegnie przed siebie, ale on był w ręczniku, i to za małym, więc wraca do pokoju i chce się ubrać, ale wtedy czuje jak mu się ząb jedynka giba?? Pobiegł do lustra i wypluwa wiadro krwi z buzi, otwiera szerzej usta i dotyka paluchem tego zęba, a on raz, dwa, nagle mu w palcu został. Ricz patrzy na zęba, patrzy na swoje odbicie i przerażony aż odskoczył z krzykiem. Kurwa, Rosa mu zęba wybiła!!!! Trochę mu zajęło, żeby pogodzić się ze stratą, ale wiedział, że ze stratą Roski się nie pogodzi nigdy, wiec chociaż chciał jeszcze baidolić nad swoim zębem, to idzie po gacie, spodnie i wsadza na klate jakąś koszulkę, na stopy ładuje japonki (wiadomo) i już chciał wychodzić, tylko że jego spojrzenie padło jeszcze na ten list, który Rosa chciała otworzyć. Przez chwilę się waha, ale w końcu łapie za kopertę i rozwija ją, a później otwiera.
Czyta raz.
Czyta drugi.
No i kurwa zaraz rzucił kartkę na ziemię i tak szybko zaczał biec za Rosą, że prawie japonki po drodze zgubił. Bo w liście wcale nie było wszystkich sekretów osób zgromadzonych na łajbie, tylko była informacja jaką płeć będzie miało ich dziecko. A właściwie.... dwójka.
Szukał Roski trochę, bo poszedł na czub łódki, potem jeszcze do SPA, potem jeszcze gdzieś do saloniku telewizyjnego - bo myślał, ze może na poprawe humoru chciała sobie obejrzeć Love is Blind? No ale NIGDZIE jej nie mógł znaleźć, więc w końcu chociaż bardzo nie chciał tam iść, to idzie w stronę restauracji. I jakie było jego zdziwienie, kiedy otworzył drzwi i zobaczył Rosę, Matthew... oraz zakrwawiony nóż wbity w stół przed nimi.
- Rosi ja... - zaczyna sepleniąc troche bo nie ma tego zęba, ale szybko się zorientował, że kurde o co chodzi z tym nożem??? - O co tu chodzi, skąd ten nóż - zdenerwował się, bo Matthew wyglądał na równie smutnego co Rosi, ale nie mógł być przecież to być nóż którym zabili Marco Polo, bo on został otruty.... - Rosa odejdź od niego - mówi nagle bardzo poważny, na co Matthew śmieje się przez łzy - Co ty myślisz, że to ja tu zostawiłem ten nóż? Przyszedłem tu przed chwilą w tym samym momencie co twoja żona... on już tu był
Ricz patrzy na Rosi, ale jak ona nie chce podejść to idzie do nich i chce ją za rękę odciągnąć.
-Rosi nie możemy tu być, to może być kolejne morderstwo, chodź

Rosa

[Rosario M. Vargas-Martinez]

Co to jest ząb Ricardo przy tym, że Rosa sobie złamała paznokieć? A już je zapuszczała z miesiąc i były długie i naturalne, pomalowane na czerwono, a teraz właśnie jak leciała przez ten korytarz na bosaka, bez tych swoich drogich szpileczek, to zauważyła, że nie ma wcale faka, to znaczy paznokcia na faku. Musiał się jej ułamać, kiedy Ricza waliła w twarz, ale mu się należało!
Jeszcze żałowała, że go w jaja nie kopnęła, żeby już nie mógł robić dzieci żadnym rudym lafiryndom, to znaczy ona nie wiedziała, że rudym. Ale tak czy siak to musiały być jakieś panny lekkich obyczajów, że w sobie rozkochiwały zaręczonych facetów... Albo żonatych?
Bo może to już było po ślubie? Ricz w sumie zaraz po ślubie wyjechał, a przecież Rosa miała wtedy taką piękną koronkową sukienkę z Maryją, wyglądała jak anioł, w tym kościółku na wzgórzu, kiedy składali sobie obietnicę miłości i wierności!
A Ricz był jej niewierny, nie mogła w to uwierzyć, łzy jej płynęły po policzkach, kiedy szła do tej restauracji, żeby tam wypić jeszcze trochę soku z granata! I też może się zatruć tym sokiem, bo serce to miała pęknięte na pół.
Tylko, że tam w tej restauracji siedział Matthew z flaszką i płakał nad Marco Polo, więc Rosa najpierw go tak klepie po ramieniu, że nie płacz Matthew, ale sama płacze przy tym, bo wciąż jej przed oczami staje gęba Ricza, która mówi jej, że ją zdradził. W końcu usiadła na krzesełku koło Matta.
- Czemu ty właściwie płaczesz Matthew? - mówi do niego jak prawdziwy psycholog, ale on się obsmarkał cały i jej mówi, że dlatego, że kochał Marco Polo miłością prawdziwą, ale zaraz jej pyta czy ona też, skoro płacze. Ale ona przecież nie, więc chlipnęła Rosa i w skrawek obrusa otarła nos - nie, bo ja kochałam tak Ricza... - i znowu zaszlochała, jak to ona też Ricardo kochała miłością prawdziwą, a on ją zdradził.
Tak siedzą i płaczą oboje, a tu wchodzi Ricardo kłamca i zdrajca przebrzydły, a Rosa to aż się do Matthew przysunęła, bo ona nie chce mieć z nim nic wspólnego już, z tym Ricardo Estrada Martinezem. I dzieci wpisze, że mają ojca NN! Tak postanowiła teraz, w tej chwili.
Oni oczywiście tego noża nie zauważyli z Matthew, bo płaczą oboje jak dziki, czy tam jakieś płaczki tureckie.
- Spadaj Ricz! My tu z Matthew zostajemy i będziemy płakać nad miłością, którą zabiłeś! - powiedziała dramatycznie, ale Matthew zaraz na nią patrzy wielkimi oczami.
- Co??!?! To on zabił Marco? - coś mu się w głowie chyba poprzestawiało, a Rosa kręci głową, że nie, ale już było za późno, bo Matthew chwyta ten nóż zakrwawiony, i o zgrozo! Rzucił się na Ricardo z tym nożem. Aż Rosa krzyknęła po hiszpańsku, wezwała najświętszą panienkę.
I chyba ona wtedy rzeczywiście swoją ręką boską zadziałała, bo nagle... z sufitu spadł taki kryształowy żyrandol prosto na Matthew. Rosa to aż odskoczyła, ale musiała się stołu przytrzymać, bo jej się jakoś słabo zrobiło, bo przecież to mogło zabić Ricza, ale on też odskoczył, chyba...
Chociaż jest ciemno, bo żyrandol spadł.
No i z drugiej strony to jakby panienka najświętsza była sprawiedliwa, to może na Ricza chciała go jednak zrzucić, za to co on Rosie zrobił, a nie na biednego Matthew, ale Matthew leżał przygnieciony.

Ricardo Martinez

[Ricardo Martinez]

Roska kochana

Ricz patrzy na Rosę z cierpieniem wymalowanym na twarzy, bo widzi, że ona wcale nie jest gotowa na rozmowę o tym, co z niego wyciągnęła. A on by jej chciał wszysktko wytłumaczyć! To znaczy, może nawet nie do końca chciał, i teraz mocno żałował, że jej cokolwiek powiedział, wszak wszystkie jego ziomeczki zawsze mówiły, że jeżeli masz powiedzieć coś co zrani Twoją lubą, a ona się tego nie domyśla, to nie możesz tego powiedzieć. A co on zrobił? Na odwrót zrobił, bo nie dość, że zranił kochaną swoją Roskę, to jeszcze ona się nic nie spodziewała.
Piękna była ta jego żona, ale bardzo loca, bo kiedy on jej mówi, żeby odeszła od Matthew, to ta się jeszcze bardziej do niego przysuwa. Już chciał ruszyć w jej stronę i ją odciągnąć na siłę, ale kiedy krzyczy w jego kierunku nagle Matthew dostał jakiegoś małpiego rozumu, wyszarpuje nóż ze stołu i chce na niego lecieć. Ricz zrobił kilka kroków do tyłu, ale niestety się potknął i legł jak długi, ręką się tylko osłania i słyszy przeraźliwy huk i krzyk swojej żonki a później otwiera oczy i widzi... ciemność.
- Rosa? - mówi niepewny, dopeiro po chwili jego wzrok przyzwyczaja się do braku światła i zaczyna zauważać jkiś ruch po drugiej stronie żyrandola - rusza do niej obchodząc stół i tym razem nie interesuje go, że Rosa nie chce, odciąga ją za ramiona. Taki ma wzrok troche przerażony tak na prawdę, bo teraz już coraz wyraźniej widi, że ten żyrandol to pzebił Matthew szyje i że toczy się z niego krew. Odwrócił ROskę i pcha ja do wyjścia.
- Nie możemy tu być mi corazon - a kiedy chciała się kłócić, to złapał ją mocniej i mówi zdecydowanym tonem, który używa tylko w najbardziej poważnych sytuacjach i dawno zresztą nie używał, ostatnio to z dwa lata temu, kiedy Rosa chciała mu zabronić iść obejrzeć finał Mundialu. Podobno dla niej to był ważny dzień i chciała z nim spędzić czas, ale on nie zamierzał przegapic akurat mundialu. No co jak co. Bardzo się zdenerował wtedy, ale ponieważ użył tego tonu, to Rosa się posłuchała. Zresztą się kolejnego dnia okazało, że jje sie też daty pomyliły i jej urodziny były kolejnego dnia. No ale tak, użył tego tonu i mówi: - Musimy stąd iść, jemu już nic nie pomoże. Musimy wrócić do kajuty bo podejrzenie spadnie na nas, rozumiesz? Jak tam wrócimy to możesz się na mnie drzeć ile wlezie, ale teraz musisz to zrobić dla naszych dzieci, rozumeisz - tak jej powiedział, no i poszli. Oby nie chciała gadać to poszli normalnie. Jak chciała gadać, to RIcz jej ręką zasłonił usta i ją wyniósł jak zakładnika i później już jak pannę młodą ją niósł do kajuty. I moła się na niego wkurwiać, ale tyle by było tego.

Kolejnego ranka Ricz był oczywiście niewyspany, bo spał pod prysznicem, jak Rosa go wyjebała z łóżka, a nie było juz wolnych pokoi, wiec zostało mu się skitrać na podłodze w kiblu, ale że największy był tam prysznic, to tam się właśnie skitrał. Obudziło go mocne światło na całą łazienkę i niezadowolony wzrok Rosy, która kazała mu wstać, bo ona chce sikać. Tak jakby nigdy nie sikała przy nim, ale tym razem chyba nie chciała. Wyszedł na balkonik i się przeciąga i słyszy jakieś jęki zza ściany. No ktoś tam się dobrze bawi i krzyczy. Przetarł twarz wymiętoloną i już ma wracać, ale słyszy zza ściany "Po śniadaniu musimy to ukryć" i jego oczy prawie wylatują z orbit. Odwrócił się, żeby powiedzieć Rosce co usłyszał, ale widzi, że ona znów nan iego nie patrzy. Na chwilę odsunął więc tę rozkminę, którą podsłuchał i patrzy na nią.
- Rosi czy ty jeszcze kiedyś będziesz ze mną rozmawiałą kochanie??
Nie zdziwiłby sie gdyby nie, w końcu to co jej powiedział wczoraj wieczorem musiało wpłynąć na to co ona o nim myślała. Trochę chciałby się tylko dowiedzieć czy jest jakaś szansa na wybaczenie, a znając Rose, ona już przez noc plan sobie dla nich ułożyła w głowie. Chociaż może wcale nie? Może jest taka rozjebana przez te rewelacje, ze nie wie jak to ugryźć?

[Rosario M. Vargas-Martinez]

Oczywiście, że Rosa się takich rewelacji nie spodziewała, ona by się spodziewała chyba wszystkiego, że na przykład Rich jest śmiertelnie chory i przyjechał się do Kanady leczyć. A ona może niedługo zostać wdową. Albo, że dostał jakiś ogromny spadek po wujku Kanadyjczyku i przyleciał go odebrać tak, żeby ona nic nie wiedziała, bo wtedy by chciała tą kasę wydawać na nowe kostiumy kąpielowe. Spodziewałaby się tego, że Ricardo jest jakimś nieślubnym synem kanadyjskiego króla i przyleciał odebrać tytuł królewski. Ale nawet nie wiedziała czy Kanada ma króla. No wszystkiego mogła się spodziewać, ale na pewno nie tego, że ją zdradzał.
Bo... ją? Kiedy on jej tak wiecznie powtarzał, że była najśliczniejsza. Bo była przecież, Rosa znała swoją wartość.
A tu nagle się okazywało, że co ona była warta, jak Ricardo ją zdradził przed ich ślubem? Albo zaraz po? I jeszcze myślał, że jego kochanka jest w ciąży.
Aż jej nie dobrze było od tych myśli, a może to od tych mocnych perfum Matthew, kiedy się do niego przysunęła?
No nie ważne, bo zresztą sportowiec zaraz leży pod żyrandolem, Rosa krzyczy, a Rich ją odciąga na bok. I niby jej ulżyło, że Ricardo jednak nie zginął pod tą złoto-kryształową pułapką, ale z drugiej strony... To może był w niego wymierzony cios zesłany gdzieś prosto z niebios, skoro jemu tak łatwo przyszła zdrada swojej ciężarnej żony!
Co prawda ona wtedy nie była jeszcze w ciąży, ale teraz już tak.
- Jezu Rich! Trzeba mu pomóc, zatamować krwawienie i wezwać pomoc... - zaczęła nawijać jak katarynka, tylko kogo ona chciała niby wezwać? Byłoby na nich ewidentnie. Jeszcze coś chciała gadać, ale już Ricardo jej usta zamyka, a zaraz ją wyniósł z tej kajuty. No i ona jeszcze chciała pomóc, bo przecież była tak jakby lekarzem, od zdrowia psychicznego, ale jednak. W końcu Ricardo ją przekonał, że to dla dobra dziecka, więc się zgodziła, a jeszcze on ją niósł tak samo jak w dzień ślubu i niby była obrażona śmiertelnie, to paluszkami sunęła po jego torsie przytulając mu się do klaty.
Serio była obrażona, ale teraz w tej sytuacji, kiedy na statku krążył jakiś morderca, to była też przerażona i bardzo niepewna.

Pół nocy nie spała, bo się przerzucała z jednej strony na drugą, tak się kręciła, bo jak zawsze sobie nogę na Richa zarzucała, żeby jej było wygodniej, to teraz nie mogła. Nie mogła się w ogóle ułożyć, a w głowie miała myśli przeróżne. I dużo takich czarnych.
Więc kiedy już rano wstała i w swojej satynowej pidżamce z koronką, z opaską na oczy naciągniętą na czoło i w klapeczkach z futerkiem, poszła do łazienki, to zaraz wywaliła z niej Ricardo. Bo nie byli teraz w tak dobrej komitywie, żeby ona mogła się przy nim załatwić!
Chociaż często to robiła i jej to nie przeszkadzało, albo malowała się kiedy on siedział na kiblu. Dziesięć lat ze sobą byli, to oni już chyba niczego się przed sobą nie wstydzili. Zero krępacji. Ale dzisiaj robiła mu na złość.
I potem też ze złością siadła na ich wielkim łożu i nogę na nogę zarzuca, tak macha tym klapeczkiem, zagląda w telefon, a tam wciąż brak zasięgu. To co ona miała robić? W jakiegoś węża grać? Nawet nie wiedziała czy m takiego na telefonie. Ale Richa stara się ignorować, tylko, że on zaraz do niej czy jeszcze będzie z nim rozmawiać kiedyś.
Podniosła spojrzenie na niego, te czarne oczęta, wciąż zasmucone i złe.
- Na rozprawie rozwodowej - tak mu powiedziała, bo rzeczywiście ona przez noc to już sobie obmyśliła cały plan, że oni się jednak rozwodzą. I dzieci będzie wychowywać jako samotna matka. Serce jej pękało, ale co miała zrobić?
Nie wiedziała co.
A tu nagle jakieś JEB ŁUP ŁUBUDU! Gdzieś na pokładzie, jak coś pieprznęło, to aż Rosa się poderwała i od razu w ramiona swojego męża rzuciła, bo tam jednak najbezpieczniej. I zaraz patrzy na niego tymi wielkimi oczami, spod tych czarnych bujnych rzęs, jeszcze wcale nie pociągniętych tuszem, zaraz opiera mu rączkę na szorstkim policzku.
- Jezu Rich… Ja myślę, że tu grasuje morderca, i on najpierw wykończył Marco, potem Matthew, a teraz będzie chciał nas - patrzy na niego taka przerażona i aż rękę oparła na brzuchu, bo Jezu co z dzieckiem?
Bo przecież Rosa jeszcze nie wie, że jest ich dwoje!
Nagle z głośników słychać taki komunikat: w związku z wypadkiem, który wydarzył się na pokładzie, wszyscy pasażerowie proszeni są na mostek, czyli do kapitana. Ale co to za wypadek? Chodzi i Marco, Matthew? Czy coś jeszcze nowego?
Już Rosa ciągnie Richa do wyjścia z kajuty, ale on jej jeszcze złapał ten jej kusy szlafroczek, żeby jednak zasłoniła tą swoją prześwitującą koszulę i tak podążają na mostek, w tych pidżamach, wymiętoleni. Ale Rosa trzyma Ricardo mocno za rękę, jakby mu trochę wybaczyła?
Przyszli prawie wszyscy goście, bo nagle okazuje się, że brakuje...
No kogo?

jeszcze ci nie wybaczyłam rich! (｡•̀ ⤙ •́ ｡ꐦ) !!!

[Ricardo Martinez]

To bardzo w jego serce uderzyło, kiedy Rosa powiedziała, że będzie chciała iść z nim na rozprawę sądową, bo oczywiście jest tylko jeden powód dla którego mogliby się tam spotkać, a nazywa się ten powód tak, że zaczyna na R i kończy na D. Ricz nawet nie chce myśleć o tym, ale ewidentnie Rosi o tym myślała. Ramiona to mu opadły i na kolana się przed nią zwala, aż go tak zabolały, że jakieś porażenie mózgu miał chyba.
- Rosi mi amor właśnie dlatego nie chciałem ci mówić, to jest już dawno nieaktualne, ja cię kocham, a teraz sprawiłem ci taką przykrość, wiem że mi tego nie wybaczysz nigdy, ale może przynajmniej spróbujemy jeszcze być szczęśliwi razem - takie jej tutaj smęty wygaduje, kto by pomyślał, że z Ricza taki poeta, ale to fakt - on był takim poetą jak miał złamane serce, a akurat wizja rozwodu nieźle mu to serce połamała. Na tych klęczkach się do niej przyczołgał i kontynuuje, aż był przy łożu i położył obie ręce po obu stronach jej bioder. - Ja zrobię wszystko, żeby z tobą być, wszystko - i chciał wymieniać co, ale wtedy właśnie coś jebnęło, Rosa się do niego przytula a on ją zamyka w tym silnym uścisku, wszak ma łapy wielkie i to nie tylko od mięśni, ale też tłuszczu, bo Ricz to lubi sobie pojeść. Spoglada na nią i ją po polecach głaszcze.
- Nie dam ci zrobić krzywdy Rosie - obiecał i dalej głaszcze ją po plecach - Żaden morderca was nie dosięgnie. Tylko musisz mi obiecać Rosie, że zrobisz to dla siebie i dla naszych dzieci - ujął jej buzie w swoje ręce, a że się do niego przytulała jeszcze przed chwilą, to była blisko, tak blisko że ruszał głową jak patrzył z jednego oka do drugiego. - Musisz się mnie trzymać Rosi, nie możemy się rozstawać rozumiesz? Jak chcesz iść do łazienki, to idziemy razem, jak będzie przesłuchanie to robimy to razem.. - ta, jasne pozwolą na to.
W każdym razie z głośników popłynęło wezwanie na mostek i Ricz wstał i widzi, że Rosie chce lecieć w piżamce tam, no to złapał jakiś szlafroczek i idzie za nią. Dobrze, że on chociaż ma jakieś gatki czyste. Całą drogę ściska rękę Rosie, ale nie jest taki rozanielony jak powinien być na wakacjach, bo kiedy wchodzą przypomina bardziej wkurwionego chłopaka z dziewczyną przylepioną do ręki, niż dwa zakochane gołąbeczki. Staje na środku i przyciąga Rosę do siebie pod ramie, patrząc po ludziach. Barrilla jakaś była niewyspana, za to Svetlana chyba nie zdązyła zrobić włosów, bo miała je w kitke związane. Pani Bell i Oppenheimer stoją obok siebie z minami conajmniej obojętnymi. Potterowie oraz Gerard już przebrani w dzienne ubrania stali z filiżankami herbaty i kawałkami ciasta. Nagle kapitan wychodzi na środek i zaczyna mówić, że z wielką przykrością chce poinformować, że dziś o godzinie 8 nad ranem coś walnęło w statek i że wyłowili ciało współtowarzysza wyprawy pana Matthew Maclarena. Jednocześnie chciałby również porozmawiać z każdym z ludzi, oraz rozgląda się po tłumku i zastanawia:
- A gdzie pan Polo? - podniósł mikrofon i powiedział - Panie Polo, czekamy na Pana na mostku - odłożył mikrofon i rozejrzał się ponownie po tłumie. Nikt nic nie powiedział, chociaż Ricz chciał się wyrwać, ale w porę Rosa mu nastąpiła na stopę. Kapitan oczywiście przeprosił i powiedział, że te przesłuchania to jest konieczność, ale że jak tylko zbiorą zeznania, to mogą wracać do pokoi i przygotować się na dzisiejsze plażowanie.
Wkrótce rozpoczęły się więc oficjalne przesłuchania. Każda osoba miała powiedzieć gdzie była po północy,z kim rozmawiała, kiedy ostatni raz widział Matthew. I tu zaczynają pękać alibi. Barilla mówiła, że spała, a jednak po drugiej Bazzar widziała światło w jej pokoju. Potter twierdziła, że spała, a jednak ktoś widział, jak wyszła na papierosa po północy. Svetlana też była widziana przez Oppenheimera poza pokojem. Póki co nikt nic nie mówił o Rosie i iIczu, więc utrzymywali, że byli całą noc w pokoju, bo Rosie zaszkodziły buraczki. Nie ma to jak zwalać odpowiedzialność na dzieciaki!
Ricz wiedział, że muszą jeszcze pójść po coś do jedzenia, ale nie chciał zostawiać Rosi, więc pociągnął ją żeby razem poszli na to śniadanie. Zabrali ile mogli do pokoju, Ricz jak prawdziwy kelner sobie szedł i już byli prawie przy drzwiach, kiedy otworzyły się drzwi kajuty obok. Najwyraźniej pani Barilla na nich czekała, zastępuje im drogę i mówi:
- Słyszałam, jak się wczoraj kłóciliście całą noc, mam kajutę zaraz obok. Nie mówiłam nic, ale jeżeli nie chcecie, żeby to wyszło na jaw, to lepiej trzymajcie buzie na kłódkę - ostrzegła ich i chciała odejsć ale Ricz wtedy mówi - A ja słyszałem, jak rano Pani mówiła o tym, że musi ukryć coś przed śniadaniem. Może chodziło o ciało Matthew?
Pani Barilla zmierzyła ich tylko wzrokiem i weszła do swojego pokoju. Po tym wszystkim oni też weszli do pokoju.
- Co za baba, czy ona nam groziła? - pyta cicho Ricz i nagle słyszą, że ktoś puka do ich drzwi. Kto to mógł być??

my corazon

[Rosario M. Vargas-Martinez]

Rosa to nie wiedziała, czy takie sprawy można jeszcze wybaczyć, bo ona zawsze jak na terapii miała jakieś pary i była między nimi zdrada, to brała stronę tej zdradzonej osoby. Bo jednak jak się tworzy jakiś związek, a już małżeński szczególnie, to chyba wierność to jest podstawa. Wierność i zaufanie!
A jak ona jeszcze Riczowi mogła zaufać po tym wszystkim? I jeszcze jak teraz słuchała, że on nie chciał jej mówić.
- Trzeba było mi powiedzieć od razu! Kto jeszcze o tym wiedział? - zapytała go, bo podejrzewała, że jeszcze pewnie Madox, skoro oni się tak teraz trzymali razem i może Patel ten z góry, bo on też ostatnio tak na nią patrzył dziwnie. A Pilar… ciekawe czy Pilar wiedziała, albo Gaba. I jej nie powiedziały? Pewnie napisałaby teraz do nich smski i że się rozwodzi, ale nie miała wciąż zasięgu w telefonie.
- Nie wiem Ricz co byś musiał zrobić... Bo to co zrobiłeś to jest największy grzech, przysięgałeś mi wierność przed najświętszą panienka! Wierność i uczciwość małżeńską! - głos aż podnosiła, bo nie umiała inaczej. I wybaczyć też mu nie umiała, ale kiedy usłyszeli ten łoskot, to jednak wpadła mu w ramiona, ale to tylko ze strachu! Bo już nie z miłości chyba...
- Jakich dzieci? - niby taka zaspana jeszcze była i przeciera oczy, ale Ricz tylko nawija te dzieci i dzieci, to on o tej wywłoce też mówi? Jednak też mają mieć dziecko?! Rosa już sama nie wiedziała. Była niewyspana, zła i smutna, a jej dziecko to pewnie już się urodzi niebieskookie, bo ona pół nocy przepłakała! A oboje z Riczem to mają przecież ciemne ślepia, ale Rosa to wierzyła we wszystkie przesądy.
Niby kiwała głową, jak jej tak mówił Ricardo, że nie mogą się rozstawać, ale ona wcale nie chciała teraz go mieć tak blisko siebie.
Poszli na ten mostek, a tam wszyscy tacy niemrawi, ale to nie dziwne po tym co się wczoraj tu stało. Kapitan mówi i okazuje się, że znaleźli ciało Mathhew, ale za burtą, a Rosa aż zasłosiła się ręką, ale zaraz mówi do Ricza cichutko na ucho - ktoś go wyrzucił za burtę, bo przecież sam nie wstał i nie poszedł, mówiłam ci Ricz, że to grasuje morderca - westchnęła ciężko, a kiedy Ricardo chciał powiedzieć kapitanowi, że Marco Polo nie żyje, to nadepnęła mu na stopę. Wiadomo, że nie mogli tego mówić, niech ktoś inny się przyzna. Popatrzyła po wszystkich, a wszyscy na nich, ale nikt nic nie powiedział.
Potem na przesłuchaniach też było średnio, bo wszyscy się upierali, że spali, albo coś tam. Na szczęście Rosa powiedziała, że oni z Riczem też siedzieli u siebie, a on potwierdził, więc chyba dobre mieli alibi? A przynajmniej w porównaniu do reszty, która kręciła się po statku. Dobrze, że nikt ich nie widział... To znaczy Matthew tylko, ale on nic już nie powie.
Poszli sobie po śniadanie i Rosa to idzie oczywiście tylko z małą miseczką orzeszków w rączkach, a Ricz niesie wszystko, cały obładowany, no ale ona nie mogła dźwigać przecież!
Tylko zanim oni weszli do kajuty to jeszcze ich zatrzymuje ta stara baba, Barilla, Rosa robi wielkie oczy, bo ona to nie wie czego ona od nich chce, no i chyba ich sprawa, że się kłócili? Najwidoczniej mieli powód!
Już nawet miała to powiedzieć, ale wtedy Ricz wypala z tym, że on też słyszał, więc się zamknęło i dopiero kiedy weszli do kajuty to stawia orzeszki na stoliczku i ręce na biodrach opiera - Ricz co ty słyszałeś? Znowu masz przede mną tajemnice? - pyta, ale zanim jej Ricardo zdążył wyśpiewać, to znowu ktoś puka do drzwi. A Rosa może nie powinna tego robić, bo jest w ciąży i musi myśleć o dziecku, ale taka zła idzie do drzwi - czego?! - ryknęła, a tam stoi ten młody, czarny Zygfryd, co ma ze czternaście lat i patrzy na nią przerażony.
- N-n-n-nic, ja-ja-ja tylko... - zaczyna się jąkać, a Rosa nie ma wcale do tego nerwów, więc woła Ricza, żeby jednak on to załatwił. Więc kiedy Ricardo wyszedł do przodu i zaprasza Zygfryda do nich do kajuty, to Rosario już je orzechy nerkowce sobie. A Zygfryd się tak rozgląda wystraszony, ale zaraz pokazuje Riczowi jakiś papier.
- Bo ja znalazłem takie coś u mojej mamy w walizce, to jest mój akt urodzenia - wyjaśnia im, a Rosa aż wstała, bo to jej zaczęło brzmieć ciekawie - i tu jest napisane, że Marco Polo był moim ojcem - no nieźle! Roska aż podeszła do nich i wyrywa młodemu ten akt, żeby go przeczytać, ale zgadza się, tylko... - i ja przyszedłem do was, bo wyglądacie na takich miłych, szczególnie pan - patrzy na Ricza wielkimi oczami - a pani jest w ciąży - no tak bo jak ktoś jest w ciąży to od razu jest milszy. Chociaż Rosa to tak średnio była, ale kiwa głową.
- No wszystko się zgadza... - przeczytała jeszcze raz ten akt i oddaje chłopakowi - a gdzie twoja mama, wie, że to znalazłeś? - pyta, a dzieciak kręci głową, że nie, że jest na śniadaniu z Oppenheimerem. To wszystko brzmi podejrzanie. Może to pani Potter zabiła Marco i jest w zmowie z policjantem, żeby teraz jej syn wszystko odziedziczył? A potem zabiła Matthew kochanka profesora, żeby on też nie dochodził się o hajs? Rosa aż takimi wielkimi oczami patrzy na Ricza, jakby z nich miał wyczytać te jej myśli, ale on chyba nic nie wyczytuje, bo zaraz jej pyta... czy musi do łazienki.
No ale w sumie musiała, bo ona teraz w ciąży to bardzo często chodzi siku, więc sobie poszła.

riczi zdrajca ⋆✴︎˚｡⋆