22 y/o
For good luck!
191 cm
studiuje medycynę potajemnie inwestując na giełdach
Awatar użytkownika
I had a plan for everything. Falling in love was never part of the equation.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Parsknął śmiechem, słysząc kolejne wymagania dotyczące liczby pocałunków. Jeszcze niedawno oddałby naprawdę sporo, żeby móc bez żadnych obaw pocałować Nicholasa, a teraz ten bezczelny drań negocjował ich częstotliwość, a LeBlanc wcale nie miał nic przeciwko.
- Rano, wieczorem i kilka razy w ciągu dnia? Jasne, mogę ci nawet ustawić przypomnienia w telefonie - odpowiedział rozbawiony. - A co do zwiększenia dawki, to przykro mi, panie Swanson, ale lekarz musi najpierw ocenić skuteczność dotychczasowego leczenia. Chociaż... - zerknął na niego z łobuzerskim uśmiechem - jak będziesz grzeczny, to może dostaniesz jakieś dodatkowe pocałunki.
Niesienie Nicholasa przez plażę okazało się zdecydowanie większym wyzwaniem, niż zakładał. Mimo wszystko nie zamierzał go odstawić, zwłaszcza kiedy ten zaczął sugerować, że powinien popracować nad swoimi mięśniami. No oczywiście. Człowiek się poświęcał, taszczył go przez pół plaży, a w zamian dostawał jeszcze uwagi dotyczące kondycji.
- Ty naprawdę masz jakiś instynkt samozachowawczy na poziomie ziemniaka - prychnął, poprawiając chwyt pod jego kolanami. - Obrażasz faceta, który właśnie trzyma cię nad ziemią? Odważnie, Nicholas. Bardzo odważnie.
Szedł jeszcze chwilę, rozglądając się za stanowiskiem ratownika, kiedy Nicholas nagle podziękował mu poważnym tonem. Reeve spojrzał na niego, zaskoczony tą zmianą. Oczywiście wiedział, że Nick potrafił być szczery, ale podobne wyznania nadal wywoływały u niego dziwne uczucie, zwłaszcza kiedy padały tak niespodziewanie.
Właściwie sam mógłby powiedzieć mu dokładnie to samo. Jeszcze kilka tygodni temu nie miał pojęcia, czy kiedykolwiek zdobędą się na odwagę, żeby spróbować czegoś więcej. Teraz byli na Hawajach, Nick był jego chłopakiem, a on właśnie niósł go przez plażę. Gdyby ktoś opowiedział mu to podczas ich pierwszego spotkania w szpitalu, pewnie uznałby go za wariata.
- Wiesz, że jesteś upierdliwy? Odkrycie roku, normalnie - zażartował, ale zaraz spoważniał. - Ja też się cieszę, naprawdę. I nie zamierzam cię zostawiać, nawet jeśli będziesz mnie doprowadzał do szału. — Uśmiechnął się do niego.
Pocałunek w policzek poprawił mu humor, choć Nicholas najwyraźniej postanowił od razu wykorzystać go do kolejnej dyskusji o zasadach.
- Zaraz, zaraz! Jak to się nie wlicza?! - zaprotestował z oburzeniem. - To jest dyskryminacja! Moje pocałunki liczymy, a twoich nie? - Zaśmiał się i pokręcił głową.
Na wspomnienie ich pierwszego spotkania w szpitalu uśmiechnął się jeszcze szerzej. Doskonale pamiętał go z nogą w gipsie, jego niekończące się komentarze i wszystkie sytuacje, w których miał ochotę udusić go poduszką. Teraz zaczynał podejrzewać, że Swanson po prostu miał jakiś wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty.
W końcu dostrzegł stanowisko ratownika i skierował się w tamtą stronę. Ramiona zaczynały mu już dokuczać, ale nie zamierzał dawać Nicholasowi kolejnego powodu do wyśmiewania jego kondycji.
- Dobra, skarbie, teraz zamknij na chwilę tę swoją śliczną buzię i pozwól mi znaleźć kogoś, kto obejrzy ci nogę - powiedział, zatrzymując się niedaleko stanowiska. - A potem wracamy do hotelu. Śniadanie do łóżka możesz dostać, masaż też, ale za takie traktowanie należy się solidna rekompensata. - Nachylił się i cmoknął go szybko w usta. - Kolejny. Nie zapomnij policzyć. - Puścił mu oczko, po czym rozejrzał się za ratownikiem.

Nicholas Swanson
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Świecie”