[Cassandra Layton]

You can drive all night
Looking for the answers in the pouring rain
You wanna find peace of mind
Looking for the answer

Dryfowała między stolikami i ludźmi opartymi o bar, odurzona muzyką, THC i alkoholem. Ciało zrobiło się ciężkie, ruchy wolniejsze. Przez chwilę czuła się tak, jakby opuściła własne ciało, a świat oglądała z trzeciej perspektywy. Uśmiechała się do ludzi. Niektórych rozpoznawała — nie pierwszy raz widziała ich w tym miejscu. Barman skinął jej głową na powitanie, ktoś przy sąsiednim stoliku uniósł szklankę. Nie była tutaj na chwilę, zjawiła się z konkretnym celem. Często tu przychodziła, zawsze wtedy, gdy myśli robiły się zbyt głośne i musiała czymś je zagłuszyć. Zapijanie smutków było wygodniejsze niż zmierzenie się z czymkolwiek, co obecnie ją dręczyło. Na niektóre sprawy nie miała żadnego wpływu i to przez nie piła najwięcej. Nie lubiła uczucia bezsilności. Miała wrażenie, że dawno temu straciła swoją sprawczość. Złe rzeczy po prostu działy się w jej życiu, a ona była zmuszona się z tym pogodzić. Zacisnąć zęby i żyć, dzień po dniu. To miejsce jednocześnie pomagało i szkodziło. Było miło dopóki barman dolewał alkoholu. Było źle gdy budziła się rano z bólem głowy.
Wyszła zapalić, zaczerpnąć świeżego powietrza. Nie zapinała płaszcza, wystawiając ciało na mróz. Było jej duszno, potrzebowała ochłonąć. Dłonie miała zaczerwienione i odrętwiałe, gdy próbowała odpalić blanta. Przeklinała pod nosem, szukając zapasowej zapalniczki. Rozejrzała się za sklepem, który mógłby być czynny o tej godzinie i miał w ofercie chociaż zapałki. Wtedy ją dostrzegła.
Pani Wallace — bo chyba jeszcze nigdy nie zwróciła się do niej po imieniu — była osobą, która w jej życiu pojawiała się dość często. Zawsze oficjalnie, zawsze towarzyszyła jej podczas większych i mniejszych tragedii. Uśmiechnęła się mimowolnie, a ilość spożytego alkoholu dodała jej tylko odwagi. Nie miały chyba nigdy okazji porozmawiać poza szpitalnymi ścianami. Czuła się niekomfortowo z dysproporcją informacji, jakie posiadały na swój temat. Kobieta zdecydowanie wiedziała o niej więcej niż ona o niej, a to było bardzo niewygodne — wręcz niesprawiedliwe. Gdzieś w tej pijanej głowie pojawił się pomysł, że najwyższa pora to zmienić. Los sam dał jej okazję, głupio byłoby z niej nie skorzystać.
Pomachała jej nieśmiało, gdy ich spojrzenia się spotkały. Podeszła bliżej, wciąż trzymając w dłoni nieodpalonego blanta.
— Hej — przywitała się. Nie była nawet pewna, czy wypadało wchodzić z nią w interakcję, ale chwilowo nie myślała o konsekwencjach. Zawsze doceniała to, jak łatwo można było z nią nawiązać kontakt. Rozmowa z nią nie była tak niezręczna i sztywna jak z innymi specjalistami, których miała okazję poznać. W dodatku była cholernie atrakcyjna — uderzało ją to za każdym razem, gdy się widziały. Teraz jeszcze bardziej. Spojrzała na bar, z którego przed chwilą wyszła. Przechodziła obok czy właśnie dotarła do celu? Otworzyła usta, by po chwili je zamknąć. Nie wiedziała, co powiedzieć. Powtórzyła tę czynność kilka razy, ale nic mądrego nie przychodziło jej do głowy. W końcu zaśmiała się nerwowo. — Chciałam się odezwać, żeby jakoś od słowa do słowa zaprosić cię na drinka, ale mnie zatkało — przyznała. Schowała blanta do paczki papierosów. Musiała wyglądać głupio, tak go trzymając. Chętnie by się podzieliła, gdyby tylko kobieta miała na to ochotę. Dopiero wtedy dotarło do niej, co właściwie powiedziała. Przetarła twarz dłonią, zmieszana sytuacją. — Przepraszam. Zapewne gdzieś idziesz, może jesteś z kimś umówiona, a ja cię tylko zatrzymuję.

Abby Wallace

[Abby Wallace]

014.
I got more invested
than I should have



Przez lata pracy w szpitalu nauczyła się wielu rzeczy. Między innymi tego, że nie każde życie dało się uratować i czasem trzeba było odpuścić, oraz tego, że po ciężkiej zmianie piwo smakowało cztery razy lepiej. Inaczej. Wyjątkowo. Kiedy niskoprocentowy alkohol zalewał zmordowane ciało, człowiek od razu czuł się jakoś lepiej, miał w sobie więcej wigoru i naturalnie zapominał o troskach pozostawionych w miejscu pracy.
Abby jak zawsze po dwunastce bliżej weekendu wybrała się z Rickiem i Marthą do baru w centrum, żeby zapić jede z tych cięższych dni. Funkcjonowanie na rezydenturze nie było łatwe i chociaż po częsci przypominało praktyki na studiach, bo przecież każdy lekarz cię wykorzystywał do brudnej roboty, tak tutaj dodatkowo każdy zły ruch miał swoje konsekwencje. Praca nie polegała już na rozmowach z pacjentami i ich rodzinami, na obserwowaniu poczynań tych bardziej doświadczonych, a samodzielnej pracy, własnymi rękami. I czasami te własne ręce po prostu nie wystarczały, żeby komuś pomóc.
Całe szczęście lata praktyki sprawiły, że nauczyła się już po części radzić sobie z tymi emocjami. Umiała odciąć się od nadmiernego stresu i po prostu pójść na piwo ze znajomymi i autentycznie dobrze się bawić. Nie miała pojęcia ile dokładnie barów obskoczyli, ale za to wiedziała, że piwo, które właśnie wyzerowała było trzecim z kolei. Głowa lekko jej szumiała, jednak nie do tego stopnia, by było po niej widać na pierwszy rzut oka. Nogi jedynie miała jakieś lżejsze.
I te same nogi zaprowadziły ją na East End, gdzie mieli skoczyć do baru karaoke, posłuchać w końcu jak wszystkie przechwałki Ricka o tym, jak to świetnie nie śpiewa Celine Dion, sprawdzają się w praktyce. Nim jednak weszli do klubu, Abby zauważyła po drugiej stronie ilicy znajomą sylwetkę. Może i z Cassandrą Layton nie miała na co dzień praktycznie żadnego kontaktu, tak kiedy tylko ją zobaczyła, poczuła nagłą potrzebę, by podejść i sprawdzić, czy wszystko było w porządku. Wiedziała, że nie powinna angażować się w życie pacjentów oraz ich rodzin, a jednak z Layton było już za późno. Zaangażowała się już dawno temu.
— Idźcie do środka beze mnie — rzuciła nagle, sprawiając, że Rick i Martha obejrzeli się na nią zaskoczeni. — Widzę znajomą, tylko zamienię z nią kilka zdań — wskazała dłonią na drobną dziewczynę po drugiej stronie ulicy. — Zaraz do was wracam — zapewniła, a nim znajomi zdążyli zgłosić jakikolwiek sprzeciw, Wallace już przebiegła przez drogę i skierowała się w stronę baru, łapiąc kontakt wzrokowy z Cassandrą.
— Cześć — odpowiedziała grzecznie na jej przywitanie, malując na twarzy ciepły uśmiech. Taki, którym raczyła również swoich pacjentów, więc Layton mogła już go dobrze znać, jednak w tym samym czasie było w nim o wiele więcej beztroski, biorąc pod uwagę, że trochę procentów pływało w jej żyłach.
W tych Cassandry chyba również.
Wystarczyły jej dwa dokładniejsze spojrzenia na jej twarz i sposób, w jaki stała, by stwierdzić, że dziewczyna również nie szczędziła sobie alkoholu tego wieczoru. Jej ciało bujało się lekko na boki, a oczy miała przymrużone bardziej niż zawsze. Już miała się jej spytać, czy wszystko dobrze, ale Cas ją ubiegła.
— Na drinka? — powtórzyła praktycznie z automatu i szczerego zdziwienia, przyglądając się jej uważnie. To nawet nie tak, że nie chciała z nią usiąść w środku i porozmawiać, ale ta propozycja na pierwszy rzut oka wydawała się po prostu… niecodzienna. Nie powinny? Pewnie nie powinny, ale przecież Abby rzadko kiedy robiła coś, co powinna. Szczególnie, kiedy ciekawość była silniejsza od zasad. Szczególnie, kiedy Cassandra za moment zaczęła się nerwowo mieszać.
— No coś ty — przerwała jej, momentalnie i kompletnie nieświadomie naruszając jej przestrzeń osobistą, poprzez muśnięcie jej ramienia własną dłonią. — Nie szłam w żadne szczególne miejsce — uśmiechnęła się ciepło. — Chętnie z tobą na chwilę usiądę — wyjaśniła i skinęła głową na Biednego Romeo. Skierowała się w stronę drzwi wejściowych, otwierają je przed Layton. W ułamku sekundy uderzył ją gorąc i brak powietrza, charakterystyczny dla tego typu miejsc.
— Tam będzie okej? — spytała, wskazując stolik przy oknie, na samym końcu pomieszczenia. — Zajmiesz nam? Ja kupię drinki — oznajmiła spokojnie, a kiedy dziewczyna ruszyła w wyznaczone miejsce, Wallace odwróciła się na pięcie i skierowała do baru. Drinki oczywiście wzięła bezalkoholowe. Jeszcze nie była w stanie ocenić jak bardzo upojona była Cassie, jednak nie miała zamiaru ryzykować. Zapłaciła kartą i skierowała się do miejsca, przy którym siedziała już Layton.
— Jesteś tu sama? — spytała zaraz po odstawieniu szkła na drewniany stolik, po czym zabrała się za ściąganie płaszcza. Rzuciła go gdzieś niezdarnie na oparcie i usiadła naprzeciwko dziewczyny, kompletnie ignorując fakt, że jej znajomi czekali na nią a barze karaoke.

Cassandra Layton

[Cassandra Layton]

Była pewna, że to będzie krótka wymiana zdań. Zwykła, formalna kurtuazja. Nie zamierzała jej zatrzymywać ani zagadywać na siłę. Pod wpływem alkoholu była śmielsza, ale nigdy nachalna. Nie byłoby jej nawet szczególnie przykro, gdyby odmówiła — może odrobinę, ale nie byłoby w tym nic osobistego. Jej pytanie samo w sobie było trochę nie na miejscu, niewłaściwe, biorąc pod uwagę naturę ich relacji. Więc odmowa Abby byłaby wręcz profesjonalna. Z drugiej strony… była tu prywatnie, prawda? Nie miała na sobie fartucha, a to nie była szpitalna kafeteria. Człowiek nie żył samą pracą i czasami mógł pozwolić sobie na coś spontanicznego.
Już miała się odwrócić i życzyć jej miłej nocy, ale wtedy Abby zrobiła coś nieoczekiwanego. Zgodziła się. Cassie była tak pewna odmowy, że chwilę zajęło jej zrozumienie, co właściwie się właśnie stało. Wybiło ją to z rytmu, wprawiając w jeszcze większe zakłopotanie. Wyglądała coraz głupiej, patrząc tak na nią — wyraźnie niezdolna, by się odezwać. Przez chwilę mogło się zdawać, że się próbuje wycofać, ale nic z tych rzeczy. Była bardzo pozytywnie zaskoczona, a to rzadko się zdarzało.
Dobrze znała jej uśmiech. Najczęściej właśnie jego szukała wśród obcych twarzy, które mijała w szpitalnych korytarzach. Teraz dostrzegła w nim delikatną zmianę, coś innego, co sprawiło, że sama trochę bardziej się rozluźniła. To był przecież jej pomysł, ale w ogóle go nie przemyślała. Normalnie tak się nie motała. Kontakty z przypadkowo spotkanymi ludźmi nie sprawiały jej większego problemu. Z obcymi rozmawiało się łatwiej — jeśli powiedziało się coś głupiego, ich drogi i tak zwykle rozchodziły się jeszcze tego samego dnia. Bez konsekwencji mogła paplać wszystko, co ślina przyniosła jej na język, a gdyby przesadziła, po prostu się ulotnić. Teraz nie mogła sobie na to pozwolić, bo następna wizyta w szpitalu będzie jeszcze bardziej nieprzyjemna.
Wodziła wzrokiem za dłonią Abby, która na moment spoczęła na jej ramieniu. Nie sposób było nie odpowiedzieć szerokim uśmiechem i grzecznie podążyć za nią w stronę baru. Zajęła wskazane przez nią miejsce, zdjęła płaszcz i położyła go na oparciu krzesła, obok torebki. Gdy tylko Abby odwróciła się plecami, Cassie szybko sięgnęła po telefon. Przejrzała się w przedniej kamerze. Poprawiła włosy, które napuszyły się od tej ciągłej zmiany temperatury między mroźnym powietrzem a ciepłem lokalu. Różowym, brokatowym błyszczykiem przejechała po wargach, przypudrowała czoło, które zaczęło się już lekko świecić. Zanim Abby wróciła, wszystko zdążyło wrócić na swoje miejsce, a ona siedziała grzecznie przy stoliku, jakby przez cały ten czas nic się nie wydarzyło. Podziękowała za drinka. Wypiła więcej od niej, ale nie na tyle, by nie zorientować się, że w szklance nie było ani kropli alkoholu. Może to i dobrze. Zwłaszcza że jednak zamierzała z nią porozmawiać — w końcu po to ją zaprosiła.
— Już nie — odpowiedziała na jej pytanie. Obracała kieliszkiem w dłoni, stukając długimi paznokciami o szkło. — A ty? Nie wyglądasz mi na osobę, która piłaby sama w barze.
Założyła nogę na nogę i opadła wygodniej na oparcie krzesła, w pełni się rozluźniając. Abby chyba jeszcze nie miała okazji zobaczyć jej tak uśmiechniętej, tak pogodnej. Owszem, znalazła się tutaj, by uciec przed zmartwieniami, ale widocznie wybrana metoda przynosiła zamierzone skutki. Dźwięk nakładających się na siebie rozmów, dudniący bas i grzechot mieszanych drinków działały na nią kojąco. Im głośniejsze było otoczenie, tym cichsze stawały się jej myśli. Łatwiej było skupić się na powtarzających się dźwiękach niż pozbyć się natręctw, które powoli mianowały ją stałym klientem. Lubiła rozmawiać z ludźmi. Poznawać ich historie. Słuchać o ich problemach. Czasami poprawiało jej to humor, kiedy uświadamiała sobie, że jej przypadek nie był jeszcze aż tak beznadziejny. Bywały jednak chwile, gdy zaczynała się obawiać, że w końcu podzieli los tutejszych lokalsów.
Podniosła wzrok na telewizor, na którym leciały powtórki ze sportu. Mimowolnie się zagapiła, wytężając słuch, żeby wyłapać choć fragment komentarza. Starała się być na bieżąco, nawet jeśli to nie była już część jej życia.
— Zgaduję, że albo jesteś po pracy, albo miałaś wolne i jutro raczej nie musisz wstawać wcześnie rano. Dobrze myślę? — zapytała. Nie była pewna, czy Abby pamiętała, gdzie Cassie pracowała, ale na pewno kiedyś o tym wspominała. O tej godzinie zazwyczaj zaczynała swoją zmianę w kasynie. Kiedy jeszcze trenowała, całe dnie spędzała na lodowisku, a środek nocy był właściwie jedynym momentem, w którym miała czas tylko dla siebie. A kiedy zrezygnowała ze sportu, zostało jej to w nawyku — zaczynanie dnia gdzieś po piętnastej. Miała jeszcze sporo energii. Wiedziała, że nie zaśnie, dopóki jej jakoś nie spożytkuje. Ciężko było usiedzieć na krześle, wierciła się, bawiła kieliszkiem.
— Często pijesz drinka z pacjentami? — zaśmiała się ciepło, a jej pytanie było tylko niewinnym żartem. Na moment zawiesiła na niej wzrok, jakby próbowała zapamiętać każdy detal. Wolała ją w tym wydaniu. A gdy gdzieś w chaosie myśli znów na nią natrafi, wolała widzieć ją siedzącą naprzeciwko w barze. Nie panią Wallace w szpitalnym fartuchu.

Abby Wallace

[Abby Wallace]

Zazwyczaj starała się oddzielać życie prywatne od tego szpitalnego. Nie spoufalała się z pacjentami, nie rozmawiała z nimi po godzinach i — przede wszystkim — starała nadmiernie nie angażować w konkretne przypadki. Starała w tym przypadku było słowem klucz, które mimo chęci, nie zawsze udało się jej wykonać. Jednym z tych przypadków była Cassandra i jej przypadek. Znała jej matkę, przyjmowała ją na oddział jeszcze na studiach podczas praktyk, a potem już w trakcie rezydentury, kiedy jej fartuch ozdobiła podpiska lekarz. Kiedy już nie tylko patrzyła i notowała, ale przede wszystkim leczyła. Tak samo jak wtedy, gdy była na ostrym dyżurze, kiedy przywieźli Layton z podciętymi żyłami i przedawkowaniem tabletek.
Przez długi czas nie była w stanie odpuścić. Angażowała się zdecydowanie bardziej niż lekarz powinien, nawet raz odważyła się sprawdzić adres Cassandry w aktach i świeżo po próbie samobójstwa bezczelnie potrafiła pojawić się przed jej domem z argumentem na ustach, że tylko sprawdzała, czy wszysto okej. Martwiła się. A jednak po jakimś czasi w końcu odpuściła. Puściła w niepamięć ten cały przypadek i zapomniała. Do dzisiaj, kiedy znowu ją zobaczyła.
Niby wyglądała dobrze — włosy, makijaż i nawet sukienka zdobiąca jej ciało były nienaganne, a jednak oczy wciąż jakieś smutne. Odległe. Nie miewała również problemu z ludźmi w stanie upojenia, a jednak w jej przypadku zapaliła się nad głową Abby czerwona lampka, że może to nie być tylko i wyłącznie dobra zabawa. Może dla tego po chwili już siadała przy niech z dwoma bezalkoholowymi drinkami, zastanawiając się nad jej odpowiedzią, zamiast śpiewać do mikrofonu w gronie własnych znajomych?
— Już nie? — powtórzyła zaraz po niej. Już nie była sama. — Ty też nie wyglądasz mi na kogoś, kto pije samotnie w barach — zauważyła, zgodnie z własnymi przekonaniami. Żadna kobieta przed trzydziestką raczej nie powinna pijać sama w tego typu miejscach. — Jestem ze znajomymi w barze karaoke, o tam po drugiej stronie ulicy. Potem do nich dołączę — dodała od razu zawczasu, żeby uniknąć pytania o to, dlaczego w takim razie siedziała z nią, a nie z nimi, na której szczerze mówiąc Abby Wallace nie miała odpowiedzi. Sama nie wiedziała. Tak po prostu czuła.
Przyglądała się jej uważnie, a kiedy ciemne oczy Cas podniosły się na ekran telewizora, blondynka zrobiła to samo. Przez moment przyglądała się newsom sportowym, do momentu kolejnego pytania.
— Jestem po pracy — skinęła głową, zgadzając się z jej wnioskami. — Jutro mam wolne od szpitala, chociaż mam kilka zleceń prywatnych, no wiesz, w domu pacjentów — dodała, chociaż tak naprawdę wcale nie musiała. W ostatnim czasie dorabiała sobie na tego typu wizytach. Głównie pobierała krew sportowcom, którzy mieli za mało czasu i za dużo kasy, żeby osobiście pojawić się w jakiejkolwiek placówce. Było to niecodzienna zajęcie. Zupełnie jak to, że tu teraz była i piła drinka z pacjentem.
— A jesteś moją pacjentką? — postanowiła odwrócić kota ogonem i chociaż doskonale wiedziała, o co jej chodziło, nie miała zamiaru dać za wygraną. Przesunęła palce na szklankę, czując chłód pod opuszkami. — Ostatnio nie widziałam cię w szpitalu — zauważyła, a to zaś było równoznaczne z tym, że pacjentką wcale nie była. — Więc na dobrą sprawę nie pije drinka z pacjentką. Ale skoro już to robię, to może opowiesz mi co u ciebie? — uśmiechnęła się delikatnie. Nie chciała na nią naciskać, ale gdzieś w środku bardzo chciała wiedzieć co u niej. — Jak mama?

Cassandra Layton

[Cassandra Layton]

Próbowała wszystkim wmówić, że doszło do wielkiej pomyłki, że to nieporozumienie i powinni ją wypuścić. Zarzekała się, że z nią jest wszystko dobrze, że to był tylko moment słabości, że musi wyjść, by zająć się mamą. Nie mogła jednak ukryć rozczarowania, jakie ją ogarnęło, gdy otworzyła oczy na szpitalnym łóżku. Nie próbowała tego powtarzać, poddała się, akceptując myśl, że nawet zabić się nie potrafi. I tak żyła, czasem wspominając tamtą noc — na tyle, na ile mogła. Wspomnienia roztrzaskały się niczym szkło, a próba ułożenia ich kończyła się skaleczeniem. Nie pamiętała daty, powoli zapominała, ile lat temu to było. Udawała, jakby to nigdy nie miało miejsca. Gdzieś zgubiła wypisy ze szpitali, choć była to ważna dokumentacja medyczna. Jedynym namacalnym śladem po tej nocy były blizny, szpecące jej jasną skórę. Przejechała palcem po prostej, poprzecznej linii, na stałe wyrytej w jej ciele.
Już nie. Gdy to powtórzyła, poczuła się bardziej żałośnie niż zawsze. Zmarszczyła nos na jej odpowiedź. Powinna być z nimi, nie z nią, ale nie skomentowała tego. Była przecież dorosła i podejmowała własne decyzje. Poczuła, że powinna spróbować jak najlepiej wykorzystać ten czas, by kobieta nie czuła, że zmarnowała go na rozmowę z nią.
— Masz rację, nie jestem już twoją pacjentką — oddała jej wygraną, uśmiechając się szeroko. Na pytanie, jak się czuła, miała gotowy szereg kłamstw. Zestaw odpowiedzi, które podawała jak automatyczna sekretarka. Nie chciała nikogo martwić, wprawiać ich w dyskomfort. Podskórnie przeczuwała, że ludzie pytają z grzeczności, nie dlatego, że naprawdę ich to interesuje. Maskowała się starannie dobranymi ubraniami, dodatkami, świeżym manicure i przedłużonymi rzęsami. Uśmiechała się, ekscytowała małymi rzeczami, a to zawsze skutecznie myliło ludzi. Abby nie zapytała jednak z lekarską manierą — może naprawdę ją to interesowało? Wzruszyła ramionami, pochylając na moment głowę i unikając jej spojrzenia.
— Wydaje mi się, że dobrze. Wiesz, pracuję, normalnie funkcjonuję, żyję… wiesz, jest stabilnie — odpowiedziała wymijająco. Jakaś część jej nie chciała jej kłamać, ale to było silniejsze od niej. I bardzo starała się trzymać fasadę, choć nie zawsze jej się to udawało. Wypuściła powietrze z ust, słysząc pytanie o mamę. To był jeszcze trudniejszy temat, ale łatwiej było o nim rozmawiać. Bo mówiła o jej szaleństwie, nie swoim własnym. — Jest w nowym ośrodku, na razie dobrze się zapowiada. Odmawiała przyjmowania leków, dlatego lekarze zaproponowali zastrzyki. Myślę, że to był dobry wybór. Trochę się boję wiosny, zawsze jej się wtedy pogarsza i nie wiem, czy poradzę sobie z kolejną psychozą religijną.
Sophie Layton, wpadając w szał, nie zważała na nic dookoła niej. Ofiarami jej agresji padał każdy, kto pojawił się w zasięgu ręki. Cassandra miała w nawyku przepraszać cały personel medyczny, jakby co najmniej to ona ich zraniła. Piekła ciasto jako wyraz wdzięczności, a pielęgniarki przynosiły jej kawę, gdy padała z wyczerpania, czekając na wieści, co z mamą. Starała się opiekować nią najlepiej, jak potrafiła, ale ich więź przeszła rozłam i już nigdy nie wróciła do tego, co było. Ona obwiniała ją za to, że jego już tutaj nie ma. Zgadzała się z nią — była za to odpowiedzialna, ale to nie sprawiało, że słowa matki bolały mniej.
— Pogorszyło jej się po śmierci taty. Nie wiem, jak on to robił. Był jedyną osobą, która potrafiła nad nią jakkolwiek zapanować, nakłonić ją do czegoś. Nawet gdy było źle, to dopóki on był, potrafiła się uśmiechać, tańczyć, śmiać. Mam wrażenie, że duchem odeszła razem z nim.
Zacisnęła zęby, próbując powstrzymać łzy, które napłynęły jej do oczu. Spojrzała w końcu na nią, uśmiechając się blado. Machnęła ręką, jakby próbowała zbyć to, co powiedziała, jako nic takiego. Drobnostka, takie życie. Jedni po prostu mieli większego pecha od drugich.
— A co u ciebie? Chyba pierwszy raz ci zadaję to pytanie.

Abby Wallace

[Abby Wallace]

Jest stabilnie.
Nie była to odpowiedź, jaką chciała usłyszeć. Spodziewała się czegoś bardziej… dobrego? Chociaż z drugiej strony stabilnie i tak było lepsze niż źle czy tragicznie. Ktoś powiedziałby, że stabilność była w tym przypadku złotym środkiem. Ale nie Wallace. Bo dla niej Cassandra przeszła już naprawdę wiele. Zasługiwała na dobro. Zasługiwała, że to, żeby uśmiechać się od ucha do ucha i celebrować życie. A przecież nie mogła tego w pełni zrobić, bo demony przeszłości wciąż trzymały ją w ciemnych zaułkach.
Z należytą uwagą słuchała, gdy Layton opowiadała o matce. Zdawała sobie sprawę, że nie był to pewnie łatwy temat — nie tylko do doświadczania ale również i do rozmowy. Przez moment nawet pożałowała, że spytała. Może powinna zagadać ją na temat czegoś o wiele bardziej przyziemnego? Spokojnego? Zapytać o plany na weekend? Może. Ale przecież Wallace zawsze była ciekawska, zawsze przejmowała się nadmiernie nawet tam, gdzie jej nie chcieli. A matką Cassandry przejmowała się już od kilku dobrych lat.
— Zastrzyki to świetny wybór — skinęła głową, zgadzając się w stu procentach z decyzją lekarzy. — Będą też dla niej mniej obciążające i przynajmniej lekarze będą mieć pewność, że jej organizm dostaje odpowiednie dawki — a to przecież było wyjątkowo ważne. Bez tego następowały właśnie odchyły, o których wspominała Cass. — Będzie dobrze — dodała, kompletnie nieświadomie wyciągając rękę przed siebie i osądzając ją spokojnie na chłodnej skórze brunetki. Może nie powinna pozwalać sobie na taką bliskość oraz przekraczanie granic, jednak dla Abby była to troska w czystej postaci. Coś co było silniejsze od niej. Ta gryząca potrzeba, że komuś pomóć. Chociażby gestem. — Jeśli chcesz, możesz mi dać namiary do tego ośrodka. Podpytam w pracy, czy to odpowiednie miejsce — zaoferowała się. Oczywiście tylko, gdyby Layton faktycznie tego chciała. Nie miałą zamiaru się narzucać, ale chętnie by to sprawdziła. Mogłaby również dowiedzieć się nieco więcej na temat metod leczenia. Cokolwiek. Bo serce krajało jej się z każdym kolejnym słowem Cassandry.
— Jesteś bardzo silna, wiesz? — kompletnie zmieniła tory tematu, na jaki rozmawiały, przekierowując go bardziej na brunetkę niż jej rodziców. — To ja sobie radzisz, jak nie poddałaś się i walczysz… Może ci się wydawać, że to nic, że jest źle, ale przeszłaś coś przez co większość ludzi już dawno by się poddała. A ty tego nie zrobiłaś. To właśnie czyni się wyjątkowo silną — musiała jej to powiedzieć. Podnieść ją jakoś na duchu. Abby doskonale wiedziała, jak to było stracić członka rodziny. Może i rodziców miała wciąż dwójkę, ale przecież na jej własnych oczach odszedł od niej siedmioletni brat, który zakrztusił jej jedzeniem. Doskonale wiedziała, z czym wiązała się żałoba i mogła sobie jedynie wyobrażać, przez jakie piekło musiała przejść jej rozmówczyni.
Wyprostowała się nieznacznie, gdy padło pytanie o to, co u niej. Uśmiechnęła się blado.
— U mnie też stabilnie — rzuciła spokojnie, na krótki moment odbiegając spojrzeniem od jej twarzy. — Nie wiem czy słyszałaś o ataku terrorystycznym na metro w Detroit — w końcu wróciła do niej uwagą, a gdy tylko Cass skinęła głową, Abby kontynuowała. — Miałam na tyle pecha, żeby tam być — niewielki grymas przebiegł po jej twarzy. Wspomnienia wciąż bolały i gryzły gdzieś pod skórą. — Ale też ogrom szczęścia, że udało mi się przeżyć — dodała, bo przecież tylko ona i Jax wyszli z tego cało. Nikt więcej. Można więc to było podciągnąć pod definicje cudu.
I może nawet opowiedziałaby jej nieco więcej na ten temat, podzieliła się i swoimi przejściami, chcąc pokazać Cassie, że w tym skurwiałym świecie dobrym ludziom też zdarzały się potknięcia, ale wtedy tuż przy oknie ktoś energicznie zapukał w szybę. Mocno. Sprawiając, że obie odwróciły głowy. To byli znajomi Wallace. Ewidentnie zrartiwni jej zniknięciem i gestykulujący energicznie, że pora była się zawijać. Niechętnie więc podniosła się z miejsca i szczerze przeprosiła Cassandrę, że musi już uciekać. Zostawiła jej jednak swój numer, na wypadek, gdyby jeszcze miały kiedyś okazję się spotkać.

Cassandra Layton

koniec

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description