͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Renley Masters
data i miejsce urodzenia
13/02/1996 I Toronto, Kanadazaimki
ona/jejzawód
recepcjonistka, pomoc motelowamiejsce pracy
Mississauga's Ho-Oh Motel & Restorientacja
gay afdzielnica mieszkalna
Rexdalepobyt w toronto
tu się urodziła i pewnie tu też umrzeumiejętności
refleks i koordynacja - szybko reaguje, dobrze ocenia ruch i dystans; dobra orientacja przestrzenna; wytrzymałość i siła - jest sprawniejsza niż przeciętna osoba; niezauważalna w tłumie; cicho porusza się i obserwuje bez wzbudzania podejrzeń; ma pamięć do detali; dopasowuje się do sytuacji; czyta ludzi; wzbudza zaufanie poprzez neutralność; w małym palcu ma sprzątanie i szybkie ogarnianie przestrzeni (w tym usuwanie śladów obecności); obsługa klienta (restauracja, motel) – nawet jeśli robi to mechanicznie; ogarnia podstawową księgowość i drobne rozliczenia; majsterkowiczka-amatorka (żarówki, klimatyzacja „na chwilę”, prowizorki); zbiera i sprzedaje informacje na temat gości motelowych – wie, co jest warte pieniądze, a co nie - oraz potrafi ocenić, komu powiedzieć a komu absolutnie nie; manipulacja przez niedopowiedzenie – nie kłamie wprost, ale mówi tyle, ile trzeba; zachowuje zimną krew – szczególnie w sytuacjach napięcia lub zagrożenia; wysoka tolerancja na chaos i „brud świata” – nic jej już specjalnie nie szokuje, choć widok trupa w koszu na śmieci z tyłu motelu pewnie by pozbawił jej "cool attitude"; umiejętnie funkcjonuje w stanie derealizacji - działa nawet wtedy, gdy mentalnie „jej nie ma” (autopilot); cicha empatia - nie okazuje jej wprost, ale widzi więcej, niż mówi; potrafi „zbudować relację” bez realnej interakcji poprzez obserwację.słabości
kontuzjowany bark – ograniczenia ruchowe, ból przy przeciążeniu, brak pełnej sprawności; spadek formy – brak treningu i nikotynizm równa się zaniedbane ciało; przemęczenie – chroniczny brak snu i regeneracji; depresja maskowana - brakuje jej motywacji i poczucia sensu; niskie poczucie własnej wartości - widzi siebie jako „zepsutą” i „spóźnioną wszędzie”, szczególnie w kwestii własnego jestestwa; unika konfrontacji - woli się wycofać, niż stanąć do rozmowy, ale tylko w przypadkach niezwiązanych z pracą, bo w kontaktach bliskich ma trudność w komunikacji - nie mówi, co czuje; wycofanie - nie inicjuje relacji, nawet jeśli ich chce; paraliżujący strach przed odrzuceniem - blokuje ją przed działaniem; jednostronne przywiązania - łatwo przywiązuje się „z dystansu”; życie „z dnia na dzień” - brak planów i ambicji; elastyczność moralna - sprzedaje informacje różnym stronom, nierzadko tym po ciemnej stronie prawa; poczucie bycia ciężarem - wobec ojca i nielicznych przyjaciół; trauma - nierozliczona przeszłość, którą tłumi, ale jest wiecznie obecna.„VARSITY BLUES VS. CARLETON RAVENS: Masters odpala tryb finałowy – mamy win i highlight sezonu!”
The Varsity 05/2015, gazeta studencka Uniwersytetu Toronto
Jeśli ktoś wczoraj odpuścił mecz z Carleton Ravens, to serio ma czego żałować. 42 punkty zdobyte przez Toronto były najlepszym wynikiem Blues w meczu z Ravens od zwycięstwa 50-10 w 2011 roku. Nasza drużyna zgarnęła pewne zwycięstwo, ale prawdziwym tematem dnia (i pewnie całego tygodnia) jest jedno nazwisko: Renley Masters (#7).
Od pierwszego wejścia było widać, że jest nie do zatrzymania. Zero chaosu, pełne skupienie – jakby grała nie mecz uczelniany, tylko już finał krajowy. Każde zagranie dopięte, zero paniki, a przy tym totalna kontrola nad tempem gry. Reszta składu po prostu podłapała vibe i zaczęło się toczyć. Ale dobra – wszyscy wiemy, po co tu jesteśmy.
Siódmy inning. Napięcie rośnie, trybuny wstrzymują oddech. I wtedy Masters robi coś, co spokojnie mogłoby wylądować w topce sezonu: przechwyt, szybki obrót i rzut przez pół boiska tak czysty, że aż nierealny. Aut. Koniec akcji. Stadion eksploduje.
Serio, przez chwilę było tak cicho, że można było usłyszeć "Bitch Better Have My Money: grające z czyjegoś telefonu w kieszeni, a potem – totalny wybuch! Ludzie wstają, krzyczą, ktoś z tyłu rzuca „Co ona zrobiła?!”. No, zrobiła swoje! I co ciekawe – to nie był tylko „nasz” moment. Na trybunach kręciło się kilka osób spoza uczelni, ewidentnie nieprzypadkowych. Nie będziemy rzucać nazwiskami, ale powiedzmy tylko tyle: ktoś tam bardzo uważnie patrzył.
Mecz kończy się winem dla Varsity Blues 42-12, ale to Masters zgarnia wszystkie laury. Jeśli dalej będzie grać na takim poziomie, to raczej nie zabawi tu długo – a my właśnie oglądamy coś, co niedługo może przestać być „nasze”.
tw: choroba w rodzinie, bullying, trauma
Renley Masters ma trzydzieści lat i żyje tak, jakby jej życie zostało kiedyś przerwane w pół zdania, a ktoś — z rozpędu albo z litości — dopisał resztę za nią.
Kiedyś wszystko było proste. Na boisku była kimś więcej niż tylko dobrą zawodniczką. Była punktem odniesienia. Ludzie ustawiali się względem niej — jej tempa, jej refleksu, jej pewności. Miała instynkt, którego nie da się nauczyć: wiedziała, gdzie poleci piłka, zanim jeszcze opuściła rękę miotacza. Trenerzy mówili o niej, jak o inwestycji, komentatorzy — jak o kimś, kto „ma to coś”. Nie tylko grała dobrze. Grała tak, jakby należało jej się więcej. Były rozmowy o selekcjach. Nieoficjalne, półszeptem, ale wystarczająco konkretne, żeby zaczęła je traktować poważnie. Kadra narodowa nie malowała się już wyłącznie abstrakcją marzeń w jej życiu, tylko kolejnym, bardzo realnym krokiem do profesjonalnej kariery sportowej. Jej nazwisko zaczynało krążyć tam, gdzie wcześniej nie miało prawa się znaleźć. Ren wiedziała, że jeśli utrzyma formę — wejdzie tam. Nie była arogancka. Była pewna.
Megan Cross stanowiła jej przeciwieństwo w najgorszy możliwy sposób. Tam, gdzie Ren była skupiona, dwudziestotrzyletnia Megan, seniorka na wylocie, była demonstracyjna. Tam, gdzie Ren budowała swoją pozycję pracą, Megan opierała ją na dominacji utrzymywanej latami w drużynie. Miała talent, ale używała go jak broni — szczególnie wobec młodszych zawodniczek. Docinki, kpiny, drobne upokorzenia. Nic wystarczająco jawnego, by ktoś zareagował. Wystarczająco dużo, by zostawić ślad.
I don't think it's going to happen anymore
You took my thoughts from me, now I want nothing more
And did you think you could just take it all away
I don't think it's happening, this is what I say
Leave me alone
'Cause I found it all
— twenty one
Ren widziała to zbyt długo.
Najpierw próbowała to rozwiązać po cichu. Rozmowa, krótka, konkretna. Megan tylko się uśmiechnęła — tym rodzajem uśmiechu, który nie ma nic wspólnego z rozbawieniem, więc Ren zrobiła coś, czego się nie robiło w środowisku: poszła do trenera.
Powiedziała wszystko. Decyzja była szybka. Megan została odsunięta od głównego składu. Oficjalnie za „zachowanie niezgodne z zasadami drużyny”. Nieoficjalnie — wszyscy wiedzieli, że to przez Renley. Od tamtego momentu napięcie było stałe. Megan nie konfrontowała jej otwarcie. Nie musiała. Wystarczyło spojrzenie, cisza, obecność w tej samej przestrzeni. Ren czuła to, ale nie cofnęła się ani o krok. Nadal wierzyła, że zrobiła to, co należało. I szczerze? Reszta Varsity Blues była jej wdzięczna. Nie przewidziała tylko jednego — że dla kogoś innego to nie będzie kwestia zasad, tylko dumy.
Impreza międzysemestralna — głośna, chaotyczna i pełna studentów, którzy chcieli zapomnieć o wszystkim, co związane z nauką, choćby na jedną noc. Alkohol lał się bez kontroli. Muzyka zagłuszała rozmowy. Akademiki były przepełnione a kierunki medyczne popuściły pasa, narzucając tempo — jak zwierzęta spuszczone ze smyczy.
Ren nie chciała tam być, a jednak się znalazła. Wino rozlało się przypadkiem — czyjaś ręka, czyjeś potknięcie, "my bad, mate!". Czerwona plama na koszulce. Ktoś ze znajomych zaproponował pomoc — pożyczy jej koszulkę ze swojego pokoju na piętrze. Przystała. Nie było w końcu sensu wracać do domu tylko po to, aby się przebrać.
Megan czekała na schodach. Pijana — to było widać od razu — lecz nie na tyle, żeby nie wiedzieć, co robi. Jej spojrzenie było ostre, skupione, jakby cała ta noc prowadziła właśnie do tego momentu. Jej słowa były chaotyczne, nieskładne, pełne gniewu. Oskarżenia, wyrzuty, przekleństwa. Ren odpowiedziała — spokojnie, zbyt spokojnie. Jakby nadal wierzyła, że można to rozwiązać rozmową. Jakby wierzyła, że do Cross można jeszcze dotrzeć słowami.
Megan nie przyszła rozmawiać. Megan przyszła odebrać ukradzione perspektywy i przyszłość — to jej pisana była chwała, kontrakt i złote kalesony miotacza. Pchnięcie było szybkie. Prawie mechaniczne. Schody zrobiły resztę. Uderzenia, jedno po drugim. Brak kontroli. Brak czasu na reakcję. Świat zwęził się do bólu i dźwięku własnego ciała obijającego się o stopnie... a potem długa cisza.
Dyslokacja barku była tylko częścią tego, co się wydarzyło. Prawdziwa szkoda była gdzie indziej — głębiej, w miejscu, którego nie dało się zdiagnozować zdjęciami, oględzinami czy dotykiem. Renley Masters wypadła wypadła z drużyny tuż przed mistrzostwami. Reprezentacja przestała istnieć jako możliwość. Jej nazwisko zniknęło z rozmów równie szybko, jak się w nich pojawiło. Wtedy zaczęło się coś gorszego niż upadek.
Ren... powoli znikała.
Studia przestały mieć znaczenie. Dni zlewały się w jedno. Ludzie mówili do niej, a ona słyszała ich jak przez szybę. Rzeczywistość stała się płaska, odległa, nierzeczywista, jakby oglądała własne życie z zewnątrz lub w wyciszonym odbiorniku. Derealizacja przyszła cicho i została.
Another head hangs lowly
Child is slowly taken
And the violence caused such silence
— who are we mistaken?
Próba nie była nagła. Była logiczna. Jeżeli nie może grać w baseball zawodowo — nie ma perspektyw na przyszłość. Brak perspektyw — brak pieniędzy. Brak pieniędzy — obciążenie ojca ledwo wiążącego koniec z końcem w warsztacie stolarskim. Rozwiązanie? Pozbyć się problemu finansowego. Pozbycie się... oczekiwań.
Dach akademika był pusty tej nocy. Wiatr chłodny, powietrze czyste. Miasto rozciągało się pod nią — obojętne, jak zawsze. Stała na krawędzi i przez chwilę wszystko wydawało się proste. Jeden krok. Koniec napięcia. Koniec ciężaru. Nie bała się. I wtedy ktoś złapał ją za ramię — Kayle Sweeney, jej najlepszy i w zasadzie jedynie przyjaciel.
Do dziś Ren nie pamięta, co powiedział. Za to pamięta siłę jego rąk i to, że nie pozwolił jej się wyrwać. Potem była długa noc — godziny siedzenia na zimnym betonie, słowa, które nie składały się w zdania, łzy, których nie potrafiła powstrzymać. Rozpad — powolny i kompletny, a potem rozkład. Nie było w tym katharsis, wyłącznie cicha rezygnacja.
Następnego dnia wróciła do domu. Ojciec nie wiedział. Nigdy się nie dowiedział. Widział tylko, że coś jest nie tak — że jego córka wróciła inna, bardziej zamknięta, bardziej pusta. Próbował rozmawiać, ale Ren nie potrafiła odpowiedzieć. Ich rozmowy stały się krótkie, urywane, pełne niedopowiedzeń oraz irytacji. On pytał o proste rzeczy, ona odpowiadała jeszcze prościej.
W małym domu w Rexdale cisza rosła do niebotycznych rozmiarów. Dziadek chorował coraz bardziej. Wymagał opieki, uwagi, obecności. Ren próbowała pomagać, ale często była gdzie indziej — nie fizycznie, tylko mentalnie. Tkwiła w stanie zawieszenia, gdzie rzeczywistość nie do końca docierała. Aż do dnia, który przebił tę mgłę.
Dziadek zemdlał. Upadek był nagły, ciężki. Głowa uderzyła o podłogę z głuchym dźwiękiem. Krew pojawiła się natychmiast — za dużo, zbyt szybko. Leki rozrzedzające krew zrobiły swoje. Czerwień rozlała się po podłodze, wsiąkając w szczeliny, nie zatrzymując się.
Ren patrzyła przez ułamek sekundy za długo. A potem coś wróciło — ruch, działanie, panika. Wszystko, co kwalifikowało się jako lepsze od pustki. Zadzwoniła po pomoc, próbowała zatamować krwawienie, mówiła do niego, nawet jeśli nie wiedziała, czy ją słyszy. To był moment, w którym „się zebrała”, ale nie dlatego, że chciała. Po prostu... musiała.
Po rzuconych studiach zaczęła pracować. Brała wszystko, co tylko wpadło jej w ręce: sprzątanie, magazyny, zmywak, nocne zmiany. Funkcjonowała. Pomagała w domu. Robiła to, co trzeba było zrobić, ale w środku nadal była tamtej nocy na dachu. Motel przyszedł później.
Understand what I've become
It wasn't my design
And people everywhere think
— something better than I am
Applewood Heights w Missisaudze znajduje się około dwudziestu minut drogi samochodem od rodzimego Rexdale i nie słynie z niczego szczególnego. Niegdyś punkt na mapie dla rodzin imigrantów z Azji pracujących przy budowach — dziś nie wyróżnia się niczym. Prosta, ale ciasna zabudowa, jeszcze nudniejsi ludzie. Może dlatego jest tak idealną okolicą dla szemranych interesów.
Ho-Oh Motel & Rest — nieopodal Missisauga Chinese Center — to miejsce na uboczu, gdzie światło nigdy nie jest stabilne. Neon mruga nierówno, jakby był zmęczony własnym istnieniem. Klimatyzacja nie działa, więc powietrze stoi w miejscu — ciężkie od dymu papierosowego, starego alkoholu i zapachów chińskiego żarcia, których nie da się usunąć.
Ren pracuje tam nocami. Jej zmiana zaczyna się spokojnie i zawsze tak samo: klucze, księga, kawa z automatu, od biedy czarny papieros. Pierwsi goście — zwyczajni, zmęczeni. Potem przychodzi druga fala. Ci, którzy nie chcą być zapamiętani. Mężczyzna z torbą, której nie zostawia ani na chwilę. Para, która nie mówi do siebie ani słowa. Kobieta, która płaci gotówką i nie podaje nazwiska. Kierowca, który bierze pokój na dwie godziny i wychodzi szybciej, niż przyszedł.
Ren przyjmuje ich wszystkich. Uśmiecha się lekko, mówi niewiele. Nie zadaje pytań. Obserwuje. Żauważa detale. Słyszy rozmowy przez cienkie ściany. Rejestruje godziny wejść i wyjść. Zapamiętuje twarze, głosy, akcenty, nawyki. Kto pali nerwowo a kto sprawdza drzwi dwa razy. Kto dzwoni i ścisza głos przy konkretnych słowach. O drugiej nad ranem ktoś wychodzi na zewnątrz i prowadzi rozmowę, której nie powinno być. O trzeciej ktoś się kłóci — słowa urywają się, ale sens zostaje. O czwartej ktoś wychodzi tylnym wyjściem, mimo że wszedł frontem.
Ren to wszystko zbiera... a potem sprzedaje. Czasem policji. Czasem prywatnym zleceniodawcom. Czasem komuś, kto płaci więcej i nie zadaje pytań. Nie wybiera stron. Wybiera przetrwanie, bo tylko to jej pozostało. Siedzi za ladą z papierosem, mimo zakazu. Neon mruga za jej plecami. Klimatyzacja nie działa. Noc się nie kończy, a Renley Masters, która kiedyś była o krok od reprezentacji narodowej, teraz jest kimś, kto widzi wszystko — i nie należy ani do nikogo, ani do niczego. I tak egzystuje. Tak po prostu.
zgoda na powielanie imienia
takzgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
niskizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
niezgoda na utratę majątku postaci
niezgoda na utratę posady postaci
nie