[Matheo Bachmann]

017.

To tylko zadrapanie. Nie pierwszy i nie ostatni raz się przeciął przez własną nieuwagę, przez zmęczenie, przez ten ciągły ból głowy, który nie chciał odstąpić. Przez własne poczucie winy i ciche, złudne nadzieje, do których nie chciał się przyznawać nawet przed samym sobą. Kretyn. Nah, to by była obelga dla kretynów. Idiota? Nope, też nie chciał ich obrażać. Prawdziwy syn własnego ojca. Ah, tak, ta obelga pasowała najbardziej, że aż sam się do siebie skrzywił, poprawiając na niewygodnym krześle w poczekalni ostrego dyżuru, czekając na swoją kolejkę. Pielęgniarka w triage powiedziała, że może to chwilę zająć, bo teoretycznie rana nie była aż tak dramatyczna. I zgodziłby się z nią, gdyby nie fakt, że to był już drugi dzień gdzie próbował trzymać dłoń nad swoją głową, nie ruszać palcami, bo każdy najmniejszy ruch otwierał ranę na nowo. Był jeszcze bledszy niż zwykle, było mu niedobrze, ból głowy wyszedł ponad skalę, w uszach dzwoniło, widział podwójnie.. Może nawet potrójnie? I pierwszy raz w życiu wziął wolne, nie będąc w stanie sobie poradzić z własną raną. Mandolina 1, Theo 0. Głęboka rana na serdecznym palcu, czy raczej ostatnim knykciu może nie wyglądała poważnie, ale otwierała się raz po raz i przesiąkała każdy opatrunek, którym próbował się ratować.
Potrzebował cukru.
I chęci do życia, ale w automacie tego raczej nie mógł znaleźć, co? Wstał zbyt szybko, szybko oparł się ramieniem o przeciwległą ścianę jakby wypił o jednego drinka za dużo zeszłej nocy, mimo że nie pił od.. w sumie od dawna. Skupił się na automacie, potem na wyborze batona, który wydawał się największą dostępną cukrzycą, na koniec bardzo uważnie przykucnął, by odebrać swoją nagrodę za ten nieludzki wyczyn. Cukier sprawi, że będzie mu lepiej, na pewno. Oparł się o ścianę plecami, odwijając folię, ledwo przeżuwając dwa pierwsze gryzy, zanim usłyszał coś, co brzmiało jak jego imię, padające z ust drobnej pielęgniarki. Hey ho, let's go. Jak padnie na ryj, miał tylko nadzieję, że ta drobina miała znacznie większych kolegów na zmianie, którzy dali by radę powlec jego ciężkim ciałem.
Nie padł. Usiadł ciężko na leżance, raz jeszcze odpowiadając na wszystkie pytania, która ta miła pani miała do zadania, a potem podniósł spojrzenie ze swojego przesiąkającego opatrunku, na bardzo młodo wyglądającą, blond panią doktor. - Hey. Nie wiem dlaczego, ale to nie chce przestać krwawić. Rozważałem przez chwilę super glue, ale.. No, to by był głupi pomysł chyba. - zmarszczył brwi przez krótki moment zastanawiając się, czy powinien się do niej zwracać w jakiś konkretny sposób, ale szybko stwierdził, że nie miał absolutnie energii na to, żeby myśleć. - Chyba, że macie jakiś specjalny, chętnie przyjmę. Dwa dni to trochę długo. - dodał, siląc się na żarcik, czy raczej swoje typowe zaniżanie własnych obrażeń, ale jeśli miał zgadywać, to powiedziałby, że średnio wychodziło.

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

Matheo Bachmann

Uciekła od doktora Garcii. Z wielką ulgą przyjęła od niego wiadomość, że jest potrzebna gdzieś indziej. Bez słowa skinęła głową i ruszyła. Wieczór przed Teneryfą. Przecież nie mogło spotkać ją nic niezwykłego, prawda? Nabrała w płuca powietrza. Ostatnio w jej życiu działo się zdecydowanie zbyt wiele. Od zerwania z Dante, chwilowej przeprowadzki do siostry oraz Charliego, doktora buca równającego ją z błotem. Tyle że Ivy musiała patrzeć wprzód. Jutro wyjeżdżała i mogła finalnie wyłączyć myśli. Podeszła do głównej pielęgniarki, by dostać pierwszego pacjenta. Rana palca. Urocze. Z nią nie będzie miała jakichkolwiek problemów, od razu na jej ustach pojawił się większy uśmiech. Chociaż gdy podchodziła do Theo, odrobinę spoważniała. Uśmiechasz się jak uczniak, liczący na piątkę, a tu ludzie walczą o życie. Tu Ezeqiel miał rację. Poprawiła swój wysoko związany kucyk, podchodząc do mężczyzny i siadając obok niego na leżance.
— Dzień dobry, nazywam się Ivy Harrison i jestem rezydentką chirurgii. Zajmę się panem — powiedziała, spoglądając raz jeszcze w kartę pacjenta. Dwa dni krwawienia. Tyle wystarczyło, by była gotowa — bo potrzeba tu szwów. Super glue zostawmy do mebli, a jednak oferowałabym panu medycynę, dobrze? — rzuciła lekko żartobliwym tonem. W końcu kropelkę używała do sklejania zabawek, popsutych przez starszych braci, lub do klejenia mebli przypadkowo strąconych. Założyła na dłonie rękawiczki.
— Wpierw muszę ocenić ranę — powoli zaczęła zdejmować stary opatrunek, by później sprawdzić, czy ścięgna, naczynia i nerwy nie zostały uszkodzone. Pod tym względem było w porządku — kim jest pan z zawodu? I przepraszam, za śmiałość dziwny ma pan akcent. Jest Pan z Kanady? — zagadnęła łagodnym głosem, próbując odwrócić uwagę Bachmanna. Z szafki na leki sięgnęła po lidokainę — hm... delikatnie zakuje, a potem rozpoczniemy szycie — dwa ukłucia oba z różnych stron podstawy palca.
— O, mamy — uniosła ku górze oba kąciki ust. Teraz pięć, dziesięć minut i będzie mogła rozpocząć szycie — czy oprócz palca coś jeszcze się Panu stało? — miała oczy. Zdążyła zauważyć gorsze samopoczucie — dolega coś panu? Mogę pomóc — pierwszy raz uśmiechnęła się szerzej — od tego tuta jestem — dobra samarytanka Ivy Harrison była gotowa do akcji.

[Matheo Bachmann]

O życie rzeczywiście nie walczył, może jedynie o przytomność i żeby wszystko wokół przestało się kręcić. Absolutnie nie był przyzwyczajony do tego, by jego własne ciało zdradzało go w ten sposób, słabe, nie będące w stanie utrzymać jego ciężaru na dłuższą chwilę.. Z drugiej strony mógł winić tylko siebie. Mógł przyjść wcześniej, kiedy zmieniał opatrunek po raz trzeci tego samego dnia i nic nie pomagało. Na swoje usprawiedliwienie nie miał nic. Wyraźnie ciężko było się zająć samym sobą, kiedy był tak przyzwyczajony do zajmowania się wszystkim innym wokół.. Ivy, rezydentka chirurgii, zajmę się panem. Skrzywił się mimowolnie, machnął zdrową ręką - Theo, nie pan. - odpowiedział i zaraz skinął głową, gdy zamiast proponować mu medycznej kategorii super glue, zaoferowała szwy. Niech będą szwy. Z uporem maniaka trzymał swoją zranioną dłoń wysoko, kiedy zakładała rękawiczki i zbierała co jej było potrzebne.
- Jeszcze kucharzem.. Ale przerzucam się do straży pożarnej. Albo paramedycynę. Muszę się zdecydować. - odpowiedział, podtrzymując własny łokieć zdrową dłonią, żeby dać mięśniowi odpocząć. Ostatnie czego potrzebował, to znów wkurzyć starą kontuzję i znów się cackać przez kilka tygodni, próbując wrócić do sprawności. Wystarczyło, że będzie musiał uważać na dominującą rękę.. Z pozytywów, to będzie dobra wymówka, żeby wziąć dłuższe wolne z kuchni, może nawet do końca jego okresu wypowiedzenia. - Tak jakby? Wychowałem się tutaj, ale jestem Norwegiem, mój akcent przeskakuje z jednego na drugi czasami. - pozwolił, by ułożyła sobie jego dłoń jak chciała, przyglądając się temu, co robiła. Krew zalewała wyrwę dość szybko, a jego ciekawość wzięła górę; - Jak jesteś w stanie widzieć cokolwiek? W ranie to znaczy. - w sumie nic tam takiego nie było, tylko połowa kostki od stawu knykcia. Żyła prowadząca w dół palca, do koniuszka nie była naruszona z tego co sam był w stanie stwierdzić.. ale i tak był ciekawy jak przy aktywnym krwawieniu była w stanie cokolwiek ocenić; on sam przyglądał się tylko pod wolnym strumieniem zimnej wody w domu.
- Nah. Po prostu nie mam czasu na kontuzje, a mogę winić tylko siebie. - wzruszył lekko ramionami, odpowiadając na kolejne pytanie, przesunął też spojrzenie z własnego palca na twarz blondynki. - A moje życiowe problemy są poniżej twojego wykształcenia. - dodał, rzucając wzrokiem na nazwisko wyszyte w białym kitlu i.. Oh. Okay, coś kliknęło, sprawiając, że zmarszczył lekko brwi. - Przepraszam, wyleciało mi z głowy twoje imię. - dopytał, podnosząc znów spojrzenie z jej nazwiska. Był prawie pewny, że szpital się zgadzał. Pozycja się zgadzała. Nazwisko chyba też..? Z drugiej strony jaka szansa, że ze wszystkich praktykujących osób przewijających się przez tą zmianę, trafił na pannę którą nie-moralnie interesował się jego najlepszy przyjaciel, hm?

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

krnąbrny pacjent

Uniosła wysoko brew. Theo, nie pan. Uhh, okej. Czasami próbowała rozgryźć ludzi, a tu tylko skinęła głową. Nie była na neurochirurgii, nie miała przy sobie lekarza prowadzącego, który nie kazał się jej uśmiechać. Ludzie walczyli o życie, ale... potrzebowali też iskry nadziei. Ivy właśnie chciała nią być, dlatego po kilku sekundach konsternacji uśmiechnęła się szeroko.
— Dobrze, niech będzie Theo — kiwnęła krótko głową, przyglądając się szczegółowo ranie. W głowie powtarzała medyczną procedurę. Zaleciłaby też antybiotyk w razie czego. Przez te kilka dni bez szwów rana mogła się zanieczyścić.
— Hm, a skąd taki wybór? — zagadnęła, próbując poprowadzić rozmowę w ten sposób, by leżący mężczyzna skupił się na czymś innym — jakbyś został paramedykiem, to moglibyśmy widzieć się częściej — niektórzy z nich po przywiezieniu pacjentów i wyruszeniu w teren palili z nią papierosa w najbardziej stresujące dni. Ivy rozmawiała z każdym o wszystkim, uwielbiała widzieć na twarzach innych osób szeroki uśmiech — dobrze jest widzieć znajome twarze. Strażacy częściej bywają naszymi pacjentami niż kolegami, ale podziwiam ich — i aż uniosła kciuka do góry — są zajebiści — prościej nie dało się tego ująć. Oglądanie strażaków w mundurach, nawet u Ivy sprawiało, że oczy same się zaświecały. Oboje ratowali życie, ale to strażacy dodatkowo je ryzykowali.
— Oh, Norweg? — ekscytacja w głosie stopniowo rosła — i jak tam jest? Ładnie? — zarzuciła go milionem pytań, na które chciała poznać odpowiedź. Kurka, Ivy co ty robisz? Nie mogła być przecież aż tak narzucająca się, widziała, że pacjent jej odpływa — przepraszam za ciekawość, nigdy nie byłam za granicą, a brzmi to superowo — dodała z nieśmiałym uśmiechem. Naprawdę uwielbiała oglądać piękne miejsca, idealne zachody oraz naturę. Tylko nigdy nie było jej na to stać — lata medycyny, staż i rezydentura robią swoje — poza tym widywała dużo gorsze rany — będę musiała przeczyścić delikatnie ranę, ale wyjdziesz z tego raz, dwa — chociaż przez myśl jej przeszło, by podać Bachmannowi glukozę. Musiał się delikatnie rozbudzić.
— Nikt nie ma na nie czasu — poprawiła go Ivy — wszyscy chcieliby być w najlepszej kondycji, pracować jak roboty, a czasem potrzeba odpoczynku. Niekoniecznie na kanapie z książką, ale i do niego jesteśmy czasem zmuszeni — wzruszyła ramionami. Każdy chciał funkcjonować na najlepszych obrotach, być oparciem dla innych. Sama Harrison również. Może teraz nie była, w głowie dalej kołatały jej przeróżne myśli, ale... nie mogła dać po sobie poznać, że coś jest nie tak — nie mów tak, posłucham i tak mamy chwilę, zanim znieczulenie zadziała — żadne problemy nie były zbyt wielkie dla niej. Przy pacjentach miała wielką empatię, dlatego trafiając do domu była przemęczona wszystkim, tu musiała pozostać wesołą panią rezydent.
— Ivy. Ivy Harrison — powiedziała spokojnym tonem, uśmiechając się szeroko. Znów wybrzmiał ten charakterystyczny wesoły dla niej ton, a oczy błyszczały się. Kochała rozmawiać z pacjentami, nawet jeśli widziała ich raptem pół godziny, zanim nie odeśle ich do domu. Dlatego uwielbiała swoją pracę i chciała zostać w niej najlepsza.

[Matheo Bachmann]

Skinął głową, wdzięczny za przeskoczenie z "pan" na luźne użycie jego imienia i generalnego "per ty". Normalnie wzruszyłby ramionami i przystał na "pan/pani", ale jakoś tak... Dziewczyna była zdecydowanie młodsza od niego, przypominała mu jedną z jego kochanych kuzynek i po prostu wolał być z nią na równej stopie. Tak czy siak ich znajomość miała trwać jedynie tyle co jego wizyta w tym chaotycznym miejscu, prawda? - Dużo ruchu, myślenie w akcji.. w przypadku straży świetne towarzystwo, o paramedykach nie wiem dużo. - przyznał, po tym jak ją wysłuchał, uśmiechając się lekko, gdy przystała na nazwanie strażaków po prostu zajebistymi. Tak, od razu łatwiej mu się siedziało na tej niewygodnej leżance, kiedy odpuściła "pan" i rozmawiała z nim jak człowiek. - Teoretycznie mam czas, żeby zrobić oba. Proces dołączania będzie trwał, a żeby wskoczyć do ambulansu na pół etatu brakuje mi tylko jednego, właściwie krótkiego dyplomu.. - właściwie ta opcja wydawała się całkiem atrakcyjna, gdyby się tak nad tym zastanowić. Rekrutacja podobno trwała koło roku, dyplom o którym mówił też coś w tym stylu, a wiedza mogła mu się rzeczywiście przydać w strażackiej roli. Finansowo też sobie mógł pozwolić na rok bez pracy, więc.. - Wiesz co? Jebać to, jak wrócę do domu to złożę papiery. - postanowił tak po prostu, nagłą decyzję mógł ewentualnie później zrzucić na zamglony mózg przez utratę krwi, nie? Totalnie. Znał też siebie na tyle, by wiedzieć, że najlepiej odnajdował się w nowych wyzwaniach, a jeśli musiałby żonglować powrót do szkoły z życiem i strażacką rekrutacją..? Bring it on.
- Ålesund. Mamy archipelag i fiordy i generalnie to ładne, portowe miasteczko, więc.. Tak, to moje ulubione miejsce na świecie. Generalnie Norwegia. - sam się zastanawiał dlaczego nie zawracał dupy matce, żeby po prostu spakowali manatki i wrócili do Europy. Nie było jakoś specjalnie wiele w Kanadzie, co mogło by ich na dłużej zatrzymać i to nie tak, że to on był pierwszą generacją ich rodziny w tej części świata; przeprowadził się za dzieciaka, a cała jego rodzina była w Norwegii. Eh, może też to musiał przemyśleć. - Domyślam się.. Dużo ci jeszcze zostało? Chociaż pewnie nauka w tym fachu nigdy się nie kończy, prawda? - najwyraźniej lubiła mówić, a on mógłby użyć czyjejś energii obok, żeby nie zjechać do nieplanowanej drzemki. Batonik chwilę wcześniej trochę pomógł, ale zaczynał żałować, że nie kupił dwóch.
Pokiwał tylko głową, gdy zapewniła go, że miała czas słuchać i.. Wszystko spoko, tylko on nie miał ochoty marudzić. To na prawdę nie było w jego stylu, a wszystkie "problemy" które miał nie mogły zostać rozwiązane tabletką czy medyczną procedurą. Na szczycie wszystkiego, po prostu.. Były problemami pierwszego świata. Nic wielkiego. Za dużo możliwości, za mało czasu w dobie i.. Ivy Harrison. Tak, to chyba była jednak kochanka jego przyjaciela. Drogi Boże. Napad wesołości, dokładnie taki, jak kiedy rozmawiał z nim nie tak dawno temu sprawił, że zaczął rechotać jak kretyn. - Nie jedziesz na Teneryfę przypadkiem niedługo? Z takim jednym krawaciarzem? - zagadnął, tłumacząc swój napad, nadal z tym samym rozbawieniem. Kręciło mu się w głowie i naprawdę nie powinien rechotać jak kretyn, ale nie mógł nic poradzić, okay? Musiał zapamiętać, żeby napisać do Charliego i się pochwalić, że poznał jego.. koleżankę. Kochankę? Ubaw po pachy.

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

theo

Dużo ruchu, sporo akcji, a oczy Ivy niemalże od razu rozbłysnęły. Brzmiało praktycznie jak jej praca w szpitalu. Cały czas coś musiało się dziać, dokądś musiała gnać, a odpoczynek na szesnastogodzinnym dyżurze brzmiał jak krowy latające na niebie. Tyle że lubiła to. Lubiła własną pracę oraz pomaganie innym ludziom. Odnajdywała w tym naprawdę spore pokłady szczęścia, wystarczył jeden kochany pacjent, by marudzenie Garcii odeszło w zapomnienie.
— Oh, czyli poznałeś już prawdziwego strażaka? — zagadnęła z ciekawości. Momentami brzmiała, jak mała dziewczynka i faktycznie dużo z radości młodszej siebie dalej miała. Ba, nawet w ten sposób brzmiała. Czasami chciałaby móc udawać poważną panią doktor. Ktoś kiedy spytał się jej, czy ma poważanie u pacjentów i całkiem szczerze... nie wiedziała. Wszyscy zawsze się do niej uśmiechali, nieważne, czy robiła lewatywę, czy podawała nową kroplówkę. Tylko w kryzysowych sytuacjach twarz Ivy zmieniała się diametralnie.
— To dlaczego tego nie zrobisz? — nie żeby miała kwalifikacje do mówienia innym, w jaki sposób powinni żyć. Tyle że jej nowy pacjent miał w sobie coś, w co podpowiadało Ivy, że mogła pozwolić sobie na więcej. Nie wiedziała, czy było to łagodne usposobienie olbrzyma, czy fakt że ledwo kontaktował — może odnajdziesz powołanie, albo sprawdzisz, co bardziej Ci odpowiada — jej własne przyszło z łatwością. Jednego dnia obudziła się i od początku wiedziała, dokąd dokładnie zmierzała. Szpital. Chirurgia, ale co dalej? Tego jeszcze nie wiedziała. Zastanawiała się nad neurochirurgią, chirurgią dziecięcą, ogólną, czy urazową — oooo, to będę trzymała kciuki — i po chwili dodała — żebyśmy zobaczyli się w szpitalnych murach, ale w odrobinę innej scenerii — taka była. Pełna radości, uśmiechu, a choć tęskniła za Dante... i ciągle bolało ją rozstanie, to próbowała stawać na równe nogi. Podnieś nogi, by ruszyć przed siebie z uniesioną głową. Po Teneryfie zacznie martwić się co dalej.
— Ale co — spytała, mrugając kilka razy oczyma — jak Cię opatrzę i masz jakieś polacejkowe zdjęcia, to chętnie popatrzę — pozytywne nastawienie, odbieganie myślami od problemów pacjentów. Tego ją uczyli. Tyle że przy rozmowie z Bachmannem odnajdywała przedziwną naturalność — jak skończę rezydenturę, chcę zrobić sobie podróż życia — pierwsze, prawdziwe wakacje. Dobra, drugie. Tyle że pierwsze które sama sobie zaplanuje i za które zapłaci. Charlie dużo zmieniał w jej życiu i gdy teraz o tym myślała... musiała przygotować mu naprawdę solidną, piękną niespodziankę.
— Cztery bite lata, a potem jeszcze specjalizacja — zdecydowanie za długo, prawdziwa tyrada, ale mieszkała póki co z siostrą, nie miała za dużo na głowie, oprócz jednego krawaciarza — no nie kończymy szybko, w zasadzie nigdy, ale żeby ratować życie, czasem trzeba samego siebie poświęcać — i ona chciała to zrobić, pomagać innym — ale niekoniecznie wchodzić pod nóż — zaśmiała się krótko w stronę Theo, po czym wyprostowała się, słysząc jego śmiech. Nie spodziewała się aż takiej reakcji. Cała się podniosła, zastanawiając się, co tak właściwie go rozśmieszyło. Wpatrywała się z poważną miną i aż spojrzała na strzykawkę, czy nie podała mu odrobinę zbyt dużo znieczulenia. Wszystko wydawało się być na miejscu, w porządku.
Dopiero jego słowa sprawiły, że na twarzy Ivy wymalowało się buraczane rumieńce. Nie mogła ich powstrzymać. Krawaciarz? Teneryfa? Przecież musiało chodzić o Charliego. Momentalnie przegryzła mocno wewnętrzną stronę polików.
— Słucham? — spytała cichym głosem — skąd... — i po chwili dodała — skąd to pytanie — dłonie ułożyła na własnych kolanach, zaciskając je na nich mocno. Nie tak miał wyglądać jej ostatni dzień w szpitalu przed wakacjami i... Charlie rozmawiał z kimś o niej?

[Matheo Bachmann]

Roześmiał się lekko, kiwając głową, gdy zapytała, czy poznał już prawdziwego strażaka, jakby mówiła o fantastycznych stworzeniach nie z tej ziemi. Zaraz potem z resztą była popychającą siłą, której wyraźnie potrzebował, żeby podjąć w końcu jakąś decyzję. Z dominującą ręką ozdobioną nowymi szwami i tak nie będzie się na wiele przydawał w kuchni, ale mógł nadal szkolić swoje zastępstwo. Zdecydowanie mógł składać papiery i ruszać z całą resztą swoich bardziej ambitnych planów, może nawet dogadać się z rodzicami w temacie, żeby nie musiał tak do końca polegać na swoich oszczędnościach. Jakoś będzie. Musiał powstrzymać własną głowę, by nie wyrywała z planami za bardzo do przodu, ten konkretny moment, w którym świat się kręcił i wszystko było trochę niestabilne, nie należał do najlepszych, żeby bić się dodatkowo z przytłoczeniem. Krok za krokiem, do przodu, nie mógł próbować zrobić dziesięciu na raz.
- Ålesund. - powtórzył, rozbawiony, wymawiając nazwę swojego rodzinnego miasta tym razem wolniej. Nie było jakimś specjalnym zadupiem, ale rozumiał, że znaczna większość ludzi z norweskich miast znała tylko Oslo. Szczerze, znał ich więcej tylko przez kuzynostwo, które rozlazło się po kraju w różne kierunki. - Masz już jakieś miejsca wybrane, do których chcesz się wybrać? - nie miał zdjęć swojego miasta, w sumie rzadko zdjęcia rzeczywiście robił.. Jemu samemu na myśl ostatnio przychodził tylko konkretny kawałek Ameryki. Może kiedyś.
Przyglądał się jej nadal z tym samym rozbawieniem, a prędka zmiana koloru policzków była całkiem imponująca. Jeśli miał jakieś wątpliwości jeszcze co do tego, czy jest tą konkretną Ivy, to właśnie się ich pozbył. - Znam tego krawaciarza od dziecka. Miałem być świadkiem na jego ślubie, zanim plany się zmieniły. - wyjaśnił pokrótce, zaraz marszcząc brwi, orientując się, że to zabrzmiało trochę, jakby ją za coś obwiniał. - Nie oceniam. Wydajesz się w porządku, a jemu przyda się odrobinę życia w życiu. - odrobinę czegoś, poza jego pracą i wszystkimi rzucanego na jego barki oczekiwaniami. Nie znał tej blondynki, ale mógł zrozumieć.. Wszystko. Tak czy siak, lepiej, że to wszystko wyszło przed ślubem, a nie po, bo byłoby znacznie więcej do odkręcania.

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

Matheo Bachmann

— Alesund brzmi jak jakieś magiczne zaklęcie — stwierdziła z błyszczącymi się oczami. Alesund. Prawdziwe zaklęcie. Mogło brzmieć twardo niczym zaklęcia niewybaczalne. Pewnie musiało być tam zabójczo pięknie. — gdzieś, gdzie będzie ciepło i będą rosły palmy — nie miała wymagań. Miała jedno krótkie marzenie — i musi być ocean — wody wszechoceanu wydawały się być najważniejszą dla niej sprawą. Pragnęła się w nie wpatrywać wielkimi oczyma, chłonąć widok, słyszeć szum fal. Choć już niedługo je zobaczy, to chciała zrobić to jeszcze raz za własne, ciężko zarobione pieniądze — irracjonalnie to brzmi, bo lubię robić, zwiedzać, ale... — zawahała się przez dłuższą chwilę — chciałabym móc odpocząć po latach nauki — sama ze sobą podziwiać przyrodę oraz całą jej harmonię. Najlepszym rozwiązaniem byłoby miejsce, które miałoby zarówno góry jak i morze. Tylko ostateczne decyzje będzie podejmowała, kiedy pozna własne zarobki. Odłoży trochę pieniędzy na remont sklepu ojca i wtedy pojedzie.
— Znasz... — zaczęła nerwowym tonem, czując każdy, spięty mięsień ciała. Mina jej zmarkotniała, a choć mogłaby próbować, to niestety, Ivy nie była kłamczuszkiem. Nie potrafiła okłamywać innych, a całe ciało mówiło za nią — Charliego? — wstrzymała oddech, czekając na jego odpowiedź. Miał być świadkiem? Plany uległy zmianie? Tyle że ona nic takiego nie słyszała. Wiedział o jej zerwaniu, przecież by jej powiedział... była tylko... no własnie kim? Żadne słowo nie pasowało. Była jego przyjaciółką — ale plany są dalej takie same... — mruknęła cicho, spuszczając wzrok na własne kolana. Zabolały ją własne słowa. Delikatne kuło coś w sercu.
— Życia w życiu? — spytała cicho, przechylając głowę — Charlie jest bardzo żywy... — spał z nią na sianku, oglądał wschód słońca, jadł fastfoody, ciasteczka, bił się z nią na śnieżki. Czy to nie definicja życia? — przepraszam, nie spodziewałam się... — zaczęła Ivy, zastanawiając się, czy odpowiednio dobierała słowa w głowie — że komukolwiek o mnie powiedział — tak, źle to brzmiało. Ca-ło-wa-ła się z zajętym, a teraz siedział przed nią mężczyzna, który jej nie oceniał? Wyglądała prawie jak ten memowy matematyczny kot — nie wiem co powiedzieć — najlepszym rozpraszaczem wydawała się praca — boli Cię to? — wbiła mu delikatnie igłę w palec, czekając na reakcję — to zaczęłabym szyć... — byle wypędzić pojawiające się w niej figlarne myśli o pewnym krawaciarzu. Nie mogła znów się go doszukiwać w szpitalu.

[Matheo Bachmann]

Pokiwał głową, gdy opowiedziała mu o miejscu, do którego chciała pojechać i, tak, musiał przyznać, że miało to sens. - Jeśli ciepło, to na pewno nie Norwegia. To polecam jakbyś chciała odpocząć od ciepła.. Hm, albo jakbyś chciała pojechać na narty? Yeah. - zmarszczył lekko brwi, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że nie pamięta jak wyglądało lato w jego rodzinnych stronach.. Wow, rzeczywiście rzadko odwiedzał swoją ulubioną rodzinę, co? Musiał to zmienić, cholera, bo to aż wstyd, że nie mógł nic powiedzieć o letnich miesiącach. I że widział jak dzieciaki kuzynów rosną tylko na zdjęciach i sporadycznych facetime'ach.
Ah, tak, to był jeden z tych momentów, w których zdawał sobie sprawę z tego, że trzymanie języka za zębami przychodziło mu z trudem, a w dodatku nie mógł wiedzieć, czy był pierwszą osobą, z którą Marshall dzielił się swoimi planami, czy nie.. Fuck. A bo cholera, kto to widział, żeby spotykać kochankę/przyszłą dziewczynę swojego najlepszego przyjaciela w stanie który mógłby porównać z absolutnym wykończeniem, w którym nijak nie nadawał się na dobrego rozmówcę.. Ani powiernika. - Nic nie mówiłem, jakby zapytał skąd wiesz w razie czego. - skrzywił się lekko, już widząc skrzywiony ryj Charliego oczami wyobraźni, taki który nie był zły, ale zawiedziony. Najgorsza wersja, swoją drogą. - Tak słyszałem. - wzruszył zaraz lekko jednym ramieniem, przyznając bez bicia, że o takiej zmianie wiedział i tyle. W sumie szczegółów tak czy siak nie znał. Nie pytał go jakie ma plany względem blondynki, bo guzik go to obchodziło tak na dobrą sprawę; mógł się prowadzić jak chciał, byle tylko nie wpadł w sytuację bez wyjścia.
- Nie boli. - odpowiedział krótko, skinięciem głowy przyzwalając, by naprawiła mu rękę. Im szybciej to zrobi, tym szybciej się zrośnie, a do tego czasu jakoś przeżyje. Zwolni się z pracy wcześniej niż planował, ogarnie trochę bardziej życie, będzie miał dobrą wymówkę, żeby się nie zagalopować z jego ulubioną ostatnimi czasy blondynką.. Yep, same plusy. - Nie wiem czy komuś jeszcze mówił.. Jest raczej mocno prywatnym typem? I wiedział, że nie będę oceniać i nie zrobię mu jakiegoś dramatu. Z jego rodziną może być różnie.. - wytłumaczył po części swoją relację z Marshallem, chociaż nic oprócz "najlepszy przyjaciel" albo "przyszywany brat" nie przychodziło mu do głowy. A co do reszty rodziny tego krawaciarza, właściwie nie mógł się wypowiadać. Lubił Caspiana i to by było tyle tak naprawdę. Ich rodzice przyprawiali go o ból głowy za każdym razem, kiedy słyszał o wszystkich machlojkach, biznesach, skomplikowanych szachach w które grali głównie w życiach swoich dorosłych dzieci. Nigdy ich nie zrozumie, ale z drugiej strony, wcale nie musiał; jego lojalność należała do Charliego i tylko dlatego znosił całą resztę jeśli już koniecznie musiał.

Ivy Harrison

[Ivy Harrison]

Matheo Bachmann

Norwegia brzmiała dla niej jak prawdziwa kraina szczęścia. Co prawda było tam zimno, a tu już miała w Kanadzie, ale z pewnością zanotowała ją jako jedno z miejsc wartych odwiedzenia. Kiedyś pojawi się tam cała na biało, żeby zwiedzić każdy, możliwy jej zakątek. Pewnie wschody słońca mieli przepiękne.
— Nie umiem jeździć na nartach... — wymruczała cała niezadowolona z siebie. Ivy mogła całe życie klepać biedę, nie doświadczać tak wiele jak inni, ale ciężko pracowała, by móc zobaczyć ocean, tropikalne rośliny i lwa. Lew był jej największym marzeniem, spacer po sawannie z wielkimi, otwartymi szeroko oczami, obserwując każdy jej zakątek — fajnie się na nich jeździ? — zagadnęła niemalże od razu i aż musiała podrapać się po głowie — przepraszam, chyba brzmię jak totalny obcy, albo dzieciak — zaśmiała się cicho pod nosem — ale po prostu mnie to szczerze ciekawi — czasami Ivy przypominała małego naukowca. Cieszyła się z każdej pierdoły, musiała być w wiecznym ruchu, coś zawsze musiało się dziać. Nawet z rozmowy z pacjentami potrafiła wyłuskać interesującą ją opowieść.
— Ale ja przecież nic nie wiem — parsknęła nerwowo śmiechem. Ślub Charliego wydawał się jej odległy. Całowali się, ale przecież nie mogła od niego niczego wymagać. Nawet jeśli na samą myśl serce biło jej szybciej w jego kierunku — Charlie to po prostu... — wymruczała, wzdychając ciężko — mój przyjaciel — jasne, Theo musiał zdawać sobie sprawę z całej sytuacji, ale ona była niesamowicie zagmatwana. Charlie był zajęty, za to ona nie. On był ważniakiem, ona prostą dziewczyną. Więcej ich dzieliło, niż łączyło.
— To dobrze — kiwnęła głową, uśmiechając się szczerzej — zaczynam. Dosłownie chwilka i będziesz wolny, Theo — wbiła pierwszy raz igłę i z całym skupieniem zaczęła wykonywać powoli procedurę. Zapadła między nimi dość niezręczna cisza. Rzecz, której Ivy wręcz nienawidziła. Buzia praktycznie nigdy się jej nie zamykała, teraz działo się z resztą coś podobnego.
— Może nie powinnam oto pytać... — wymruczała, czując, jak na jej policzkach pojawiają się delikatne rumieńce. Czuła się, jakby zadawała wręcz niemoralne pytanie, a było wręcz przeciwnie — ale mógłbyś opowiedzieć mi o nim jakąś śmieszną historię? — ciekawiło ją, jaki Charlie jest przy innych. Prywatny typ. Cokolwiek miało to znaczyć. Liczyła, że potrafił uśmiechać się na co dzień i korzystać z życia garściami. W końcu mam tylko jedno do przeżycia — bywa zdecydowanie zbyt poważny, a mógłby częściej się uśmiechać — wprowadzał dość sztywną atmosferę, zawsze musiała się wydurniać, żeby móc zobaczyć na jego twarzy szczęście. Za to on zawsze je powodował u niej, dawał jej spokój i bezpieczeństwo, którego potrzebowała — brakuje mi tego u niego, takiego radosnego uśmiechu. Nawet nie wiesz, jak muszę się przy nim wydurniać — a, o zgrozo, często widzieli się w sytuacjach, w których to on jej pomagał. Za to w stadninie, czy w jego biurze, to ona chciała zobaczyć uśmiech na jego twarzy. Tylko, albo aż tyle potrzebowała.