[Noe Villeneuve-Scott]

001

Pokój Noe'ego był mauzoleum niespełnionych ambicji. Zamiast prestiżowych legitymacji prasowych czy oprawionych w ramki pierwszych stron gazet, ściany zdobiły jedynie pożółkłe dyplomy z wyróżnieniem i listy polecające od profesorów, które teraz wydawały się jedynie bezwartościowymi świstkami papieru. Na biurku, zamiast rozgrzanej klawiatury w redakcyjnym newsroomie, spoczywały zakurzone podręczniki do reportażu i nietknięty notatnik z gładkimi, białymi stronami – czystymi jak życie, którego nie zdążył zacząć.
W nozdrzach wciąż piekł go żrący zapach formaliny, wżarty w pory skóry po całym dniu spędzonym w piwnicach zakładu. Choć zdjął roboczy fartuch, czuł się, jakby wciąż nosił na sobie niewidzialny całun. Śmierć ojca, nagły, brutalny zawał, stała się dla niego nie tylko rodzinną tragedią, ale i wyrokiem. Zamiast gonić za tematem życia, codziennie pudrował sine policzki obcych ludzi, by matka nie musiała patrzeć na ruinę rodzinnego interesu. Każda chwila w tym pokoju, między marzeniem o wielkim dziennikarstwie a rzeczywistością wypełnioną zapachem śmierci i pyłkiem lilii, była powolnym duszeniem się.
I wtedy, bez żadnego ostrzeżenia, w drzwiach stanęła ona. Gabriela.
Cisza, która zapadła, była tak ciężka, jakby sufit osunął się o kilka centymetrów. Noe zastygł z dłońmi wciśniętymi w kieszenie spodni, czując nagły, paniczny wstyd. Patrzyła na niego dokładnie z tego samego miejsca, w którym sześć lat temu powiedziała mu coś, co złamało mu serce. Wtedy był młodym chłopakiem z głową pełną ideałów i błyskiem w oku; dziś był cieniem samego siebie, z zaciśniętymi szczękami i zapachem kostnicy, którego nie potrafił wywietrzyć z pokoju.
Ciężar tej chwili był nie do zniesienia. Była najpiękniejszym przekleństwem jego młodości, kobietą, która złamała mu serce, zanim jeszcze zdążył je zahartować w prawdziwym świecie. Stała tam, nieświadoma, że jej nagłe pojawienie się jest jak wsypanie soli w świeżą ranę, która nigdy nie miała szansy się zabliźnić.
W powietrzu wisiało wszystko to, czego nie osiągnął. Ta cisza nie potrzebowała słów – pulsowała żalem, niewypowiedzianym pytaniem „dlaczego teraz?” i dławiącą pewnością, że jedna sekunda wystarczyła, by sześcioletni mur obronny rozsypał się w drobny, bezużyteczny pył.
Poczuł, jak mięśnie jego twarzy drętwieją, formując maskę, którą trenował przez lata, by nie przerażać pogrążonych w żałobie klientów. To było odrażające kłamstwo – ta nagła, sztuczna pogoda ducha, którą przywołał na zawołanie, byle tylko nie dostrzegła w nim wraku. Choć w piersi czuł rozrywający ból, jakby ktoś wbijał mu pod żebra zardzewiałe ostrze, jego usta wykrzywiły się w czymś, co z daleka mogło przypominać uśmiech.
— Gabriela? — wyrzucił z siebie, a jego głos, choć podszyty chrypką od dusznego powietrza zakładu, brzmiał niemal swobodnie. — Nie wierzę... Co ty tu robisz po tylu latach?
Ten entuzjazm był pusty, brzmiał jak uderzenie w pęknięty dzwon. Wewnątrz niego trwała krwawa rzeź wspomnień; każda sekunda patrzenia na nią była jak nowa rana zadana na starej bliźnie. Chciał krzyczeć, chciał zapytać, jakim prawem wchodzi w jego życie, teraz gdy pachnie śmiercią i porażką, gdy jego marzenia o dziennikarstwie gniją pod stosem nekrologów. Zamiast tego stał prosto, niemal sztywno, ukrywając drżenie dłoni za oparciem fotela.
Serce biło mu oszalałym rytmem, pompując żal zamiast krwi. Patrzył na rudowłosą przez piekące od alergii oczy, udając, że to tylko blask słońca wpadającego przez okno wyciska mu łzy radości. To była najdoskonalsza forma tortury – grać rolę starego przyjaciela, podczas gdy każdy nerw w jego ciele wył z tęsknoty i nienawiści do samego siebie za to, że wciąż ją kocha.
Stała tam, lśniąca i niemożliwa, a on, gość od trupów — tworzył właśnie swoje największe kłamstwo, udając, że jej obecność nie wywraca mu świata do góry nogami.
Gabriela R. Blais

[Aaliyah Lavoie]

2. outfit

Wyluzuj, to tylko tydzień.

Uśmiechała się, gdy te słowa sześć lat temu zawisły pomiędzy nimi. Cieszyła się na ten wyjazd i tamtego dnia jeszcze wierzyła w to, że wróci do swojego dawnego życia. Nie wróciła. A po niej zostały jedynie wspomnienia i krótkie wiadomości, które wysyłała po pijaku, gdy przypominała sobie hasło do telefonu, który gubiła zbyt często. Czasami było to krótkie Co tam?. Czasami zlepek przypadkowych liter, gdy próbowała pod wpływem alkoholu trafić w odpowiednią ikonę. Korzystała z życia. Bawiła się do upadłego i tylko czysty przypadek znowu skrzyżował jej drogi z Toronto. Nie wiedziała ile tutaj zabawi. Przez te lata ani razu nie myślała o powrocie, ale gdy już jej słodki tyłeczek wylądował na te znajome ulice, to chciała wykorzystać ten czas na maksa.
Bo dla niej te sześć lat było niczym kilka dni. Delikatna obsuwa, a nie złamanie obietnicy, którą złożyła pod wpływem chwili przyjacielowi.
Nie wiedziała czy jej Noe dalej mieszka pod tym samym adresem, ale gdy przechodziła obok znajomego domu nie mogła się powstrzymać i zapukała. Pojawiła się tak samo nagle jak zniknęła.
Opierała się o framugę z lekkim uśmiechem na ustach, pochylona jakby co najmniej miała zjazd po kwasie. Jej klatka piersiowa unosiła się w rytmie płytkich oddechów, gdy uniosła spojrzenie na mężczyznę, z którym spędzała kiedyś spore ilości godzin. - Noe! - wykrzyczała na cały głos prostując się i wyrzucając w górę swoje dłonie niczym zwycięzca, który przebiegł cały maraton. Uwiesiła się jak małpka na szyi przyjaciela i złożyła na jego policzku krótki pocałunek. - Nie musisz być taki formalny. - przekręciła oczami ze śmiechem i bez słowa pozwolenia wślizgnęła się do domu z zaciekawieniem obserwując wnętrze.
W tych czterech skromnych ścianach czas się zatrzymał. Na próżno szukała jakiegoś elementu, który byłby nowy. - Wow… - mruknęła pod nosem i podeszła do jednej półki i przejechała po niej palcem. - Klimat jak w muzeum. - jej spojrzenie wróciło do niego, a uśmiech nie zniknął - wręcz przeciwnie, zrobił się trochę szerszy, bardziej bezczelny, bardziej… jej.
- Okej, dobra, tego zapachu nie pamiętałam - rzuciła, machając lekko ręką przed nosem. - Nowy vibe? - bez pytania przemierzała kolejne pomieszczenia totalnie nie przejmując się tym, że nie było jej w jego życiu przez sześć lat. Dla niej to była jak krótka przerwa na kawę, a nie rozpieprzone lata ciszy z jej strony. Przystanęła przy biurku i zerknęła rozbawiona na zakurzony notatnik, który aż prosił się o uwagę. - Serio? Dalej czysta kartka? Myślałam, że już będziesz sławny i będę mogła się chwalić, że cię znałam. - oparła się biodrem o blat, martwiąc się czy mebel pod ciężarem jej ciała nie runie na podłogę razem z nią. - Ale spokojnie nadrobimy to jeszcze! Mogę zostać twoją muzą... Jak byłam w Francji to jeden koleś chciał mnie namalować jak jedną ze swoich dziewczyn. - znowu się zaśmiała, a ten dźwięk rozchodził się po pomieszczeniu jak intruz. - Dobra. Zaczynasz mnie trochę przerażać, a jeszcze nic nie brałam i nie mam halucynacji. Patrzysz na mnie jakbyś zobaczył ducha, albo trup ci wstał z trumny. - ten żart w jej mniemaniu był dobry.
- Znasz mnie. Wpadłam przypadkiem i zostałam przez pomyłkę. Masz jakiegoś energetyka?

Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

To krótkie spięcie mięśni, kiedy rzuciła mu się na szyję było instynktowne – jak reakcja organizmu na ciało obce, które jednocześnie jest jedynym lekiem, jakiego potrzebował, ale kiedy poczuł jej ciężar, zapach perfum mieszający się z wonią ulicy i tę znajomą energię, jego mur zaczął pękać. To wciąż była Gabriele, ta sama dziewczyna, która potrafiła rozjaśnić ponury dzień, nawet jeśli w sposób kompletnie nieświadomy robiła szkody. Noe poczuł, jak ogarnia go zgubne poczucie bezpieczeństwa. Przez sekundę pozwolił sobie uwierzyć, że te sześć lat to rzeczywiście tylko „krótka przerwa na kawę”, a on nie jest gościem od trupów, tylko znów tym samym chłopakiem, który ma przed sobą całe życie. Uśmiechnął się – tym razem nieco szczerzej, choć wciąż z nutą smutku, której nie potrafił całkowicie wymazać. Noe popatrzył na nią, czując, jak Gabriela powoli zsuwa mu się z ramion, choć wiedział, że to tylko chwilowe złudzenie. Jej bezczelny uśmiech działał na niego jak narkotyk – przerażał go i fascynował jednocześnie. Gdy rudowłosa przejechała palcem po zakurzonej półce, ironicznie komentując „muzealny klimat”, chłopak poczuł impuls, by choć trochę odgryźć się losowi, zachowując przy tym swoją nową maskę.
— ⁣ Chyba po prostu udzieliło mi się pewne... zboczenie zawodowe, odkąd zaczął mnie obowiązywać dress code.⁣ - Wskazał dłonią na wiszący na oparciu krzesła ciemny, idealnie zawiązany krawat, atrybut jego codziennej pracy przy zmarłych, którego nienawidził każdą komórką ciała. - Muzeum? Może masz rację — odparł, a w jego głosie, obok wymuszonej swobody, pojawiła się nuta cynizmu, której jeszcze całkiem niedawno w nim nie było. - To element nowego zajęcia, zapach również - dodał, tajemniczo się uśmiechając. Była inteligentna, na pewno domyśli się co chciał przez to wszystko powiedzieć.
— Sławny... — powtórzył pod nosem, uśmiechając się krzywo. —Widzisz, plany mają to do siebie, że czasem trzeba je zmienić. Życie dopisało mi scenariusz, którego nie było w podręczniku szkolnym. - Zrobił krok w jej stronę, ale zatrzymał się w bezpiecznej odległości. — Chwilowo mam po prostu „inne” priorytety, Gabi. Musiałem przejąć pewne sprawy... obowiązki, których nie mogłem tak po prostu zostawić — powiedział, starannie dobierając słowa, by nie brzmiały gorzko, jednocześnie czując wyrzuty sumienia, że jest niewdzięczny, zmuszając się do pomagania matce, która przecież nie miała poza nim nikogo innego. — Ale to nie znaczy, że zapomniałem o dawnych planach. Notatnik jest czysty, bo czekam na temat, który będzie wart tego, żeby w końcu go otworzyć. - Tak, prędzej czy później, ale w końcu zacznie szukać pracy w redakcji, jak tylko jego mama się ogarnie.
Poczuł, jak po tych słowach o byciu „muzą” coś boleśnie zaciska mu się w gardle. Patrzył na nią, gdy opierała się o biurko – biurko, które dla niego było porażką, a dla niej po prostu kolejnym meblem do przetestowania.
— Może faktycznie potrzebuję muzy, żeby w końcu ruszyć z miejsca? Choć znając ciebie, to raczej materiał na artykuł o huraganie Catrina niż na spokojny wywiad. - Podszedł o krok bliżej, ignorując głos rozsądku, który krzyczał mu do ucha, że to stąpanie po kruchym lodzie.
— Nie namalował cię, bo pewnie nie potrafiłaś usiedzieć w miejscu przez pięć minut — zaśmiał się cicho, a w jego oczach na moment pojawił się ten dawny blask wesołości. — Usiądź... o ile znajdziesz tu miejsce, które nie wygląda według ciebie jak eksponat.
Patrzył na nią i czuł jak cała nienawiść do samego siebie i żal za zmarnowane marzenia schodzą na dalszy plan. Była tu. Prawdziwa, głośna i bezczelna, choć wiedział, że za chwilę może znów zniknąć, zostawiając go w jeszcze większej rozterce, jednak w tej chwili liczyło się tylko to, że jego świat znów miał kolory.
Oparł się o szafę, starając się zachować dystans. Patrzył, jak ona beztrosko dominuje w jego przestrzeni, jakby nigdy jej nie opuściła.
— Opowiedz mi o tej Francji — rzucił, próbując odwrócić uwagę od siebie i od faktu, że właśnie jest ciekawy najdrobniejszych informacji o jej przygodach. — Ktoś cię w końcu namalował, czy skończyło się tylko na obietnicach, jak to zwykle masz w zwyczaju?
Pytanie o energetyka zadziałało jak hamulec bezpieczeństwa. Noe zorientował się, że musi się ruszyć, bo jeśli zostanie w tym bezruchu sekundę dłużej, maska, którą tak starannie nakładał, po prostu pęknie i rozsypie się na oczach Gabrieli.
— Energetyka? — powtórzył, a jego głos był teraz pozbawiony emocji, jakby system obronny przejął kontrolę nad strunami głosowymi. — Ile tylko chcesz, zaraz wracam - po tych słowach zniknął za drzwiami, wdzięczny losowi, że chociaż na chwilę pobędzie sam, oswajając się z myślą o jej nagłym powrocie. Otworzył lodówkę, a chłód bijący z wnętrza na moment przyniósł mu ulgę. — Masz— powiedział, wracając do pokoju i podając jej zimnego redbulla, uważając, by ich palce się nie zetknęły. — Więc znowu Toronto? — zapytał, próbując nadać rozmowie normalny ton. —Co cię tu sprowadza tak na serio? Bo nie uwierzę, że po prostu przechodziłaś obok i przypomniałaś sobie o mnie.

Gabriela R. Blais

[Aaliyah Lavoie]

trigger warning

przekleństwa, kiepskie poczucie humoru Gabi

Przechyliła głowę i zerknęła przelotnie na krawat, na który wskazywał palcem. W grze ten jakże osobisty akcent zapewne podświetliłby się i miałaby do wyboru różne ścieżki dostępnego zachowania. Wyświetloną całą historię i opcje rozmowy. Niestety nie była nawet zjarana, żeby wyobrazić sobie coś takiego, więc kompletnie znudzona przeniosła swoje spojrzenie z powrotem na chłopaka, który dosłownie swoją powagą zabijał cały jej nastrój. Jeszcze chwila tego smęcenia, a nawet byłaby skłonna poświęcić swoją czerwoną pomadkę z chińczyka marki no name, żeby domalować mu uśmiech, który byłby marną karykaturą Jokera.
- Drogi Pamiętniczku. Wparowała mi domu jakaś wariatka, która okazała się moją najlepszą przyjaciółką. Niemal posikałem się ze szczęścia. Tak bardzo byłem szczęśliwy, że niemal odpadł mi tynk z twarzy. - otworzyła notatnik na pierwszej lepszej stronie i zakrztusiła się, gdy kurz wleciał jej do nosa. Gabriela R. Blais, która zmarła przez niebezpieczne zabawy ze starociami. To dopiero byłaby historia! Zdecydowanie wolałaby teraz skończyć kilka metrów pod ziemią niż kontynuować ten temat, który podjął Noe. Każdy wiedział, że takie rozmowy prowadziło się wieczorową porą, gdy paliło się zielone, a piwo znieczulało na tyle, że włączał się słowotok. Wszyscy oprócz Noe, ale za to właśnie go uwielbiała.
- Ranisz me serce. Chcesz rzec, żem ja nie odpowiednia dla ciebie? - zachichotała udając wielce urażoną jego słowami i teatralnie odchyliła swoją głowę do tyłu. - W takim razie musiałabym usiąść na twoim kutasie Noe. Zadowolę się jednak tym. - podskoczyła i z głośnym plaskiem zderzyła swój tyłek ze starym drewnem, które wydało dźwięk, jakby zaraz miało się rozlecieć. Przez sekundę spojrzała przerażona na przyjaciela, bo nie zamierzała go prosić za sekundę, żeby wyciągał jej drzazgę z pizdy. - Sytuacja opanowana. Aczkolwiek nie pieprz się na tym blacie, albo przynajmniej ostrzeż tego kogoś, że to podchodzi pod BDSM. - dziś wyjątkowo humor jej dopisywał i uważała się za najzabawniejszą istotę na ziemi.
Przyjęła puszkę od chłopaka, ale zamiast od razu ją otworzyć zaczęła nią podrzucać testując cierpliwość chłopaka. - Francja była strasznie przereklamowana. Artyści są tam jeszcze bardziej dramatyczni niż ty teraz. W sumie to było ich dwóch. Jeden się zakochał, a drugi... - wzruszyła ramionami i z głośnym sykiem otworzyła puszkę. - A drugi się poddał i zrobił ze mnie płótno. Klasyka. Mojej zajebistości nie da się uchwycić. - podniosła puszkę do góry, ale zamiast się napić powąchała zawartość z powagą. - Mmm… Wyczuwam nuty chemii, radioaktywnego syfu i wspomnienia złych decyzji. - poruszyła puszką jak te wszystkie bogate gnojki, gdy w kieliszku mieli drogie wino, nad którym rozwodzili się zamiast wlewać je sobie do gardeł.
- Wyborne. - przymknęła oczy, gdy w końcu zakosztowała napoju i zaśmiała się widząc jego minę. Celowo zignorowała jego mały przytyk nawiązujący do obietnic. Chciała miło spędzić ten czas.
- Serio? Przestań być takim dupkiem. - odstawiła puszkę na blat i prychnęła pod nosem. - To kurwa uwierz. Czy dla ciebie wszystko musi mieć jakiś cel? Mam ci powiedzieć, że się zgubiłam? Skręciłam najpierw w prawo, potem w lewo i przypadkiem zapukałam akurat do tych drzwi? - kontynuowała swoją wypowiedź z szczyptą ironii w głosie, żeby zakończyć ten skok emocjonalny ciężkim westchnięciem. - Mam wymyślić lepszą historię, czy jednak zaryzykujesz prawdę? - pociągnęła kolejny łyk z puszki, do której się przyssała i podciągnęła nogi do góry, żeby usiąść po turecku na jego biurku.

Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

Jego wzrok nawet nie drgnął, jakby to milczenie było elementem jakiegoś prywatnego rytuału, którego ona nie miała ochoty ani chęci rozgryzać. Stał przed nią nieruchomo, a cisza, która zaległa między nimi, wydawała się gęstnieć z każdą sekundą. Dla niego ten brak słów był formą kontroli. Budował wokół siebie mur, przez który przenikały jedynie chłód i nieodgadniona pewność siebie. I nagle pękł. Jeszcze przed chwilą wyglądał, jakby został wykuty z granitu, teraz spuścił głowę, a jego ramiona zaczęły drżeć. Najpierw był to tylko krótki, urwany dźwięk, coś pomiędzy parsknięciem a westchnieniem, ale po chwili wybuchnął szczerym, głośnym śmiechem, którego nie był w stanie powstrzymać.
— "Niemal odpadł mi tynk z twarzy”? — powtórzył pod nosem, ocierając palcem kącik oka. — Gabriela, ty jesteś niemożliwa. Przy tobie nie można być poważnym, rozśmieszyłabyś nawet nieboszczyka. - Cała ta starannie budowana atmosfera powagi wyparowała w ułamku sekundy. Noe oparł się o blat, kręcąc głową z niedowierzaniem. Jego wzrok, wcześniej tak surowy, teraz złagodniał, lśniąc rozbawieniem, którego tak bardzo starał się nie pokazywać.
Zanim zdążył choćby mrugnąć, Gabriela soczystym plaskiem wylądowała tyłkiem na starym, dębowym blacie. Drewno zajęczało pod jej ciężarem — był to dźwięk suchy, złowieszczy, przypominający pękanie kości starego dziadka.
— To biurko mojego zmarłego ojca, Gabriela — wykrztusił, choć w jego głosie, zamiast prawdziwej złości, słychać było już tylko rozbawienie. — Jeśli ono teraz pęknie, przysięgam, że wpiszę cię do tego pamiętniczka jako przyczynę zniszczenia dziedzictwa narodowego.
Była niemożliwa. Rzucała najbardziej bezpośrednimi tekstami, jakie znał, i ryzykowała zdrowie własnych pośladków na spróchniałym drewnie. Musiał jednak podjąć rękawicę, którą właśnie mu rzuciła.
— Wiesz przecież, że możesz siadać na nim do woli i nie mam tu na myśli biurka — odpowiedział, starajac się mówić najbardziej beztrosko jak tylko potrafił, dostosowując się do jej ,,zasad'' w ,,robię co chcę, z kim chce i gdzie chcę'' nie przejmując się uczuciami drugiej strony. - BDSM wolę w łóżku, tam lepiej mieć nad wszystkim kotrolę - wtrącił z rozbawieniem, dokonale wiedząc, że żadnego nigdy nie uprawiał.
Noe westchnął cicho, ale nie było w tym zniecierpliwienia — raczej coś na granicy rezygnacji i rozbawienia.
— Francja nie jest przereklamowana — odpowiedział spokojnie. — Ludzie po prostu jadą tam oczekując cudów, jakie pokazują nam w tej pieprzonej telewizji. - Przeniósł wzrok na puszkę w jej dłoni. Uniósł lekko brew, na współ rozbawiony, na wpół poważny. — Zrobił z ciebie płótno? Brzmi jak coś, co miało być głębokie, a wyszło… przewidywalnie. I co, przynajmniej dobrze malował?
Na moment zrobiło się ciszej. Ona trzymała puszkę przy nosie, jakby odpowiedź miała się znaleźć w zapachu. Oparł się biodrem o blat biurka. — Bo jeśli nie, to faktycznie szkoda czasu.
Kącik jego ust znów drgnął. Strasznie brakowało mu tych jej tekstów, jej beztroskiego sposobu bycia, gdzie on po drodze gdzieś zgubił, kreując się na zgrzybiałego dziada z domu pogrzebowego, którym wcale nie był. Miał 26 lat i nie miał nawet czasu porządnie się wyszaleć, a wpakował się w gówno, z którego ciężko się będzie wygrzebać. — A twojej zajebistości nie da uchwycić tylko dlatego, że za szybko zmieniasz wersję siebie. A ten, który się zakochał... przeżył to spotkanie z twoją „zajebistością”? - Nie chciał brzmieć jak zazdrosny, zakochany szczeniak i miał nadzieję, że nie wyczuła zmiany tonu w jego głosie.
To, co mówiła o Francji, było typową dla niej zasłoną dymną — dużo anegdot, mało konkretów, a pod spodem coś, co sprawiło, że w ogóle stamtąd wróciła.
- Oczywiście, że wyborne. To takie moje eliksiry zajebistości — zawtórował jej śmiechem, jednocześnie wzrokiem taksując każdy milimetr jej cudownej, pięknej twarzy, której i tak nigdy nie zapomniał.
— Ryzykuję — powiedział w końcu, cicho, skracając dystans o jeszcze jeden krok. Stanął tuż przed nią, tak blisko, że czuł metaliczny zapach puszki i aromat jej perfum, które we Francji musiały wydawać się luksusem. — Prawda jest pewnie nudniejsza od twoich bajek o francuskich malarzach, ale zaryzykuję. Mów, Gab. Co się stało, że akurat te drzwi wydały ci się jedynym wyjściem?
Patrzył jak pociąga długi łyk z puszki, do której przyssała się, jakby szukała tam odpowiedzi, po czym sprawnym ruchem podciągnęła nogi do góry, sadowiąc się po turecku na trzeszczącym blacie. W tej pozycji, z redbulem w dłoni, wyglądała jak kanadyjska wersja posągu Buddy, tyle że zamiast spokoju oferowała burzę.

Gabriela R. Blais

[Aaliyah Lavoie]

trigger warning

przekleństwa

Jego śmiech był niczym cudowna melodia. W końcu jej Noe wrócił, pozbywając się tego wyrazu twarzy, który przyprawiał ją o gęsią skórkę. Dumnie wyprostowała swoje plecy wpatrując się w niego jak urzeczona, gdy on nie był w stanie już ukryć przed nią swojego rozbawienia. - Oczywiście, że jestem niemożliwa - odparła, nonszalancko wzruszając ramionami - Ktoś tu musi utrzymywać poziom, skoro ty bawisz się w chodzący pomnik. - mruknęła pod nosem poświęcając mu swoją całą uwagę. Przyjrzała się już uważniej jemu. Wyłapywała powoli te różnice, które w nim zaszły na przestrzeni tych kilku lat. I przez ułamek sekundy coś ścisnęło ją w żołądku. Coś na kształt wyrzutów sumienia i smutku, więc w ten typowy dla siebie sposób przekręciła oczami, żeby ukryć tą nagłą melancholię.
- Dziedzictwa czego? - zbita z tropu spojrzała na niego i uderzyło w nią to, że jego ojciec... Kurwa. - Przykro mi. - teraz czuła się jak suka. Egoistycznie uciekła porzucając wszystko kiedy było jej ciężko i nawet ani razu nie pomyślała, że ktoś mógłby ją potrzebować. To było dość przytłaczające. Nie była dobra w tego typu rozmowach, więc jak przystało na dorosłą nastolatkę skupiła się na jego kolejnych słowach. - Spokojnie jak połamie to biurko, to powiemy, że to sztuka współczesna. - zaśmiała się i poklepała drewno w tym samym geście jak nie raz kumpel klepie przyjaciela w ramach otuchy.
- Odważnie. Tylko wiesz Noe, że strasznie się wiercę i byłoby nam wygodnie jedynie przez kilka minut? - starała się utrzymać powagę, gdy rzucała tymi dwuznacznymi tekstami. - Czyli jesteś typem domatora niż poszukiwacza przygód? To trochę nudne. To aż krzyczy wręcz coś na kształt "Noe statyczny Pan z urzędu" - rozważała czy nie wstać i nie podejść do przyjaciela, ale obawiała się delikatnie tego, że tego typu prowokacje doprowadzą go do zawału. Odwróciła wzrok od niego i skupiła się na puszce, która teraz była ciekawszym eksponatem.
- Cudów nie było. Było za to tanie wino, drogie błędy i jeden typ, który myślał, że jest drugim Van Goghiem, a ledwo ogarniał kontury. - wzruszyła ramionami - Jego pędzel był dobry, ale brakowało umiejętności. - skwitowała tak całą tą sytuację, bo akurat Francja w żaden sposób jej nie urzekła. - Przeżył. Ja gorzej. - odpowiedziała krótko, uderzając długim żelowym paznokciem w puszkę próbując skupić myśli na tym nużącym temacie. Ożywiła się dopiero, gdy przestali wciąż w kółko wracać do tej przeklętej Francji.
- No proszę. Jeszcze chwila i zaczniesz żyć niebezpiecznie. A dopiero ze mną spędziłeś kilka minut. - nie odsunęła się, gdy poszedł bliżej, jedynie delikatnie skrzywiła, gdy odór domu pogrzebowego załaskotał jej nos. Zdecydowanie musiała rozruszać chłopaka i zerwać tą łatkę, którą na siłę sobie przykleił zanim... Cóż nie wiedziała ile jeszcze zamierzała zostać w mieście...
- Wróciłam totalnie nawalona do miasta. Bez godności, bez rzeczy i perspektyw. Nudziłam się. Może nawet trochę stęskniłam. - zerknęła na niego spod rzęs, z lekkim uśmiechem, który bardziej coś ukrywał, niż pokazywał. - To była taka moja zachcianka. Znowu cię ujrzeć. I oto jestem. Wypadało się w końcu przywitać. - nic dramatycznego...

Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

Noe uniósł brew, a w kąciku jego ust wciąż błąkał się ten cień uśmiechu i zrobił krok w jej stronę, naruszając bezpieczny dystans, jaki dotąd ich dzielił. Przez chwilę patrzył na nią w sposób, który sprawiał, że cała jej pewność siebie zaczynała topnieć niczym wosk. Nie był już tym samym chłopcem, którego zostawiła.
– Może po prostu potrzebowałem kogoś, kto przypomni mi, że kierowanie zakładem pogrzebowym jest cholernie nudne? - w jego głosie, obok rozbawienia, pobrzmiewała nuta chrypki. – Zmieniłaś się, choć wciąż przewracasz oczami dokładnie tak samo, gdy próbujesz mnie oszukać, że wcale cię to wszystko nie rusza - dodał, uśmiechając się bezczelnie. W głębi duszy czuł, że wcale nie jest jej obojętny, a tylko oszukiwała samą siebie.
– Nie ma sprawy, spoko, każdy ma przecież swoje sprawy – powiedział nagle, a jego głos stracił całą szorstkość. Przez moment milczał. Ciężar tematu śmierci ojca i jej wyjazdu wciąż wisiał w powietrzu, ale Noe, zamiast drążyć ranę, machnął ręką. Pogodził się już z tym faktem i nie było sensu dalej brnąć w temat śmierci, wystarczająco miał jej na dzień w zakładzie. Spojrzał na jej dłoń poklepującą blat, a potem znów na nią. W jego oczach błysnęło coś, co mogło być uznaniem dla jej desperackiej próby ratowania atmosfery humorem. – Sztuka współczesna, mówisz? – mruknął, opierając się o to samo biurko, tuż obok niej. – "Destrukcja dziedzictwa w trzech aktach". Kustosze będę zachwyceni.
Noe wypuścił powietrze nosem, co było najbliższą formą śmiechu, na jaką pozwolił sobie w odpowiedzi na jej zaczepkę. Nie odsunął się ani o milimetr, mimo że jej słowa aż gęstniały od podtekstów.
– Pan z urzędu? – powtórzył, a w jego głosie pojawiła się niebezpiecznie niska nuta. – Uważaj, bo te statyczne typy bywają najbardziej nieprzewidywalne, kiedy ktoś w końcu postanowi ich rozruszać. - Wyprostował się powoli, a ona nadal uparcie wpatrywała się w puszkę. – A co do wiercenia się... – zawiesił głos, kładąc dłoń na blacie biurka. – Myślę, że przeceniasz swoją zdolność do wyprowadzania mnie z równowagi albo nie doceniasz mojej cierpliwości.
Przez chwilę panowała cisza, w której jedynym dźwiękiem był cichy szum klimatyzacji i jego własny, nieco zbyt szybki oddech. Nachylił się odrobinę, zmuszając ją, by w końcu przestała udawać, że puszka jest centrum wszechświata. – Więc jak to będzie, poszukiwaczko przygód? – zapytał cicho. – Naprawdę chcesz sprawdzić, ile minut wytrzymam z twoim wierceniem się, czy po prostu boisz się przyznać, że ten "nudny klimat" działa na ciebie bardziej, niż byś chciała? - Wiedział, że igra z ogniem i może boleśnie się sparzyć, ale najwidoczniej posiadał jakiś syndrom sztokholmski, który nie potrafił nim inaczej kierować albo po prostu było mu wszystko jedno.
Podsumowanie Francji w jej wykonaniu było gorzkie – czuć, że za tym „tanim winem” kryje się więcej rozczarowań, niż chciałaby przyznać. Noe, słysząc o pędzlu „drugiego Van Gogha”, tylko uniósł kącik ust w tym swoim specyficznym, nieco ironicznym uśmiechu. Doskonale wiedział bowiem, jak czytać między wierszami jej sarkazm.
– Czyli klasyka. Romantyczna wizja, która skończyła się na kacu i wątpliwej jakości sztuce – podsumował, nie odrywając od niej wzroku. – Dobrze, że pędzel to nie wszystko. Warsztat zawsze był przeceniany przez tych, którzy nie mają nic do powiedzenia. - Widząc jednak, jak bębni paznokciem o puszkę i jak bardzo chce zamknąć ten rozdział, odpuścił.
– Skoro Francja była tylko kiepskim tłem dla jeszcze gorszych malarzy, to uznajmy, że ten temat oficjalnie wyparował – stwierdził, odwracając się do niej. – Skupmy się na czymś, co faktycznie cię ożywia. Bo o ile pamiętam, nigdy nie potrafiłaś usiedzieć w miejscu, gdy w grę wchodziło coś... mniej legalnego niż picie taniego wina nad rzeką. - Zrobił pauzę, a w jego spojrzeniu znów pojawił się ten dawny błysk, który obiecywał kłopoty.
— Bez godności, bez rzeczy i z nudów? — powtórzył cicho, a kącik jego ust drgnął w sposób niejednoznaczny. — Brzmi jak twój standardowy zestaw startowy. Ale ta „tęsknota”... to już brzmi prawie jak plan, a nie zachcianka. Martwi mnie tylko to ,,trochę''. - Przechylił głowę, przyglądając się jej z irytującą przenikliwością, ale robiąc nieco smutną minę. – Ale skoro już tu jesteś i planujemy demolowanie mebli w imię sztuki to... co zamierzasz zrobić z resztą wieczoru? - zapytał, bo skoro już się zjawiła, trzeba coś zorganizować.
Gabriela R. Blais

[Aaliyah Lavoie]

To nie była utrata pewności siebie, a bardziej ciekawość. Sześć lat temu zostawiła tu niepewnego siebie chłopca, z którym się bujała po różnych miejscówkach. Dobrze razem się bawili i nawet jak przystało na dobrą przyjaciółką odebrała mu dziewictwo, żeby później nie miał przypału jak ona przy swoim pierwszym razie. Teraz jednak pozwalała mu rozkwitać, jak jakiś kwiat, pod wpływem swoich słów, bo zdecydowanie potrzebował rozruszania. Zostawiła za sobą miłego chłopca, a wróciła do zgorzkniałego faceta, który wdychał kurz i patrzył beznamiętnie na swój notes. To był przykry widok, a informacja o śmierci jego ojca jeszcze gorsza.
- Naprawdę? Nie rzucasz tam czarnym humorem na prawo i lewo? - ona na pewno odwaliłaby tam jakąś próbną sesję z trumnami czy inne gówna przy wyborze odpowiedniej urny. Było tak wiele możliwości, ale cóż praca w tego typu zakładach nie była dla niej. Nie potrzebowała przypomnienia, że kiedyś nadejdzie dzień sądu, a ten zapewne zbliżał się nieuchronnie w jej przypadku. - Boże, Noe… - pokręciła głową, w końcu odrywając wzrok od tej nieszczęsnej puszki i unosząc go na niego. - Ty serio myślisz, że masz na mnie aż taki wpływ? Przewracam oczami, bo pierdolisz zbyt gramatycznie jak na faceta od nieboszczyków. - mruknęła, zerkając na jego usta tylko na sekundę za długo. - Kto cię tego nauczył? Klienci?
- W trzech aktach? - zaśmiała się biorąc kolejny łyk napoju, który spłynął cienką strużką po jej brodzie. Oblizała usta i palcami starała się zetrzeć strużkę, żeby później nie lepić się jak mucha do gówna. - Akt pierwszy, to sztywna gra wstępna? - zapytała unosząc wysoko jedną brew do góry i pokiwała rozbawiona głową na boki. - Spokojnie urzędasie. Nie próbuję cię wyprowadzać z równowagi. Ja po prostu… taka jestem. Jak ktoś się przy tym chwieje, to jego problem, nie mój. - puściła oczko i bezczelnie ilustrowała jego sylwetkę, która skrywała się za zbyt obszerną bluzą. - A może właśnie nie doceniasz mnie? - odpowiedziała równie cicho, przechylając lekko głowę na bok. - Daj mi pięć minut i gwarantuję, że przestaniesz być taki… stabilny. - wymruczała nachylając się w jego stronę bliżej, a po chwili parsknęła śmiechem.
Kącik jej ust drgnął ku górze, ale nie był to ten żartobliwy uśmiech, a raczej coś co zwiastowało kłopoty. Rzucał jej wyzwanie, a ona umiała bawić się w takie gierki. To było znacznie ciekawsze niż puszka. Wciągała się w to, ale znowu poruszył temat tej przeklętej Francji i czar prysł. - Romantyczne wizje to ja miałam może jak miałam siedemnaście lat. Teraz mam co najwyżej kaca i złe wybory. I całkiem niezłe wyczucie, kiedy coś jest stratą czasu. - wzruszyła ramionami bezapelacyjnie kończąc ten temat, który stawał się niewygodny. Ile można było drążyć temat o nieudanym seksie?
- Oczekujesz, że po demolowaniu mebli zostanę? I kto tu ma romantyczne wizje? - obróciła teatralnie puszkę w dłoni i cicho westchnęła. - Myślałam, żeby zrobić coś głupiego, trochę ryzykownego i zdecydowanie nieodpowiedzialnego… - zerknęła na niego spod rzęs, a kącik jej ust powoli uniósł się w tym znajomym, zaczepnym uśmiechu. - Ale potem przypomniałam sobie, że ty pracujesz z martwymi, więc poziom ryzyka i tak masz już ogarnięty. - jego mina była bezcenna w tej chwili. Przysunęła się trochę bliżej i musnęła opuszkami palców blat toż koło jego ręki. - Może zdam się na tą twoją nieprzewidywalność? Rozruszaj mnie Noe zanim skończę tutaj jako kolejny antyk.

Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

Noe prychnął cicho, a kącik jego ust uniósł się w czymś, co przy odrobinie dobrej woli można było uznać za cień uśmiechu – kolejny raz, odkąd przekroczyła próg pokoju. Nie rozumiał czego w zasadzie oczekiwała, że rzuci wszystko na jej widok, zapominając o obowiązkach? Może sześć lat temu był bezmyślnym dzieciakiem, który zabawę stawiał ponad wszystko, ale musiał szybko dojrzeć i wziąć odpowiedzialność. Złościło go to, że Gabriele nie potrafiła tego zrozumieć i oczekiwała, że po powrocie zastanie tego samego, zapatrzonego w nią dzieciaka. Owszem, był nadal w nią zapatrzony, ale ten niedojrzały niedorostek zniknął.
– Klienci są wyjątkowo małomówni, o ile nie liczysz pękania stawów – odparł, a jego głos, choć wciąż niski, stracił sztywność. – Kiedy spędzasz wieczory na wypełnianiu aktów zgonu i czytaniu nekrologów, zaczynasz dbać o kropki i przecinki. - Przez chwilę patrzył na nią tak, jakby szukał w jej twarzy dziewczyny sprzed sześciu lat, ale widział tylko kobietę, która bezczelnie przypominała mu o wszystkim, co stracił i kim się stał. – I nie schlebiaj sobie. Nie myśl, że masz na mnie wpływ – skłamał gładko, choć to krótkie spojrzenie na jego usta nie umknęło jego uwadze. – Po prostu sprawdzam, czy pod tą warstwą pewności siebie wciąż siedzi ta sama wariatka, która chciała urządzać wyścigi na cmentarzu. Widzę, że czarny humor cię nie opuścił, więc chyba nic straconego.
Patrzył na strużkę soku płynącą po jej brodzie jakby to była najciekawsza rzecz na świecie, a jego wzrok, choć opanowany, zdradzał, że te „pięć minut” zaczęło tykać szybciej, niż zakładał. Powoli oblizał własne wargi, jakby nagle zrobiły się strasznie suche.
– Akt pierwszy to zazwyczaj gra wstępna – odpowiedział, a w jego głosie pojawiła się nowa, chropowata nuta, która nie miała nic wspólnego z uprzejmością. – Ale ty wolisz od razu przejść do punktu kulminacyjnego, co? - Nie zamierzał był złośliwy, samo jakoś tak wyszło. Musiał na nowo uzbroić się w maskę, bo inaczej skończy z pogruchotanym sercem. Znowu. A ona znowu to wykorzysta, zdepcze je i odda w stanie niemal agonalnym, tylko po to za chwilę na moment je posklejać i znów zranić. - Myślisz, że te pięć minut to wyzwanie? Sześć lat temu wystarczyło ci jedno spojrzenie, żebym zapomniał, jak się oddycha. Dziś jest inaczej - Kogo on właściwie próbował oszukać? Raczej siebie, bo Gabriela doskonale znała swoją przewagę nad nim i wykorzystywała to.
Uniósł dłoń, jakby chciał odgarnąć jej kosmyk włosów, ale zatrzymał ją tuż przy jej skroni, pozwalając jedynie na to, by poczuła ciepło jego skóry. Czuł, jak atmosfera gęstnieje, ale nie w ten sposób, na który liczył przed chwilą. Jej nagła zmiana tonu podziałała jak kubeł zimnej wody na rozpalone powietrze między nimi. Cofnął dłoń, którą trzymał przy jej skroni, i wsunął ją do kieszeni bluzy, znów przybierając tę swoją maskę, która skutecznie broniła go przez lata jej nieobecności.
– Skoro tak stawiasz sprawę… – mruknął, a jego głos odzyskał tę specyficzną, suchą barwę. – Skoro nie chcesz tracić czasu, to po co właściwie tu przyszłaś? Żeby sprawdzić, czy wciąż będę ślinił się do ciebie? Sześć lat temu dałaś mi do zrozumienia, że nic dla ciebie nie znaczę, że to był tylko seks i szanuję to. Lubię cię, Gabi, ale ja nie jestem takim typem, ktory bawi się czyimiś uczuciami. Ty lubisz szybkie numerki bez zobowiązań, bez uczuć, ja nie. Jeśli w coś wchodzę, to daję z siebie sto procent. Nie daje ochłapów, by kogoś zadowolić, a potem zwiać, bo to nie w moim stylu. Znałaś mnie jako chłopaka, który się bawił, ale kiedyś trzeba dorosnąć, usadzić się w miejscu, widocznie ty nie potrafisz inaczej. Przez te sześć lat nauczyłem się jednego: ludzie wracają tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebują albo kiedy nie mają dokąd pójść. Do której grupy należysz? - Popatrzył na nią spod przymrużonych powiek, a w jego spojrzeniu nie było już wyzwania – była tam tylko ta zgorzkniała ciekawość, nic więcej.
Gabriela R. Blais

[Aaliyah Lavoie]

Znała Noe niemal od zawsze. Ciężko było jej przywołać jakikolwiek moment w swojej pamięci, gdzie nie mogłaby go nazwać swoim przyjacielem. Nawet podczas swojego szalonego tripu miała świadomość, że ktoś na nią czekał. Rzeczywistość jednak miała posmak brutalności, gdy kolejne słowa sprowadzały ją do parteru. Inaczej malowała to pierwsze spotkanie po latach w swojej wyobraźni. Liczyła na ciut więcej entuzjazmu, a zastała same zgliszcza oraz żar, który mógł przerodzić się w pożar. Nigdy nie chciała ranić jego uczuć. Gdyby bardziej zważała na jego zachowanie i brała dosadnie jego słowa, to może zauważyłaby do czego go doprowadzała. Tyle, że miał rację. A prawda wypowiedziana w ten sposób uderzała w najczulsze miejsca. Bo gdy ona się bawiła, to on był obok i każdym pocałunkiem jedynie podsycała jego nadzieję.
- Wiesz, że to nieprawda. - oburzona zeskoczyła gwałtownie z blatu, wywracając puszkę na podłogę. Nie przejęła się tym, że pozostawiła na podłodze małą kałużę napoju. Swoje spojrzenie miała utkwione w mężczyźnie, a jej serce biło o wiele szybciej niż powinno. Sama nie była pewna jeszcze czy było jej smutno czy jednak była zła, że tak stawiał sprawę.
- Nie pierdol mi tutaj o zasadach i kto ile wkłada zaangażowania w jakieś relacje. Nie mam problemu z bzykaniem się po kątach i myślałam, że też tak na to patrzysz. Bo sześć lat temu jakoś nie miałeś problemu brać wszystkiego, co dawałam, bez tego całego pierdolenia o uczuciach. A teraz mi wmawiasz, że cię wykorzystałam? - parsknęła krótkim ironicznym śmiechem, a jej twarz wyrażała wielkie niedowierzanie. - Przyszłam tutaj zobaczyć kurwa przyjaciela. Pośmiać się i miło spędzić czas. A ty jak jakiś męczennik doszukujesz się drugiego dna. Potrzebuje czegoś? Nie mam dokąd pójść? Czy ty siebie słyszysz? - machnęła dłonią chaotycznie i zrobiła krok w jego kierunku. - Dobrze wiesz, że kochałam tylko jednego mężczyznę. Dobrze wiesz, że dla niego odpuściłam całą tą gównianą otoczkę i nawet przez sekundę nie zbliżyłam się wtedy do Ciebie w żaden sposób, bo byłam mu wierna. Byłeś moim przyjacielem. A teraz mi serwujesz, że to było więcej? - prychnęła pod nosem i zmusiła go, żeby zrobił jej miejsce pomiędzy swoimi nogami. Oparła dłonie na blacie i bezczelnie naruszyła jego przestrzeń osobistą zbliżając swoją twarz do niego. Wodziła nosem po napiętej linii jego szczęki i spojrzała z wściekłością prosto w jego oczy. - Nazywasz mnie ladacznicą czy wywlekasz to wszystko, bo dalej cię to rusza, że nie byłeś jedyny? Jakbyś był taki poukładany i zajebisty, to byś mnie teraz nie rozbierał wzrokiem co trzy sekundy. Więc nie rób ze mnie idiotki. I wiesz co jest najbardziej popierdolone? - patrzyła na niego przez chwilę w ciszy, jakby chciała zmusić go do jakiejkolwiek reakcji przygważdżając go w tym jednym miejscu. - Że ty mówisz o odpowiedzialności, o dorastaniu… A to ty tkwisz wciąż w jednym miejscu. Nie jestem jakimś problemem, który pojawił się, żeby zrujnować ci życie. Tęskniłam, okej? Ale jak tak bardzo chcesz to znowu zniknę. Przecież jestem w tym dobra tak? - niemal musnęła swoimi wargami te należące do niego, ale odepchnęła się w odpowiednim momencie od blatu i wyprostowała.

Noe Villeneuve-Scott