[Reeve LeBlanc]

1. outfit

Siedzieli na plastikowych pomarańczowych krzesłach, które wbijały się w plecy przy każdym gwałtowniejszym ruchu. Nad ich głowami huczały maszyny, a rytmiczny łomot kul uderzających o parkiet mieszał się z mechanicznym warkotem podajników i brzękiem rozbijanych kręgli. Szklanki z piwem stały na blacie upstrzonym klejącymi kółkami po poprzednich graczach, a w neonowym świetle, które odbijało się od polerowanych torów, każda emocja na ich twarzach wydawała się ostrzejsza, niemal przerysowana. Rozmowa rwała się i wracała falami, dyktowana rytmem kolejnych rzutów, ale mimo tego hałasu i chaosu, w ich ciasnym boksie panował dziwny, niemal intymny spokój.
Dla postronnego obserwatora to było zwykłe spotkanie dwóch kumpli. Trochę śmiechu, trochę narzekania na robotę czy studia, jakieś głupie historie sprzed lat, ale dla Reeve'a to nie było takie proste. Każdy głośny huk rozbijanych kręgli na sąsiednim torze brzmiał jak wystrzał, który ucinał mu myśli w połowie. Kiedy przyszła jego kolej stanął na linii startu, czując ciężar kuli, który dziwnie współgrał z ciężarem w klatce piersiowej. Patrzył na plecy nowego kumpla, który właśnie coś wykrzykiwał, śmiejąc się z czyjegoś niezdarnego rzutu obok. W barze tanich przekąsek każda sekunda milczenia między nimi wydawała mu się nienaturalnie długa. Udawał, że celuje w środek, ale tak naprawdę skupiał się tylko na tym, by dłonie przestały mu drżeć, zanim wypuści kulę z rąk. Niestety, zbił tylko cztery. Marnie. Patrzył teraz jak Nicholas pewnym krokiem podchodzi do toru i z lekkim uśmiechem posyła kulę prosto w cel. Widział te same dłonie, które jeszcze niedawno bezsilnie zaciskały się na szpitalnej pościeli, a teraz pewnie chwytające ciężką kulę.
Huk rozbijanych kręgli na chwilę zagłuszył wspomnienie pikania kardiomonitora, ale obraz tamtej białej sali wciąż nakładał się na kolorową przestrzeń kręgielni. Pamiętał nocne dyżury, gdy granica między studentem a pacjentem zaczęła niebezpiecznie pękać pod naporem zwierzeń szeptanych nad ranem. Pomógł mu – to fakt, czysta medycyna, ale nikt go nie uprzedził, że ratując komuś życie, mimowolnie staje się powiernikiem tajemnic, których nie da się tak po prostu zostawić za drzwiami kliniki. Nick odwrócił się, świętując „strike’a” uniesionym kciukiem, a Reeve poczuł ukłucie lęku. Zastanawiał się, czy tamten widzi w nim przyjaciela, czy może wciąż podświadomie szuka w jego oczach potwierdzenia, że najgorsze już nie wróci.
Zaczęło się od ostrożnych pytań, od badania gruntu, jakby obaj bali się, że bez białego fartucha i kroplówek nie będą mieli o czym rozmawiać. Później poszło już normalnie — kawa w papierowym kubku, wspólne narzekanie na szpitalne żarcie, pierwsze żarty, które nie dotyczyły chorób. Aż w końcu, niemal niezauważalnie, wypracowali ten swój wspólny język, który jakoś przetrwał poza murami szpitala i pozwolił im dzisiaj stać tutaj, między torem numer pięć, a sześć.
Gdy kumpel podszedł do stolika, ocierając dłonie o spodnie, rzucił jakąś błyskotliwą uwagę o technice rzutu, zaśmiał się szczerze, po raz pierwszy tego wieczoru zapominając o zapachu szpitala i wynikach na giełdzie. Patrzył, jak tamten śmieje się z jakiejś głupiej anegdoty i czuł znajome ukłucie – coś między ciepłem a napięciem. Nie powinno go to ruszać aż tak. To tylko facet. Kumpel. Nic więcej.
— No, muszę przyznać, że rzut świetny — rzucił z przekąsem, choć w jego głosie słychać było autentyczny podziw. — Słuchaj, spędziliśmy tyle czasu na sali, opatrując ci nogę, ale jakoś nie wspomniałeś ani słowem, że jesteś ukrytym mistrzem kręgli. Gdybym wiedział, że tak kręcisz tą kulą, powiedziałbym twojemu lekarzowi prowadzącemu, żeby kazał ci trenować w ramach rehabilitacji zamiast tych nudnych ćwiczeń z gumą — dodał czując, że bariera między nimi ostatecznie znika.
Złapał się na tym, że przygląda się zbyt długo – jak opiera łokcie o stół, jak mówi, jak marszczy brwi, kiedy coś go bawi. Natychmiast odwrócił wzrok, jakby ktoś mógł go na tym przyłapać. Nawet nie chodziło o innych ludzi. Bardziej o to, żeby tamten nie zauważył. Nie miał pojęcia, czy to działa w obie strony. Nie było żadnych oczywistych sygnałów, żadnych półsłówek, niczego, czego mógłby się złapać. Tylko ta zwyczajna bliskość, która równie dobrze mogła znaczyć wszystko albo kompletnie nic.
Uśmiechnął się, ale czuł, że to nie do końca szczere i napił się piwa. I może właśnie to było najgorsze. Ta łatwość, ta normalność. To, że mogli tak siedzieć godzinami i nic nie musiało być powiedziane. A on siedział z tym wszystkim w środku, z myślą, której nie chciał nazywać, bo samo jej wypowiedzenie mogłoby wszystko zmienić albo zniszczyć.
– No to… za nową znajomość. - Uniósł kufel, stuknął nim o jego kufel. W głowie jednak dodał coś jeszcze, czego już nie odważył się wypowiedzieć na głos.
Nicholas Swanson

[Nicholas Swanson]

002. to health… and to what we don’t say | Outfit

Ostatnio coraz częściej łapałem się na tym, że czekałem na spotkania bardziej niż powinienem. Tłumaczyłem sobie, że to tylko pretekst by nie siedzieć samemu w domu ze swoimi myślami. Jednak za każdym razem, kiedy spotykałem się z Reevem, to coś mnie dziwnie uspokajało. Należał on do grona tych osób, przy których nie musiałem cały czas udawać kogoś wartego uwagi.
Kręgielnia była głośna i pełna ludzi, których twarzy nawet nie rejestrowałem. Cała moja uwaga i tak skupiała się wyłącznie na nim. Czułem, że kiedy był w pobliżu, to wszystko wydawało się być prostsze. Chyba właśnie to było najbardziej niebezpieczne, ponieważ im bardziej się przyzwyczajałem do jego obecności, tym mniej wyobrażałem sobie, że mogłoby jej zabraknąć.
Byliśmy tam już od dłuższego czasu i muszę przyznać, że całkiem dobrze się bawiłem. Udało mi się nawet kilka razy zbić wszystkie kręgle jednym rzutem. - Ukryty mistrz kręgli brzmi dobrze - odpowiedziałem. - Znacznie lepiej niż pacjent numer dwa, ten problematyczny - dodałem, obracając w dłoni kufel z piwem. - Chociaż przyznaję, że rehabilitacja poprzez kręgle miałaby zdecydowanie więcej sensu. Ha, ha. Myślę, że medycyna powinna bardziej iść właśnie w tę stronę. - Spojrzałem mu prosto w oczy. - Piwo, kręgle i przystojni studenci medycyny pilnujący, żebym nie zrobił nic głupiego, brzmi jak bardzo profesjonalny plan leczenia.
Uśmiechnąłem się szerzej niż zwykle, ale zaraz uciekłem wzrokiem gdzieś na tor, bo nawet dla mnie to zabrzmiało zbyt szczerze. Uniosłem swój kufel trochę wyżej i zatrzymałem go w powietrzu ciut dłużej, nadając temu gestowi większe znaczenie. - Za nową znajomość - powtórzyłem z lekkim uśmiechem.
Piwo było zimne i gorzkie, ale dzięki temu sprowadzało mnie na ziemię. Nie trwało to długo, ponieważ po chwili wracało to znajome napięcie. Niestety to dziwne uczucie pojawiało się ostatnio zdecydowanie zbyt często. Nie miało ono nic wspólnego z niepokojem, który znałem aż za dobrze. Było to coś znacznie bardziej niebezpieczne, bo nie chciałem się pozbywać tego uczucia.
Przy Reevie natomiast bardzo szybko zapominałem o tym, jak bardzo nie lubię ciszy. Moim codziennym zwyczajem było natychmiastowe zagłuszenie ciszy. Czy to kamerą, muzyką, powiadomieniami, czy czymkolwiek. A tutaj mogłem po prostu siedzieć i nie czułem potrzeby ucieczki. To właśnie było dla mnie najbardziej zaskakujące.
Przesunąłem palcem po wilgotnym śladzie zostawionym przez kufel na blacie. Przez chwilę po prostu milczałem i zbierałem myśli. W sumie to próbowałem zdecydować, co mogę powiedzieć, żeby nie brzmieć jak idiota. - Wiesz, co jest najgorsze? - wydusiłem z siebie. - Że na początku naprawdę cię nie lubiłem.
Zaśmiałem się krótko. Był to śmiech bardziej z samego siebie niż tego wyznania. - Byłeś irytująco spokojny. Miałeś to całe medyczne opanowanie, dzięki któremu pomimo ciężkiego stanu pacjenta, jesteście w stanie powiedzieć mu, żeby się nie martwił. Strasznie mnie to wkurzało i chciałem ci udowodnić, że nie masz pojęcia, o czym mówisz.
Pokręciłem lekko głową. - A potem okazało się, że po prostu - zrobiłem krótką przerwę - zostawałeś. Nie musiałeś, ale zostawałeś. I to chyba było gorsze. - Spojrzałem na niego w końcu bez uciekania wzrokiem. - Ludzie zazwyczaj lubią mnie na odległość. Na ekranie wydaję się bardziej przyjazny. Ale jest to tylko wersja demo, bo ta pełna bywa bardziej męcząca. - Uśmiechnąłem się krzywo. - Ty niestety trafiłeś od razu na edycję rozszerzoną i na reklamację jest już za późno.
Spróbowałem obrócić wszystko znowu w żart, ale głos i tak zdradzał pewnie coś więcej. Przygryzłem lekko wewnętrzną stronę policzka i nachyliłem się trochę bliżej. - Więc skoro już pijemy za nową znajomość - powiedziałem ciszej - to chyba powinienem być uczciwy i powiedzieć, że od jakiegoś czasu przestała ona być dla mnie tylko nową znajomością. - Serce waliło mi gdzieś absurdalnie wysoko, ale byłem zadowolony, że zdobyłem się na to wyznanie.

Reeve LeBlanc

[Reeve LeBlanc]

Reeve siedział naprzeciwko i czuł rzadki rodzaj swobody. Lubił te spotkania, bo nie wyczuwał w nich żadnego napięcia – nie miał wrażenia, że musi wypełniać każdą sekundę błyskotliwym żartem czy popisywać się wiedzą. Cenił to, że gdy zapadała cisza, nie była ona ciężka ani niezręczna; przypominała raczej wspólną chwilę oddechu. Czasami zerkał na swojego towarzysza i odnosił wrażenie, że z każdą minutą rozmowy z jego twarzy schodzi jakiś niewidzialny ciężar. To sprawiało, że on sam czuł się potrzebny, choć wcale nie musiał robić nic nadzwyczajnego. Po prostu był. Czuł wdzięczność, że trafił na kogoś, kto nie próbuje go olśnić, nie gra roli i pozwala, by czas po prostu płynął. W świecie pełnym ludzi walczących o uwagę, te wspólne chwile wydawały mu się wyjątkowo autentyczne i po ludzku spokojne.
Rzucił kulą, niemal nie rejestrując huku przewracanych kręgli ani okrzyków z sąsiednich torów. W tym całym chaosie czuł na sobie czyjeś spojrzenie – uważne, niemal namacalne, a kiedy odwrócił głowę i napotkał wzrok Nicholasa, poczuł dziwne ukłucie satysfakcji.
Przez moment przemknęło mu przez myśl, że ta cisza między nimi stała się bardzo gęsta. Czuł, że ta relacja przestała być tylko „luźnym wyjściem”, a on sam stał się dla niego kimś w rodzaju bezpiecznego azylu. To pochlebiało mu, ale też sprawiało, że zaczął zastanawiać się, co kryje się pod tą fasadą spokoju. Poczuł impuls, by podejść bliżej, by jakoś zareagować na tę intensywność, której nie potrafił jeszcze nazwać, ale którą wyraźnie czuł w powietrzu.
LeBlanc odstawił swój napój, a na jego twarzy pojawił się charakterystyczny, lekko rozbawiony półuśmiech, który zawsze sprawiał, że wydawał się jeszcze bardziej opanowany niż zwykle.Wytrzymał wzrok kumpla, nie pozwalając mu uciec w żart.
– Po pierwsze – zaczął, zniżając nieco głos, by przebić się przez huk rozbijanych kręgli – wcale nie byłeś problematyczny. Jako przyszły lekarz wolę termin wymagający i niezwykle ciężki przypadek. To brzmi znacznie bardziej prestiżowo, nie sądzisz? - Zrobił krótką pauzę, a błysk w jego oczach stał się wyraźniejszy. Przesunął dłonią po krawędzi stołu, nieznacznie skracając dystans. – A co do tego profesjonalnego planu leczenia... – zaśmiał się cicho, kręcąc głową. – Przystojni studenci medycyny są zwykle zbyt zajęci nauką o anatomii, żeby zauważyć, kiedy ktoś ich podrywa. Ale muszę przyznać, że Twoja metoda rehabilitacji jest wyjątkowo... przekonująca. Jeśli tak mają wyglądać Twoje postępy, to chyba muszę zweryfikować swoje notatki, bo pacjent wyraźnie zaczyna przejmować inicjatywę.
Reeve zauważył ten nagły unik, to szybkie przeniesienie wzroku na tor i paradoksalnie to właśnie ta jego chwilowa utrata pewności siebie uderzyła go najmocniej. Zrozumiał, że pod warstwą ironii kryje się coś znacznie głębszego. Poczuł, jak w piersi rośnie mu dziwne ciepło – mieszanka rozczulenia i narastającej fascynacji.
Kiedy uniósł kufel, natychmiast odpowiedział tym samym gestem. Obserwował, jak światło kręgielni odbija się w szkle, i przez tę krótką chwilę, gdy ich spojrzenia znów się spotkały nad kuflami, poczuł, że nowa znajomość to już zdecydowanie za mało powiedziane.
– Za nową znajomość – powtórzył cicho, a jego głos był teraz głębszy, pozbawiony wcześniejszej kpiarskiej nuty. – I za to, żebyś częściej pozwalał sobie na taką szczerość. Nawet jeśli potem musisz uciekać wzrokiem.
Lekko stuknął swoim kuflem o kufel Nicholasa, a dźwięk szkła wydał mu się sygnałem, że właśnie wydarzyło się coś, czego nie da się już cofnąć. Zamarł z kuflem w połowie drogi do ust. Spodziewał się kolejnego żartu o medycynie albo błyskotliwej riposty, ale to uderzenie szczerości zupełnie go wytrąciło z rytmu. Odstawił piwo powoli, dając sobie czas na przetrawienie tego, co usłyszał. Patrzył na jego palec kreślący wzory w wilgoci na blacie i nagle poczuł, że kręgielnia przestała istnieć.
Zamiast się obrazić, poczuł nagły przypływ adrenaliny. Fakt, że teraz siedział tu z nim i przyznawał się do tej początkowej niechęci, oznaczał, że bariery runęły całkowicie.
– Naprawdę? – zapytał, a w jego głosie nie było urazy, tylko autentyczne rozbawienie zmieszane z ciekawością. – Tylko „nie lubiłeś”? Myślałem, że po naszej pierwszej rozmowie miałeś ochotę rzucić we mnie czymś co akurat miałeś po ręką. To zabawne, bo uczą nas, że to opanowanie ma dawać pacjentowi bezpieczeństwo.
Uśmiechnął się, ale tym razem był to uśmiech łagodny, niemal intymny. Przysunął się odrobinę bliżej na wysokim stołku, ignorując hałas za plecami.
– To ciekawe, bo najtrudniejsze znajomości zwykle okazują się tymi, bez których potem trudno sobie wyobrazić dzień. Więc... co się zmieniło? W którym momencie przestałem być wkurzającym studentem, a stałem się kimś z kim jednak można wyjść na browara? - Przez chwilę milczał, kręcąc głową z niedowierzaniem. Nie czuł się urażony; czuł się... rozbawiony. Oparł łokcie o blat, rezygnując z resztek dystansu. – I skoro tak bardzo chciałeś mi udowodnić, że nie mam pojęcia, o czym mówię... to jak Ci idzie?
Reeve poczuł, jak gardło mu wysycha, a serce bije w rytmie, którego nie nauczyli go kontrolować na żadnych zajęciach z etyki. Słowa o „edycji rozszerzonej” i braku możliwości reklamacji wywołały u niego nagły impuls – chciałby teraz po prostu skrócić ten dystans i sprawić, byś przestał się tak surowo oceniać. Patrzył mu w oczy, nie pozwalając na kolejny unik.
– Nie szukałem wersji demo – powiedział, a jego głos był teraz niezwykle stabilny, pozbawiony cienia żartu. – I szczerze? Twoja edycja rozszerzona jest o wiele ciekawsza od wszystkiego, co mogłoby być tylko na pokaz. Zostawałem, bo przy Tobie ten mój medyczny spokój w końcu nie musiał służyć do niczego profesjonalnego. Po prostu dobrze mi się z tobą gadało. - Uśmiechnął się, ale tym razem był to uśmiech niemal czuły. – Więc nie licz na reklamację. Zostaję przy tej wersji, którą mam przed sobą. Nawet jeśli uważasz ją za męczącą, to dla mnie jest... jedyna prawdziwa.
Czuł, jak każda sekunda tej ciszy rozciąga się w nieskończoność. Widział jego bliskość, czuł ciepło jego oddechu i wiedział, że wystarczyłby jeden minimalny ruch, by zmienić wszystko. Ale nie gonił tej chwili. Delektował się tym, że w końcu karty są odkryte, a napięcie, które dotąd było tylko domysłem, stało się faktem.
Jego palce w końcu drgnęły i ledwie zauważalnie musnęły dłoń na blacie – to był subtelny test, pytanie bez słów, na ile może sobie pozwolić. Obserwował jego reakcję z mieszanką fascynacji i spokoju, który tym razem nie był maską, ale wyrazem czystej obecności. Cieszył się tym bezpiecznym niebezpieczeństwem pozwalając, by ta chwila trwała.
Nicholas Swanson

[Nicholas Swanson]

Od samego początku tego spotkania próbowałem udawać, że wszystko mam pod kontrolą. Miało to być zwyczajne wyjście na kręgle z kumplem, a przy okazji mieliśmy obalić przy tym browara. Do pewnego momentu nawet mi się to udawało, jednakże przy Reevie nie było to takie łatwe. Nie wiedziałem, czy dlatego, że za dużo już widział, czy po prostu patrzył inaczej niż reszta. Przy nim czułem się jednocześnie spokojniejszy i bardziej wystawiony na widok. Było to dość dziwne połączenie, bo z jednej strony miałem wrażenie jakby ktoś dawał mi miejsce, w którym mogłem odetchnąć, ale jednocześnie zabrał mi wszystkie zasłony, za którymi zwykle się chowałem.
Kiedy palce Reeve'a dotknęły moją dłoń, to najpierw kompletnie znieruchomiałem. W zasadzie był to dość drobny gest, że pewnie mógłbym udawać, że nic się nie stało. Mógłbym odsunąć rękę, sięgnąć po kufel i powiedzieć coś głupiego o tym, że przyszliśmy grać, a nie urządzać dramat romantyczny. Już prawie to zrobiłem. Naprawdę byłem temu bliski. Miałem w zanadrzu swoją bezczelną minę, tę irytującą wersję siebie, która zawsze wchodziła pierwsza, zanim ktokolwiek zdążył zobaczyć coś więcej. Jednakże nie odsunąłem dłoni.
Spojrzałem najpierw na nasze ręce, a potem na niego. Serce uderzało mi tak mocno, że przez chwilę aż mnie to zirytowało. Zacisnąłem lekko palce na blacie, ale nie po to, żeby się wycofać. Chciałem się upewnić, że naprawdę tu jestem i że nie jest to jedna z tych scen, które człowiek dopowiada sobie w głowie, bo w rzeczywistości zabrakło mu odwagi.
- Wiesz, że to jest strasznie nie fair? - powiedziałem ciszej, starając się brzmieć normalnie, chociaż głos trochę mi się załamał na początku zdania. Uśmiechnąłem się krótko, ale tym razem bez przesadnej pewności siebie. - Mówisz takie rzeczy tym swoim spokojnym głosem, tak jak w szpitalu informowałeś mnie o wynikach badań. A ja mam teraz niby siedzieć normalnie i udawać, że nie robi mi to bałaganu w głowie?
Po tych słowach przesunąłem minimalnie dłonią w górę, aż moje palce dotknęły jego palców. Tym razem zrobiłem to świadomie. I samo to było dla mnie bardziej przerażające niż wszystkie momenty, w których musiałem udawać, że nic mnie nie rusza. W porównaniu do tego, tamte rzeczy były proste. Gniew, krzyk, a nawet i ucieczka od ludzi nie były niczym skomplikowanym. To z kolei było dla mnie trudne.
- Nie wiem, w którym momencie przestałeś mnie wkurzać - przyznałem po chwili, patrząc na Reeve'a uważniej. - Chciałbym powiedzieć coś błyskotliwego, ale chyba nie umiem. Wydaje mi się, że nie był to tylko jeden moment. Raczej seria małych rzeczy, które zaczęły się składać w coś, czego nie planowałem.
Przełknąłem ślinę i odwróciłem wzrok na sekundę. Zmusiłem się jednak natychmiast, żeby wrócić spojrzeniem do towarzysza. - Podobało mi się to, że nie traktowałeś mnie jak idioty, który sam sobie wszystko zrobił. Ani jak kogoś, kogo trzeba tylko przeczekać, aż przestanie być problemem - dodałem. - Po prostu byłeś przy mnie. A ja chyba nie jestem przyzwyczajony do ludzi, którzy poświęcają mi więcej niż tylko chwilę uwagę.
Oparłem się trochę bliżej stołu, choć w rzeczywistości miałem wrażenie, że zbliżam się nie do blatu, lecz do niego. I może właśnie dlatego moja ręka nadal została tam, gdzie była, czyli blisko jego dłoni. - A jak mi idzie z udowadnianiem ci, że nie masz pojęcia, o czym mówisz? - powtórzyłem po nim, kręcąc lekko głową. - Idzie mi beznadziejnie. Jest to zdecydowanie moja wielka porażka. Chyba pierwszy raz od dawna ktoś tak skutecznie nie daje mi wygrać w moją własną grę.
Popatrzyłem na Reeve'a i poczułem coś, czego nie umiałem dobrze opisać. Nie chciałem też przesadzać i brzmieć jak jakiś bohater taniego filmu. Miałem za dużo chaosu w głowie i zdecydowanie za mało doświadczenia w mówieniu prawdy wtedy, kiedy naprawdę miała znaczenie. I właśnie dlatego musiałem ją powiedzieć.
- Myślę, że najpierw chciałem, żebyś się pomylił - powiedziałem powoli. - Wtedy byłoby łatwiej i mógłbym wrócić do tego, co znam. Niestety ty nie pomyliłeś się tak szybko, jak powinieneś. - Delikatnie się uśmiechnąłem. - I to mnie strasznie wkurzyło.
Przez chwilę tylko milczałem. Hałas kręgielni istniał gdzieś obok, ale już mnie nie drażnił. Przynajmniej nie musiałem być najgłośniejszą osobą w pomieszczeniu. To było trochę niepokojące, ale nie w zły sposób. - Kiedy powiedziałeś, że zostajesz przy tej wersji, którą masz przed sobą - zacząłem ciszej, czując, jak coś ściska mnie w gardle. - To chyba nie masz pojęcia, jakie to jest dla mnie ważne.
Zacisnąłem usta, bo nie chciałem się rozsypać. - Ja naprawdę nie wiem, czy umiem być dla kogoś łatwy - powiedziałem w końcu. - Pewnie nie. Pewnie będę robił głupie rzeczy i za dużo gadał. Z czasem będę udawał, że mi nie zależy, chociaż będzie mi zależeć i to bardzo. I pewnie jeszcze nie raz będziesz miał ochotę powiedzieć mi, żebym się ogarnął.
Spojrzałem na niego z lekkim, ale niepewnym uśmiechem. - Ale chyba chciałbym, żebyś jednak próbował. Tylko nie jak lekarz, lecz jako ty. - Te ostatnie słowa wyszły ciszej niż planowałem. Przez sekundę zawahałem się jeszcze, a potem złapałem jego dłoń. - Więc jeśli to był test - mruknąłem, spoglądając na nasze dłonie, a potem znowu na niego - to chyba właśnie oblałem całą strategię udawania, że nic się nie dzieje. - Uśmiechnąłem się trochę szerzej. - I w sumie, chyba nie jest mi z tego powodu przykro.

Reeve LeBlanc

[Reeve LeBlanc]

Reeve poczuł to słabo wyczuwalne drżenie i obserwował jego twarz, szukając w niej dobrze znanej sobie drwiny, gotowy nawet na nagłe wycofanie się. Kiedy jednak Nicholas pozostał bez ruchu, nie zabierając ręki, poczuł, jak jego tętno na ułamek sekundy przyspieszyło. To był mały sukces, o którym nawet nie marzył jeszcze chwilę temu. Kręgielnia zlała się w nieistotne tło, nie było ważne, że znajdują się w publicznym miejscu.
Patrzył na niego cały czas, badając wzrokiem najmniejszych oznak napięcia. Słysząc załamanie w głosie Nicholasa, przez chwilę poczuł wyrzuty sumienia. Wyprostował się nieco, choć nie zabrał dłoni z blatu, a spojrzenie Reeve'a stało się jeszcze bardziej bezpośrednie.
– Nie informuję cię o diagnozie – odparł cicho, a w jego głosie, choć opanowanym, pojawiła się teraz miękka nuta. – Informuję cię o fakcie, który obaj widzimy, a którego najwyraźniej obaj baliśmy się nazwać przez ostatnie tygodnie. I szczerze? – dodał, uśmiechając się w sposób, który zdradzał, że on sam nie jest tak opanowany, jak by chciał. – Ten bałagan w twojej głowie jest dokładnie tym, czego potrzebowałem. Bo jeśli ty czujesz, że tracisz grunt, to znaczy, że nie muszę być już tym jedynym, który próbuje zachować resztki spokoju.
Przeniósł wzrok na ich złączone palce, a potem z powrotem na oczy Nicholasa, nie pozwalając mu uciec od tego momentu. Oparł się nieco mocniej o blat, niemal zapominając o otaczającym ich hałasie, który teraz brzmiał jak szum.
– Dobrze, że nie próbujesz być błyskotliwy – dodał po chwili, niemal szeptem, by nie wyjść z tej bańki, którą wokół siebie stworzyli. – Pytanie tylko... co zamierzasz zrobić z tą serią „nieplanowanych rzeczy”? Bo po tym, co powiedziałeś, ja już nie zamierzam udawać, że szukam tylko dobrego towarzystwa do piwa.
Przerwał na moment, pozwalając tym słowom zawisnąć między nimi, a w jego oczach pojawił się błysk, którego nie potrafił już ukryć.
– Zawsze uważałem, że każda minuta, którą spędziliśmy na tych twoich dyskusjach, była ciekawsza niż cokolwiek innego, co mogłem wtedy robić. - Reeve przez chwilę nic nie mówił, chłonąc przyznanie się do wielkiej porażki w grze, którą Nicholas tak długo prowadził, bo była to dla niego jak odsłonięcie ostatniej karty. Poczuł, jak w jego wnętrzu wzbiera fala ciepła, która skutecznie zagłuszyła wszelkie pozostałości logicznego myślenia. Nie potrafił ukryć też rozbawienia. – Właściwie to cieszę się, że przegrałeś – kontynuował, a jego głos był teraz całkowicie pozbawiony wcześniejszego dystansu. – Bo gdybyś wygrał, gdybyś dalej grał tę swoją partię, pewnie nigdy byśmy nie siedzieli tutaj w ten sposób.
W kącikach jego oczu pojawiły się drobne zmarszczki, gdy odwzajemnił delikatny, niemal wstydliwy uśmiech. Została tylko ta chwila, w której obaj przyznawali się do czegoś, co jeszcze niedawno było nie do pomyślenia.
– Czyli byłem najbardziej wkurzającym studentem z roku? – stwierdził Reeve, a w jego głosie brzmiała nuta satysfakcji. – To chyba najlepszy komplement, jaki kiedykolwiek usłyszałem. - Oparł się mocniej o krzesło, rozluźniając ramiona, które dotąd nieświadomie trzymał w lekkim napięciu. Zamarł na ułamek sekundy, jakby uderzył go prąd. Słowa Nicholasa trafiły w punkt, którego dotąd nie odważył się wyobrażać w myślach.
– Mam pojęcie – odpowiedział w końcu. – Może nie w pełni, bo nie znam cię tak dobrze, ale widzę, jak bardzo kosztowało cię przyznanie się do tego. I... – zawahał się, przez moment szukając odpowiednich słów – ...nie wyobrażasz sobie, ile dla mnie znaczy, że to właśnie przede mną postanowiłeś się otworzyć.
Słuchał uważnie, gdy Nicholas sporządzał listę swoich wad w nadziei, że Reeve w końcu się wycofa. Nie było w nim cienia zniecierpliwienia; przeciwnie, w jego oczach malowało się zrozumienie kogoś, kto sam doskonale znał cenę bycia sobą w tym zwariowanym świecie.
– Nie chcę, żebyś był łatwy – powiedział ciszej, a każde słowo wydawało się cieższe niż wcześniejsze żarty. – Chcę, żebyś był prawdziwy. Jeśli będziesz gadał za dużo, to po prostu będę słuchał. Jeśli będziesz udawał, że ci nie zależy, będę wiedział, że to twoja tarcza i będę czekał, aż ją opuścisz. A co do ogarniania się... – zaśmiał się krótko, tym razem ciepło. – Jeśli kiedykolwiek będę chciał, żebyś się „ogarnął”, to tylko dlatego, że będę się o ciebie martwił, a nie dlatego, że twoja natura będzie mnie drażnić.
Ten ostatni, ledwo słyszalny szept przeniknął go głębiej niż skalpel, którego kiedyś miał używać. Kiedy Nicholas w końcu zdecydowanie ujął jego dłoń, poczuł, jak z jego ramion spada ciężar, który nosił od początku wieczoru.
– Wiesz co? – dodał, lekko pochylając się w jego stronę, przez co ich kolana pod blatem niemal się zetknęły. – Jako „nie-lekarz” uważam, że ta twoja porażka to najlepsze, co mogło się dzisiaj zdarzyć. Bo teraz, kiedy nie musimy już udawać, w końcu możemy zacząć robić to, po co tu naprawdę przyszliśmy. A przynajmniej zacząć się zastanawiać, co zrobimy, kiedy w końcu wyjdziemy stąd, a hałas kręgli przestanie robić za tło. - Zamilkł na chwilę, przyglądając się mu z uwagą, która była teraz czymś znacznie więcej niż zwykłym skupieniem. – Jeśli masz ochotę na to, żeby sprawdzić, jak to jest nie udawać... to masz mnie. Pytanie tylko, czy jesteś gotowy, żeby przestać rozmyslać nad tym, co czujesz, i po prostu zacząć to sprawdzać? Bo ja jestem o krok od tego, żeby w ogóle zapomnieć, gdzie zostawiłem swoje rzeczy - mówiąc to, poczuł niemal dziecięce poczucie zagubienia. Słowa, które chciał wypowiedzieć już dawno temu, zawisły teraz w powietrzu.

Nicholas Swanson

[Nicholas Swanson]

Przez kilka sekund naprawdę nie wiedziałem, co mam mu odpowiedzieć. Nie było to do mnie podobne, bo często mówiłem za szybko i zbyt pewnie, nawet wtedy, gdy nie miałem zielonego pojęcia, co właściwie czuję. Akurat rozmowa była jedną z tych rzeczy, które zawsze przychodziły mi naturalnie. Lubiłem żartować, zaczepiać kogoś albo rzucać jakąś bezczelną uwagę. Robiłem to po to, aby osoby, z którymi rozmawiałem nie dotarli do mojego wnętrza zbyt głęboko.
A Reeve? No cóż, on patrzył na mnie właśnie w taki sposób, jakby wszystkie moje sztuczki wcale na niego nie działały. Jego słowa trafiły w samą dziesiątkę, czyli sam środek mojego serca. Nawet nie przypuszczałem, że kiedykolwiek coś takiego poczuję, ponieważ starałem się przyjmować takie rzeczy na chłodno. Ciężko było mi zdecydować, które słowa wywarły na mnie największe wrażenie. Chociaż wiem, bo to, że powiedział, że mam jego utkwiło mi w głowie najbardziej.
Miałem jego, co brzmiało dla mnie nierealnie. Były to dwa proste słowa, ale robiły mi środku ogromne spustoszenie. Przez sekundę zacisnąłem moje palce mocniej na jego dłoni. Trochę się speszyłem, ale ciepło jego skóry pod moimi palcami było bardzo przyjemne i jednocześnie absurdalnie ważne. Cała moja uwaga skupiła się wyłącznie na nim i nie zamierzałem się już cofnąć.
- Nienawidzę, kiedy mówisz rzeczy, na które nie da się odpowiedzieć czymś głupim - odezwałem się w końcu cicho. Uśmiechnąłem się do niego, ale tym razem nie był to uśmiech, którym próbowałem coś ukryć. W sumie to pojawił się on mimowolnie i był trochę bezradny. - To znaczy, pewnie dałoby się. Zawsze da się powiedzieć coś głupiego. Akurat w tym to jestem w tym świetny, ale teraz chyba nawet ja czuję, że byłoby to trochę tchórzliwe.
Spojrzałem na nasze dłonie, a potem podniosłem wzrok na Reeve’a. Nie uciekłem, co kosztowało mnie więcej niż chciałem przyznać. Miałem wrażenie, że jeśli teraz odwrócę wszystko w żart, to stracę coś, czego już nigdy później mogłem nie otrzymać.
- Nie jestem gotowy - powiedziałem po chwili szczerze. - Nie w taki sposób, w jaki pewnie powinienem być. Nie planowałem tego, że pójdę na kręgle, złapię cię za rękę i nagle stanę się kimś, kto wie, jak mówić o uczuciach bez robienia z siebie idioty.
Przełknąłem ślinę i parsknąłem cicho pod nosem, bo samo wypowiedzenie tego na głos było jednocześnie straszne i trochę śmieszne. - Ale chyba jestem gotowy przestać udawać, że nic się nie dzieje.
To ostatnie zdanie wypowiedziałem troszkę ciszej, ale za to pewniej. Jednak najważniejsze było to, że słowa te były w stu procentach prawdziwe. Może nie byłem gotowy na wszystko i nie wiedziałem, co będzie dalej oraz jak nazwiemy tę relację. Byłem jednak gotowy na wykonanie tego jednego kroku i przyznanie, że coś między nami było. I że nie był to wytwór mojej wyobraźni tylko dlatego, że za bardzo potrzebowałem bliskości.
- Bo ja naprawdę coś czuję - dodałem, a po tych słowach gardło od razu ścisnęło mi się mocniej. - I to mnie wkurwia i przeraża jednocześnie, bo mam ochotę powiedzieć coś bardzo głupiego, żebyśmy obaj mogli udawać, że tego nie powiedziałem. - Przesunąłem ostrożnie i trochę nieśmiało kciukiem po jego palcach. To było dziwne, jak bardzo nie pasowała do mnie taka delikatność. Wynikało to najprawdopodobniej z tego, że nigdy wcześniej nie dawałem sobie okazji, żeby sprawdzić, czy jednak ją mam. - Ale nie zamierzam cofać tego co powiedziałem.
Odchyliłem się minimalnie, żeby złapać oddech, ale nie zabrałem swojej dłoni. To było chyba najważniejsze. Mogłem się denerwować i mówić nieporadnie, a przy tym wyglądać jak ktoś, kto zaraz pożałuje własnej szczerości, ale nadal trzymałem jego rękę. I za każdym razem, kiedy próbowałem znaleźć w sobie impuls do ucieczki, to ten gest był powodem, który sprawiał, że zostawałem przy nim.
- Wiesz, co jest dla mnie najgorsze? – zapytałem i znów próbowałem się uśmiechnąć. - Że przez cały czas myślałem, że jeśli kiedyś dojdzie do takiej rozmowy, to będę miał nad nią większą kontrolę. I że będę bardziej... no nie wiem, imponujący. I z pewnością mniej żałosny.
Zmarszczyłem brwi i pokręciłem głową, próbując samego siebie zatrzymać przed pójściem w tę stronę. - Dobra, nie. Cofam żałosny. Próbuję właśnie nie obrażać samego siebie przez pięć minut i to chyba mój osobisty rekord.
Wypuściłem powietrze i pozwoliłem sobie na odrobinę lżejszy uśmiech. Ten krótki przebłysk normalności nie zniszczył jednak tej chwili. Wręcz przeciwnie, bo sprawił, że poczułem się trochę bardziej sobą, a nie osobą, którą musiałem przed nim chować.
- Chcę sprawdzić - powiedziałem w końcu. - Nie wiem jeszcze jak i czy będę w tym dobry. Pewnie będę fatalny i za dużo analizował, a potem udawał, że wcale nie analizuję i na koniec obrażę się na samego siebie, że mi zależy. - Uniosłem lekko brwi. Próbowałem nadać temu odrobinę zaczepności, chociaż głos nadal miałem zbyt miękki. - Brzmi zachęcająco, wiem.
Zamilkłem na moment, bo następne słowa były już dla mnie trudniejsze. - Ale jeśli naprawdę masz cierpliwość do tej wersji mnie, którą masz przed sobą... to ja chcę spróbować. Z tobą.
Serce znowu zaczęło bić mi szybciej. Miałem wrażenie, że ciało próbowało nadążyć za czymś, czego głowa jeszcze nie potrafiła w pełni nazwać. Czułem się zawstydzony, odsłonięty i dziwnie spokojny jednocześnie.
Spojrzałem w stronę toru, gdzie nasza gra wciąż formalnie trwała, chociaż dla mnie już dawno straciła jakiekolwiek znaczenie. W normalnej sytuacji pewnie upierałbym się, żeby dograć do końca i wygrać. Chcąc przy tym udowodnić, że jestem lepszy, nawet jeśli chodziło tylko o głupie kręgle. Teraz jednak zwycięstwo wydawało mi się śmiesznie małe w porównaniu z tym, co działo się przy tym lepkim stoliku.
- I szczerze? - dodałem trochę ciszej, przenosząc wzrok na Reeve’a. - Ja też już trochę zapomniałem, gdzie zostawiłem swoje rzeczy. - Tym razem uśmiechnąłem się szerzej, ale zaraz ten uśmiech złagodniał. - Mogę nawet zapomnieć o wyniku, a to już naprawdę poważna sprawa.
Przez chwilę bawiłem się tą myślą, czując, jak napięcie między nami zmienia się w coś cieplejszego. Nadal nie było mi łatwo i część mnie panikowała, że po wyjściu stąd wszystko stanie się bardziej prawdziwe, a przez to bardziej ryzykowne. Ale może właśnie o to chodziło. Bo nie dało się sprawdzić niczego ważnego, jeśli cały czas stało się jedną nogą przy wyjściu awaryjnym.
Ścisnąłem delikatnie jego dłoń, tym razem bez udawania przypadkowości. - Możemy stąd wyjść - powiedziałem po chwili. – Ale nie dlatego, że uciekam. Tym razem nie.
To było ważne, więc powiedziałem to wyraźniej. - Po prostu chyba nie chcę już rozmawiać z tobą o tym wszystkim między kolejnymi rzutami i cudzymi okrzykami. Chcę usłyszeć własne myśli. A w szczególności twoje. Nawet jeśli moje będą chaotyczne, a twoje pewnie znowu irytująco rozsądne.
Uśmiechnąłem się pod nosem, ale zaraz spoważniałem. - A jeśli zostaniemy tutaj jeszcze chwilę, to też dobrze. Tylko... nie chcę już wracać do udawania. Ani dzisiaj, ani następnym razem.
Przesunąłem się odrobinę bliżej, na tyle, na ile pozwalał stolik, i po raz pierwszy tego wieczoru nie próbowałem nadać temu żadnego innego znaczenia niż to oczywiste. - Więc tak - powiedziałem cicho. - Chcę sprawdzić, jak to jest. Chcę sprawdzić, jak to jest z tobą. I jeśli mam być szczery, to chyba boję się tego prawie tak samo mocno, jak bardzo tego chcę.
Na końcu spuściłem wzrok na nasze dłonie i poczułem, że mimo całego lęku nie żałowałem ani jednego wypowiedzianego słowa. - A to już chyba znaczy, że naprawdę przegrałem tę swoją głupią grę - dodałem ciszej. - Tylko że pierwszy raz mam wrażenie, że może właśnie o to chodziło.
Przez chwilę patrzyłem na Reeve’a i chyba czekałem, aż rozsądek zdąży mnie dogonić i odciągnąć od tego, co właśnie zamierzałem zrobić. Tylko tym razem rozsądek milczał, albo po prostu ja pierwszy raz od dawna nie chciałem go słuchać.
Przesunąłem się bliżej i powoli, bez tej swojej zwyczajowej gwałtowności. Nie chciałem zrobić z tego kolejnej sceny, w której wygrywał impuls. Musiałem być pewien, że tym razem naprawdę sam wybieram. Zatrzymałem się na moment bardzo blisko niego. Byłem na tyle blisko, że cały hałas na kręgielni stał się jeszcze bardziej odległy. Czułem wypieki na twarzy, to że mam nierówny oddech oraz serce, które biło tka mocno, jakby chciało wyskoczyć z piersi. Przez ułamek sekundy pomyślałem, że może powinienem jeszcze coś powiedzieć lub ostrzec go, że zaraz zrobię coś, czego nie da się już łatwo odwrócić.
Nie powiedziałem nic. Pochyliłem się odrobinę i pocałowałem go. Najpierw ostrożnie i prawie niepewnie, tak jakbym nie dowierzał, że naprawdę mogę. Zamknąłem oczy, bo nagle patrzenie było zbyt trudne, ale za to wszystko inne stało się prostsze. Będąc blisko niego i trzymając go za rękę, czułem jak napięcie w gardle, zaczęło powoli puszczać.
Nie wiedziałem, czy robię to dobrze. Czy powinienem być pewniejszy, spokojniejszy lub mniej zachłanny na tę jedną chwilę. Wiedziałem tylko, że nie chciałem odsunąć się za szybko. Kiedy w końcu przerwałem pocałunek, to zostałem jeszcze blisko niego. Nie uciekłem też od niego wzrokiem, chociaż wszystko we mnie krzyczało, że powinienem jakoś rozładować ciszę.
Byłem za bardzo przejęty tym, co właśnie zrobiłem, żeby powiedzieć coś sensownego. Nie odsunąłem się jednak od niego. Zostałem przy nim, być może trochę za blisko, ale pierwszy raz nie miałem ochoty tego poprawiać. Przez jakiś czas po prostu patrzyłem w jego piękne oczy i nie potrafiłem udawać obojętności.
- Chyba powinienem powiedzieć coś bardzo pewnego siebie - mruknąłem cicho. - Ale prawda jest taka, że trochę nie wiem, co teraz zrobić. - Przesunąłem kciukiem po jego dłoni i nadal trzymałem ją ostrożnie, próbując zatrzymać się w tamtej jednej chwili. - Wiem tylko, że nie żałuję - dodałem po chwili, już bardziej poważnie. - Ani trochę.
I chyba właśnie to było dla mnie najdziwniejsze, że nie żałowałem. Nawet przez sekundę. Zazwyczaj po takich impulsywnych decyzjach od razu zaczynałem analizować wszystko od początku i szukać błędu albo miejsca, w którym mogłem zachować się inaczej. Tym razem również czułem napięcie, ale nie miało ono w sobie paniki.
Przesunąłem spojrzeniem po jego twarzy i starałem się dokładnie zapamiętać tę chwilę. - Chyba nie chcę już wracać do gry - powiedziałem ciszej, z lekkim, zawstydzonym uśmiechem. - I naprawdę ciężko mi przyznać, że kręgle właśnie przegrały z czymś innym, bo miałem bardzo dobry wynik.
Zacisnąłem palce na jego dłoni jeszcze odrobinę mocniej. - Możemy wyjść na chwilę? - zapytałem. - Nie daleko. Po prostu… gdzieś, gdzie nie będę musiał udawać, że myślę o następnym rzucie, kiedy myślę tylko o tym, że cię pocałowałem.
Urwałem na moment i spuściłem wzrok. Czułem, że robi mi się głupio od własnej otwartości. Zaraz jednak znów spojrzałem przed siebie, bo przecież właśnie o to chodziło, żeby nie uciekać. - I o tym, że chyba chcę to zrobić jeszcze raz.

Reeve LeBlanc

[Reeve LeBlanc]

Reeve czuł, jak dłoń Nicholasa mocniej zaciska się na jego własnej, co sprawiło, że na chwilę wstrzymał oddech. Skupił wzrok na ich złączonych rękach, ignorując gwar. Obserwował każdy ruch jego twarzy, próbując dostrzec, czy chłopak jest równie niepewny jak on sam. Pozwolił sobie na chwilę ciszy, ciesząc się tym, że wreszcie nie musi niczego udawać ani szukać odpowiednich słów. Uśmiechnął się słabo i odwrócił dłoń tak, aby móc splątać swoje palce z jego palcami. Reeve zaśmiał się krótko, słysząc to wyznanie.
Reeve zaśmiał się cicho, słysząc to wyznanie, i delikatnie pogładził kciukiem wnętrze jego dłoni.
– Cieszę się zatem, że dzisiaj postanowiłeś odpuścić – odpowiedział, nie odrywając od niego wzroku. Widział, jak Nicholas walczy sam ze sobą, żeby nie wywinąć czegoś bezsensownego, a Reeve doceniał tę bezradność, bo wreszcie widział przed sobą kogoś, kto przestał szukać sposobu na popsucie chwili. - Wystaczy, że tu jesteś - powiedział krótko.
– Nikt nie jest na to gotowy, ja też nie – odparł spokojnie. – Nie musisz wiedzieć, jak o tym mówić, bo ja też nie mam pojęcia, co teraz wypada zrobić.
Wyprostował się na sofie, nie odrywając dłoni od Nicholasa, bo w tej chwili kontakt fizyczny był dla niego ważniejszy niż cokolwiek innego. Czuł, że ta chwila jest czymś nowym dla nich obu, czymś, czego nie dało się już cofnąć. – Jeśli boisz się, że powiesz coś głupiego, to po prostu to powiedz. Ja też często mówię głupoty, więc przynajmniej będziemy do siebie pasować.
Reeve parsknął cicho, bo poczuł przypływ rozbawienia, który w jednej chwili rozładował napięcie. Przeniósł wzrok na ich dłonie, po czym spojrzał prosto w oczy Nicholasa z wyrazem szczerego spokoju.
- Wcale nie uważam, że jesteś żałosny, bo dla mnie wyglądasz po prostu na kogoś, komu wreszcie ulżyło. Cieszę się, że wreszcie widzisz, że nie musisz nikogo udawać i właściwie to wolę cię takiego, który nie wie co powiedzieć, niż takiego, który zawsze ma gotowy wyuczony tekst. Po prostu oddychaj i przestań martwić się o to, jak wychodzisz w moich oczach.
Reeve zaśmiał się krótko, tym razem zupełnie szczerze, i lekko ścisnął jego dłoń.
– Skoro masz taki rekord, to może teraz postaraj się wytrzymać kolejne pięć minut bez myślenia o tym, co o sobie sądzisz i skup się na tym, że tu jesteśmy razem.
Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech, bo ton Nicka brzmiał wreszcie znajomo. Nie przeszkadzało mu to, że chłopak sam siebie oceniał, bo teraz brzmiało to raczej jak forma obrony.
– Nie musisz w tym być dobry od razu, po prostu bądź. Jeśli zaczniesz zbyt dużo analizować, to po prostu ci o tym powiem, żebyś przestał. Obiecuję, że nie będę oceniał twoich błędów, bo sam pewnie popełnię ich jeszcze sporo. - Patrzył na Nicholasa, nie kryjąc wzruszenia, po czym powoli skinął głową. – Mam wystarczająco dużo cierpliwości, żeby sprawdzić, dokąd nas to zaprowadzi. Bardzo się cieszę, że właśnie to powiedziałeś.
Nie myślał już o grze, bo obecność Nicholasa była teraz jedyną istotną rzeczą w tym miejscu. Delikatnie przesunął się na swoim krześle, żeby być odrobinę bliżej. Uśmiechnął się do niego szeroko, widząc szczery wyraz twarzy.
– Skoro nawet ty odpuszczasz wynik, to znaczy, że naprawdę dzieje się coś ważnego – odparł z rozbawieniem w głosie. – Nie martw się o swoje rzeczy, bo w tej chwili są najmniej istotne. Najważniejsze, że w końcu tutaj siedzimy i nie musimy już niczego udawać.
Skinął głową, czując satysfakcję, że Nicholas sam wyszedł z taką propozycją.
– Dobrze, możemy wyjść w każdej chwili, kiedy tylko będziesz chciał – odparł, wypuszczając powoli powietrze z płuc. – Cieszę się, że to nie jest ucieczka, tylko decyzja o zrobieniu czegoś innego. Masz rację, że tutaj ciężko o jakąkolwiek rozmowę, ale moje rozsądne myśli mogą poczekać, chętnie posłucham tego, co ty masz do powiedzenia.
Po jego plecach przebiegł dreszcz, bo szczerość chłopaka, była czymś, na co czekał przez ostatnie tygodnie. Uśmiechnął się do niego, widząc w jego oczach to samo, co sam czuł w tej chwili – mieszankę strachu przed nieznanym i wielkiej nadziei.
– Ja czuję dokładnie to samo, więc przynajmniej nie będziesz w tym wszystkim sam – odparł cicho, niemal szeptem, by zachować tę chwilę tylko dla nich. – To normalne, że się boisz, bo nigdy wcześniej nie próbowaliśmy czegoś takiego. Ważne, że mimo strachu, obaj chcemy to sprawdzić. - Lekko ścisnął jego dłoń, nie pozwalając Nicholasowi się wycofać. Uśmiechnął się przy tym delikatnie, bo w końcu poczuł, że ciężka atmosfera między nimi całkowicie zniknęła.
Był kompletnie zaskoczony jego nagłym ruchem, ale oddał pocałunek. W trakcie tej chwili czuł, jakby cały hałas kręgielni wyparował, zostawiając w jego świadomości jedynie ciepło warg i dłoni. Był w wielkim szoku, że to właśnie on przejął inicjatywę, ale jednocześnie poczuł ogromną ulgę. W tym momencie nie myślał o żadnych konsekwencjach, bo liczyło się tylko to, co czuł. Serce biło mu znacznie szybciej, a w głowie panowała błoga cisza, bo wreszcie dostał to, na co długo czekał.
Po wszystkim, gdy odsunęli się od siebie na zaledwie kilka centymetrów, drżały mu dłonie. Był zwyczajnie szczęśliwy, że w końcu mu zaufał. Nie chciał niczego zmieniać w tej chwili, bo wiedział, że otworzył się nowy rozdział, na który obaj byli gotowi. To było uczucie, którego nie dało się opisać prostymi słowami, a po jego plecach przebiegł dreszcz, gdy tak otwarcie przyznał się do swojej niepewności. Uśmiechnął się do niego, a w jego oczach malowała się radość, że ten moment w końcu nadszedł.
– Ja też zupełnie nie wiem, co teraz zrobić, więc przynajmniej jesteśmy w tym razem – odpowiedział cicho, niemal szeptem i przez chwilę po prostu siedzieli w milczeniu, wpatrzeni w siebie, pozwalając, by emocje wreszcie się uspokoiły. - Ja też nie - dodał, zerkając na niego. Zaśmiał się cicho pod nosem, nie puszczając przy tym ręki Nicholasa.
– Twój wynik był imponujący, ale obiecuję, że nikt nie będzie o nim pamiętał – odparł z czułością, przenosząc wzrok na twarz chłopaka, czując, jak jego własne tętno przyspiesza. - No to chodźmy stąd, bo mam wrażenie, że to był ostatni rzut, jaki dzisiaj oddałeś.
Wstał powoli, nie wypuszczając jego dłoni z uścisku, pociągając go delikatnie za sobą w stronę bocznego wyjścia. Chłodne powietrze uderzyło ich w twarze, gdy tylko znaleźli się na zewnątrz, co sprawiło, że wypuścił z płuc długo wstrzymywany oddech. – Chodź, przejdźmy się kawałek po parkingu, tu przynajmniej jest spokój.
Lekko drgnął, zaskoczony szczerością, ale po chwili na jego twarzy pojawił się uśmiech. Zrobił krok w jego stronę, zmniejszając dzielący ich dystans do zera i bez słowa położył dłoń na jego karku. Serce zaczęło mu bić szybciej, gdy przyciągnął go bliżej, patrząc mu uważnie w oczy, jakby chciał sprawdzić, czy nadal jest pewny swojego wyboru. – Jeśli naprawdę tego chcesz, to nie zamierzam cię powstrzymywać – powiedział cicho, niemal przy samych ustach Nicholasa, z głosem lekko zachrypniętym z emocji. Nie tracił czasu na dalsze rozmowy. Delikatnie, ale zdecydowanie przywarł ustami do jego warg, przejmując inicjatywę w tym pocałunku. W tej chwili dla Reeve'a nie liczyło się nic poza tym, jakby cały świat na chwilę się zatrzymał.
Nicholas Swanson

[Nicholas Swanson]

Jeszcze kilka minut wcześniej byłem przekonany, że najtrudniejszą rzeczą tego wieczoru było powiedzenie na głos, że czegoś chcę. Strasznie się myliłem, ponieważ znacznie trudniejsze okazało się przyjęcie do wiadomości, że naprawdę to dostałem.
Kiedy wyszliśmy z kręgielni, to liczyłem na to, ze chłodne powietrze trochę mnie otrzeźwi. W środku było za głośno, za ciepło i za dużo się działo, więc wydawało mi się, że wystarczy kilka kroków na zewnątrz, żebym znowu zaczął normalnie myśleć. Chciałem poukładać sobie w głowie, to co właśnie zrobiłem i może znaleźć jakąś logiczną odpowiedź na pytanie, co dalej. Oczywiście nic takiego się nie wydarzyło.
W głowie miałem jeszcze większy bajzel niż wcześniej. Ciągle wracałem myślami do pierwszego pocałunku i zastanawiałem się, czy nie zrobiłem tego zbyt pochopnie. Nagle zalała mnie masa pytań: czy nie powinienem się wcześniej go zapytać o pozwolenia na pocałunek, czy nie wyglądałem głupio, czy nie powiedziałem po tym czegoś idiotycznego. W ciągu kilku minut zdążyłem przeanalizować praktycznie wszystko, pomimo tego, że sam sobie obiecałem chwilę wcześniej, że przestanę to robić.
Świetnie mi szło, a potem znowu poczułem jego bliskość i wszystkie te myśli urwały się natychmiast. Drugi pocałunek był inny. Za pierwszym razem to ja wykonałem ruch, zanim jeszcze zdążyłem się rozmyślić. Nie dałem sobie czasu na panikę, tylko zrobiłem coś, czego chciałem i dopiero potem zacząłem się zastanawiać nad konsekwencjami. Teraz nie miałem za czym się schować i nie mogłem sobie powiedzieć, że był to przypadek albo chwilowy impuls.
Poczułem jego usta na swoich i przez pierwszą sekundę zupełnie znieruchomiałem. Potem zamknąłem oczy. Tym razem nie musiałem niczego udowadniać. Nie zamierzałem przejmować kontroli ani pokazywać, że dokładnie wiem, co robię. Po prostu pozwoliłem sobie zatrzymać się w tej chwili. Uniosłem dłoń i ostrożnie wsunąłem ją na jego kark, przyciągając się odrobinę bliżej niego. Zrobiłem to trochę niepewnie, ale nie dlatego, że chciałem się wycofać. Wręcz przeciwnie. Chciałem być bliżej, a samo przyznanie się do tego sprawiło, że serce zaczęło mi bić jeszcze szybciej.
Odwzajemniłem pocałunek bez wcześniejszej ostrożności. Nadal nie byłem pewny, czy robię wszystko tak, jak powinienem, ale po raz pierwszy przestało mnie to aż tak obchodzić. I chyba pierwszy raz od bardzo dawna nie wydawało mi się to niewystarczające.
Kiedy w końcu odsunąłem twarz, to jeszcze przez chwilkę zostałem bardzo blisko. Nie otwierałem oczu, bo miałem wrażenie, że potrzebowałem dodatkowej sekundy, żeby przygotować się na powrót do rzeczywistości. Wypuściłem powoli powietrze i dopiero wtedy spojrzałem przed siebie.
- Dobra - powiedziałem cicho. To było wszystko, na co było mnie stać. Przez moment próbowałem znaleźć coś bardziej błyskotliwego, ale nic nie przychodziło mi do głowy. Parsknąłem więc cicho i pokręciłem głową. - Naprawdę miałem coś powiedzieć. Przysięgam. Jeszcze przed chwilą.
Przesunąłem kciukiem po jego karku i poczułem, że robi mi się głupio z powodu własnej bezradności. Tylko, że tym razem nie było to nieprzyjemne uczucie. Bardziej nowe i trochę zawstydzające, ale też dziwnie dobre.
- I właśnie dlatego nie powinieneś mnie całować wtedy, kiedy próbuję wyglądać na inteligentnego - dodałem. - To bardzo skutecznie niszczy cały efekt.
Uśmiechnąłem się, ale nie odsunąłem dłoni. Nie chciałem jeszcze przerywać tej bliskości. Sam fakt, że stałem z kimś tak blisko i nie czułem potrzeby natychmiastowego cofnięcia się był dla mnie czymś dużym. Normalnie zacząłbym się zastanawiać czy nie przesadzam i czy nie robię z jednej chwili czegoś większego. Wszystkie te myśli nadal gdzieś były, ale pierwszy raz nie pozwoliłem im przejąć całej przestrzeni.
- Wiesz, że teraz jest jeszcze gorzej? - zapytałem po chwili. Przygryzłem lekko dolną wargę, czując jeszcze na niej ciepło pocałunku. - Bo wcześniej mogłem sobie mówić, że może po prostu sobie coś wymyśliłem. Albo że bardzo się do ciebie przywiązałem po tym wszystkim w szpitalu i pomyliłem wdzięczność z czymś innym.
Urwałem na chwilę. Nie było to łatwe do powiedzenia. W szpitalu byłem w jednym z najgorszych momentów swojego życia i część mnie naprawdę bała się, że to wszystko zaczęło się tylko dlatego, że potrzebowałem kogoś, kto się mną zajmie. Nie chciałem, żeby tak było. Nie chciałem budować czegoś ważnego na własnej słabości.
- Ale teraz już nie mogę tak mówić - dodałem ciszej. - Bo to nie jest wdzięczność. - Zabrałem dłoń z jego karku, ale tylko po to, żeby złapać go za rękę. Splotłem palce i spojrzałem na nie przez moment. - Wdzięczność raczej nie sprawia, że człowiek całuje kogoś drugi raz i od razu zastanawia się nad trzecim.
Zaśmiałem się krótko i czułem jak policzki zaczynają robić mi się cieplejsze. - A przynajmniej mam nadzieję, bo wtedy mielibyśmy bardzo dziwną sytuację.
Przeszedłem kilka kroków, ale nadal nie puszczałem jego dłoni. Nie wiedziałem nawet, dokąd dokładnie idziemy. Parking nie był najbardziej romantycznym miejscem na świecie, ale w tamtej chwili zupełnie mi to nie przeszkadzało. Moglibyśmy chyba stać między kontenerami na śmieci, a i tak nie zwracałbym na nie większej uwagi.
- Chcę cię o coś zapytać - odezwałem się po chwili. Od razu poczułem napięcie. Trochę głupie, ponieważ przed chwilą się całowaliśmy, a jednak zwykłe pytanie wydawało mi się trudniejsze. - Tylko nie śmiej się, dobra? - Zatrzymałem się i przez sekundę patrzyłem gdzieś obok, zanim w końcu zmusiłem się do podniesienia wzroku. - Co my teraz właściwie robimy? - Pokręciłem szybko głową. - Nie chodzi mi o to, że potrzebuję od razu jakiejś oficjalnej nazwy. Nie pytam też, czy mam zmieniać status związku i informować rodzinę. - Na samą myśl o rodzinie skrzywiłem się lekko. - Zdecydowanie jeszcze nie informujmy rodziny.
Wypuściłem powietrze i spróbowałem wrócić do tego, co naprawdę chciałem powiedzieć. - Po prostu... nigdy wcześniej nie byłem w czymś takim. Nie w takim naprawdę i chyba potrzebuję się upewnić, że jutro nie będziemy udawać, że był to tylko dziwny wieczór.
To było sedno wszystkiego. Nie bałem się już samego pocałunku, tylko następnego dnia. A najbardziej tego, że wrócę do mieszkania i zacznę analizować każdą sekundę, a potem nie będę wiedział, czy mogę napisać. Czy powinienem czekać i czy to co wydarzało się między nami, nadal będzie aktualne.
Ścisnąłem lekko jego dłoń. - Nie proszę o żadną wielką obietnicę - dodałem. - Po prostu chcę wiedzieć, czy naprawdę będziemy to sprawdzać. Tak jak powiedzieliśmy. - Przez chwilę milczałem, a potem uśmiechnąłem się trochę niepewnie. - Bo ja chcę. - Powiedziałem to bez zbędnego tłumaczenia.
- Chcę cię znowu zobaczyć i poznać to uczucie, gdy wyjdę gdzieś z tobą i od początku będę wiedział, że nie jest to tylko piwo z kumplem. Chcę sprawdzić, czy będę równie beznadziejny na prawdziwej randce jak jestem teraz.
Uniosłem lekko brwi. - Chociaż ostrzegam, że mam wysokie wymagania. Kręgielnia postawiła poprzeczkę bardzo wysoko. - Uśmiechnąłem się szerzej, ale zaraz znów spoważniałem. - I chcę cię jeszcze raz pocałować.

Reeve LeBlanc

[Reeve LeBlanc]

Chłodne powietrze na parkingu zaczynało powoli studzić jego skórę, ale w środku wciąż trzymało go silne napięcie. Kiedy odsunął się od Nicholasa, jego dłoń nadal spoczywała na szyi chłopaka, jakby fizyczny kontakt był jedyną rzeczą, która pozwalała mu uwierzyć w to, co przed chwilą zrobili. Patrzył na jego twarz w słabym świetle latarni i czuł, jak dociera do niego prosta prawda o tym wieczorze. Przez ostatnie tygodnie myślał, że najgorsze i najbardziej stresujące będzie przełamanie się, żeby w ogóle zacząć ten temat i przyznać się, czego od nich chce.
Wyczuł moment, gdy Nicholas na moment zastygł tuż po tym, jak ich usta znów się połączyły. Kiedy dłoń Nicholasa wsunęła się na jego kark, ostrożnie, wręcz z wahaniem, LeBlanc poczuł uderzenie gorąca. Ten gest był dla niego jasnym sygnałem, że chłopak nie próbuje uciekać, a raczej wręcz przeciwnie – szukał bliskości, której obaj potrzebowali. Pocałunek stał się bardziej bezpośredni, a kiedy Nick w końcu powoli odsunął twarz, Reeve nie cofnął się ani o milimetr. Trzymał go blisko, pozwalając ich oddechom mieszać się w chłodnym powietrzu, a gdy chłopak wypuścił powietrze i otworzył oczy, spojrzał mu prosto w źrenice.
– Wierzę ci na słowo – odpowiedział, a w jego głosie słychać było wyraźne rozbawienie. – Ale szczerze? Przynajmniej wiem, że naprawdę cię zatkało.
Poczuł, jak po tym delikatnym ruchu kciuka na karku spływa na niego ulga. Docierało do niego, że ta sytuacja, choć zupełnie nowa i wytrącająca z równowagi, daje mu ogromne poczucie bezpieczeństwa. Zamiast dotychczasowego stresu i ciągłego pilnowania, by nie zepsuć relacji, poczuł spokój. Był po prostu szczęśliwy, że po tych wszystkich niepewnościach może stać tak blisko i chłonąć tę chwilę bez obaw o to, co będzie dalej.
– Moim zdaniem efekt jest idealny, więc zdecydowanie będę to powtarzał – zaśmiał się krótko pod nosem, słysząc te słowa. – Poza tym, z dwojga złego, wolę cię w wersji bezradnej niż udającej, że masz wszystko pod kontrolą. Zdecydowanie łatwiej się z tobą wtedy rozmawia.
Dla Reeve'a ta chwila stała się dowodem na to, że bariera, która między nimi stała, pękła. Wszystkie dotychczasowe obawy, lęki przed przekroczeniem granicy i pytania o to, co wydarzy się jutro, nagle straciły swoją siłę.
– Wiem – odpowiedział cicho, ze zrozumieniem. Spoważniał na moment, a jego wzrok złagodniał, gdy usłyszał te słowa. – Też próbowałem to sobie tak tłumaczyć, żeby było bezpieczniej, ale skoro obaj wiemy, że to nie jest tylko wdzięczność ani głupi wymysł, to chyba nie mamy już na co zwalać winy. Teraz musimy po prostu przyjąć to tak, jak jest.
Ścisnął mocniej dłoń Nicholasa, dając mu odczuć, że jest tu w stu procentach i nie zamierza nigdzie odchodzić.
– No i całe szczęście, bo już zaczynałem się martwić, że będę musiał cię jakoś specjalnie namawiać na ten trzeci raz – odpowiedział, a jego głos, choć cichy, brzmiał teraz niezwykle pewnie. Spojrzał na ich złączone palce, a potem uniósł wzrok prosto na twarz chłopaka.
Pozwolił się poprowadzić te kilka kroków, bez problemu dostosowując swój krok do tempa Nicholasa. Ścisnął mocniej jego palce, dając jasno do zrozumienia, że nie zamierza się puszczać, niezależnie od tego, w którą stronę pójdą. Rozejrzał się na moment szarej przestrzeni parkingu, oświetlonej jedynie żółtawym światłem latarni, ale otoczenie kompletnie go nie obchodziło. Liczyło się tylko poczucie bliskości i fakt, że dystans między nimi przestał istnieć.
– Obiecuję, nie będę się śmiał – odpowiedział i przestał się uśmiechać, żeby Nick poczuł, że traktuje go w stu procentach serio. – Mów śmiało. O co chodzi? - Zastanowił się przez chwilę nad pytaniem. Widział, że Nicholas zaczyna się denerwować, więc nie chciał go ponaglać.
– O rodzinie nie myśl, też wolę im nic nie mówić – odpowiedział spokojnie. Przesunął kciukiem po wierzchu jego dłoni, żeby trochę wyluzował. – A co do tego, co robimy... Myślę, że po prostu przestaliśmy udawać, że jesteśmy tylko kumplami. Na razie po prostu sprawdzamy, jak to jest być ze sobą tak normalnie, bez ukrywania, że na siebie lecimy. Dla mnie to wystarczy. A dla ciebie? - po wypowiedzeniu tych słów lekko skurczył mu się żołądek z nerwów. Bardzo zależało mu na tym, żeby nie poczuł się teraz osaczony albo zmuszony do deklaracji, których się bał.
Słysząc te słowa, Reeve poczuł, jak całe napięcie nagle z niego schodzi, a w środku robi mu się niesamowicie ciepło. Ta obawa Nicholasa dotknęła czegoś bardzo ważnego w jego własnym sercu – sam przecież też bał się, że to wszystko mogłoby okazać się tylko chwilowym impulsem. Ścisnął mocniej dłoń chłopaka, czując ogromną potrzebę, by natychmiast go uspokoić.
– Nie ma mowy – odpowiedział cicho, z pewnością w głosie. Zrobił krok bliżej, żeby nie miał co do tego żadnych wątpliwości. – Jutro rano obudzimy się dokładnie z tym samym. Nic nie będziemy udawać ani obracać w żart, obiecuję ci to. Jestem w tym na sto procent i nigdzie się nie wybieram. - Poczuł ogromną potrzebę, by dowieść Nicholasowi czynem, a nie tylko słowami, że ten strach jest już niepotrzebny.
– Będziemy. Naprawdę – odpowiedział bez wahania, patrząc mu prosto w oczy. Sam też nie chciał już niczego komplikować. Przysunął się jeszcze odrobinę bliżej, tak że prawie stykali się ramionami. – Ja też bardzo chcę, Nick. I wcale nie jesteś beznadziejny.
Wyznanie o kolejnym pocałunku sprawiło, że serce Reeve'a zabiło mocniej, a po plecach przeszedł mu przyjemny dreszcz. – To na co jeszcze czekasz? – zapytał z lekkim rozbawieniem, skracajac resztkę dystansu między nimi, a kiedy w końcu się od siebie odsunęli, Reeve wbił w niego wzrok, wciąż lekko oszołomiony, ale na jego ustach błąkał się ten durnowaty uśmiech. – Dobra – odezwał się, przeczesując palcami włosy i wypuszczając głośno powietrze. – Jeśli zostaniemy tu jeszcze chwilę, to zamarzniemy, a wolałbym dożyć tej randki. Chodźmy stąd.
Nie puścił jednak jego dłoni i zamiast tego splótł z nim palce i pociągnął go za sobą w stronę wyjścia z parkingu. Ruszyli przed siebie w głąb rozświetlonych latarniami ulic, zostawiając za sobą niedopowiedzenia.

koniec

Nicholas Swanson