[Iris Valentine]

outfit

Nie było, co oszukiwać… tego typu imprezy nie były ulubionym miejscem Iris Valentine. Gdyby miała wybierać – wolałaby zostać w pracy i użerać się z brzydkimi przypadkami z tutejszej izby przyjęć. Ale jednocześnie miała w swoim życiu tak niewielu ludzi, z którymi utrzymywała realny kontakt i których mogła nazwać swoimi przyjaciółmi, że czasami musiała własny komfort schować do kieszeni. Dzisiaj nie chodziło o nią i dzisiaj zwyczajnie nie mogła odmówić. Więc ułożyła grafik tak, żeby mieć wolny dzień, wybrała kieckę, chociaż nie zdarzało się to często i przed wyjściem z domu spojrzała w lustro, żeby kilkukrotnie obiecać sobie, że będzie się dobrze bawić. Musiała się przecież dobrze bawić – mieli świętować miłość przyjaciół, ich zaręczyny i chęć dalszego budowania wspólnego życia. Nic tylko się wzruszyć! No pomijając to, że Iris zaczynała wierzyć, że ma serce z kamienia i powinna przygarnąć kota, żeby móc być stereotypową zgorzkniałą starą panną. Miłość, yay!
Mimo wszystko na przyjęciu pojawiła się o czasie, miała nawet prezent oraz szeroki uśmiech przyklejony do twarzy. Dość szybko odnalazła się w towarzystwie, zginęła w tak zwanym tłumie, szukając najbardziej komfortowych twarzy i w towarzystwie kieliszka wina – zaczynała się rozluźniać i faktycznie dobrze bawić.
A później wszystko szlag trafił i poczuła, że znalazła się w piekle.
Gdy Caroline – przyszła panna młoda – podeszła do grupki Iris i kilku znajomych nawet nie próbowała ukryć swojego podekscytowania.
- Kochani, musicie kogoś poznać! – rzuciła pogodnie, przerywając im rozmowę i ciągnąć za sobą parę, którą chciała im przedstawić – Moja siostra z mężem niedawno wrócili ze Stanów, no czy mogło być lepsze wyczucie czasu!? – dziewczyna szczebiotała dalej, ale Iris nie słyszała jej słów. Jej wzrok zatrzymał się na mężczyźnie, na mężu kobiety, która została przedstawiona jako starsza siostra przyszłej panny młodej. Szlag. Poczuła jak krew odpływa jej z twarzy, strach ją paraliżuje i musiała aż odstawić kieliszek z winem na stolik, żeby nie było po nim widać jak bardzo zaczęły trząść jej się ręce. Potrzebowała sekundy lub dwóch. Po tym czasie przykleiła sobie na twarz szeroki pogodny uśmiech i przywitała się z żoną Hendersona, przedstawiając jej się i wymieniając parę uprzejmości. Wyciągnęła też dłoń do mężczyzny, zupełnie jednak nie wiedząc jak powinna się zachować. Powinni udawać, że się nie znają, czy że wpadli kiedyś na siebie na pustyni? Ugh. Naprawdę nie wiedziała.
- Miło poznać. – rzuciła więc cicho, a zaraz też zgrabnie wycofała się z towarzystwa, starając się znaleźć inne i ponownie jakoś zniknąć w tłumie. Szlag! Najgorzej, że powitalny drink zaraz się kończył i będą musieli usiąść przy stolikach... oby jak najdalej od siebie!
Dawno za nic nie trzymała tak mocno kciuków.


Jesse Henderson

[Jesse Henderson]

Małżeństwem byli już siedemnaście lat - może więcej, może mniej. Przykrym było, że Jesse lepiej pamiętał datę swojego pierwszego przebazowania niż ślubu. Kojarzył, że składał ukochanej przysięgę w okresie letnim, jednak czy był to czternasty lipca czy też sierpnia, nie dałby sobie ręki uciąć. Ktoś by pomyślał, że z taką wysługą wiele przeżyli. Cóż, to jednak kawał życia i dużo na pewno przeżyć mieli, jednak nie wspólnie. Zanim Henderson wyjechał za granicę, wcale lepiej nie było. Jesse godziny poświęcał służbie, próbując wykazać się jako młody podporucznik - żonę widywał albo już zmęczoną wieczorami albo w niedziele, bo był to jedyny dzień, w jaki pozwalał sobie odpoczywać. Oczywiście, zdarzały się od takiego stanu rzeczy wyjątki, jednak nie na tyle często by wymazały z pamięci pani Henderson samotnie spędzone lata.

Tą przeprowadzką do Kanady, chciał jej to wszystko chociaż trochę wynagrodzić. Skoro i tak większość swojego życia poświęciła dla niego, to przecież i on mógł coś dla niej zrobić, prawda? Od samego początku nie było idealnie, jednak Jesse liczył, że w ciągu kilku tygodni, może miesięcy, wszystko się poprawi. Tak, był na tyle naiwny. Ale z tego właśnie powodu, godził się na różnego rodzaju wyjścia, wyjazdy, spotkania z rodziną i przyjaciółmi żony, z którymi ta przez te ostatni lata zaniedbała kontakt z uwagi właśnie na niego. Przyjęcie zaręczynowe jej młodszej siostry było jednym z takim wyjść.

Henderson nie miał za bardzo chęci gdziekolwiek wychodzić, a już w szczególności, jeżeli miał ubierać garnitur. Przemógł się jednak i nawet aż tak nie narzekał, dopinając ostatnie guziki białej koszuli. Narzucił na nią jeszcze czarną marynarkę, pasującą do spodni, a żona zarządziła, aby dołożył do tego jeszcze krawat. Uważał, że będzie to już trochę przesada, jednak nie chciał się spierać i niszczyć jej humoru przed wyjściem.

Byli chyba o czasie. Tak przynajmniej mu się wydawało, patrząc po ilości gości kręcących się już po sali oraz tych, którzy dopiero za nimi wchodzili. Jego partnerka, co chwila się z kimś witała i wymieniała czułościami, a Jesse jej jedynie wtórował raz po raz, mając wrażenie, że ci ludzie się w ogóle nie kończą. Kilku z nich kojarzył jeszcze ze swojego wesela albo innych, pojedynczych rodzinnych uroczystości, w których wyjątkowo brał udział, jednak zdecydowana większość była dla niego kompletnie nieznajoma. I przy okazji bardzo głośna i przytłaczająca. Kto by pomyślał, że kilka miesięcy wystarczy, aby odzwyczaić się od takiego tłoku? Trochę minęło, nim dotarli do sprawczyni tego zamieszania – szwagierki Hendersona.

Dziewczyna niemalże wpadła w ramiona starszej siostry. Cała była wręcz rozanielona i widać było, że cieszy się tym dniem. Aż się człowiekowi cieplej na sercu robiło, widząc czyjeś szczere szczęście. Jesse trochę jej chyba tego pozazdrościł. Spojrzał kątem oka na swoją małżonkę, która poprawiała młodszej włosy, starając przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz on tak wspaniale się czuł z jej powodu, lecz miał z tym problem. Realnie nie był w stanie przywołać chociażby jednej takiej sytuacji w ostatnich latach. Jego nieznośna głowa jednak przywołała w pamięci pewne zdarzenia. Jednak to nie żona była kobietą, która się tam przewijała.

Miło poznać - znajomy głos wyrwał go z przemyśleń, których akurat w tym miejscu mieć nie powinien. I to aż za bardzo znajomy. Iris.

W dłoni trzymał do połowy pełny kieliszek z szampanem, który w tym momencie został przez niego opróżniony bez zbędnej zwłoki. To był jakiś nieśmieszny żart. Jesse czuł się jak w czarnej, w której to on był bohaterem skazanym na obśmiewaną przez widownię porażkę. Rozumiał spotkać ją w szpitalu – w trakcie działań wojennych była ratownikiem wojennym, więc było to wręcz dla niej naturalne środowisko. Zrozumiałby, gdyby wpadli na siebie w trakcie spaceru po parku czy w pierwszej lepszej kawiarni w centrum, aczkolwiek przyjęcie tego rodzaju? To nie mogło być przypadkowe zrządzenie losu. W tej sytuacji nie wiedział jak się zachować - jeszcze bardziej niż tamtego dnia w szpitalu. Chociaż wiedział, że tym razem aż tak uczuciowo dyskutować z nią nie mógł z uwagi na okoliczności. Ale szczerze? Nawet nie chciał. Już tamtego wieczoru żałował, że w ten sposób odbyli swoją pierwszą po takim czasie rozmowę, jednak Jesse nie miał na tyle odwagi by wrócić na tamten oddział i tym razem na spokojnie porozmawiać. To przyjęcie również dobrym miejscem do tego nie było, aczkolwiek czy będzie on w stanie tak jak ona udawać, że są nieznajomymi? Powinien, chociażby z uwagi na żonę, która przecież nie była niczego świadoma.

— Kochanie, przyniósłbyś mi jeszcze lampkę wina? — zwróciła się do niego małżonka. Jesse rozejrzał się w poszukiwaniu barku po salce. Natrafił na niego. A i również na Iris. Nie mógł jednak żonie powiedzieć, że nie, bo jego za bliska przyjaciółka z pola walki tam stoi. Kiwnął więc głową, zabierając od niej puste naczynie. Westchnął ciężko idąc przez salę do barku, poprawiając przy tym marynarkę, a i nawet włosy raz czy dwa przeczesał. Przecież nawet nie muszę się do niej odzywać - myślał, wciąż idąc. W końcu jednak dotarł do celu i postawił na barze lampkę, a wynajęty pod tę okazję barman od razu zrozumiał, co ma do zrobienia. Jesse wspomniał wino, które wcześniej jego żona popijała, jednak chłopak nie miał go przy sobie, ruszył po nie na zaplecze, wydłużając tym samym czas, jaki Henderson musiał tam spędzić.

Mężczyzna oparł się o blat baru, a palcami zaczął wystukiwać melodię, która pasowała do tej wygrywanej przez głośniki.

— Jesteś od pana młodego czy panny młodej? — zapytał, zawieszając swoje spojrzenie na Iris dosłownie na jeden moment. A miał się nie odzywać. To jednak było od niego silniejsze. — Ja teoretycznie od panny, ale szczerze, to nawet jej nie znam za dobrze — kontynuował, tym razem obracając się przez ramię, by ujrzeć jak aktualnie omawiana jeszcze panienka wznosi za coś toast z koleżankami. — A przynajmniej teraz. Kiedyś byłem w stanie powiedzieć nawet, który chłopak z OneDirection był jej ulubionym i który doprowadzał ją do łez. — Na to wspomnienie nawet krótko się uśmiechnął. — Ale wiesz, trochę podrosła, przestała nas odwiedzać, ja wyjechałem i tak się jakoś potoczyło. Swoją drogą, Jesse — dodał, wystawiając rękę w jej kierunku do przywitania. — Miło poznać.

I to chyba była najbezpieczniejsza opcja. Przynajmniej na ten wieczór. W sumie szkoda, że faktycznie nie mogli tak zacząć wszystkiego od nowa.

Iris Valentine

[Iris Valentine]

Przez chwilę zastanawiała się, czy to migrena… uparty, pulsujący ból w skroni uderzył nagle i był nie do zniesienia. Jednocześnie mentalnie dała sobie w twarz, bo to wcale nie była migrena. To były cholerne wyrzuty sumienia, które uderzyły teraz z bardzo wzmożoną siłą. Nie spodziewała się takiego obrotu sprawy, nie spodziewała się, że grozi im kiedykolwiek tak bliskie spotkanie… i to nie tylko z ich powodu, ale też całego ich otoczenia. Jego żona była siostrą jej przyjaciółki. Przez chwilę próbowała sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek powiedziała jej o swojej przygodzie na Bliskim Wschodzie i o mężczyźnie, którego wtedy poznała. Na szczęście nic takiego nie przychodziło jej do głowy, więc miała nadzieję, że chociaż pod tym względem była bezpieczna. Teraz jeszcze wystarczyło zginąć w tłumie, trzymać się z daleka i ewakuować się przy pierwszej lepszej okazji.
Taki był plan. Doskonały plan. Musiał się udać…
A wtedy ktoś stanął przy jej boku przy barowej ladzie. Nie musiała nawet na niego patrzeć – jego obecność i tak była dla niej wyczuwalna. Jakby wprawiał powietrze w tak charakterystyczne drgania, że nie dało się tego z niczym innym pomylić. A może to były jego perfumy? Oh, nie mieli wielu okazji w przeszłości, żeby się odstawić, a właściwie nie mieli ich wcale, ale mimo wszystko ten zapach wydawał jej się dziwnie znajomy. Wisienką na torcie był moment, w którym się odezwał. Poczuła jak wzdłuż jej kręgosłupa przechodzi charakterystyczny dreszcz – jego głos był zaskakująco pewny, miękki i nie wyczuła w niej tej pretensji, co przy poprzednim. Aż serce zabiło jej mocniej, a zdecydowanie nie powinno.
Mimo wszystko spojrzała na jego wyciągniętą dłoń i zawahała się zaledwie przez sekundę. Uścisnęła ją pewnie, jakby to był faktycznie ich pierwszy raz i po prostu poznawali się na imprezie pełnej ludzi. Ta… tylko, że gdy trzymała jego dłoń jednocześnie na niego spojrzała – Iris. – głos jej lekko zadrżał i stanął w gardle, ale zapiła to sporym łykiem swojego wina i miała nadzieję, że będzie lepiej – I panny młodej… znam ja kawał swojego życia. Właściwie od szkoły. – być może nawet od czasów, gdy opowiadała mężowi swojej siostry o One Direction – Może dlatego wydajesz mi się znajomy, Jesse… może mieliśmy okazję się już poznać. – gdy Iris była koleżanką młodszej siostry jego żony. Mhm, na pewno… na pewno wtedy. Na pewno nie w zupełnie niesprzyjających okolicznościach przyrody, gdy wszystkie znajomości wydają się być bardziej intensywne i bardzo łatwo stracić nad sobą kontrolę… i to się właśnie między nimi stało. Przyskoczyli granicę, pozwolili sobie na więcej niż powinni… i to na pewno nie było dla nich dobre. Wtedy? Oh, wtedy nie zamieniłaby tego na nic innego. Dzisiaj? Ból głowy od wyrzutów sumienia był bardziej niż wymowny.
Mimo wszystko nie potrafiła oderwać od niego wzroku.
- Nie wiedziałam. – rzuciła ciszej, tylko Jesse mógł ją usłyszeć – Nie miałam pojęcia, że moglibyśmy się tutaj spotkać… nie przyszłabym. Nie stawiałabym cię w takiej sytuacji. – nie chciała, żeby musiał konfrontować swoje wspomnienia z Iris w obecności żony. Jednocześnie… nie podejrzewała, że jeszcze w nim trwa – to ją odrobinę zaskoczyło.

Jesse Henderson

[Jesse Henderson]

Toronto nie było małym miastem. Trzy miliony osób zamieszkiwało tutaj i - ze wszystkich tych ludzi – akurat Iris była przyjaciółką z dzieciństwa jego szwagierki. Przypadek, zrządzenie losu, przeznaczenie? Jesse już nie wiedział jak to nazywać, więc nawet nie próbował. Chyba uznał, że najprościej będzie po prostu się temu poddać, a przynajmniej w trakcie tego wieczoru.

Dla niego - z oczywistych względów - sytuacja ta nie była komfortowa. W końcu na jednej sali miał swoją żonę oraz dziewczynę, dla której kilka lat wcześniej był w stanie zostawić małżonkę. Dodatkowo, owa żona o tym wszystkim nawet nie wiedziała. O wiele mogła Jesse’a oskarżyć i wiele rzeczy we wniosku rozwodowym mu wypomniała, jednak o zdradę nigdy go nie posądzała. Cóż, może gdyby wyszło to na jaw w tamtym czasie, to małżeństwo faktycznie by rozwiązali? Teraz pozostawało jedynie gdybać. Ale nie teraz. Nie tej nocy. — Jak ta piosenka — stwierdził, odnosząc się do kultowego już utworu Goo Goo Dolls. Nie pierwszy raz zresztą. Wtedy, na Bliskim Wschodzie, często się do tej piosenki odnosił. Puszczał jej to, czasami tez śpiewał - nawet przy jednym z pierwszych spotkań, kiedy to jeszcze nie zapowiadało się, że relacja ta zaprowadzi ich do takiego momentu.

— Może minęliśmy się gdzieś na ulicy — powiedział, trochę nonszalancko. — W końcu to niewielkie miasto — dodał, a ironią te słowa wręcz ociekały. Spojrzał w kierunku, w którym zniknął barman. Dalej w zasięgu wzroku go nie było. — Zgubił się tam, czy co? — westchnął pod nosem, wychylając się lekko za bar, aby sięgnąć za najbliższe szklanki. Położył je na blacie, a zaraz po tym chwycił butelkę jakiejś whisky. Spojrzał na nazwę - nic mu nie mówiła. Nalał sobie i z racji bycia prawdziwym dżentelmenem, zaproponował również Iris. Nim zdążyła odpowiedzieć, rozlał. — Witamy w czasach samoobsługi — dodał, przesuwając szklankę w jej kierunku.

Upił łyka. Zdecydowanie było mu to potrzebne, chociaż za alkoholem nie przepadał - jak na wojskowego pijał bardzo rzadko. Szczególnie jak na weterana wojennego. Wielu z nich zapijało swoje traumy, traumatyzując przy tym wszystkich innych. Cóż, Jesse aż tak swojej rodziny nie maltretował, aczkolwiek wzorem do naśladowania również nie był. To, że teraz próbował być najlepszą wersją siebie, nie znaczyło, że był w stanie odkupić najbliższym minione lata. Zresztą, czy naprawdę próbował być najlepszą wersją siebie, skoro zamiast omijać swoją niespełnioną miłość szerokim łukiem, to popijał w jej towarzystwie whisky, udając, że w ogóle się nie znali wcześniej? Kwestia sporna.

— Iris, a skąd mogłaś wiedzieć? — zapytał, wracając do niej wzrokiem po tym jak przez dłuższą chwilę przyglądał się sali, próbując ułożyć sobie wszystko w głowie. — Skąd mogłaś wiedzieć, że to siostra akurat mojej żony? Że w ogóle dalej mam żonę? — zapytał, ponownie biorąc łyka. — Sporo się zmieniło, gdy wróciłem do kraju. Zdecydowanie za dużo, by opowiadać o tym przy tej ilości whisky — prychnął pod nosem. — Wtedy, naprawdę się rozwodziłem i byłem przekonany, że to koniec naszego małżeństwa — wytłumaczył, chcąc być w pełni klarownym wobec iris, która mogła pomyśleć, że Jesse – jak większość żołnierzy na wyjazdach – po prostu ją okłamywał, a tego nigdy nie zrobił (przynajmniej nie celowo). — Obstawiasz, że gdzie się teraz przypadkiem spotkamy? — zapytał, trochę tonem żartobliwym. — Na weselu na pewno. Pewnie będziesz na panieńskim, więc nie zdziw się, jak żonę będę musiał podwieźć, może ciebie też wtedy zgarnąć?

Iris Valentine

[Iris Valentine]

Nie tylko dla niego ta sytuacja była niekomfortowa. Iris nagle znalazła się w trójkącie, a nawet w czworokącie – jeśli weźmie się pod uwagę szwagierkę Jesse’ego – w którym wcale być nie chciała. I chociaż nie była święta to jednak nie przypuszczała, że kiedykolwiek może dojść do tak kuriozalnej sytuacji jak ta dzisiaj. O rany… w najgorszych koszmarach nie znalazła się nigdy w takiej sytuacji. I zupełnie nie wiedziała jak sobie z nią poradzić, bo nie chciała w żadnym stopniu zniszczyć przyjęcia przyjaciółki, bo przecież to był jej dzień. Nie chciała też wzbudzić podejrzeń żony Hendersona, bo zwyczajnie sobie na to nie zasłużyła. Jednocześnie… trudno jej było przejść obok niego całkowicie obojętnie i to w tym wszystkim było chyba najgorsze. Zerwanie kontaktu było bolesne, ale teraz… teraz było chyba gorzej. Trochę jakby ktoś wsadził palec w niewygojoną do końca ranę, która na nowo zaczęła krwawić.
- I just want you to know who I am – szepnęła pod nosem słowa piosenki, którą tak dobrze znała. Nie wiedziała, czy była to jakakolwiek inspiracja dla jej rodziców, ale w późniejszym czasie stała się bardzo ważna dla niej. Jednocześnie poczuła nieprzyjemny ścisk w żołądku, gdy zerknęła krótko na mężczyznę obok. To wszystko… było i się skończyło. Dzisiaj nie miało już najmniejszego znaczenia.
Więc uśmiechnęła się smutno pod nosem, że mogli się gdzieś minąć na ulicy. Tak… właśnie tyle z tego wszystkiego zostało. Nawet nie odpowiedziała, a jedynie skinęła lekko, gdy zaproponował jej drinka. Z jednej strony wiedziała, że jeden tutaj dzisiaj nie pomoże, a z drugiej powinna trzymać się od nich z daleka. Dla własnego bezpieczeństwa. Alkohol jednak nieprzyjemnie podrażnił jej gardło, sprowadził na ziemię. Dokładnie na to sobie zasłużyła.
Po otrzymaniu od niego drinka powinna też po prostu odwrócić się na pięcie i odejść, znaleźć jak najdalszy kąt lokalu, znaleźć sobie towarzystwo i przez resztę wieczoru uparcie go unikać. Zamiast tego twardo stała obok i mówiła rzeczy… które trudno byłoby wytłumaczyć znajomością sprzed pięciu minut.
Powinna się ugryźć w język.
Powinna zrobić dużo rzeczy…
- Przestań, Jesse. Nie pójdę na żaden panieński. Nie zaprzyjaźnię się z twoją żoną, nie chcę robić większego bałaganu niż jest teraz. Dla mnie to też jest niekomfortowe. Wierzę ci, że wtedy… wtedy wszystko było inne. Wierzę, że nie kłamałeś. A oboje musimy uwierzyć w to, że podjęliśmy decyzje, które wydawały się najlepsze. – spojrzała na niego wymownie w oczywisty sposób nawiązując do swojej ucieczki. Dzisiaj na pewno zrobiłaby to inaczej, ale musiałaby mieć tą wiedzę. Wtedy? Była przerażona, była jak spłoszone zwierzę i zupełnie nie wiedziała, co robi i trudno szukać w tym jakiejkolwiek logiki. Nie chciała go jednak obciążać swoimi problemami, więc tak… uważała, że zrobiła wtedy to, co było dla niego najlepsze.
Zdała sobie też sprawę, że oboje bardzo szybko porzucili pomysł udawania, że widzą się pierwszy raz na oczy. Trudno. Ważne, że nikogo nie było obok. Nikogo, kto mógłby usłyszeć o dwa słowa za dużo.
- Dlaczego wróciłeś? Co się stało? – ciekawość wzięła górę, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę, że szukał fizjoterapeuty. Coś więc na pewno musiało się stać, a przez długi czas po powrocie do domu był to jeden z jej najczęściej wracających koszmarów. Odcięła sobie możliwość sprawdzenia, co u niego, więc jej mózg podsyłał jej najczarniejsze z czarnych scenariuszy, żeby jeszcze jej dokopać. A teraz stał obok. Na pierwszy rzut oka cały i zdrowy, ale jak było naprawdę?


Jesse Henderson

[Jesse Henderson]

Czuł w kościach, że nie powinien tu przychodzić. Wiedział, że coś było w powietrzu tego dnia. Nie mógł jednak przypuszczać, że przyjdzie mu rozmawiać z Iris na przyjęciu zaręczynowym własnej szwagierki. Tym razem chociaż był w stanie utrzymać normalną konwersację, bez unoszenia się. Powstrzymywali go ludzie wkoło, którzy znali zarówno Jesse’a jak i Iris, a którzy nic nie wiedzieli o ich relacji – nie mógłby przecież zrobić afery w takim towarzystwie. Dla nikogo by się to dobrze nie skończyło. Poza tym, naprawdę nie chciał podnosić głosu na kobietę i żałował, że dopuścił się tego w szpitalu. Nie popisał się wówczas i nie chciał tego samego błędu popełnić tym razem.

Uśmiechnął się lekko, gdy przyjęła od niego drinka. Upiła niewiele, a po grymasie było widać, że lepsze rzeczy w życiu pijała. Nie powinna jednak narzekać. To whisky przy afgańskim alkoholu było jak niebo do ziemi. Człowiek zazwyczaj prędko takie rzeczy zapomina. Szybko do dobrego ponownie się przyzwyczaja. Jesse jednak miał jednak taki problem, że wspomnieniami za bardzo wracał do tamtych dni. Wiele codziennych sytuacji przypominało mu o spędzonych tam latach. Chwilami miał nawet wrażenie, że jedynie ciałem opuścił Bliski Wschód, a dusza jego w tamtych rejonach po prostu została.

Słuchał jej uważnie. Ostatnie czego chciał, to aby zaprzyjaźniła się z jego żoną, ale wiedział też, że było to mało prawdopodobne. Znał swoją małżonkę i znał również Iris - były to dwie bardzo odmienne od siebie kobiety. Naprawdę, niczym ogień i woda. Może z tego powodu aż tak go do niej ciągnęło wtedy? Po prostu szukał ucieczki. — A były w ogóle jakieś inne opcje? — dopytał. Musiał przyznać, że jej słowa go trochę zaskoczyły. “Musimy uwierzyć”? Czyli Iris dalej nie była przekonana, że to, na co się wówczas zdecydowała, nie było idealną opcją? Że mogły być lepsze? Jesse nie znał jej sytuacji – nie chciała go z nią zapoznawać. Cóż, musiała mieć do tego swoje powody - brzmiało to dość dojrzale, tak jak przystało na czterdziestolatka. Prawda była jednak taka, że doszedł do tego, aż wstyd przyznać, stosunkowo niedawno.

Zadała pytania, których nikt mu nie zadawał. Każdy raczej wiedział, dlaczego zdecydował się na powrót i po prostu, nie chcąc otwierać niezagojonych ran, nie podejmowano się tego tematu. Valentine jednak nie mogła tego wiedzieć. Spojrzał na nią, tym razem chwilę dłużej. Wyglądała dobrze. Powiedziałby nawet, że bardzo dobrze. Zdecydowanie inaczej niż ją zapamiętał. Może była trochę bledsza, jednak tego wieczoru praktycznie nie było tego widać.

Uniósł swoją szklankę i wypił do końca. — Po prostu znudziło mi się to — powiedział, jednak po jej spojrzeniu wiedział, że nie była przekonana do jego wersji. Henderson nie był osobą, której po prostu mogło się to “znudzić”. Szczególnie, że było to całe jego życie; oddał się temu stuprocentowo. — Miałem wypadek — dodał po chwili ciszy. — Musieli mnie ściągnąć, a potem uznali, że lepiej będzie jak już tam nie wrócę — powiedział, pomijając istotne fakty tej historii, aczkolwiek nie uważał, żeby była to dobra okazja do zdradzania jej aż takich szczegółów. On zresztą chyba sam jeszcze nie był na to gotowy. — Teraz, “wymieniam się doświadczeniami”. — W jego głosie słychać było cynizm. Wiedział, że była to tylko wymówka przełożonych, którym po prostu było szkoda Hendersona i lat jakie oddał armii.

— Nie trafiłem wtedy do tej rehabilitantki — przyznał, chcąc uciąć ten temat. Nie tłumaczył, dlaczego, bo Iris najpewniej się tego i tak domyślała. — Będziesz musiała mi jeszcze raz wytłumaczyć jak do niej trafić. Długo już tam pracujesz? Warunki zdecydowanie lepsze niż w poprzednim miejscu pracy, co nie? Ale na pewno nie masz tak ciekawych pacjentów.

Iris Valentine

[Iris Valentine]

Może tłum mógł im pomóc? Może fakt, że musieli zachować pozory i trzymać nerwy na wodzy sprawi, że łatwiej będzie im się w jakimś stopniu dogadać? W końcu w tym byli całkiem nieźli… udawaniu, że nic ich nie łączy, trzymaniu tego w tajemnicy przed światem. Poza tym miło było, gdy na nią nie warczał. I chociaż zdawała sobie, że to prawdopodobnie chwilowe zawieszenie broni i gdyby znowu znaleźli się w sytuacji sam na sam – co się oczywiście nie stanie, bo dlaczego niby miało, prawda? – wróciliby do reakcji ze szpitala. A ona nawet nie mogła mu się dziwić. Na jego miejscu? Byłaby wściekła… a jeśli nie wściekła to na pewno rozczarowana. Tak jak ona mogła być rozczarowana, że ciągle nosił na palcu obrączkę i wszystkie te zapewnienia, które czynił – nie miały pokrycia w rzeczywistości. Jak skończyłoby się to, gdyby nie zniknęła? Czy gdyby nie wyjechała, a ich romans trwałby dłużej, on nadal byłby żonaty? Przeszło jej to teraz przez myśl. Dokładnie w tym samym momencie, w którym alkohol nieprzyjemnie palił w gardło, więc cóż… jej mina wyrażała więcej niż tylko brak doświadczenia w piciu. Tego na szczęście nie musiał wiedzieć.
- Wtedy? Nie. Znaczy… tak, ale uwierz mi, że też by ci się nie spodobała. – wzruszyła lekko ramionami i przez kilka chwil za długo wpatrywała się w męską twarz. Przystojną i tak dobrze jej znaną, za którą przez cały ten czas tęskniła i nie było sensu sobie wmawiać, że jest inaczej. Po prostu teraz musiała ponosić konsekwencje własnych czynów i nie mogła tego na niego zrzucać. Musiała sobie z własnymi uczuciami radzić sama – Ale to nie jest czas i miejsce na tą rozmowę. Może kiedyś jeszcze będzie okazja… chociaż nie wydaje mi się, żebyś chciał tego słuchać. – jej tłumaczenia się. Uśmiechnęła się blado, trochę koślawo i znowu ukryła twarz za szklanką z alkoholem, który przy kolejnym łyku wszedł już lepiej, a jej nie wykrzywiło. Kto wie… może to był właśnie sposób na rozwiązanie wszystkich problemów tego wieczora.
I spojrzała na niego znad szkła bardziej niż wymownie. Bo oczywiście, że nie uwierzyła w nudę – prędzej sprawy rodzinne! Szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę, że był mężem, chociaż podobno jego małżeństwo wisiało na włosku… ugh, dlaczego tak często myślała o tym fakcie? Dlaczego to ją w ogóle interesowało! Postanowiła się skupić na wojsku.
- Przykro mi. – poczuła nieprzyjemny ścisk w żołądku, tym bardziej, gdy wiedziała, że jej słowa z perspektywy czasu nie miały najmniejszego znaczenia. Wszystkim w takich sytuacjach było przykro – I cieszę się, że skończyło się to tylko tak… wiem, że to rozczarowujące, gdy nie możesz wrócić. Frustrujące. Ale… przynajmniej żyjesz. – rzuciła cicho, a jednocześnie w jej słowach było czuć gorycz i jej własne rozczarowanie, które mówiło pewnie więcej niż sama by tego chciała. Zawiesiła się też krótko na jakimś puncie w przestrzeni i drgnęła dopiero po chwili, upijając kolejny łyk whisky.
- Brakuje mi też upału, piasku wszędzie tak, gdzie go być nie powinno i najbardziej gwieździstego nieba w całym moim życiu. – przyznała lekko, uśmiechając się do mężczyzny – Ale pracuje się dobrze, skoro i tak nie mam wyboru. A będzie… no prawie rok już. – co i tak tworzyło dziurę między jej powrotem do kraju a podjęciem pracy – Nie powinieneś rezygnować z rehabilitacji, bo wyprowadziłam cię z równowagi, Jesse… – nie musiał tłumaczyć, doskonale to rozumiała – Czwarte piętro. Znajdziesz. A jakbyś mnie szukał… na izbie przyjęć. – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu – Dałabym ci mój numer, ale jesteś z żoną, więc chyba nie wypada. – bo przecież zawsze przejmowali się tym, co wypada! – Dziwnie jest ją zobaczyć. Poznać.


Jesse Henderson

[Jesse Henderson]

Hendersonowi cisnęły się konkretne słowa na usta, jednak nie chciał psuć tej chwili – spokojnej, normalnej. Nie rozumiał, dlaczego Iris tak odważnie zakładała, że była opcja, która jeszcze bardziej mogła mu się nie spodobać. Jesse wiedział jednak, że niczym gorszym niż ucieczka bez słowa nie mogła go wówczas uraczyć. Wychodził z założenia, że nawet najpodlejsza prawda była lepsza niż jej zachowanie. Chociaż wiedziałby, co się z nią dzieje i nie spędziłby tylu nocy martwiąc się, co sprawiło, że Valentine tak nagle zniknęła. Może zrobiła tak, bo nie wiedziała jak bardzo zależy mu na niej? Jak ważna dla niego była? Za mało i za rzadko to okazywał? Chciał się dowiedzieć, ale wiedział, że ten wieczór odpowiedzi mu na to nie da.

— Każdemu jest zawsze przykro — westchnął. Nie miał za złe, że tak to w słowa ujęła. Lepsze było to niż użalanie się, którego Jesse nie był w stanie znieść. Nienawidził tego współczującego wzroku, tych fałszywych zapewnień, że wszystko się jeszcze ułoży. Szczególnie, że wiedział, że nic już nigdy nie będzie tak jak wcześniej, mimo jego najszczerszych chęci. Jego życie, chociaż fizycznie nie, to skończyło się z momentem, w którym wylądował wojskowym samolotem na amerykańskiej ziemi. Zamknął się tym samym rozdział, w którym sądził, że będzie trwać do końca. — Ja żyję — powiedział. Nie wszyscy takie szczęście po tym wypadku mieli. Nie rozwodził się nad tym jednak. Tak jak Iris miała tematy, których nie chciała dzisiaj poruszać, tak samo i Jesse – to był jeden z nich.

Uśmiechnął się lekko na jej wspomnienia z Bliskiego Wschodu. — Piasek to jedyna rzecz, za którą nie tęskniłem — skomentował zgodnie z prawdą, przypominając sobie, ile zajęło mu przyzwyczajenie się do ziarenek piasku w miejscach, o których nawet by nie pomyślał przed misją. Cóż, za Talibami i ich niespodziewanymi atakami również nie, ale oni byli bardziej przewidywalni. Zazwyczaj. — Rok? — dopytał. Nie był dobry z matematyki, jednak coś mu nie pasowało. Szybko policzył w głowie, kiedy zniknęła i kiedy teoretycznie zaczęła w szpitalu pracować i doszukał się luki czasowej. — A przed szpitalem? — Nie gryzł się w język. Nie sądził, że powinien. Może odpoczywała o misji? Może wyjechała - tym razem w zimne kraje, dla równowagi? Może spędzała czas z ukochanym, o którym przez całą ich znajomość nie wspominała z oczywistych względów? Nie, o to by jej nie podejrzewał. Jedynie Henderson był takim draniem, by romantycznie spędzać arabskie noce z medyczką, mając w Stanach żonę wraz z dzieckiem.

— To nie tak . . . — próbował jej tymi słowami przerwać, jednak nie zdążył. Zresztą, nie było sensu, bo w rzeczywistości dokładnie tak było. Był zdenerwowany i to w dodatku z jej powodu. Czyli dalej potrafiła go momentalnie rozszyfrować. Nie wyszła z wprawy.

Dziwnie spiął się słysząc o swojej żonie. To nie tak, że nigdy nie poruszał tego tematu z Iris. Ba! Godzinami potrafili o jego sytuacji z małżonką rozmawiać, szczególnie gdy ich relacja rozwijała się w wiadomym kierunku. Teraz sytuacja jednak była inna. Oni już tak bliscy sobie nie byli, a żona już nie chciała od niego odchodzić. — Tak ją sobie wyobrażałaś? — zapytał, odszukując ją wzrokiem pośród gości. Rozmawiała właśnie z ciotką - wydawała się być niezadowolona, coś musiało jej nie przypaść do gustu. Jesse miał tylko nadzieję, że nie narzekała jeszcze na czas oczekiwania na zamówione u męża wino. Nie jego wina, że barman jeszcze nie wrócił. Jego winą było jednak to, że nie chciał do niej wracać. Teraz i w ogóle. — Zaproponowałbym, że was przedstawię, ale sama rozumiesz — dodał, odwracając się plecami do sali. Zerknął za ladę, jakby wypatrywał barmana. — Chociaż wydaje mi się, że nie dogadałybyście się — stwierdził z przekonaniem w głosie, możliwe, że trochę żartobliwie.

— Jej też było przykro i dlatego wycofała wniosek rozwodowy — przyznał z lekkim uśmiechem, a nawet i śmiechem. Brzmiało to absurdalnie, ale taka była prawda. Wprost mu tego nigdy nie powiedziała, aczkolwiek Jess ślepy nie był. Wiedział, że miłość, która przed ślubny kobierzec ich poprowadziła już dawno się ulotniła. — Przyjemnie porozmawiać bez krzyków.

Iris Valentine

[Iris Valentine]

Poczuła kolejny, jeszcze silniejszy ścisk w żołądku. Wiedziała, że jego wypadek oznaczał, że nie był przy tym sam i ucierpieli też inni. Inni, którzy mieli prawdopodobnie mniej szczęścia niż on… i uderzyło ją jak w pierwszej chwili w ogóle o nich nie pomyślała. Tak bardzo skupiła się na Hendersonie, że przez myśl jej nie przeszło, że mógł stracić przyjaciół. Nie skomentowała jednak. Nic nie powiedziała, jej spojrzenie musiało mu powiedzieć więcej niż jakiekolwiek słowa. Powinno… i była pewna, że mówiło. Nie mógł tego zapomnieć.
Tak jak ona nie powinna zapominać, że nie jest łatwo go zbić z tropu i powinna bardziej uważać na słowa. Co robiła wcześniej? Co robiła między ucieczką do kraju, a pracą? Upiła łyk swojego drinka, żeby mocny gorzki alkohol był dobrą wymówką do niewyraźnej miny. Bo to nie było odpowiedni czas i miejsce… więc lekko pokręciła głową – To historia na inną okazję, Henderson. – rzuciła spokojnie i miała nadzieję, że nie będzie drążył. Że wizja „innej okazji”, czyli defakto kolejnego spotkania z nią będzie jednak na tyle odrzucająca, że nie będzie dociekał. A może bardziej skupi się na dzisiejszej imprezie, swojej żonie i aktualnym życiu, że zwyczajnie nie będzie pamiętał o tym, że w historii dziewczyny z przeszłości znalazła się dość wyraźna dziura.
Kolejny łyk alkoholu, którego zdecydowanie nie powinna pić tak szybko… ale skoro i tak balansowała w tym momencie na krawędzi tego, co powinna i nie – nie miało to większego znaczenia. Bo gdy on odszukał w tłumie swoją żonę i to na niej skupił spojrzenie… Iris wpatrywała się w niego i jego profil. Zupełnie ignorując fakt, że stali i rozmawiali zbyt długo i zbyt swobodnie jak na pierwsze spotkanie. Gdyby ktoś im się przyglądał, a jeszcze bardziej gdyby ktoś ich usłyszał – nie miałby wątpliwości, że łączyło ich za dużo. Więcej niż powinno.
Ściągnęła na moment mocniej brwi, gdy przyznał, dlaczego ciągle byli małżeństwem. Z jednej strony mogłaby go teraz zarzucić gradem pytań, dlaczego się na to zgodził, że przecież chyba też miał coś do powiedzenia, ale przecież znała odpowiedź. Nie była głupia – Cieszę się, że to zrobiła. Cieszę się, że nie musiałeś być z tym wszystkim sam. – że po powrocie do kraju miał kogoś bliskiego, kto się nim zaopiekował. Skoro to zrobiła… musiała go kochać. To nie mógł być tylko żal. Teraz ona na krótki moment odnalazła spojrzeniem odpowiednią kobietę i zastanawiała się, czy faktycznie tak ją sobie wyobrażała…
- I chyba jej sobie nie wyobrażałam. Tak było… łatwiej. – bo wbrew pozorom nie lubiła krzywdzić innych kobiet sypiając z ich mężami. Nawet jeśli ci zapewniali, że wszystko między nimi skończone, a okoliczności były… specyficzne. Tam wszystko miało zupełnie inne znaczenie i naprawdę trudno było to przełożyć na życie w Toronto – I dlaczego myślisz, że byśmy się nie dogadały? – zerknęła na Jessego, a kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu – Gust do mężczyzn mamy całkiem podobny. – rzuciła zanim zdążyła ugryźć się w język i znowu zapiła to porcją alkoholu, żeby trochę ukryć własne rozbawienie. Naprawdę trudno było się z tym kłócić! – A co do krzyków… tak. Nie wydaje mi się, żebyśmy mogli zostać przyjaciółmi, ale dobrze cię widzieć i wiedzieć, że wszystko jest w porządku. – uśmiechnęła się dość smutno i znów zawiesiła spojrzenie w bliżej nieokreślonym punkcie przestrzeni – Powinnam iść. – przestać wzbudzać podejrzenia.


Jesse Henderson

[Jesse Henderson]

Inna okazja. Nie powinien myśleć o innych okazjach. Powinien unikać jak ognia kobiety, dla której przestał przed laty o swoje małżeństwo walczyć, bo widział z nią swoją przyszłość. A która z dnia na dzień zwyczajnie go zostawiła. Cały czas powtarzała różnymi słowami, że miała swoje powody. Jesse cholernie chciał je poznać - nieważne, czy uspokoiłoby go to, pozwoliło zrozumieć jej zachowanie, czy wręcz przeciwnie, jedynie zdenerwowało. Wizja innej okazji nie była wcale aż tak nieosiągalna. O ile Henderson w końcu zacząłby na rehabilitację uczęszczać. Powinien. Nawet jeżeli nie po to, aby noga do pełni władz wróciła, to chociażby by zaspokoić swoją ciekawość. A może i nawet zamknąć pewien rozdział w swoim życiu. Po takim czasie by po prostu wypadało.
Nie zadręczał więc jej pytaniami, nie dociekał. Zdążył się zorientować, że im bardziej temat drążył, tym bardziej i ona rozdrażniona była i od tematu uciekała. Zresztą, miała rację. To nie było miejsce do tego typu dyskusji. Cała jego rodzina i to przy tak uroczystej okazji. Może i był tragicznym mężem i ojcem, ale mógł chociaż szacunkiem do szwagierki i przyszłego szwagra się wykazać. Z tego też powodu nie kontynuował tego wątku w rozmowie z Iris. To, że żona była obok, nie oznaczało, że nie był sam w tym czasie. Jednak Valentine nie mogła tego wiedzieć. Nie wiedziała, że małżonka Hendersona nie kierowały altruistyczne pobudki, a jedynie aspekty ekonomiczne. Jako weteran wojenny, który w dodatku aż w takim stopniu ucierpiał na terenie wrogim otrzymywał niemałą zapomogę do cotygodniowej pensji. Głupotą z jej strony byłoby pozostawienie Jess’a akurat w takim momencie. Szczególnie, że sama aż tak dobrze płatna pracą nie mogła się pochwalić. Przez zdecydowaną większość część małżeństwa była po prostu “żoną”, “panią domu”, więc finansowo zdana była na męża. Nie wymagał tego od niej, nie oczekiwał. Sądził, że taka sytuacja jej odpowiadała do momentu, aż w trakcie kłótni zarzuciła mu, że zmarnowała dla niego karierę i tyle lat życia.
Jesse mimowolnie najpierw uśmiechnął się, a następnie zaśmiał się pod nosem na jej uwagę. — W ten sposób na to nie spojrzałem — skomentował skupiając na niej całą swoją uwagę. Cóż, o ile obie panie faktycznie gustowały, a przynajmniej kiedyś, w tym podobnym typie mężczyzny, o tyle Hendersonowi ciężko było znaleźć wśród nich wspólne cechy. Nie dość, że charakterem różniły się diametralnie, to jeszcze wizualnie nic wspólnego ze sobą nie miały. Żona była typową amerykańską pięknością o blond włosach i błękitnych oczach, które synowi w spadku przekazała. Na studiach nie było faceta, który by się za nią nie odwrócił. Iris zaś typ urody miała kompletnie inny – ciemne włosy, oczy, usta. Wszystko tak inne, że chyba tym ciągnęła do siebie zafascynowanego nią Jess’a. Zafascynowanego a tamtym o czasie w gwoli ścisłości.
— Ale do znajomych już nam chyba nie za daleko, co nie? — zapytał. Kątem oka dostrzegł, że barman w końcu dotarł z powrotem z winem. — To ja się cieszę, że cię widzę, Iris — przyznał, obserwując jak kelner nalewał do świeżej lampki zamówionego przez jego żonę wina. — Naprawdę martwiłem się, gdy zniknęłaś
— powiedział, biorąc do ręki alkohol, który tym razem nie był dla niego. Odwrócił się w stronę sali. Ponownie próbował odnaleźć żonę wzrokiem i dostrzegł, że i ona kogoś poszukuje spojrzeniem. Domyślił się, że jego. — Miło było Cię poznać — odezwał się, wracając do roli nowo poznanego. Ręką poprawił materiał marynarki. — Rozumiem, że na weselu przyjdzie nam się jeszcze spotkać, a wtedy dłuższą chwilę mi poświęcisz. Może nawet na taniec dasz się skusić — powiedział z lekkim uśmiechem. Nie potrafił tańczyć i Iris o tym doskonale wiedziała. Miała okazję wiele razy się przekonać, że Jesse po nogach deptał w rytm. Można nawet powiedzieć, że muzyka mu nie przeszkadzała. — Jestem świetnym tancerzem — skoro kłamali wkoło, że się nie znają, to czemu nie mógł kłamać, że umie tańczyć? — Ale o tym się jeszcze przekonasz.

Iris Valentine