[Love Roderick]

Wychodząc z domu nie przypuszczała, że ten wieczór skończy się nerwowym wybieraniem numeru telefonu do Bellore, który to uparcie jej połączenia ignorował. A tym razem naprawdę nie chodziło o nią. Nie potrzebowała go dla siebie. Znaczy… potrzebowała, ale duma nie pozwalała jej się do tego przyznać, więc dusiła to w zarodku. Dzisiaj? Teraz? Sprawa była znacznie poważniejsza.
Zwykły wieczór w klubie… nie odmówiła znajomej, która zaproponowała wyjście do jednego z lokali. Miała się dobrze bawić. To dlatego sukienka, którą wybrała była ciut za krótka, a buty ciut za wysokie – nie miało to jednak większego znaczenia, bo przecież była wolną dwudziestoośmiolatką dwudziestodziewięciolatką. Zresztą planowały bawić się bardzo kulturalnie! Najpierw poszły na kolację, żeby nadrobić życiowe zaległości, wypiły drinka albo dwa… i dopiero wtedy przeniosły się do jednego z popularniejszych w mieście klubów. Było głośno, tłoczno, anonimowo a alkoholu lało się sporo. Kłamstwem byłoby stwierdzenie, że Love Roderick była całkowicie trzeźwa, bo… bo nie. Ale słowo honoru, że wytrzeźwiała w momencie, gdy wśród anonimowego tłumu mignęła jej twarz, która anonimowa nie była. Brooke Bellore. Szybka matematyka jasno wskazywała, że dziewczyny nawet nie powinno tu być, bo polityka klubu była jasna – wstęp od dwudziestu jeden lat. Jakby nie liczyła to Brooke miała ich dopiero dwadzieścia. I okej, Love nie była święta - szlajała się po klubach, gdy nie miała nawet lat osiemnastu, ale po pierwsze nie była córką lokalnego konserwatywnego polityka, a po drugie… no nie pamięta wół! I prawdę powiedziawszy zignorowałaby to wszystko, gdyby nie stan, w którym dziewczyna się znajdowała. Zdecydowanie wypiła o kilka szotów za dużo. I to prawdopodobnie Roderick też by zignorowała, gdyby młodej Bellore towarzyszyła grupa koleżanek, które wydawałyby się zainteresowane stanem przyjaciółki. Tak nie było. A towarzystwo dziewczyny stanowiło dwóch knypków w stanie również wskazującym na spożycie zbyt dużej ilości alkoholu. Jeden z nich zresztą trzymał rękę zdecydowanie zbyt wysoko na udzie dziewczyny, która ledwie kontaktowała z rzeczywistości.
I właśnie przez to w Love się zagotowało. Pewnie na palcach jednej ręki policzyłaby koleżanki oraz znajome, które nie zaliczyły klubowego romansu albo do których nie dobierał się równie wstawiony kolega/chłopak poznany na miejscu. Żadna z nich następnego ranka nie czuła się z tym dobrze. Więc teraz? Gdy mogła uchronić przed tym jakąś dziewczynę? Przytrzymaj mi piwo. Chociaż w tym momencie akurat kieliszek tequili. I to, że czuła coś znała jej ojca nie miało nic do rzeczy. Wyjaśniła sytuację koleżance i pożegnała się z nią, bo wiedziała, że to nie będzie pięć minut. Zainterweniowała. Wdała się w pyskówkę z chłopakami, ale no bądźmy szczerzy… gówniarze nie mieli z nią szans. Potrafiła być wyszczekana, gdy sytuacja tego od niej wymagała. Wyprowadziła dziewczynę przed klub, usadziła na niskim murku niedaleko wejścia, żeby ochłonęła i trochę wytrzeźwiała, a sama zaczęła nerwowo wydzwaniać do Tony’ego. Czy zdążył ją wyprowadzić z równowagi? Oczywiście. Ale to mogło w tym momencie zejść na dalszy plan.
- Muszę cię zmartwić, dzieciaku. Twój ojciec zaraz po ciebie przyjedzie. – rzuciła do dziewczyny, siadając obok niej na murku i pozwalając, żeby ta (zaraz po tym jak jęknęła żałośnie na informację o ojcu) oparła głowę na jej ramieniu. Co najmniej jakby były przyjaciółkami, a nie właśnie na nią nakablowała – no bo czy można było to inaczej nazwać? Co jakiś czas zerkała na telefon i rozglądała się za Bellore, a kiedy zobaczyła go idącego w ich kierunku – Poczekaj tu na mnie. – rzuciła do dziewczyny i wyszła mu parę kroków naprzeciw – Dwa głębsze oddechy i nie dramatyzuj, okej? – rzuciła do Anthony’ego.



anthony bellore

[anthony bellore]

Dwadzieścia jeden minut.
Dokładnie tyle zajęło mu pokonanie trasy z domu na przedmieściach Toronto do ścisłego centrum miasta; trasy, na którą w godzinach szczytu trzeba było poświęcić przynajmniej godzinę (tak mówi google) i która nawet wieczorem – tak jak teraz, przy prawie pustych ulicach – musiała zająć mniej więcej dwa kwadranse. Ktoś mógłby powiedzieć, że to żaden flex, bo prawdopodobnie można zrobić to jeszcze szybciej, a ktoś inny, że totalne szaleństwo, skoro młoda była już zaopiekowana, a jej życie nie pozostawało w niebezpieczeństwie, natomiast – umówmy się – Anthony był tylko zmartwionym rodzicem i kiedy wyjeżdżał na ulice, interesowała go tylko jego córka. Zwłaszcza, odkąd zauważył, że w rodzinnej aplikacji śledzącej nie było żadnego śladu po pinezce należącej do Brooke. I to wszystko działo się na jego „warcie”.
Tak się bowiem koleje losu ułożyły, że rodzina Bellore żyła przez ostatnich kilka dni pod całkowitym przewodnictwem Tonyego. Jego żona, Kimberly, z początkiem tygodnia zabrała ich najmłodszą pociechę na krótkie wakacje do swoich rodziców (zgodnie z planem, a nie uciekając przed mężem-przemocowcem, żeby nie było), więc pozostała dwójka zdana była tylko na swojego ojca. Albo on był zdany na nich. W każdym razie – to wcale nie tak, że Anthony był tą misją jakoś wielce przytłoczony; to po pierwsze się już zdarzało, a po drugie – miał do czynienia z coraz bardziej samodzielnymi nastolatkami, więc układało się jeszcze lepiej niż dobrze. I chyba właśnie to uśpiło jego czujność, bo kiedy Brooke wychodziła nocować do koleżanki, nawet nie pomyślał o tym, żeby chociaż zapytać do której. A przecież powinien, bo tym razem – wyjątkowo – nawet nie spytała o kluczyki do auta.
I właśnie to przerażało go chyba jeszcze bardziej niż zachowanie jego córki. Pod okiem Kimberly to nigdy by się nie wydarzyło; nie dlatego, że była jakąś straszną despotką i kontrolowała ich dzieci (choć aplikacja z gpsem była jej pomysłem), ale ponieważ miała z nimi znacznie lepszy kontakt. To właśnie ją mieli na co dzień i przez nią przechodziło większość spraw, więc na pewno wiedziałaby, że młodą najłatwiej będzie znaleźć w jakimś klubie, a nie na maratonie Pamiętników Wampirów u którejś z tych wszystkich koleżanek, które traktowały Kim jak trochę starszą koleżankę.
Wychodząc z domu, nie powiedział Vinceowi, gdzie się wybierał. „Mam coś do załatwienia” padało przy ich stole wystarczająco często, żeby już nie zadawał zbędnych pytań. Nawet jeśli – tak jak teraz – po zachowaniu ojca coś przeczuwał. Przecież nie mógł się tak wściec o kolejny wpierdol w grze, na którą razem marnowali wieczór przy konsoli.
Auto wreszcie zatrzymało się z piskiem opon. Zastawiało w tej chwili przynajmniej dwa zaparkowane przed klubem samochody, ale Anthony miał to gdzieś. Wyskoczywszy z auta, w stronę murku ruszył szybkim marszobiegiem i gdyby nie to, że Love wyszła mu naprzeciw, skutecznie blokując drogę, prawdopodobnie zerwałby się do biegu; tak bardzo był naćpany adrenaliną.
– Gdzie ona jest? – Krzyknął prawie, jakby wcale nie widział znajomej drobnej, kobiecej sylwetki kilka kroków za plecami dziennikarki. – Daj mi… – Próbował ją wyminąć, ale praca nóg redaktor Roderick była na na poziomie swojego chłopaka-koszykarza elitarnym, tak skutecznie blokowała mu przejście. – Cholera, mam w dupie twoje dwa oddechy. Tam jest moja córka i ja muszę wiedzieć, co się dzieje – warknął w momencie, w którym zdesperowana Love spróbowała go zatrzymać, opierając ręce na jego klatce piersiowej. Dopiero wtedy tak naprawdę obrzucił ją spojrzeniem i również dopiero wówczas zorientował się, jaki dresscode obowiązywał w środku. – I co to w ogóle, kurwa, za burdel?

Love Roderick

[Love Roderick]

Możliwe, że popełniła błąd dzwoniąc do Anthony’ego. Trzeba było zabrać dziewczynę do siebie, albo po prostu odwieźć do domu, wrzucić z taksówki na progu domu i tyle… nie musiała do niego dzwonić. Tylko teraz było już za późno. I widząc go pokonującego zatłoczony chodnik przed klubem z miną rozjuszonego byka… była tego brutalnie świadoma. To było głupie, a ona pewnie oberwie w tym wszystkim rykoszetem tylko dlatego, że próbowała być porządna. Bo tak... mogła odwrócić wzrok tak jak dziesiątki innych osób, które widziały Brooke w tym stanie. Mogła ograniczyć się do kilku słów, do zamówienia jej taksówki… mogła zrobić dużo mniej, a jednak uparła się, że najlepiej będzie zadzwonić po jej ojca, żeby mieć całkowitą pewność, że dziewczyna będzie bezpieczna. Czy prawdopodobnie na zawsze ją przez to znienawidzi? Cóż… to tylko jeden z kilku powodów przez które mogła. Zresztą chyba najmniejszy.
Nie była rodzicem. Nigdy nie miała też ojca, który chociaż w promilu przejmował się nią tak jak Tony w tym momencie przejmował się stanem Brooke. Ale jednocześnie nie chciała, żeby on dodatkowo zszedł tu na zawał. Dwóch ledwie przytomnych Bellore na raz to zdecydowanie za dużo jak na Love, która przecież sama wypiła tego wieczora kilka drinków.
- Przestań robić szopkę! – wycedziła przez zęby, patrząc mu prosto w oczy i nie zabierając dłoni z jego klatki piersiowej. Robił przedstawienie, zwracał na nich uwagę postronnych obserwatorów… pijana dziewczyna przed klubem to jedno, wyciągająca ją z klubu koleżanka to drugie, nawet zaniepokojony ojciec nie był aż taki dziwny. Mimo wszystko jednak oboje byli osobami w jakimś stopniu publicznymi… ktoś nawet w stanie wskazującym mógł połączyć kropki – I to chyba już nie twój problem. – dodała również cedząc przez zęby, gdy skomentował jej ciuchy, jej tęczówki pociemniały i ewidentnie nabrała bardziej bojowego wyrazu twarzy. Naprawdę chciał się wdawać w tego typu pyskówki? Miała nie gryźć się w język?
- Ten sam, który wyciągnął ze środka twoją najebaną córkę, żeby nie zaliczyła pijackiego numerku w klubowej toalecie z nieodpowiednim, równie najebanym gościem, żeby jutro mogła na siebie spojrzeć w lustrze i żeby bezpiecznie wróciła do domu, bo ewidentnie przyjaciele ją zawiedli. – dodała, bez gryzienia się w język, ale jednocześnie tak, żeby tylko on mógł usłyszeć jej słowa. Nie zamierzała robić awantury na pół chodnika, a przynajmniej naprawdę mocno się starała, bo ostatecznie nie miała pojęcia jak zareaguje Bellore. Ale nie uważała, żeby zasługiwała na to, żeby ją oceniał. Mogła wyglądać jak typowa dziwka, ale niekoniecznie robiło to z niej dziwkę. Był w tym dużo lepszy niż jej najkrótsza sukienka i najwyższe obcasy – Więc nic się nie dzieje. Wypiła za dużo alkoholu, chyba pamiętasz jak to jest mieć dwadzieścia lat. Daj jej się wyspać, pamiętaj o wodzie i nie urządzaj awantury od samego rana to nie znienawidzi cię przed południem. – dodała, podniosła dłonie i zrobiła krok do tyłu, żeby już nie zagradzać mu drogi do córki. Nie chciał wziąć dwóch oddechów to nie, łaski bez. Ona swoją rolę tutaj już odegrała.


anthony bellore

[anthony bellore]

Co ciekawe – to dopiero kiedy trzasnął drzwiami samochodu (z tą miną rozjuszonego byka warto dodać), zorientował się, że właśnie złamał pół kodeksu drogowego tylko dlatego, że była kochanka napisała mu kilka histerycznych smsów. Gdyby miał jakieś dwadzieścia pięć lat i naglącą potrzebę, to pewnie dałoby się to zrozumieć, ale patrząc na chłopa, któremu bliżej było do piachu niż do kołyski, chyba jednak trudno traktować go poważnie. No… Ale okay – Love nie miała na koncie żadnego występu a’la ex ze złamanym sercem, a poza tym jej historia nabrała wiarygodności dzięki technologii i inwigilacji (o czym za chwile), więc być może dałoby się to jakoś wytłumaczyć. Zwłaszcza, że Anthony ubrał swoje big boy pants i przynajmniej aż do tej pory – załatwiał to sam, na własną rękę, bez pomocy żony, lokalnych władz albo szemranych, emerytowanych komandosów, z którymi współpracował w fundacji.
I nie – nie popełniła błędu. Jej zrozumienie tego pewnie trochę zajmie, bo Bellore był wściekły i to nie robiło z niego najbardziej przystępnego mężczyzny na świecie, a więc i ta konfrontacja miała potencjał na bycie mało sympatyczną, natomiast jemu wystarczyło jedno spojrzenie rzucone w kierunku skulonej na murku sylwetki; to faktycznie była Brooke, a Love prawdopodobnie miała rację, diagnozując jej stan. Niestety – tymczasowo problem polegał na tym, że poczucie ulgi miało zbyt skromną siłę przebicia, żeby szczelnie wypełnić myśli Anthonyego, zatem balansował między złością, rozczarowaniem i wstydem, które w połączeniu z adrenaliną po tym samochodowym rajdzie faktycznie robiły z niego pacjenta w stanie przed zawałowym (bardziej przed-przed).
– Przecież nic nie robię – mimowolnie wypadło mu jeszcze z ust, tuż przed tym jak dotarło do niego, gdzie trzymała ręce i że z boku mogli wyglądać na szarpiącą się parę. Zatrzymał się. – Jak, kurwa, nie mój problem? – Warknął. – Ona też musiała tam jakoś wejść. – Wbrew pozorom – on wcale nie chciał ani nie próbował obrazić Love; po prostu w stresie mówił wszystko to, co ślina przynosiła mu na język, więc skończonym fiutem był tylko przez przypadek. To przecież tłumaczyłoby, dlaczego Kimberly czasem szukała swoich sukienek. Ale to chyba nie była dobra wymówka. Roderick słuchała go uważniej.
– O czym ty… – Roderick nie tylko słuchała go uważniej, ale do tego musiała mieć jeszcze mnóstwo cierpliwości, skoro ciągle jeszcze nie wypłaciła mu, nomen omen, ojcowskiego na otrzeźwienie. Anthony ewidentnie nie nadążał za jej słowotokiem. Clou jej gierek słownych docierał do niego z opóźnieniem, a jej oskarżenia po prostu mu umykały. Myślał tylko o Brooke – o niej, o sytuacji w jakiej się znalazła i jak chujowym musiał być rodzicem, skoro nie tylko musiała go okłamać, ale i po prostu jej się to udało. – Jakim gościem… – Och, to oczywiste, że zafiksował się przede wszystkim na tym. Nie mogła być zdziwiona. – Ja jak miałem dwadzieścia lat, to… – Chciał skontrować po boomersku i rzucić coś chwytliwego o strzelaniu do terrorystów, ale główna bohaterka wieczoru przerwała im rozmowę całkiem spektakularnym zwymiotowaniem na chodnik. – Faktycznie, kurwa. Nic się nie dzieje – prychnął i wyminąwszy Love zwinnym susem, ruszył w stronę Brooke. – Jest naćpana? Dorzucili jej czegoś? – Zapytał, kiedy usłyszał, że stukot szpilek o chodnik znów „był” blisko i szli prawie ramię w ramię; zapytał ciszej – spokojniej, miękko. Trochę jakby złagodniał – może zmartwiony stanem młodej albo tym, że robił szopkę na jej oczach, a może jednak zorientował się, że jednak nie potrafił tego ogarnąć i próbował poprosić o pomoc. – Powinniśmy jechać do szpitala? – Zdążył dodać jeszcze zanim znaleźli się na tyle blisko, żeby wreszcie rozpoznał twarz córki. Albo żeby ona rozpoznała jego, bo po tym jak rzuciła mu krótkie spojrzenie (twarz miała bladą jak papier, ale jej zdziwiono-zirytowany wyraz był całkiem zabawny), przeniosła je na Love i rzuciła z niesmakiem w jej stronę.
- Ja pierdolę, laska naprawdę nasłała na mnie federalnych.

Love Roderick

[Love Roderick]

Może brała to do siebie zbyt personalnie. Czy byłoby to coś zaskakującego? Nie. Ich ostatnie rozmowy… nie należały do najbardziej udanych. Zaczynając od tej po amerykańskiej stronie granicy, przez wieczór w klubie pełnym bardzo ważnych osób aż po dzisiaj. W ani jednym momencie nie mieli nic złego na myśli, a mimo wszystko udawało im się wyprowadzić się z równowagi. Udawało im się mówić rzeczy… znaczy okej, bądźmy konkretni – jemu udawało się mówić rzeczy, które trafiały dokładnie tak, gdzie miały trafić. I bolały dokładnie tak, jak boleć powinny. Więc oczywistym było, że potraktowała jego przytyk jako coś osobistego… i niepotrzebnie się uruchomiła.
Nie powinna mówić tego wszystkiego. Nie powinna zrzucać tego na jego głowę, nie powinna wtajemniczać go w każdy jeden szczegół tego niefortunnego wyjścia Brooke. Nie powinna też podchodzić do tego tak emocjonalnie i… personalnie. Bo ona w wieku dwudziestu lat też imprezowała. Ba! W wieku osiemnastu lat imprezowała i bywała w dużo gorszym stanie niż panna Bellore. Tylko nikt nigdy jej nie wyciągnął za szmaty z jednego, czy drugiego klubu. Nikt nigdy nie powstrzymał jej przed robieniem głupot. Nikt nie mógł zadzwonić po jej ojca, czy nawet któregokolwiek z facetów jej matki… żaden z nich nie złamałby dziesiątek przepisów ruchu drogowego, żeby upewnić się, że była bezpieczna. No cóż… skłamałaby, gdyby powiedziała, że nie zazdrościła. Chociaż zazdrość to zupełnie nieodpowiednie słowo i redaktor Roderick doskonale wiedziała, że to nie to.
Spojrzała na dziewczynę, która postanowiła im przerwać… i mimowolnie się skrzywiła, bo to nie był najprzyjemniejszy dla oka widok. Teoretycznie mogłaby się już wycofać. Dziewczyna miała pomoc, teraz już powinna bezpiecznie wrócić do domu, ona mogła wrócić do swojego życia… a mimo wszystko automatycznie ruszyła za Bellore, równając się z nim ramię w ramię.
I chociaż głęboka pionowa zmarszczka pojawiła się na jej czole, jakby zastanawiała się nad zadanym przez niego pytaniem to jednak ostatecznie pokręciła głową – Nie wydaje mi się. Dziewczyny po tabletkach całkowicie odcina… z nią jest kontakt, nawet próbowała protestować. – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu, bo oczywiście, że Brooke wolała zostać w klubie – przecież doskonale się bawiła! To, że została z niego wyciągnięta doceni albo jak wytrzeźwieje… albo za kilka lat. Love jednak wcale nie oczekiwała wielkiej wdzięczności – nie dlatego to zrobiła – Więc wydaje mi się, że to tylko alkohol. Nie wszyscy nadają się do picia tequili. Więc ogarniesz to, Tony. Bez mieszania osób trzecich. – nie wierzyła, że nie wiedział jak zachowywać się w towarzystwie pijanych dwudziestolatków. Bo nawet jeśli sam w tym wieku strzelał do terrorystów to jednak żył w społeczeństwie i to przez ładny kawałek czasu…
- Obawiam się, dzieciaku, że federalni w tym momencie byliby dla ciebie mniejszym problemem. – rzuciła, a widząc jak kolor jej twarzy się zmienia, gdy chciała coś odpyskować… schowała dumę do kieszeni i postanowiła jeszcze przez moment pobawić się w superbohaterkę, tym bardziej, gdy Tony’ego tak bardzo to zmartwiło, że aż przerosło. Gdy dziewczyna się pochyliła, żeby wyrzucić z siebie kolejną porcję treści żołądkowej – przytrzymała jej włosy. Przeklęła się za to w myślach, ale widocznie – mimo sypiania z żonatym facetem – nadal była girl’s gir. Spojrzała przy tym jednak wymownie na Bellore – Nie przypominam sobie, żeby to zakładał nasz układ. – szepnęła, praktycznie bezgłośnie, więcej musiał się domyślić z ruchu jej warg niż z tego, co dotarło do jego uszu – Lepiej ci? Dasz radę jechać do domu, czy jeszcze nie skończyłaś? – i lepiej, żeby poczekali, żeby ładna skórzana tapicerka samochodu Bellore nie przypominała chodnika przed klubem?


anthony bellore

[anthony bellore]

Otóż… Wręcz przeciwnie – powinna. Paradoksalnie jednak powinna.
Chyba.
Bellore bowiem chyba potrzebował usłyszeć wykład na ten temat w dokładnie takim tonie. Niekoniecznie dlatego, że wciąż widział w Brooke córeczkę tatusia i nie kupował gadki o tej całej dorosłości, ale ponieważ był tak bardzo przebodźcowany, że tylko równie silny charakter mógł go powstrzymać przed „znienawidzi cię przed południem”. Love taka jak teraz – silna, zaangażowana, szczera – wyświadczała Anthonyemu przysługę; jemu i jego na wpół przytomnej córce, a także (w przyszłości świadomej całego zamieszania lub nie) Kimberly i może nawet chłopakowi, którego młoda przyprowadzi do domu jako pierwszego po tym incydencie. Ergo: redaktor Roderick wyświadczała przysługę wszystkim, tylko nie sobie, bo gdyby poszło bardzo źle, to zostałaby żywą tarczą albo innym workiem treningowym, mimo że wcale nie musiała tego robić i wiedziała, jak gorzko to smakuje.
– Protestować. – Prychnął Bellore. – Protestować to dopiero będzie. Zaufaj mi – spróbował zażartować, ale na odwzajemnienie uśmiechu Love już zabrakło mu weny. To, że była obok i nie umywała rąk od pomocy, Anthony bardzo doceniał i kiedyś z pewnością będzie jej za to wdzięczny, natomiast umówmy się: przyglądając się, jak jego pierworodna pod siebie rzyga, jednak nie miał prawa wyluzować. – Więc tylko piła? – Zapytał zatem dość przewidywalnie i głupio zresztą też, ale hej – ciągle był nerwowym i trochę zdesperowanym rodzicem, i to nic dziwnego, że na gorąco myślał tak, jakby cały świat kręcił się wokół niego i jego horej curki córki.
– Ohhh! – Zawył pretensjonalnie, zgodnie zresztą ze swoim południowym rodowodem, próbując dojść do głosu w środku wymiany argumentów między kobietami. – Język, Brooke! – Zganił dziewczynę i charakterystycznie, w swoim stylu odmachnął dłonią w geście poirytowania, jakby przecinając powietrze ciosem karate, ale od dołu w górę, a nie na odwrót.
– I co? Nadal nie wierzysz, że to federalny? – Skwitowała uwagę swojego ojca Brooke, uśmiechając się do Love tak pięknie, jak tylko potrafiła w swoim aktualnym stanie. Potem czknęła raz i drugi, i za chwilę wróciła do upiększania chodnika.
– To jakiś slang? Bardzo mi ubliża? – Anthony również zwrócił się bezpośrednio do dziennikarki. Rozchmurzył się nieco i kręcąc z niedowierzaniem głową, nieśmiało uśmiechnął się do siebie półgębkiem na fali poczucia ulgi, które powolutku rozpychało się po jego świadomości. Świadomość, że młoda była zaopiekowana i bezpieczna, ewidentnie znaczyła dużo. – Ja to… – Żachnął się, ale Love miała znacznie lepszy refleks i jako pierwsza dopadła do Brooke z pomocą, w efekcie czego jedynie przyglądał się jak próbuje ulżyć bolączkom młodej, samemu przyklękując na jedno kolano (w bezpiecznej odległości od kałuży!). – Nie uwierzysz, ale ja też się na to nie pisałem – mruknął pół żartem, pół serio, a po twarzy znów przemknął mu cień zawstydzającego uśmiechu. Zawstydzającego, bo nagle przyłapał się na poczuciu gorąca w miejscu, w którym Roderick opierała dłonie, gdy próbowała go zatrzymać. Najprościej byłoby powiedzieć, że to dlatego, że zajrzał jej w dekolt (bo… zajrzał), że uderzył go zapach znajomych perfum albo że sukienka, którą miała na sobie, była tak krótka, jak tamta, co do której cierpliwość stracił wtedy już w drzwiach hotelowego apartamentu i w pośpiechu zamykał je tylko po to, żeby mogła się o nie oprzeć (no dobra, nie tylko, ale prawie, ok), ale to chyba nie było takie proste. Chodziło o coś większego, ważniejszego – o coś, co może nawet byłby w stanie wydedukować, gdyby nie to, że ich spojrzenia w końcu się skrzyżowały, a on zorientował się, że patrzył już zbyt długo. – Dobra, daj. Zamienimy się – bardziej zarządził niż zaproponował i wyciągnął ręce, żeby zmienić dziennikarkę w tym jakże zaszczytnym gnuśnym obowiązku. – Powinnaś zmykać. On pewnie zacznie cię szukać, a ja nie chciałbym, żeby w szatni Raptors plotkowali o… Żeby plotkowali o tym – dodał luźno, bez szpilki ani podtekstu i zgodnie z tym, co powiedział jej o szczęściu, kiedy odchodził od baru jakiś czas temu. Próbował się o nią zatroszczyć, tak jak ona zatroszczyła się o Brooke. Ale że Love zrozumie to w ten sam sposób? Cóż, miał tylko nadzieję, nie pewność.

Love Roderick

[Love Roderick]

Więc tylko piła. Wzruszyła lekko ramionami, bo tak jej się wydawało. Nie pilnowała Brooke przez cały wieczór i nie wiedziała jak bardzo dziewczyna zaszalała. Jeśli coś brała to raczej…. Imprezowego, a nie zostało jej podane coś, co miało ją ściąć z nóg. Gdy dziewczyna na nią spojrzała, żeby zamarudzić na własnego ojca – co Roderick skwitowała parsknięciem pod nosem – tylko jej to potwierdziło. Urwał jej się film, ale nie tak jakby jej się urwał, gdyby było to GHB. I naprawdę taką miała nadzieję.
- No… powiedzmy, że jesteś coraz bliżej południa. – żeby mogła cię znienawidzić (na najbliższe trzy dni) za bycie zrzędą. Spojrzała na Bellore i wzruszyła lekko ramionami, bo co zrobisz, jak nic nie zrobisz. Taka chyba rola rodzica, prawda? Chociaż zdaniem Love i tak nieźle sobie radził… sam fakt, że tutaj był, że przyjechał i odchodził od zmysłów – robiło z niego dobrego ojca. Nawet jeśli Brooke chwilowo mogła twierdzić inaczej… kiedyś do tego dorośnie. Pewnie szybciej niż później.
A że on się na to nie pisał? Dałaby sobie rękę uciąć, że to nie był pierwszy raz, gdy widział swoją córkę wymiotująca… nawet jeśli wcześniej miała siedem lat, grypę żołądkową albo chorobę lokomocyjną. Teraz sytuacja mogła być uznana tylko za odrobinę nietypową. Bo zatruła się alkoholem, a włosy przy tym wszystkim trzymała jej jego była kochanka. Dlatego Love nie poczuła się dziwnie czując na sobie jego spojrzenie, przekonana raczej, że i tak całą uwagę skupił na pierworodnej. Gdy podniosła wzrok i przyłapała go jednak na tym, że patrzył na nią – uśmiechnęła się lekko. Dokładnie tak jak uśmiechała się tylko do niego. Dokładnie tak jakby nie znajdowali się w centrum miasta, nie byli otoczeni przez innych ludzi (w większości zajętych sobą, ale czy na pewno?), a pomiędzy nimi nie była jego córka.
Nie przypuszczała jednak, że to jedno spojrzenie i ten jeden uśmiech sprawi, że Bellore przypomni sobie, że była zbędnym elementem w tej rodzinnej układance, a do tego w grę wchodził jeszcze koszykarz. Pionowa zmarszczka na jej czole pogłębiła się na ułamek sekundy i gotowa była zaprotestować, ale… nie zrobiła tego. Gdzieś z tyłu jej głowy pojawiła się myśl, że przecież chce wzbudzić jego zazdrość. Chociaż w minimalnym stopniu!
- Myślę, że w szatni Raptors mają lepsze tematy do plotkowania niż to, co robię i z kim rozmawiam podczas wyjścia na miasto. – szczerze mówiąc wątpiła, żeby w ogóle o niej plotkowali, bo to przecież nie było nic poważnego, ale ugryzła się w język. Tego Bellore nie musiał wiedzieć – A dzisiaj wyszłam z koleżanką... – wcale nie dlatego, że nie miała chłopaka…. Wiadomo! Po prostu spędzała wieczór z koleżanką. Jego córka powinna się tego uczuć! – …która na dodatek dotarła już do domu, więc się nie muszę spieszyć. – wzruszyła lekko ramionami, ale skoro przejął trzymanie włosów swojej córki, ona odsunęła się o krok, bo jednak wolała, żeby jej naprawdę ładne szpilki nie oberwały rykoszetem. Wzrok jednak utkwiła w nim – Po prostu odwieziesz mnie jak opanujemy tą sytuację. – rzuciła swobodnie, wzruszyła beztrosko ramionami i wcale nie widziała w tym nic… niepoprawnego. Odwiezie znajomą do domu po tym jak pomogła jego córce. Tak chyba nawet wypadało, prawda? Mimo wszystko rozbawił ją jego wyraz twarzy i przez to nie żałowała, że z tym wyskoczyła. Zdecydowanie nie – Przyniosę jej wodę. – zdecydowała – Nie chcesz, żeby się odwodniła. – nie dała mu szansy na protest, jakikolwiek. Odwróciła się na pięcie i ruszyła w kierunku wejścia do klubu, nawet się na niego nie odwracając. Krótka wymiana słów z bramkarzem (który przy okazji zmierzył ją spojrzeniem, gdy już go minęła) i zniknęła w środku tego burdelu na dosłownie klika minut zostawiając go samego z córką.


anthony bellore

[anthony bellore]

Hej, właśnie na tym polegał ten błyskotliwy dowcip Anthonyego! Tak naprawdę był już przecież doświadczonym rodzicem i zebrał pewnie większość doświadczeń chorobowo-wypadkowych. W dodatku siedząca na murku Brooke była najstarsza i to na jej przygodach uczył się ojcostwa, więc odejmując okoliczności: jej wymiotowanie nie miało prawa go zaskoczyć. Ba – na tym etapie życia prawdopodobnie powinien już umieć odróżnić chorobę typu grypa żołądkowa od konsekwencji mieszania alkoholu, ale na jego obronę – wyciągnięty przez karierę z domu przegapił parę epizodów, a poza tym w nerwach nie o wszystkim myślał racjonalnie. Zresztą – umówmy się: rodzice dwudziestoletnich dzieci piszą się na ukończone studia, sukcesy zawodowe i wnuki, a nie na rzyganie pod klubem nocnym. Nawet ci w kryzysie wieku średniego, oglądający się za młodymi dziennikarkami.
– Na całe szczęście ona tak szybko nie wstanie. Wiesz, przed południem – odparł z niemałym opóźnieniem, wykorzystując moment niezręczności, w którym ich spojrzenia się ze sobą spotkały. Uśmiech Love był… Och, oczywiście, że z wiadomych względów był niepotrzebny i prawdopodobnie również niebezpieczny, ale jakoś tak wyszło, że w tym konkretnym momencie bardzo poprawił mu nastrój. I chociaż ukrył się za głupim żartem, i prędko odwrócił wzrok, to w tym zamieszaniu i gonitwie myśli zaznał wreszcie odrobiny spokoju. I to nie tylko krótkoterminowo.
– A ja myślę, że rzygająca pod siebie córka miejscowego polityka to świetny temat do plotek – zauważył. Brooke próbowała zaprotestować, ale torsje prawie całkowicie uniemożliwiły jej mówienie i udało jej się wybełkotać jedynie „nhe phod sziebie”. Paskudnie się struła. Tonyemu zrobiło się głupio za słowa, których użył. – Zwłaszcza, kiedy twój kumpel z drużyny parę dni temu zrobił sobie z nim zdjęcie na instagram – dodał, posyłając Love krótkie spojrzenie. Pewnie trochę przeceniał znaczenie tej jednej fotografii albo swoją pozycję w ogóle, ale wolał dmuchać na zimne. Takie plotki nie były potrzebne ani Brooke, ani tym bardziej jemu. – Po prostu cię odwiozę. Jasne. Nie ma problemu – powiedział pod nosem i tylko do siebie dopiero, kiedy Love zniknęła w drzwiach klubu. Wcześniej milczał. Milczał zajęty opieką nad Brooke i myśląc nad słowami dziennikarki. Coś mu nie pasowało. Ten klub, ta sukienka, brak towarzystwa… Mógłby to kupić w środku sezonu, gdy zawodnicy zaczynają się pilnować, ale teraz? W wakacje? Nie, to nie trzymało się kupy.
Tylko, że to już nie była jego sprawa.
Kiedy drzwi po stronie pasażera otworzyły się, Anthony przyłożył palec do ust i skinięciem głowy pokazał Love na tylną kanapę. Brooke przysypiała właśnie z głową opartą o dziecięcy fotelik, nakryta wiatrówką, którą jeszcze przed chwilą miał na sobie i przytulona do jakiejś maskotki, którą mała Tracy musiała tu kiedyś zgubić.
– Naturalna kolej rzeczy, tak myślę – mruknął półgłosem, gdy redaktor Roderick zamknęła za sobą drzwi i dopiero wtedy przekręcił kluczyk. Silnik cicho zamruczał i już za chwilę suv leniwie wytoczył się z parkingu na ulicę. – Adres? – Zapytał, przelotnie zerkając w jej stronę. Lampka przy podsufitce zgasła, więc nie był w stanie rozszyfrować jej wyrazu twarzy (ani w ogóle zorientować się, czy na niego patrzyła), ale za to muskany cieniem i półcieniami krój jej sukienki zdawał się być teraz znacznie bardziej wyrazisty niż w świetle ulicznych lamp i księżyca, więc szybko tego spojrzenia pożałował. Za dużo skojarzeń, za dużo wspomnień, za dużo wszystkiego. – Nie jestem złym ojcem – palnął więc bez głębszego przemyślenia pierwsze to, co przyszło mu do głowy i chyba samego siebie przyłapał na zaskoczeniu, że akurat to wypadło mu z ust. – Przynajmniej nie tak złym, jak sobie wyobrażasz – dodał jeszcze ciszej, przelotnym zerknięciem za siebie upewniając się, że Brooke faktycznie zapadła w drzemkę i nie podsłuchiwała dorosłych. Albo „dorosłych”.

Love Roderick

[Love Roderick]

Jej kumpel z drużyny… aż musiała zagryźć policzek od środka, żeby się nie roześmiać. Bo to zdecydowanie nie był jej kumpel z drużyny. Szczerze mówiąc wątpiła też, żeby kiedykolwiek zdjęcie z Bellore ujrzało jakiekolwiek światło dzienne albo zawisło na wypieszczonym Instagramie, który pewnie prowadził jakiś specjalista od pru. Na Love również nie było tam miejsca. Nic jednak nie powiedziała, nie skomentowała i dała sobie tych parę chwil na zebranie myśli, gdy po prostu wróciła do klubu, żeby przy barze zdobyć butelkę wody. Tylko butelkę wody. Przez moment kusiło ją, żeby zamówić jeszcze jeden kieliszek tequili, ale bała się, że to mogłoby się skończyć źle – to mógłby być ten jeden, który sprawi, że powie rzeczy, których później będzie żałowała. Teraz… jeszcze była w formie i lepiej, żeby tak pozostało. Zwłaszcza jeśli miała dać się zamknąć z Anthonym w jednym aucie… i sama to wymyśliła! Co za idiotyczny pomysł. Teraz jednak było za późno, żeby to odkręcić i po prostu wsiadła do jego auta, zerkając na tylne siedzenie i uśmiechając się pod nosem. Pokazała mu zdobytą butelkę wody i odłożyła ją na bok w to miejsce, w którym można było trzymać kubki, ale teraz musiała wystarczyć bardzo droga butelka wody mineralnej.
- Greektown. – rzuciła, zerkając na niego wymownie, a kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu. Zdała sobie sprawę, że nigdy wcześniej nie musieli tego robić. Nigdy nie musieli takich rzeczy udawać. Znajomość łatwo było wytłumaczyć – zbyt często spotykali się w telewizji, albo na mieście. Ale Anthony Bellore naprawdę nie powinien wiedzieć, gdzie mieszkała. A wiedział… tak samo jak znał kod do drzwi wejściowych i jej zamówienie w najbliższej kawiarni. Dawno i nieprawda, huh. Zapadła się mocniej w fotelu pasażera, zupełnie ignorując fakt, że jej krótka sukienka teraz tylko jeszcze bardziej uniosła się w górę jej uda. Skrępowanie było ostatnia rzeczą, o której teraz myślała. No dobrze… prawie ostatnią.
Aż obróciła się lekko w jego stronę i ściągnęła brwi, a pionowa zmarszczka pojawiła się na jej czole. To była ostatnia rzecz, którą mogłaby sobie pomyśleć.
- Nie uważam, że jesteś złym ojcem. – rzuciła cicho, wbijając spojrzenie w męski profil – Dlaczego miałabym? Zresztą… myślisz, że wtedy bym po ciebie zadzwoniła? Gdybym wiedziała, że nie zrobi to na tobie wrażenia, nie przejmiesz się i nie pofatygujesz, bo masz lepsze plany na wieczór? – pokręciła lekko głową, bo nie… miała doświadczenie z wieloma mężczyznami, którzy spokojnie mogli zasłużyć na miano złych ojców, a już przynajmniej ojczymów. Wiedziała, o czym mówiła. Bellore mógł mieć… specyficzny system wartości, mógł zrobić parę rzeczy, które mogły zaszkodzić jego rodzinie (była temu współwinna), ale na pewno nie uważała go za złego ojca – Może teraz twierdzić, że jesteś federalnym i największym nudziarzem w okolicy, ale prędzej czy później to doceni. – dodała ciszej, zerkając w lusterko, żeby spojrzeć na śpiącą dziewczynę – Że przyjechałeś w środku nocy, żeby odebrać ją z klubu. – uśmiechnęła się pod nosem i wróciła spojrzeniem do Tony’ego – Przepraszam… że zrobiłam z tego całe zamieszanie. Pewnie przesadziłam i zamiast na ciebie, powinna być zła na mnie, ale… wiem jak to jest. – wzruszyła lekko ramionami i odwróciła spojrzenie. Wbiła wzrok w szybę po stronie pasażera i przez chwilę przyglądała się miastu, które mijali. Wiedziała jak to jest robić głupoty, przesadzić w klubie, gdy ma się dwadzieścia lat i nie móc następnego dnia spojrzeć na siebie w lustrze. Jego córka zasługiwała na trochę więcej. Wróć. Znacznie więcej – Takie wiadomości… – oh, doskonale wiedział, o których mówiła, gdy nie ugryzła się w język i które na pewno nie powinny się znaleźć na jego telefonie – To się więcej nie powtórzy.



anthony bellore

[anthony bellore]

To, co Love Roderick wzięła za jego grę aktorską i próbę zachowania ich znajomości w tajemnicy, w istocie było tylko szczerym pytaniem bazującym na przeświadczeniu, że mogła nocować u zawodnika Toronto Raptors, z którym przyszła na imprezę do redaktora Mazurka Simnela. Albo… No dobra, niech będzie – to nie było tylko pytanie o adres. Przy okazji – w mniej lub bardziej dyskretny sposób – Anthony próbował wybadać sytuację, ciągnąć to swoje prywatne dochodzenie w sprawie jej… No właśnie. W sprawie czego? Jej związku? Situationship? Jakkolwiek inaczej nazywali to ludzie w jej wieku? Czymkolwiek to było, skoro spędzała czas w takich miejscach? W każdym razie – czynił to z duszą na ramieniu, bo odkąd zobaczył ją u boku tamtego koszykarza, na własnej skórze poznawał stwierdzenie „never meet your idols”. Niby w jego przypadku perspektywa była nieco zakrzywiona i dotyczyła zgoła odmiennych kwestii niż w typowych parasocjalnych relacjach z celebrytami, natomiast i tak wolałby uniknąć zaparkowania przed jakąś nieludzko drogą willą albo innym apartamentowcem, gdzie czekałby na nią sportowiec, za którego oglądanie Tony płacił horrendalne pieniądze. Był już za stary, żeby znaleźć się w takiej pozycji. I to niezależnie od tego, jak mocno wmawiałby sobie, że idoli to miał w lepszych drużynach Raptors albo że życie Love Roderick już nie było jego sprawą.
(I tak, to głupie i dziecinne, ale relacje dorosłych mężczyzn z ulubionymi drużynami właśnie takie są: dziecinne, irracjonalne i przeemocjonowane. Z kobietami zresztą też.)
Bellore nie był zatem przekonany, czy dał po sobie poznać ulgę, kiedy z ust dziennikarki wypadła nazwa zamieszkiwanego przez nią osiedla, ale niektórych uśmiechów po prostu nie da się powstrzymać. Ten, który przemknął mu po twarzy, był zdecydowanie jednym z nich. Oczywiście – to, rzecz jasna, jeszcze nic nie znaczyło, ale przynajmniej otwarcie nie godziło w jego przerośnięte, męskie ego, honor i tak dalej. Pod dobrze znanym adresem była znacznie mniejsza szansa, że zaśnie w zimnej pościeli.
Ale dlaczego ty się w ogóle tym przejmujesz?
Anthony wziął głębszy oddech.
– Musiała mnie okłamać, żeby tu przyjść. To chyba wystarczający argument – mruknął gnuśnie, mimowolnie krzywiąc twarz. – A poza tym dzieci „nie złych” ojców nie przychodzą w takie miejsca – dodał prawie natychmiast, znów pozwalając sobie na luksus nie myślenia o tym, co wypada powiedzieć na głos. I ponownie prędko pożałował tej naiwności. – Z całym szacunkiem, oczywiście – Wtrącił, posyłając jej skruszone spojrzenie (o ile mogła je rozpoznać w tym mroku), ale na pełnoformatowe przeprosiny zabrakło mu weny. Albo odwagi. Tak czy siak – brzmiał przy tym tak, jakby jej słowa przeleciały mu mimo uszu. W istocie słuchał ich jednak bacznie, ale po prostu nie traktował ich poważnie. Był wdzięczny, ale się nie przywiązywał. – Nie musisz mówić tego, co chciałbym usłyszeć. Nie musisz robić wszystkiego, żebym czuł się żałośnie – prychnął więc przewrotnie i odmachnął ręką, jakby próbował te odczucia przepłoszyć. Wbrew pozorom nie miał zamiaru się nad sobą użalać.
I jej też nie zamierzał na to pozwolić.
– Wiesz – podjął po krótkiej chwili ciszy, którą spędził na przyglądaniu się Love. Odwrócona w stronę jezdni, jakby zawstydzona, zrobiła dla tej rozmowy znacznie więcej niż mogłaby wyrazić słowami. „Wiem jak to jest” uderzyło inaczej. – Gdybym cię nie znał… – Anthony obniżył ton do bardzo intymnego szeptu, rzucając wcześniej przelotne spojrzenie przez ramię, na drzemiącą córkę. – Gdybym cię nie znał, to pomyślałbym, że to jakiś podstęp. Że próbujesz zwrócić na siebie uwagę czy coś w tym stylu. Wiesz, o czym mówię, prawda? – Wykorzystując odcinek drogi, który pokonywali, snując się za toczącym się z wolna radiowozem, Bellore przyglądał się, jak wpadające z ulicy promienie wielkomiejskiego światła fantazyjnie przesuwały się po profilu pogrążonej w melancholijnym zamyśleniu twarzy Love. Pomyślał, że teraz wcale nie dziwił się sobie sprzed dwóch czy trzech lat. Była urzekająca. – Właściwie to ja powinienem przepraszać. Ten „burdel”… – Przerwał krępującą ciszę albo uprzedził kontrę z jej strony. – Teraz to już bez znaczenia, ale ja tak wcale nie pomyślałem. To po prostu było pierwsze, co ślina przyniosła mi na język i… Cholera, znasz mnie trochę, Love. To nie ja. – Ciszej prawdopodobnie się już nie dało, o czym najlepiej świadczyła delikatnie pochylona w jego stronę głowa Love. I wtedy pewnie oboje niemal zeszli na zawał.
– Ona była taka zajebista, tato – pijacki bełkot Brooke dobiegał zza pleców Love; tak jakby młoda nie zmieniła pozycji, ale i tak Tonyemu zdawało się, że oboje w ułamku sekundy usiedli w swoich fotelach „na baczność”.
– K… Kto? – Zapytał skołowany, po tym jak ostrożnym zerknięciem we wsteczne lusterko upewnił się, że byli względnie bezpieczni (o czym zresztą dał znać Love nieznacznym kiwnięciem głową). – I co to w ogóle za słownictwo, młoda damo? – Próbując zachować spokój, odezwał się w zupełnie nie swoim stylu, ale na szczęście Brooke nie bardzo trzymała kontakt z bazą.
– Ta laska, z którą rzygałam – odparła dziewczyna i zanim wtrąciła „to znaczy – wymiotowałam”, głupio się roześmiała. Żeby nie pójść w jej ślady, Bellore musiał mocno zagryźć wargi. – Bali się jej, wiesz? Kazała im spierdalać, a oni… Tak, wiem. Słowa. – Brooke czknęła, przerywając na chwilę swoją klasyczną alko-opowieść, którą najprawdopodobniej koloryzowała. Ale hej – nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, ile frajdy przyniosła swojemu wściekłemu ojcu. Również dlatego, że ta „zajebista laska” wszystkiego słuchała.

Love Roderick