[Vivienne Adler]

∙ 005 ∙

Toronto City Hall za dwa tygodnie, Enne. Upewnij się, że b ę d z i e s z. Że będziesz. Te słowa i ich absolutnie apodyktyczny tembr dźwięczały jej w głowie jeszcze długo po tym, jak ojciec je wypowiedział. Najpierw myślała, że to żart — jakiś okrutny, nieśmieszny żart — albo odwet. Psikus, kawał, cokolwiek.
A potem przyszła refleksja — Christopher Adler nie był człowiekiem, który żartował. Nie w taki maluczki i żałosny sposób. Metody na odwet też miał bardziej wysublimowane. I wraz z refleksją przyszły pytania: jeśli nie żart, to co? Jakaś durna strategia? Nowy wymiar trzymania jej w dybach na poluźnionej smyczy, dając jedynie ułudę wolności, i szarpiąc za łańcuch w chwili, gdy jest mu potrzebna?
Nie miała pojęcia do czego mogłaby się ojcu przydać na kolejnym z tych charytatywnych bali organizowanych przez znane nazwiska dla innych znanych nazwisk. Nie miała pojęcia i szczerze mówiąc, wcale nie chciała go mieć. Odmowa była jej pierwszą reakcją. Najpierw grzeczna, później rzeczowa, na koniec stanowcza — z żadną Christopher Adler się nie zgodził, na żadną nie zezwolił.
Wtedy odmowa zmieniła się w celowe unikanie, a celowe unikanie — po całym spektrum innych rzeczy po drodze — przeobraziło się w siedzenie na tylnej kanapie limuzyny wraz z ojcem tego wskazanego dnia, w sukience wybranej przez niego, w makijażu i fryzurze przygotowanych przez opłaconą przezeń stylistkę. Vivienne dawno nie czuła się tak bardzo o b c o. Wyalienowana we własnym ciele; patrząc na odbicie w przyciemnianej szybie miała wrażenie, że ogląda film z pierwszej perspektywy i była to perspektywa całkowicie nieprzyjemna. Ohydna, tak po prawdzie.
Na szczęście bal był jak bal. Szlachetne pobudki zgarniające w swoje sidła samą śmietankę towarzyską, elity nad elity. Vivienne już lata temu nauczyła się, że w tym świecie — ich, nie jej, świecie — nie wszystko było takie, jakim się wydawało; jakim udawało, że było. Największe gry rozgrywały się pod powierzchnią, udekorowane pięknymi intencjami i utkane z równie pięknych słów, ale w rzeczywistości nigdy takie nie były. Nigdy szlachetne. Nigdy dobre.
Dlatego cieszyła się, że wieczór minął szybko i bez większych ekscesów. Prawie.
W którymś momencie w tłumie mignęła jej znajomą twarz — mężczyzny, którego znała. Kojarzyła. Znacznie bliższy był jej ojcu, ale przecież to nie był pierwszy raz, kiedy go widziała. Kiedyś, w swojej dziecinnej naiwności, podsyconej brakiem prawdziwych więzów z dalszą linią rodziny, nazywała go wujkiem, choć nigdy tak na dobre nie zamienili ze sobą więcej słów niż wymagały tego zwroty grzecznościowe i czysta kurtuazja. Teraz, gdy po latach opadła kurtyna ojca zawsze trzymającego ją na dystans od swoich znajomych, mężczyzna był po prostu P a n e m.

Panem, o którego istnieniu przypomniała sobie ponownie dwa dni temu. Wtedy, na balu, nie miała pojęcia, że nazwisko wypowiedziane przez ojca w geście powitania ze starym druhem, będzie dla niej tak istotne. Ale między balem a dzisiejszym dniem była istna przepaść zdarzeń. Tydzień temu Vivienne nie pomyślałaby, że będzie kręcić się w nocy z bezsenności, wspominając niemal belferskie wytykanie błędów odnośnie swojego, jakże amatorskiego, strzelania. Tydzień temu nie sądziła, że strzelanie będzie jej do czegoś w ogóle potrzebne. F a k t y c z n i e potrzebne.
Tydzień temu nie uwierzyłaby też sobie z dzisiaj, że będzie szukać kolegi ojca.
A jednak stała tutaj, w lobby hotelowym na Wellington Street w Downtown, patrząc na te wszystkie delikatne akcenty luksusu. Zdobione kafle na posadzce, fikuśny dywan prowadzący do recepcji błyszczącej złocistymi akcentami, fotele obite skórą i welurem, kanciastą geometrię zamykającą design w modernistycznym sznycie, ale udekorowanym złotem, ciemnymi barwami i drewnem, które prawdopodobnie miały oddawać hołd klasyce. Vivienne nie czuła tu klasyki połączonej z nowoczesnością. Czuła tylko delikatny zapach perfum do pomieszczenia i niepewność.
Chciałaby powiedzieć, że znalezienie Grimstada było łatwe.
Nie było. Może gdyby nie musiała po drodze urywać wszelkich poszlak i nie dać się złapać informatorom ojca byłoby łatwiej. Może gdyby nie to, że musiała wspinać się na wyżyny łapania pobocznych kontaktów, byleby tylko obejść jurysdykcję Adlera, byłoby łatwiej.
Ale ukrywanie kontaktu z Magnusem Grimstadem to nie była tylko kwestia karmienia buntu wobec ojcowskiej potrzeby kontroli. To była konieczność wynikająca z bardziej prozaicznych powodów — ojciec by po prostu nie zrozumiał tego czemu jego córka w ogóle pokusiła się na ten kontakt.
A może by zrozumiał.
Może sam by zainicjował to, co chciała osiągnąć Vivienne.
Może jednak, cholera, chodziło o wyjście spod ojcowskiego skrzydła i pokazanie mu środkowego palca, że da sobie radę sama; a więc o bunt.
Zabiła tłumiącą się w niej niepewność zanim ta buchnęła w niej na dobre. Opuściła ciemne okulary z twarzy i ruszyła ku recepcji, tym brzydkim dywanem wzdłuż holu i zatrzymała się przy blacie, gdzie z promiennym uśmiechem powitał ją pracownik o imieniu David — przynajmniej tak sugerowała plakietka na uniformie. Vivienne nie była najlepsza w improwizację, zwłaszcza w starciu z sztywną polityką przedsiębiorstw o długoletnich tradycjach, ale przez te ostatnie lata pracy i obserwowania swoich podopiecznych nauczyła się jednego — jak trzeba, kłam jak z nut. Dlatego kłamała. Z długim, jakże dramatycznym westchnieniem porzuciła na blacie przed sobą ciężki, skórzany biwuar.
— Cześć, David — zaczęła, zgarniając włosy z twarzy za ucho. — Błagam, powiedz mi, że Magnus Grimstad jest u siebie. Popłaczę się, jeśli jeszcze nie wrócił albo znowu gdzieś wyszedł.
Nie miała pojęcia czy gdzieś był czy nie, ale był środek tygodnia, godzina bliżej ósmej, jako biznesmen musiał pewnie załatwiać jakieś sprawy na mieście. Musiał, prawda? David zamrugał, sprawdził coś w komputerze, wrócił spojrzeniem do niej.
— Pan Grimstad jest u siebie. Jak mogę pomóc?
Vivienne za to odetchnęła głęboko, dociskając rękę do klatki piersiowej, tuż nad swoje serce.
— Bo wiesz, to mój wujek. Grali dzisiaj z moim ojcem w golfa, a potem poszli na lunch i nie wiem jak, nie pytaj mnie, to dla mnie zupełna abstrakcja, jakimś cudem zamienili się aktówkami przy wychodzeniu. Mój ojciec ma za godzinę samolot do Londynu, a w aktówce zostawił książeczkę zdrowia. Miał ostatnio operację kolana i ma wszczepione metalowe pręty, a wiesz jak to na lotniskach. Bramki będą piszczeć, ochrona będzie chciała go zatrzymać, on się będzie denerwował i stresował, a serce już nie takie, w książeczce jest wypis o operacji i informacja odnośnie tych prętów, właśnie na wypadek kontroli na lotnisku... No, w każdym razie, ja jestem tym nieszczęśliwcem, który przegrał w papier, kamień, nożyce i to ja muszę ogarnąć zamianę aktówek. Wskażesz mi jego pokój?
Ale pomimo absolutnie perfekcyjnie odegranej roli, David tylko uśmiechnął się przepraszająco i pokręcił głową. Powiedział, że jest mu przykro, ale polityka hotelu nie pozwala mu na podawanie takich danych ze względu na prywatność gości i kwestie bezpieczeństwa, co Adlerówna doskonale rozumiała, choć w tej konkretnej sytuacji było jej to kompletnie nie w smak. Szła w swoim cyrku w zaparte — gadając więcej, niż potrzeba, co skończyło się tym, że David zgodził się przekazać aktówkę rękami innego pracownika, prosto do pokoju Magnusa Gimstada. Kiedy ona kiwała głową w podziękowaniu i wielkich wyrazach wdzięczności, mężczyzna zadzwonił po kolegę, jednocześnie wypisując na karteczce numer.
Trzy cyfry. Błękitne oczy Vivienne śledziły ruch długopisu i w zasadzie więcej jej nie trzeba było. Ciąg kresek, kółek i zawijasów dał jej numer pokoju, ale tkwiła w swoim teatrze dalej, wyczekując przybycia pracownika. Gdy przyszedł, nie umknęło jej jego mruknięcie odnośnie tego, że wreszcie ktoś, kto prezentuje się przyzwoicie, bo nie miało to już dla niej żadnego znaczenia. Choć faktycznie, w komplecie garsonka+spódnica ołówkowa i biała elegancka bluzka wyglądała, jak przykładny pracownik biurowy dbający o dobre pierwsze wrażenie. Czyli ktoś, kim b y ł a.
Odczekała stosowną chwilę, jak tylko mężczyzna odszedł z biwuarem, posłała jeszcze trzy kolejne podziękowania Davidowi i... pognała w stronę wind zaraz za tamtym. Jedną krótką, niezręczną jazdę w górę później, szła korytarzem po miękkim dywanie, który tłumił stukot jej szpilek. Widziała, jak pracownik puka do drzwi. Czekała, aż się otworzą. A kiedy się otworzyły, ruszyła przodem niemal biegiem.
— Wujku, masz aktówkę ojca!
Pozostało się modlić, że Grimstad faktycznie ją rozpozna. Że przypomni sobie córkę Christophera Adlera i da się porwać w ten wir kłamstw, który najwyraźniej był konieczny, by się z nim skontaktować.

Magnus Grimstad

[Magnus Grimstad]

Nie spodziewał się dzisiaj żadnych gości, dlatego był zdziwiony słysząc, że na rejestracji jest ktoś, kto podobno miał coś, co należało do niego. Z tego, co wiedział w ostatnim czasie niczego nie zgubił. Niczego mu też nie brakowało. Starał się nie afiszować z tym, że jest już w mieście od jakiegoś czasu. Każdy, kto z nim w jakikolwiek sposób współpracował również wiedział by wcześniej zadzwonić zanim postanowi go odwiedzić. Niestety nie mógł mieć kontroli nad wszystkim. Chciałby sądzić, że obsługa w tak szanowanym i drogim hotelu będzie szkoliła swoich pracowników w zakresie bezpieczeństwa swoich gości. Tak się najwidoczniej nie stało, skoro nie zapytali go nawet o zdanie od razu kierując kogoś do jego pokoju z nieznaną zawartością jakiegoś nesesera.
To byłby całkiem dobry sposób żeby go wyeliminować. Bardzo niebezpośredni i przemyślany. Tak, jak niektórzy zabójcy robili. Tak pomyślałby i tego by się spodziewał gdyby był o kilka dekad młodszy oraz nadal pracował w tamtym świecie. Dzisiaj, kiedy jest już na emeryturze szanse na to, że ktoś chciał w końcu wyrównać z nim rachunki były dość małe. Co nie znaczyło, że przestał być ostrożny. Na wszelki wypadek nie czekał od razu w progu swojego apartamentu. Pozwolił obsłudze otworzyć drzwi. Stał w, chociaż częściowo, bezpiecznej odległości w swoim salonie częściowo zasłonięty przez ścianę konstrukcyjną. Już miał zatrzymać mężczyznę i kazać mu zajrzeć do środka, kiedy w drzwiach pojawiła się jakaś młoda dziewczyna.
Do tego krzyczała coś o wujku. Magnus nie próbował nawet ukrywać swojego zdziwienia. Jego brwi powędrowały do góry i przez zdecydowanie zbyt długą chwilę niczego nie zrobił. Jego instynkty zupełnie zawiodły. Nie miał nawet przy sobie broni. W końcu był na emeryturze. Próbował skojarzyć skąd mogła go znać.
Wujku?
Jego brat, dla którego właściwie tutaj przyjechał nie miał żadnych dzieci. Jego siostra nie miała chyba córek, chyba, że o czymś nie wiedział... Nie kojarzył zbyt wielu osób z którymi miał tak bliski kontakt by ich dzieci nazywały go wujkiem. Aż go olśniło. Zajęło to znacznie dłużej niż by chciał, ale przypomniał sobie, że już ją gdzieś widział i to pewnie całkiem niedawno. Co prawda wtedy miała o wiele mocniejszy makijaż i pewnie jakąś sukienkę, na którą niekoniecznie zwrócił uwagę bo była dla niego po prostu za młoda plus była córką dawnego znajomego.
Odetchnął z ulgą w końcu lekko rozluźniając ciało, które spięło się mocniej niż się tego spodziewał. Najwyraźniej nie dało się całkiem przejść na emeryturę. Dla niego to chyba lepiej.
- Aktówkę Twojego ojca? - spojrzał na nią unosząc wymownie brew bo oboje wiedzieli, że nic takiego nie miał - Zostaw nas, zajmę się tym. - skinął jedynie dłonią na boya, który już chciał siłą wyciągać drobną blondynkę z jego apartamentu.
Grimstad nie musiał się powtarzać. Wystarczyło jedno spojrzenie by jedynie się ukłonił, odłożył aktówkę na ziemię i zamknął za sobą drzwi. Był zbyt ważnym gościem by zadawali niepotrzebne pytania. Kiedy już zostali sami westchnął, przysiadł na podłokietniku jednego z foteli i spojrzał w jej stronę badawczo.
- Vivienne? Dobrze pamiętam? - zapytał po chwili nieświadomie poprawiając mankiety swojej koszuli - Może wyjaśnisz mi co robisz w moim apartamencie? Bez zapowiedzi. Bez pytania. - jego ton nabrał nieco poważniejszego, a przede wszystkim surowszego zabarwienia.
Nie powinna mieć powodu żeby się z nim kontaktować, a już na pewno nie tak bezpośrednio. Jej ojciec pewnie nie byłby zadowolony gdyby wiedział, że jego córka zadaje się z jego znajomymi bez jego wiedzy. On był już niegroźny, ale gdyby zaczęła odwiedzać innych? Mogła nie wrócić z tego bez szwanku. Miał tylko nadzieję, że nie jest to ten buntowniczy moment w jej życiu, kiedy próbuje coś udowodnić swojemu ojcu. Jeśli zacznie z nim flirtować zrobi się bardzo niezręcznie, bardzo szybko.

Vivienne Adler

[Vivienne Adler]

Nie była wysoka. Nawet w szpilkach, które teraz na sobie miała, sięgała hotelowemu boyowi może do linii szczęki, ale i tak wepchnęła się przed niego, zagradzając mu drogę, w napływie głupiej brawury szczerze wierząc, że będzie w stanie z nim wygrać, gdyby ten chciał ją odciągnąć siłą. Ale najważniejsze to nie była przepychanka siłowa z pracownikiem — najważniejsze było to, żeby Grimstad ją dostrzegł i to na tyle, żeby ją rozpoznał. Nie mogła więc stanąć grzecznie przy pracowniku ani tym bardziej gdzieś za nim, musiała stanąć przed nim i to w całej swojej okazałości. Dlatego wylądowała przed nim. Nie zasłaniając go sobą i nie odgradzając od Grimstada, bo na to, niestety, była za drobna.
— Co Ty mi tu, halo, proszę pani?! — zaczął się awanturować boy, niemniej Vivienne stała uparcie. I wpatrywała się w Magnusa, wzrokiem wręcz błagającym, w głowie modląc się do wszystkich bóstw tego świata, żeby trybiki w głowie mu zadziałały, żeby pamięć połączyła kropki, a umysł zrozumiał.
Widziała, jak brwi Grimstada podjeżdżają do góry i nie dało się zaprzeczyć, że jego bezruch tylko sprowokował boya do ruchu. Uniósł dłonie ku górze, może w geście chęci odepchnięcia jej, a może żeby po prostu minąć ją i zamienić ich rolami, żeby to ona stała za nim. Cokolwiek planował, wszystko spełzło na panewce, kiedy Grimstad spojrzał na niego wymownie, wcześniej kiwając dłonią.
— Oczywiście. Przepraszam za kłopot, Panie Grimstad. Miłego wieczoru — rzucił jeszcze na odchodne i tyle go było.
Vivienne odetchnęła z ulgą dokładnie w tym samym momencie, w którym Magnus westchnął. Stała jeszcze chwilę przy drzwiach, niczym słup soli, przetwarzając wszystko to, co się wydarzyło. Ten teatrzyk na recepcji, tę adrenalinę kłamstwa, to, że się udało. Serce waliło jej w klatce piersiowej, jak oszalałe i przez chwilę słyszała tępy szum krwi w uszach. Refleksja spłynęła na nią ciężko i druzgocąco, zalewając nie tylko przyspieszonym tętnem, ale i oddechem.
— Jezu Chryste — mruknęła do siebie, wciąż nie dowierzając, że w kostkach padło na sukces. Dopiero głos mężczyzny sprowadził ją z powrotem na ziemię i uniosła głowę, spoglądając na niego. Powiodła wzrokiem po ruchu, gdy poprawiał mankiety koszuli, po tym, jak siedział na podłokietniku fotela i nabrała głęboko powietrza, próbując uspokoić szalejące serce i wciąż za szybki oddech, który nie ułatwiał odpowiadania.
— T-tak, dobrze. Vivienne Adler, od... od Christophera — wymamrotała, nie kryjąc zaskoczenia — jak on nie krył wcześniej swojego — bo odruchowo spodziewała się, że nie będzie pamiętał jej imienia. Że będzie kolejnym z tej długiej, nudnej listy mężczyzn, który patrzyli na nią jak na ozdobnik przy ramieniu jej ojca i nawet nie kwapili się, żeby zapamiętać jej imię. Bo była dla nich jak bibelot — ładny, starannie zapakowany, pozbawiony jednak wartości innej niż dekoracyjna; który nie zasługiwał, żeby ją zapamiętali. Tymczasem Grimstad nie tylko kojarzył jej imię. On go nie przekręcił. Nie zrobił z niej Vivian. Nie zrobił Vivianne. Vivienne. Zapamiętał. To sprawiło, że Adlerówna powoli opuściła dłoń tkwiącą na klatce piersiowej wzdłuż własnego ciała i ruszyła do przodu, bardziej w jego kierunku. — Przepraszam za to. Za tę akcję z aktówką, ale to była ostateczność, a nie jakaś fanaberia, przysięgam. I za to, że się nie skontaktowałam wcześniej, tylko od razu, no, wie Pan.
Wbiłam tu, jak do siebie, okłamując dwóch bardzo ważnych pracowników, którzy, jak to wyjdzie na jaw, będą mieli przesrane.
Zatrzymała się niedaleko niego. Nie za blisko, żeby nie pomylił tego z czymkolwiek wykraczającym poza grzeczność i idącym w kierunku choćby ziarenka flirtu, ale też nie za daleko, żeby nie pomyślał, że się go bała czy jakkolwiek się wahała. Wzięła oddech, kolejny wydech, i tak jeszcze parę razy. Musiała najpierw uspokoić serce i wyrównać oddech, ale przy okazji zorientowała się, że stoi pośrodku jego salonu jak ten nieproszony gość — którym, oczywiście, była — i nie wie, od czego zacząć.
W głowie przeprowadziła wiele wersji tej rozmowy. Zbyt wiele. Mniej i bardziej detalicznych. Zbyt wiele scenariuszy, w których mówiła jakże odpowiednie rzeczy we właściwej kolejności i wszystko było cacy. Teraz, kiedy stała naprzeciwko niego, wszystkie te wersje nagle okazały się nieadekwatne.
Znowu przełknęła ślinę.
— Dobra. To... to może przejdę od razu do rzeczy — zaczęła z wolna, rozglądając się dookoła naprędce. Głupio jej było przed nim stać, więc znalazła sofę i podeszła do niej, przysiadając na jej podłokietniku. Trochę kopiując jego. W końcu jak miała brać przykład, to tylko z tych, którzy byli górą. Którzy mieli p r z e w a g ę. W przewagę Grimstada nie wątpiła. — Chciałabym nauczyć się strzelać. I wiem, że Pan umie, bo widziałam to parę razy i wiem też, że to wydaje się absurdalnym pomysłem, bo ojciec mógłby mi ustawić milion nauczycieli i jeszcze więcej strzelnic, ale...
Zerknęła na aktówkę na podłodze, na tę swoją małą rekwizytornię kłamstw, a potem z powrotem na niego.
— Ale właśnie o to chodzi. Nie chcę przez ojca. Nie chcę dzięki niemu. Chcę sama. Bez jego wiedzy, bez jego jurysdykcji, bez jego oddechu na karku i świadomości, że znowu wszystko kontroluje. — Zatrzymała się na moment. Może za dużo gadała. Na pewno za dużo gadała, biorąc pod uwagę, że był znajomym jej ojca. Zamrugała, jakby właśnie to do niej dotarło. Ty kretynko. — Błagam, niech to zostanie między nami.
Spojrzała mu w oczy i nie widziała tam Magnusa Grimstada. Nie tak dosłownie. Nie znajomego jej ojca, nie kogoś, kogo czasami widywała w posiadłości, jak strzelał i nigdy nie pudłował. Widziała coś gorszego — przypomnienie o tym, czego jej brakowało. Czego brakowało jej w samej sobie, bo chociaż jej nowy piesek Wright z całą pewnością tego nie chciał, to nauczył jej jednej rzeczy. Że strach był luksusem, na który Vivienne Adler nie mogła sobie pozwolić.
Dlatego Grimstad. Dlatego tu była.
— Zapłacę ile będzie trzeba. — Za naukę. Za pomoc. Za bycie cicho. — Proszę.
Magnus Grimstad

[Magnus Grimstad]

Magnus nie był przyzwyczajony do niezapowiedzianych wizyt. Te w jego dawnym fachu zawsze zwiastowały kłopoty. Czy to dlatego, że ktoś się akurat na niego zaczaił, czy ktoś przychodził z ofertą współpracy. Ofertą, która też nigdy nie kończyła się dla niego dobrze. Nawet jeśli przeszedł już na emeryturę lata temu, a właściwie dekady, tak pewnych przyzwyczajeń nie dało się tak po prostu oduczyć. Stąd jego bardzo zachowawcze zachowanie przy drzwiach. Nie zamierzał wpuścić do swojego apartamentu nikogo, kto nie został wcześniej sprawdzony.
Dlatego doceniał to, że pracownik hotelu był już praktycznie gotów wyciągnąć stąd dziewczynę bez jej zgody, ale to nie okazało się konieczne. Nie rozpoznał jej od razu. Potrzebował chwili by jego szare komórki w końcu zaczęły kojarzyć niektóre fakty, a pamięć zrobiła swoje. Ze wszystkich nieprawdopodobnych rzeczy, które mogły mu się przytrafić w tym mieście - bycie odszukanym przez córkę jednego ze swoich, cóż, powiedźmy przyjaciół, jeśli takich można było mieć w ich fachu, było gdzieś daleko na jego liście. Gdyby nie ich ostatnie, przypadkowe, spotkanie na gali pewnie w ogóle by jej nie poznał. Zazwyczaj gdzieś się mijali, a on prawdę mówiąc nie zwracał na nią tak wielkiej uwagi. Im dalej trzymała się od niego oraz interesów swojego ojca tym lepiej. Tak dla wszystkich było po prostu lepiej.
Swoje pierwotne zaskoczenie szybko zamaskował. Ostatnie, czego chciał to to by połapała się w tym, że rzeczywiście udało jej się sprawić, że dawne instynkty wzięły górę. Serce zabiło trochę szybciej, a szczątkowe ilości adrenaliny wypłynęły do krwiobiegu zaostrzając nieco zmysły na wypadek najgorszego. Wyrosła, tyle na pewno mógł o niej powiedzieć. Nie była już nawet chyba nastolatką.
- Tak, pamiętam Twojego ojca. - zapewnił ją zakładając dłonie na piersi - Ostateczność..? Nie znam jeszcze celu, ale na razie brzmi jak fanaberia. Gdyby to była ostateczność dostałbym telefon od Christophera. - lekko ją skarcił nie spuszczając z niej swojego czujnego wzroku.
Nie dlatego, że jeszcze ją o coś podejrzewał. Może powinien. Kiedyś by to zrobił, lecz szansa, że córka kogoś, z kogo strony nie spodziewa się żadnego ataku jest jakimś podstępem była cholernie niska. Trybyki po prostu zaczynały działać. Zaczynał analizować, co mogło ją tutaj przywieźć, dlaczego nie był to jej ojciec? Na razie nie miało to najmniejszego sensu, więc liczył na to, że się wytłumaczy.
- Tak byłoby najlepiej. - przytaknął jej delikatnie głową, gdy stwierdziła, że przejdzie do konkretów.
Zwracał uwagę na jej mowę ciała. Prawie słyszał z tej odległości jej bijące serce. Była zdenerwowana, słusznie. Sama, w apartamencie dość potężnego mężczyzny, który w dodatku jest zamieszany w interesy jej ojca? To było niebezpieczne. Dość głupie nawet. Tym razem trafiła dobrze, ale gdyby wybrała kogoś innego... Nie każdy był rzeczywiście przyjacielem jej ojca. Powinna być ostrożniejsza.
Znów udało jej się lekko unieść jego brew. Nieznacznie, ale jednak. Lekcje strzelania? Szczerze nie był pewien czy rzeczywiście strzelał w ich posiadłości. Może kiedyś, dekady temu. Jej ojciec zawsze lubił się zakładać i wchodzić mu nieco na ambicję. A gdy był młodszy, czasami mu na to pozwalał. Więc była szansa, że rzeczywiście to widziała. Niemniej ta prośba była bardzo nietypowa. Powinien też pewnie powiedzieć o niej jej ojcu. On chciałby żeby jemu powiedziano. Stawiała go w dość ciężkiej sytuacji. Powinien być lojalny względem swojego przyjaciela. Grzecznie odmówić i odwieźć ją do domu, ale miał przeczucie, że jeśli się nie zgodzi, będzie próbowała szukać kogoś innego i następnym razem może nie mieć tyle szczęścia, co z nim. Ludzie w jej wieku naprawdę potrafili być trudni.
- Stawiasz mnie w naprawdę niekomfortowej sytuacji... - mruknął rozmasowując kreskę, która wymalowała się na jego czole tuż nad nosem, kiedy marszczył brwi cały czas jej się przyglądając - Po czym wnioskujesz, że potrzebowałbym pieniędzy? - pokręcił głową cicho wzdychając - Plus rada na przyszłość... Jeśli komuś zapłacisz, twój ojciec zdecydowanie się dowie. - pamiętał jak bardzo lubił monitorować swoje finanse, więc przypuszczał, że to samo robił ze swoją córką.
- Po co chcesz się nauczyć strzelać? - zapytał wstając z oparcia by podejść do barku i nalać sobie drinka.
Przeczuwał, że będzie go potrzebować zanim zakończą tę konwersację.

Vivienne Adler

[Vivienne Adler]

Czuła na sobie jego spojrzenie. Ciężko było nie czuć, zwłaszcza, gdy uczucie potęgowała zwyczajna, ludzka świadomość — bo też na niego patrzyła i też go obserwowała. Vivienne śledziła wzrokiem każdy jego ruch, każdy krok, każdy, nawet najdrobniejszy ruch mięśni czy to twarzy, czy to rąk czy jakikolwiek inny, ukryty pod materiałem drogiej koszuli. Znała ten typ opanowania. Nie potrafiła go nazwać, ale często widziała go wśród przyjaciół ojca, wśród tych wszystkich rzeczonych kontrahentów, z którymi Adler pijał herbatę. Gdyby nie była taką ignorantką, pewnie zrozumiałby, że to nie był wyuczony spokój biznesmenów, a chłodna, drapieżna kalkulacja człowieka, który prawdopodobnie potrafił zrobić coś wykraczającego poza człowieczeństwo — jak na przykład z a b i ć — I nie stracić przy tym tchu. Ale była ignorantką. Na tyle dużą, by nie potrafić tego nazwać i rozszyfrować. Na tyle małą, by zauważyć, że powód, dla którego w ogóle wymyśliła sobie naukę strzelania, posiadał dokładnie taki sam gatunek gęstego, mrożącego krew w żyłach lodu w swoim obyciu.
F a n a b e r i a.
Prawie się zaśmiała. Na pewno kącik jej ust drgnął ku górze, ale zanim zagościł na nich prawdziwy uśmiech, Adlerówna orzybryzla dolną wargę i zabiła ten grymas mimowolnego rozbawienia.
Druga emocja była brzydsza i przyszła równolegle, objawiając się mocniej zaciśniętymi dłońmi na krawędzi oparcia sofy. Do tego stopnia mocniej, że aż zbielały jej kłykcie. Fanaberia. To jedno durne słowo uderzyło w nią rykoszetem, przywołując echo wszystkich tych momentów , gdy ojciec sprowadzał jej życie, jej potrzebę autonomii i wolności do poziomu kaprysu rozkapryszonej, rozpuszczonej gówniary. Dla Christophera Adlera każda próba wyrwania się jego córki ze złotej klatki, w którą ją sam wsadził, była tylko zabawnym, nic nie znaczącym epizodem. I chociaż miała ochotę się unieść, Vivienne nie uderzyła w stronę emocji. Nie podniosła głosu. Nie dała wygrać irytacji, dusząc w sobie jej powoli kiełkujący zarodek.
Zignorowała f a n a b e r i e. Rady na przyszłość nie potrafiła zignorować.
Tym razem po prostu pozwoliła, żeby uśmiech zagościł na jej twarzy.
— Nie dowie się — mruknęła, a jej głos nie niósł w sobie śladów wcześniejszej desperacji, za to całą masę pewności i małą, ledwo słyszalną nutkę dumy. To, że stawiała go w niekomfortowej sytuacji też zignorowała. Na razie. — Zapłacę gotówką, własnymi środkami wybranymi z konta na przestrzeni ostatnich paru lat, co miesiąc w niewielkiej sumie. Nie ma opcji, żeby się dowiedział. O ile mu pan nie powie.
Bo to w tej kwestii leżał pies poniekąd pogrzebany. I ten pies wył w niebogłosy i Vivienne Adler szczerze nie wiedziała, jak go uciszyć I przekonać, że cisza to lepszy wybór.
Psy bywały jednak lojalne i Adlerówna postawiła wszystko w tym hazardzie na ślepą wiarę — że Grimstad nie był psem. A już na pewno nie psem jej ojca.
Odwróciła głowę i patrzyła na jego plecy, kiedy podszedł do barku. Wsłuchana w brzęk szkła i następujący zaraz po tym miękki wyk przelewanej cieczy, usilnie starała się odegnać od siebie to, jak bardzo kojarzyło jej się to z chwilami w gabinecie ojca. Z jego absolutną władzą. Z jego kontrolą. Z jej niezależnością, o którą uparcie walczyła.
Nabrała powietrza. Wdech.
Wciąż nie odniosła się do najważniejszego. Do pytania: dlaczego?
Apartament pachniał czystością, a jednak Vivienne znowu czuła się, jakby dusiła się na dnie rzeki.
— Bo niedawno wycelowałam pustą strzelbę prosto w klatkę piersiową człowieka, który nawet nie drgnął — odpowiedziała wreszcie, jeszcze raz bawiąc się w hazard. Tym razem kolejny raz stawiała na szczerość zamiast wydumanych powodów, które mogłyby go bardziej przekonać. Oderwała wzrok od niego i przeniosła spojrzenie błękitnych oczu na swoje kolana. Czuła, zupełnie jakby to było wczoraj, ten obezwładniający wstyd, który wtedy, w tamtej chwili, na ułamek sekundy przysłonił apogeum złości, jaka paliła ją żywcem tamtego dnia. — Bo… bo ktoś mi zrobił zdjęcie i wysłał ojcu w anonimowej kopercie, a ten stwierdził, że najlepszym pomysłem jest ukrócić mi smycz, żebym przypadkiem nie uciekła z podwórka, zamiast dać mi szansę się obronić.
Wydech. Dopiero teraz Adler podniosła głowę i chociaż wspomnienia wstydu były w niej jak żywe, to w oczach odbijał się głównie jej u p ó r. Ojciec mógł opłacić jej psa obronnego, ale nie był w stanie stłamsić tlącego się w niej ognika kowala własnego losu. To była dokładnie ta sama zaciętość, która kazała jej z patykiem w ręku stawać naprzeciwko dilerów brata, gdy miała zaledwie pięć lat. Ta sama, która ponad dekadę później pchnęła ją do powiedzenia nie, dość, wystarczy ojcu.
— Nie chcę polegać na kimś i za każdym razem modlić się, żeby ten cholerny ktoś patrzył akurat w dobrą stronę, kiedy ten popieprzony złamas od zdjęcia okaże się prawdziwym zagrożeniem. — Vivienne przekrzywiła lekko głowę, mierząc Grimstada jeszcze raz wzrokiem, na wpół błagalnym, na wpół zbyt upartym, żeby mógł mieć wątpliwości, że jak jej odmówi, to ona potulnie skuli ogon i wróci do klatki ojca. Jak nie on, to inny. Ktokolwiek inny. Byle jej pomógł. — Swoją drogą, jeśli nie pieniądze, to co? Akcje? Obligacje? Informacje? Jakie? Ile?
Vivienne Adler nie była dobra w odnajdywaniu się w świecie biznesmenów, ale rozumiała na tyle, by nie być naiwnie głupią i widzieć wartość jedynie w pieniądzach. Waluty tego świata były różne. A ona, do diaska, wciąż potrzebowała p o m o c y.
I z dwojga złego lepszy był przyjaciel ojca, niż wątpliwej sławy typ z rynsztoka.
Magnus Grimstad

[Magnus Grimstad]

Dla niego wyglądało to po prostu jak fanaberia. Nie miał tego przywileju poznać córki swojego przyjaciela bliżej. Tak było dla wszystkich najlepiej. Nawet jeśli mieli do siebie pewną dozę zaufania, obaj starali się by ich życie rodzinne nie przeplatało się z tym służbowym. To zazwyczaj nie kończyło się dobrze. Dlatego podchodził do blondynki jak do nieco rozkapryszonej pannicy. Wiedział w jakich warunkach się wychowywała. Miał bardzo ograniczone informacje i to właśnie na nich musiał polegać. Podobnie jak na swoim instynkcie, który na razie siedział cicho. Pozwolił jej wysłuchać, lecz nie dawać jej żadnych poszlak na temat tego, jak potoczy się ta rozmowa. Obserwował jej reakcje. Nie uciekło jego uwadze jak zareagowała na samo słowo fanaberia. Użył go poniekąd celowo. Wyraźnie miała pewne problemy z autorytetem swojego ojca oraz tym jak postrzegane były jej zachowania. Co oczywiście nie powstrzymało jej od podjęcia ryzyka i pojawienia się u jego drzwi. Tę upartość miała właśnie po ojcu, chociaż nie znał jej matki.
- Sprytnie. - przyznał lekko jej przytakując z pewną dozą autentycznego respektu.
To pokazywało, że jak na bardzo młodą osobę potrafiła myśleć do przodu już jako nastolatka. To imponujące. Fakt, że to też ma po ojcu zachował jednak na razie dla siebie. Christopher potrafił być naprawdę przebiegły i świetnie kalkulował ryzyko. To oraz kilka innych cech pozwoliło mu przeżyć w tym świecie tak długo jak Magnus, a właściwie dłużej, bo z tego co się orientował on nigdy na pełną emeryturę właściwie nie przeszedł nadal ocierając się łokciami z wieloma kryminalistami z jego dawnego świata.
Nie wiedział też czy zdawała sobie z tego sprawę ale bardzo przebiegle postawiła go w sytuacji bez dobrego wyjścia. Widział determinację w jej oczach. Wiedział, że jeśli jej odmówi, będzie szukać kogoś innego. Skoro znalazła jego, pewnie znajdzie również innych z jego zawodu. To mogło skończyć się tragicznie bo nikt, kto kiedykolwiek zamoczył chociaż palec w ich świecie nie był dobrym człowiekiem. To, że sam był ojcem nie pozwalało mu przejść obok tego faktu zupełnie obojętnie. Jeśli się zgodzi... Adler pewnie będzie mieć do niego żal o to, że nic mu nie powiedział. Powinien. Nawet o tym cholernym spotkaniu teraz. Rozumiał też jej potrzebę samodzielności. To wszystko razem tworzyło naprawdę nieprzyjemną mieszankę. Taką, której żaden drink nie ukoi, ale nie zaszkodziło spróbować.
Po tym jak nalał sobie drinka na chwilę się zawahał by po chwili nalać jeszcze drugiego. Postawił szklankę na stoliku przed nią dając jej wybór czy postanowi po nią sięgnąć. Sam zajął miejsce tym razem nie na oparciu, a już w samym fotelu znów skupiając na niej swoje spojrzenie.
Ciężko było nie wyczuć ponownie tej determinacji. Przynajmniej miała dobry powód by nauczyć się strzelać. Nie mógł jeszcze powiedzieć by w pełni go przekonała, aczkolwiek podchodząc do tego całkowicie na chłodno, logicznie... Miało to sens by nauczyła się nieco samoobrony. Nie można polegać zawsze na czynnikach zewnętrznych. To czyniło tę decyzję jeszcze trudniejszą ponieważ rozumiał również podejście jej ojca. Sam też chciał trzymać swoją córkę jak najdalej do tego świata, od broni. Jego rozterka była widoczna w pogłębiającej się zmarszczce na czole. Nieco mocniej zaciśniętej szczęce, którą w końcu musiał rozluźnić by wziąć kolejny łyk drinka.
- Jeśli nawet nie drgnął, nie drgnąłby również gdyby była naładowana. - odniósł się spokojnie do jej historii chociaż już wiedział, że powinien był się ugryźć w język odsłaniając za dużo kart - Twój ojciec to wpływowy człowiek. Ktokolwiek zrobił Ci to zdjęcie, jeśli jest jakimkolwiek zagrożeniem, nie będzie nim zbyt długo. - tu już był nieco bardziej enigmatyczny nie zdradzając tego kim właściwie jest jej ojciec oraz jak daleko sięgają jego wpływy.
- Masz przekonujący argument... - to musiał jej przyznać wpatrując się w jej tęczówki - Jak wyobrażasz sobie te lekcje skoro ma się o nich nie dowiedzieć Christopher? I czy powinienem się martwić, że twój przydzielony ochroniarz zaraz będzie próbował wyważyć mi drzwi? - nie spojrzał nawet w tamtą stronę, nie musiał - Pewnie słyszałaś od swojego ojca, że jeśli jesteś w czymś dobra, nie powinnaś tego robić za darmo, ale ja jestem już na tyle stary i dorobiony, że moje zaangażowanie jest zwracane w zupełnie innych formach. Taką, którą na razie nie musisz się martwić.
Westchnął jeszcze raz, bardzo przeciągle bo właściwie już się zgodził. Może nie padło to w dokładnie tych słowach, ale oboje wiedzieli do czego prowadzą te negocjacje. Magnus mógł się jedynie zastanowić po co się w to wszystko mieszał...

Vivienne Adler

[Vivienne Adler]

Upartość Vivienne Adler zdecydowanie była odziedziczona po ojcu — przekazana w genotypie i zapisana w jej materiale genetycznym dokładnie tak samo, jak kolor włosów, barwa tęczówek czy upodobanie do wolności. Do k o n t r o l i. Z wyglądu była kopią własnej matki, skórą ze skóry ściągniętą, kroplą z tego samego źródła; z charakteru za to coraz bardziej przypominała ojca... Ku własnemu potępieniu.
Potępieniu, o którym nie wiedziała w pełni, którego obrazu w pełni nie miała namalowanego i nie potrafiła — nie była w stanie — objąć całością myśli. Przecież nie wiedziała, kim — czym — tak naprawdę był jej ojciec. Nie miała bladego pojęcia kim — czym — był Magnus Grimstad. W jej pozornie poukładanym świecie ta dwójka, i wielu innych, których Adler gościł w swojej posesji, była jedynie partnerami biznesowymi na rynku stricte legalnym. Bogatymi snobami, którzy w drodze po pieniądze i wpływy, zatracili w sobie ludzkość i myśleli, że da się kupić każdego i wszystko. Vivienne nie wiedziała, jak blisko jest prawdy i jak daleko od niej jednocześnie brodzi.
O słodka naiwności.
Spojrzała na szklankę, którą postawił przed nią na stoliku. Chwilę po prostu patrzyła, jak pod wpływem ruchu alkohol przelewa się w naczyniu i sięgnęła po nie dopiero, gdy to się uspokoiło. Nie potrzebowała drinka, żeby stępić zmysły, ale zdecydowanie potrzebowała czegoś, co zajmie jej ręce. Ze szkłem w dłoni wróciła na siedzenie na oparciu — choć przekręciła się na nim nieznacznie, kierując kolana bardziej w stronę mężczyzny w fotelu naprzeciwko, ustawiając się przodem do niego na tyle, na ile było to chwilowo możliwe. Jej wzrok w końcu osiadł na tej pogłębiającej się u niego zmarszczce i kiedy jego słowa osiadały w jej umyśle, Vivienne pokusiła się na zbliżenie alkoholu do ust. Wiedziona naukami ojca, najpierw upiła zmysł węchu, kręcąc cieczą wewnątrz szklanicy, w którą minimalnie wsunęła czubek nosa. Nie wiedziała co to było, ale wiedziała, że najwyraźniej nie tylko jej ojciec lubował się w drogich trunkach. Idąc śladem Grimstada, zwilżyła wreszcie wargi w toni, a później nabrała potężny łyk, który przepalił jej gardło i zatrzymał się ciepłym buchnięciem w klatce piersiowej, na sekundę zagłuszając to irytuące uczucie bycia zapędzoną w kozi róg.
Jego słowa o tym, że tamten by nie drgnął, nawet gdyby broń była naładowana, nie rozbłysnęły zapaloną lampką nad jej głową. Nie zauważyła, żeby wygadał się za bardzo i cichociemnie zdradził za dużo. Nie, bo skupiła się na czymś innym. Na sednie jego słów. Na tym, że miał, cholera, rację. Jej ochroniarz nie spierzchł, nie zawarczał i nie spanikował, gdy wymierzyła mu lufę prosto w klatkę piersiową. Stał, czekał, traktował jej złość, jak mało istotną anomalię, jak przejściową ulewę, jak irytującego owada. Przecież to właśnie ta jego cicha pewność siebie, absolutny brak strachu i niesamowicie wkurwiająca obojętność na jej gniew sprawiły, że poczuła się wtedy — i czuła się wciąż — jak bezbronna idiotka. A Grimstad, siedzący teraz nieopodal, najwyraźniej doskonale znał ten gatunek ludzki. Adlerówna jeszcze była daleka od wniosku, że być może sam do takiego gatunku należał.
— Pewnie tak — mruknęła, darując mu wywód o tym, że Wright wiedział o stanie naładowania strzelby. Darowała, bo to już było zupełnie nieistotne w kontekście faktu, który jej przedstawił. Że mężczyzna nie drgnąłby nawet, gdyby broń była załadowana. Oczywiście, że by nie drgnął. Pieprzony Wright. Natomiast lampki, którą rozpaliły jego kolejne słowa, nie mogła zignorować. I nie mogła mu jej darować. Wszechmogący Christopher Adler. Ich wspólny mianownik, współargument i współpowód, czemu w ogóle tu była. — Co masz na myśli?
To małe przypomnienie o wpływach jej ojca sprawiło, że na ustach Vivienne wykwitł kompletnie obdarty z wesołości uśmiech. Wiedziała, że jej ojciec bywa — jest — ekstremalny. Wiedziała, widziała to, znała to doskonale, obserwując z pierwszego rzędu, gdy ten zaczynał swój spektakl osobliwości. Adler potrafił rozwiązywać problemy tak, by nie zostawiać śladów i jeden marny, niewydarzony fotograf uliczny nie był dla niego problemem. To nie był też problem dla samej Vivienne. Problemem było to, co stało za samym zdjęciem. Za tym, że wysłano je do ich posiadłości, prosto w ręce jej ojca. Że była na czyimś celowniku tylko dlatego, że była jego córką, jego, najwyraźniej, s ł a b o ś c i ą, którą ktoś chciał użyć przeciwko niemu. I że zrobił to w momencie, w którym ona chciała walczyć o wolność, przez co zamiast uciec z imperium Adlera, była w nim zamykana pod kluczem.
Wzięła krótki oddech, zanim upiła kolejny łyk. Przełknęła go szybko, bo wzmianka o jej ochroniarzu wyważającym drzwi mogłaby być prawdziwa, gdyby ten tylko wiedział, że mu czmychnęła.
— Już skończył swoją zmianę — odpowiedziała i wcale nie było to kłamstwo. Było po ósmej wieczorem, a on zostawił ją pod domem dobre dwie godziny temu. Vivienne ukradkiem spojrzała w stronę wejścia do apartamentu, zanim wróciła do Grimstada spojrzeniem. — Ale co do przyszłych spotkań... coś wymyślę, żeby się go pozbyć. To hotel, mogę równie dobrze powiedzieć, że idę na randkę.
Wzruszyła ramionami, zostawiając kwestię odpowiedniej argumentacji dla siebie z przyszłości. Akurat obracała szklankę w dłoni, trochę się nią bawiąc, kiedy padły słowa o zapłacie w innej formie. Na moment zamarła. Krótki ułamek sekundy, podczas którego wstrzymała oddech całkowicie, a jej serce zabiło odrobinę mocniej. Powróciło napięcie w ramionach, palce zacisnęły się bardziej wokół trzymanego szkła. Potem Vivienne przełknęła ślinę i spróbowała się uśmiechnąć, udając, że jego słowa wcale nie brzmiały jak cyrograf; dług, który nie ulegał przedawnieniu, a wierzyciel zawsze pamiętał. Nigdy, przenigdy, nie lubiła odroczonych płatności.
— Jasne — przytaknęła, starając się zabrzmieć naturalnie. Zaangażowanie zwracane w innych formach wciąż brzmiało jej cholernie niczym faustowski pakt, ale już postanowiła, że w swojej desperacji naprawdę jest w stanie zapłacić każdą możliwą walutą. Przysługa, dług wdzięczności, cokolwiek sobie wymyśli. Dopiła whisky do końca, zostawiając sobie pustą szklankę w dłoniach, żeby móc je dalej czymś zajmować. — A moim ojcem naprawdę się nie przejmuj. Nie dowie się. Jakoś to logistycznie ogarnę, żeby się nie dowiedział. Jeździsz konno?
To było pozornie niewinne pytanie. Ale jeździectwo trenowała dwa razy w tygodniu, na całkowicie odizolowanym terenie, z dala od wpływów ojca, gdzie teoretycznie mogliby oboje p r z y p a d k i e m na siebie wpaść. Raz, dwa, pięć, dziesięć, naście razy.
Nawet nie zauważyła, że zaczęła zwracać się per ty.
Magnus Grimstad

[Magnus Grimstad]

Jej obecność oraz sprawa z jaką do niego przyszła zaczynała przyprawiać go o coraz większy ból głowy. Ta sytuacja zdecydowanie nie była na liście jego życiowego bingo. To nie miało żadnego sensu. Przecież nawet nie przebywał na stałe w Toronto. Przyjechał tutaj ponieważ wymagała tego sytuacja. Śmierć jego brata, za którą ktoś musiał zapłacić. Powinien był spędzić tutaj dwa, może trzy tygodnie. Zamknąć tę sprawę i wrócić do swojego nudnego życia na emeryturze. Tymczasem tutaj pojawiały się kolejne wątki, które z tym głównym nie miały na razie najmniejszego związku. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Osoby z przeszłości, o których powinien już dawno zapomnieć. Jedną z których był właśnie jej ojciec. Kiedyś ktoś, kogo mógł nazwać całkiem bliskim przyjacielem, teraz jedynie echo przeszłości.
Dlatego rozsądniej byłoby odesłać jego córkę z kwitkiem. Nie był nic winien swojemu dawnemu przyjacielowi. Na pewno ostatnie, czego chciał dla swojej rodziny to to, by znajdowała się w jego bezpośredniej obecności. Z drugiej jednak strony znając realia ich świata, był najlepszym wyborem by mógł czuć się bezpiecznie jeśli chodziło o jego dziecko. To wszystko było cholernie pogmatwane, a Magnus nie lubił pogmatwanych rzeczy. W życiu był do bólu logiczny i pragmatyczny. Zagadki, śledztwa... Zupełnie go to nie interesowało, a teraz przychodziła propozycja ukrywania się przed Christopherem... To było dokładnie to, po co nie przyjechał do Toronto.
Obserwował mowę jej ciała. To jak skosztowała mocnego, drogiego alkoholu i nawet się nie skrzywiła. Czego innego mógł spodziewać się po jego córce. Nie okazuje się słabości. Zdecydowanie nie w towarzystwie. Może pominęła jego pierwszy komentarz, lecz drugi widocznie wzbudził w niej nieco zaciekawienia. Na szczęście Grimstad był dość przekonujący w swoich kłamstwach.
- To, że znając Twojego ojca już skontaktował się ze swoimi znajomymi w policji, federalnych, prywatnych śledczych, czy jak tam daleko w tych czasach sięgają jego wpływy. Christopher nie jest wyrozumiały jeśli chodzi o jego rodzinę. Życie tego fotografa może być już równie dobrze skończone. - powiedział całkiem spokojnie nie odrywając wzroku od jej tęczówek i nie zdradzając w ogóle tego jak finalne i prawdziwe mogły być jego ostatnie słowa.
Oboje zabijali za o wiele mniej, więc nie spodziewał się, że ten człowiek długo pożyje. Co jednak było dla niego interesującą informacją był ten ochroniarz. Gdyby jej ojciec spodziewał się, że nie będzie więcej kłopotów nie wynajmowałby jej przecież dodatkowej ochrony. Musiał wiedzieć, że to nie jest jeszcze koniec potencjalnych kłopotów. Co było dobrym argumentem do tego by sama potrafiła się obronić albo chociaż wiedziała jak się zachować. Byłoby o wiele prościej gdyby po prostu ze sobą szczerze porozmawiali, ale sam był ojcem nastolatki, więc wiedział jak trudne to było dla obu stron.
- I jeśli ten ochroniarz jest dobry raczej randka by go w żaden sposób nie zatrzymała... - mlasnął nie będąc raczej zadowolony z takiego obrotu spraw - Plus, gdybyś powiedziała, że idziesz na randkę, a później bylibyśmy zobaczeni razem... Następna konwersacja pomiędzy twoim ojcem, a mną byłaby bardzo nieprzyjemna. - spojrzał na nią znacząco mieszając swoją Whisky w szklance zanim w końcu wziął kolejny łyk.
Ostatnim czego w tym momencie potrzebował był jeszcze jeden zabójca, który chce skrócić jego marny żywot. Miał ich już wystarczająco dużo na karku. Z resztą Vivienne naprawdę była dla niego za młoda. Co miałby robić z tak młodą dziewczyną w swoim wieku. Cóż, domysły chyba nasuwały się same, więc naprawdę lepiej żeby nigdy nie pokazywali się razem w miejscach publicznych.
Zauważył natomiast jak się spięła gdy nie doprecyzował żadnej zapłaty. To jak zacisnęła palce na szklance, jak jej barki mimowolnie się spięły. Mógł się tylko domyślać, co sobie w danym momencie pomyślała, ale miał nadzieję, że nie było to nic sprośnego. To w ogóle nie o to chodziło. Dlatego powiedział żeby się tym nie martwiła!
- Konno..? - spojrzał na nią nieco zaskoczony - Nie powiedziałbym, że jeżdżę, ale raczej potrafię. Nie robiłem tego od lat. - doprecyzował lekko przechylając głowę - Ale jeśli myślisz, że to będzie dobra przykrywka to muszę Cię zmartwić. Konie bardzo nie lubią wystrzałów. - tego w jego oczach nie do końca przemyślała.

Vivienne Adler

[Vivienne Adler]

Przez jedną krótką — i jak cholernie irytującą — chwilę Vivienne poczuła, że to może jednak był błąd. Że zwrócenie się do dawnego przyjaciela ojca, choć najbardziej bezpieczne w swojej zawiłości i najbardziej skomplikowane w swojej racjonalności, jest jednocześnie najgłupsze, najbezsensowniejsze, naj-absurdalne. Przez jeszcze krótszą sekundę rozważała po prostu wstanie, przeproszenie za kłopot i wycofanie się. Wcale nie dlatego, że nie udało się załatwić sprawy w pięć minut. Nie. Adlerowie uwielbiali wyzwania. Nienawidzili, kiedy wszystko przychodziło łatwo — choć miało to niewątpliwie swój urok.
“Życie tego fotografa może być już równie dobrze skończone.
Te słowa Grimstada jeszcze chwilę zostały w jej głowie. Mieliła je, nie mając złudzeń co do tego, że skoro wychodziły od niego — od człowieka, którego kiedyś widywała w posiadłości, a więc niewątpliwie jej ojcu bliskiego — to nie było w nich cienia kłamstwa. Nie miała pojęcia, że Grimstad coś ukrywał. Coś brzydszego. Nie wiedziała, że jego słowa były jak bajka stworzona dla dzieci, które były już za małe na opowiastki o dobrych życzliwych wróżkach, ale jeszcze za małe na poznanie prawdziwych potworów. Nie wiedziała, że ona była teraz tym d z i e c k i e m.
”Równie dobrze skończone.”
Patrzyła na niego, wciąż ściskając pustą szklankę, a chłodny, nieprzyjemny dreszcz przebiegł po jej karku i musiała się zmusić, żeby nie drgnąć; napiąć, żeby nie dać po sobie znać, jak bardzo ją to dotknęło. Zgrabnie wykorzystała ten moment, żeby wreszcie zmienić położenie i zsunęła się z podłokietnika na miękkie obicie kanapy, próbując — i przegrywając tę walkę — wymazać sobie z pamięci to, co stało za tymi słowami. Że jej ojciec mógł zlecić czyjeś zamordowanie tak po prostu, bo robiło się niewygodnie. Wyrzucić, jak uwierający kamień z buta. Fakt, że Grimstad powiedział to zdanie z tak beznamiętnym spokojnem, tak bez żadnych wątpliwości czy moralnego ciężaru sprawił jedynie, że wcześniejszy dreszcz wrócił i spełzł niżej, po plecach. To było trudniej ukryć i Vivienne odruchowo chciała się napić, ale dopiero z krawędzią szklanki przy ustach zorientowała się, że ta jest pusta. Kurwa.
Odchrząknęła, uśmiechnęła się głupio, wzruszyła ramionami na własną niedbałość i odstawiła te przeklęte naczynie na blat stolika przed nią. Wybrała kłamstwo na rzecz spokojnego sumienia i możliwości oddychania.
Że skończony oznaczał prawnika, nakaz, zakaz zbliżania się, konfiskatę sprzętu, może jakąś ugodę, po której fotograf wyląduje na drugim końcu kraju, może karę finansową tak dotkliwą, że odechce mu się fotografować młode kobiety do końca życia i wysyłać ich zdjęcia do ojców.
— Rozumiem — odpowiedziała cicho, wcale nie rozumiejąc, ale chcąc zamknąć temat. Nie chciała już o tym rozmawiać. Nie chciała o tym nawet m y ś l e ć. Słodka naiwność i gorzka ignorancja były w tym momencie jej całkowitym wyborem. Kontrola. Vivienne lubiła kontrolę. Na szczęście z ratunkiem przybył temat — niestety — Wrighta i Adlerówna założyła nogę na nogę, bo skoro odłożyła szklankę, to ręce miała puste, a te ręce ewidentnie potrzebowały czymś się zająć. Więc zajęły się jej spódniczką, wygładzając materiał na udzie. — Jest dobry. Ale nie łazi za mną wszędzie.
Na całe szczęście.
Uwaga o randkach sprawiła tylko, że Vivienne zmarszczyła nos i prychnęła cicho.
— Nie wiem czemu mielibyśmy być zobaczeni razem. Nie planowałam brać Cię pod ramię i paradować po hotelowym lobby, mogłabym wejść do pokoju, w którym już byś czekał, i wyszłabym też pierwsza, zabierając oczy i uszy mojego ojca z powrotem ze sobą, zanim... — mruknęła, ale coś jej podpowiadało, może ten sam nieprzyjemny dreszcz, że ta wymówka, choć logiczna w jej prostym świecie pozorów, dla kogoś takiego jak on, jej ojciec i jej pies obronny to jedynie dziurawe sitko, przez które prawda mogła przeciec zbyt łatwo i zbyt szybko. Ryzyko. To było ryzyko. A przecież ostatnie, czego Vivienne potrzebowała, to dać się z ł a p a ć. — Nieważne.
Z braku laku zerknęła na aktówkę, którą zostawiła przy wejściu. Z braku laku też wstała i podeszła do niej, sięgnęła po nią, wróciła z nią na kanapę, po drodze otwierając ją i wyciągając z wewnętrznej kieszeni telefon.
— Wiem, że konie nie lubią wystrzałów, ale to ogromny teren daleko poza miastem. Hektary nieużytków, las, stary kamieniołom... dobre pięć mil od najbliższych wybiegów i boksów. Na miejscu są quady. Oficjalnie dla pracowników, nieoficjalnie, za drobną opłatą u stajennego, można sobie uciąć małą przejażdżkę i popodziwiać widoki. Na północ są stare nasypy i nikt tam nie zagląda. Syn właściciela to mój stary znajomy ze studiów, więc nawet jakby coś się stało, coś się wydało, to będziemy kryci — odpowiedziała w kwestii jazdy konnej, starając się odsunąć od siebie uczucie, jakie wywołał w niej komentarz mężczyzny. Nie była przecież aż taką i d i o t k ą. Telefon był ewidentnie starej daty, prosty model, jakich używało się dawno, dawno temu, bez dotykowego ekranu, za to z klapką. Vivienne odłożyła go na stół i pchnęła, a ten pojechał po blacie w kierunku Grimstada. Drugi, dokładnie taki sam model, wyciągnęła z wewnętrznej kieszeni garsonki i pomachała nim, trzymając w ręce. — Są w nich tylko jedne numery, do siebie nawzajem.
Wyglądało na to, że Vivienne Adler miała plan na lekcje względnie przemyślany. Może nie do końca ogarnięty, ale przemyślany.
— To... Przyszła środa?

Magnus Grimstad

[Magnus Grimstad]

Rolą rodzica było chronić dzieci przed okrucieństwami tego świata. Nie ważne, czy było się właściwym rodzicem dziecka. Bo tym była dla niego Vivienne. Córką jego dobrego przyjaciela, a tym samym dzieckiem. Nawet jeśli dość już wyrośniętym, co wcale nie umykało jego uwadze, lecz w tym wszystkim nadal dzieckiem, które po prostu należało chronić. Nie mogła wiedzieć o tym jakiego typu człowiekiem był jej ojciec. Z resztą, czy to, co robiliśmy zarobkowo zawsze definiowało człowieka? Mogli być zabójcami, lecz oboje mieli również inne strony swojego charakteru. Te, które sprawiły, że jakaś kobieta nie tylko postanowiła iść z nimi do łóżka, ale chciała mieć z nimi dzieci. Nie byli zaledwie sumą swoich czynów. Na całe szczęście ponieważ ten rachunek zdecydowanie nie wyszedłby na ich korzyść.
Christopher chciał by jego córka była chroniona. Od tego jakie życie prowadził oraz od wszystkich zagrożeń świata zewnętrznego. Magnus był mu to winien. Chociaż najwyraźniej miał nieco za długi język sądząc po reakcji dziewczyny. Zauważył te subtelne niuanse jak spięcie barków, zaciśnięcie palców na szklance. Wyłapała podwójne dno jego wypowiedzi, które akurat w tym przypadku było zupełnie niezamierzone. Mógłby próbować z tego wybrnąć, lecz wyglądałoby to tylko jeszcze bardziej podejrzanie. Dlatego temat było najlepiej po prostu przemilczeć i ufać, że rozejdzie się po kościach. W końcu blondynka nie miała żadnych dowodów. Tylko domysły, które nigdy się nie potwierdzą. Była więcej niż jedna metoda na zniszczenie komuś życia. Powinna wierzyć, że jej ojciec użył tej, która nie była ostateczna.
Na wzmiankę o jej ochroniarzu nie odpowiedział. Postarał się nawet by jej ignorancja względem tamtego mężczyzny nie znalazła odzwierciedlenia na jego twarzy. Zachował kamienną twarz, ale wiedział, że jeśli jej ojciec kogoś dla niej wykupił, był to ktoś, kto nie odpuszcza tak łatwo, jak mogłoby jej się wydawać. Więc to, że podobno nie wiedział o jej dzisiejszej wizycie traktował z przymrużeniem oka. Spodziewał się, że niedługo ktoś będzie próbował go prześwietlić, a on przy okazji dowie się kto też z ich grona zajmuje się teraz bezpieczeństwem Vivienne. Może nawet się znają.
- Rozumiem, że właśnie uświadomiłaś sobie jakby to wyglądało gdybyś tylko przychodziła i wychodziła z mojego pokoju? - zaśmiał się cicho kręcąc głową bo pewne konotacje nasuwały się same, a on ostatnie, czego potrzebował to Christopher dociekający tego, co robi z jego córką za zamkniętymi drzwiami.
O wiele rzeczy można było go posądzić, lecz raczej nie o to, że będzie uganiać się za córkami swoich przyjaciół. To w jego kodzie moralnym było o wiele niżej niż zamordowanie człowieka, więc nie... To po prostu nie mogło się wydarzyć.
- Znajomy ze studiów, co..? - starał się by w jego głosie nie wybrzmiewało pewne pobłażanie, ale chyba średnio mu się to udało - Nie ufaj, że ktoś nie wyda Cię w pięć minut jeśli znajdą na niego sposób. - nie pouczał jej, jedynie radził - Otwarte przestrzenie wydają się dobrym wyborem tylko jeśli są to rzeczywiście hektary. Dźwięk wystrzałów mocno niesie się po otwartych przestrzeniach. Czasami kilometrami, zależnie od kalibru. To może zwracać na siebie uwagę postronnych. - nie powiedział nie, lecz po prostu wyjaśnił jak to działa w prawdziwym świecie.
Zbyt wiele osób naoglądało się tych wszystkich filmów w których można zagłuszyć wystrzał przez poduszkę bądź bazowała jedynie na jakichś filmach z polowań. To nie miało przełożenia na to, co robiła prawdziwa broń z amunicją ostrą. Nie posądzał jej o tę wiedzę, dlatego nie był w tym wszystkim sarkastyczny ani pouczający. Mówił to całkowicie spokojnie nie spuszczając wzroku z rozmówczyni.
- Sprytnie. - przytaknął nie zabierając na razie telefonu z blatu - Pamiętałaś też żeby były zarejestrowane na jakiegoś słupa? - zapytał z zaciekawieniem testując jej zaradność.
- Nie tak szybko... - pokręcił głową wstając z kanapy i zbierając ich szklanki ze stolika - Z jakiej broni chcesz się nauczyć strzelać? Masz jakiś upatrzony model? Krótki dystans, średni? - zapytał podchodząc do barku by nalać im jeszcze po jednym drinku - Czego oczekujesz od takich lekcji? - odstawił szklanki na blat opadając z powrotem na swoje miejsce i lekko przechylając głowę patrząc na nią badawczo.

Vivienne Adler