ODPOWIEDZ
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Pomysł na założenie aplikacji randkowej pojawił się całkiem niedawno, podczas jednej z rozmów z Mikhailem, który swoim zwyczajem musiał wjechać trochę na psychikę Lysandera, prawiąc te swoje morały od siedmiu boleści. Oczywiście, że ich rozmowa w którymś momencie zeszła na kobiety, ich walory i ogólnokształ. Westhall lubił ich towarzystwo, lubił flirtować i nie zamierzał udawać, że piękna twarz nie potrafiła skutecznie przyciągnąć jego uwagi, chociaż w ostatnim czasie jego życie towarzyskie cierpiało wyjątkowe katusze. Zapewne właśnie dlatego dał się przekonać, że poznanie kogoś przez internet będzie wyśmienitym pomysłem, który zdawał się być w dzisiejszych czasach jedynym sposobem na poznanie kogoś. gdzie te czasy, kiedy ludzie przypadkiem na siebie wpadali w parku, barze czy innym publicznym miejscu? teraz wystarczył telefon, zasięg i dobrze założony profil.
Lysander początkowo podchodził do tego dość sceptycznie. Nie bardzo rozumiał, jak można ocenić drugiego człowieka na podstawie kilku zdjęć i krótkiego opisu, ale ostatecznie dał się namówić. Słaby był, co poradzić, a i sam przekonał się, że większość kobiet, która pojawiała się w barach, w których sam przesiadywał była albo zdesperowana albo zajęta.
Przeglądanie profili było nawet całkiem zabawne, choć niektóre opisy potrafiły skutecznie odebrać mu ochotę na dalsze poszukiwania. Były kobiety, które wymagały od potencjalnego partnera niemal listy osiągnięć na skalę geniusza Noblisty, inne już w pierwszym zdaniu informowały, czego absolutnie nie tolerują (były to w wielu przypadkach rzeczy tak absurdalne, że Lysander już współczuł facetom, którzy zdecydują się taką gdziekolwiek zaprosić), a jeszcze inne wyglądały, jakby ich głównym zajęciem było robienie sobie zdjęć w różnych miejscach świata z użyciem nowoczesnego AI. Lysander nie zamierzał nikogo oceniać, ale szybko zrozumiał, że znalezienie kogoś, z kim faktycznie chciałoby się porozmawiać, wcale nie było takie proste.
Po paru nieudanych próbach jego uwagę przykuł profil Bunny. Kobieta była piękna, a to stanowiło całkiem dobry początek. Nie zamierzał specjalnie kłamać, że wygląd nie miał dla niego znaczenia, bo miał i to całkiem spore. Był facetem, wzrokowcem no i patrzył na zdjęcie, z którego nia dało się poznać charakteru, więc na czymś musiał się oprzeć. Dokładając do tego, że ostatecznie przesunęli się w odpowiednie strony, doprowadzając do matchingu, Lysander mógł wziąć całość za osiągnięcie.
Wymieniając ze sobą kilka słów, rzucając sobie wyzwania i dziwne zapewnienia, umówili się na spotkanie, przed którym nawet się nie wzbraniał. Musiałby okazać się prawdziwym idiotą, żeby zignorować chęć zaskoczenia jej. Istniało prawdopodobieństwo, że ta nigdy nie zjawi się w umówionym miejscu, z którego miał ją odebrać, ale był skłonny podjąć ryzyko. Jeśli nie wyjdzie tak, jak zakładał, zawsze mógł skończyć w barze, co nie było taką złą opcją.
W dzień umówionego spotkania, który niespodziewanie przypadał właśnie dzisiaj, Lysander wsiadł na motor, kierując się pod podany mu adres. Domyślił się, że nie podała mu miejsca zamieszkania - rozważnie, wszak nie wiedziała czy nie był jakimś psycholem. Chociaż z drugiej strony miała zamiar dać mu się porwać w nieznane, co już przeczyło zdrowemu rozsądkowi.
-Nie ukrywam, że przemknęło mi przez myśl, że się nie zjawisz - rzucił do niej, kiedy ku miłemu zaskoczeniu zastał ja na krawężniku. Zlustrował wzrokiem, ściągając kask z głowy. Prezentowała się znacznie lepiej, niż na zdjęciach. Win kompletny. - To jak, zwarta i gotowa, żeby dać się trochę zaskoczyć? Pamiętam, poprzeczkę postawiłaś bardzo wysoko, ale nie byłbym sobą, gdybym chociaż nie spróbował - dodał, podając jej drugi kask.

Kic kic
34 y/o
Welkom in Canada
174 cm
gasze pożary i nie tylko
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

007.
Livin' easy, lovin' free
Season ticket on a one-way ride
ouficik
Raczej nie chodziła na randki.
Nienawidziła potrzeby odjebania się tylko po to, żeby zadowolić kogoś, kogo nigdy wcześniej nie widziała na oczy. Wychodziła z założenia, że jeśli ktoś był pisany, by zostać w naszym życiu na dłużej, to i tak to się stanie. Długość sukienki czy kreska pod okiem nie miały tutaj nic do gadania. Może dlatego zgodziła się spotkać akurat Lysanderem? Po pierwsze wydawał się wystarczająco normalny, a po drugie nie miał zamiaru brać ją na żadną romantyczną kolacje przy świecach czy na film do kina. Te miejsca zdecydowanie należało zostawić dla ludzi, którym brakowało kreatywności. Jej brakowało adrenaliny.
Dlatego zamiast odstawić się na bóstwo, Bunny przydziała na siebie po prostu luźne, czarne spodnie, przylegającą koszulkę i skórzaną kurtkę. Powinno wystarczyć. Nie miała pewności, czy Westhall nie odwoła w ostatniej chwili ani czy w ogóle przyjdzie, jednak widząc na horyzoncie motor, odbiła się od murku, na którym siedziała i podeszła bliżej drogi. Uśmiech mimowolnie wymalował się na jej twarzy. Szczególnie w momencie, w którym okazało się, że blondyn nie był żadnym catfishem i wyglądał dokładnie tak samo jak na zdjęciach. A może nawet i lepiej.
— To w takim razie jest nas dwójka — wtrącił zadowolona. W końcu ona też rozważała opcje, w której zostanie wystawiona. — Już nawet zdążyłam pomysleć o tym, jakie lody sobie strzele na pocieszenie w tamtej kawiarni — wskazała głową na niewielką budkę z kolorowym, noeowym lodem w różku przyklejonym do okna. Ale niestety się pojawił. I to jeszcze na motorze. Carver nie mogła się powstrzymać, by nie zlustrować wzrokiem tego widoku. Oczywiście kończąc na wyjątkowo osobliwych oczach.
— Ja zawsze jestem gotowa — wtrąciła, wyciągając rękę po kask. Jej palce momentalnie zetknęły się nie tylko z chłodnym plastikiem, ale również ciepłą skórą Lysa. Nie zabrała dłoni od razu. Trudno było ją speszyć, dlatego dała temu kilka sekund, dwa dodatkowe spojrzenia w oczy i dopiero wtedy przycięgnęła do siebie kask. — No słuchaj, juz sam fakt, że przyjechałeś motorem a nie limuzyną dodaje ci jakiś dwudziestu punktów do powodzenia tej randki — zaśmiała się, przy okazji wciskając na głowę kask. Akurat w tym miałą niemałą wprawę, biorąc pod uwagę, że codziennie zakładała o wiele cięży i z ograniczoną widocznością. Ba, wiedziała nawet jak go wcisnąć, żeby potem włosy wciąż dobrze się układały, a to juz był skill sam w sobie! Klips zapięcia pstryknął głośno, a ona stuknęła dwukrotnie w czubek. — Gotowa.
Wiadomo, bezpieczeństwo przede wszystkim. Dopiero wtedy można było zabrać się za wsiadanie na motor. Przekładając nogę przez siedzenie juz podziękowała sobie w duchu, że nie ubrała żadnej sukienki. Kurewsko by żałowała. A takto proszę, raz dwa i już siedziała za mężczyzna.
— A ręce gdzie? — dopytała, bo chociaż Carver lubiła szybką jazdę, tak na motorze jechała może całe dwa razy i to jeszcze za dzieciaka. — Tu? — przesunęła opuszkami po kurtce Sanda i złapała go gdzieś na wysokości mostka. — Czy tu? — a potem przeszła nieco niżej, gdzieś do pępka, zahaczając o materiał koszulki. — Czy może jednak przy sobie? — to ostatnie już wrzuciła dla zasady. Wiadomo, że czegoś musiała się trzymać. — Wiesz, nie chciałabym naruszać twojej przestrzeni osobistej.
Ta, jasne.

Lysander Westhall :szpagat:
kasik
nudy, postów z AI i braku inicjatywy.
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Gdy jego wzrok padł na kobietę czekającą na niego przy ulicy wiedział jedno - zyskała w jego oczach znacznie więcej, niż mogła przypuszczać i to czymś tak trywialnym, jak ubraniem. Zero wysokich obcasów, zero przesadnych kreacji, które jedynie utrudniały chodzenia (nigdy nie był w stanie pojąć czemu niektóre kobiety się na to skazywały, skoro pięknie można było wyglądać nawet w czymś prostym), zero świecidełek, z których wiele często wyglądała tandetnie. Nic z tych rzeczy. Przed nim stała piękna kobieta znająca swoja wartość, której nie musiała podkreślać drogimi materiałami, ubrana tak, jakby przewidziała, że ich podróż zacznie się właśnie do przejażdżki motorem. To było godne podziwu i sprawiło, że opuściły go wątpliwości związane z tym spotkaniem, niwelując widmo oczekiwań, którym nie potrafiłby sprostać.
-Gdyby nie moje nikła zamiłowanie do słodyczy pokusiłbym się o zaproponowanie strzelenia sobie tych lodów we dwójkę - odpowiedział, unosząc ku górze jedną z brwi w akcie rozbawienia. Nie wiedział tylko czy przez to jej niemal rozczarowanie, że zniszczył jej plany czy jednak przez własne myśli, które powędrowały zdecydowanie zbyt śmiało w kierunku, który zdemoralizowałby niejedną pruderyjna dewotkę.
-Podoba mi się taka odpowiedź. Czyli nie będę miał z tobą problemów - uśmiechnął się do niej czując przyjemny dreszcz, który przeszył jego ciało w chwili, w której poczuł dotyk jej delikatnej skóry. Jak wielu mężczyzn kusiła w taki sposób? Niepozornie, niby niewinnie, a jednak skutecznie? To nie była kobieta, to była diablica posiadająca zapewne jeszcze niejedną sztuczkę w zanadrzu.
-Poczekaj, aż zobaczysz pierwszy etap podróży. Bo liczę, że masz dzisiaj nieograniczoną ilość wolnego czasu - powiedział, przyglądając się z jaką wprawą zakładała kask, nie cackając się z układaniem włosów, co kazało mu sądzić, że to nie był jej pierwszy raz. Zresztą spójrzcie na nią - daleka była od dam salonowych, które w oczach Lysandera były po prostu nudne.
Poczekał chwilę, aż usadowi się bezpiecznie za nią, by samemu wcisnąć kask na głowę. Uniósł brew, kiedy zaczęła go po prostu macać. Niby przypadkiem, ale wyczuł w tym prowokację, której uległ - ten dotyk pod żadnym pozorem mu nie przeszkadzał.
-Szkoda, nie miałbym nic przeciwko temu bezprawnemu naruszeniu - westchnął, jakby spotkało go prawdziwe rozczarowanie. - Trzymaj je chociaż podczas jazdy tak, by było bezpiecznie - dla ciebie i dla mnie. Nie chciałbym nas rozbić gdzieś po drodze tylko dlatego, że zostałem rozproszony - rzucił głosem stłumionym przez kask.
Gdy pewniej go objęła, darując sobie erotyczne prowokacje, które mogłyby doprowadzić do wypadku, ruszył przed siebie niespecjalnie dbając o przepisy ruchu drogowego. potrzebował tej wolności i coś mu mówiło, że jego towarzyszka nie będzie miała niczego przeciwko.
Trasa nie była szczególnie długa. Kilkanaście minut jazdy wystarczyło, by zostawili za sobą bardziej ruchliwe części miasta i znaleźli się w okolicy, w której dominowały stare hale, opuszczone budynki i przemysłowe zabudowania. Lysander zwolnił, skręcając w boczną drogę prowadzącą w stronę magazynów. W końcu zatrzymał motocykl na niewielkim placu przed jednym z większych budynków. Zgasił silnik, zdjął kask i odwrócił się w stronę kobiety.
-I jak, zaskoczona? Nie powiesz mi, że spodziewałaś się, że obcy koleś z internetu zabierze cię do starych magazynów, które już same w sobie wyglądają jak sceneria rasowego miejsca zbrodni - zaśmiał się, schodząc z maszyny. - No chodź, nie gryzę. Przynajmniej póki co - zachęcił ją. jeśli przetrwa pierwszą część i nie ucieknie z piskiem, zdecydowanie będzie gotowa na dalsze ekscesy.

Usagi
34 y/o
Welkom in Canada
174 cm
gasze pożary i nie tylko
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Nie była damą.
To nawet nie podlegało jakiekolwiek dyskusji.
Daleko było jej do pięknych, wymalowanych kobiet, które wiedziały jak odpowiednio kokietować mężczyzn długimi nogami odzianymi w szpilki i przykrytymi kłusą, obcisłą sukienką. Carver raczej nad wygląd zawsze stawiała wygodę. Podobno nadrabiała pewnością siebie. Tym że była bezczelna i nigdy nie bała się powiedzieć, co miała na myśli. Te cechy miały w sobie również dużo mankamentów, jak na przykład to, że faceci albo traktowali ją jako zajebistego ziomka albo peszyli się, bo ich ego nie potrafiło się odnaleźć w jej osobowości.
Bunny nie była dla każdego.
Raczej dla odważnych.
Lysander wydawał się akurat. Wyglądał jak facet, który byłby w stanie ją okiełznać. A przynajmniej to mówił jego motor i skórzana kurtka. Wydawał się lubić dobrą zabawę i to należało cenić. Tak samo jak nie miał nic przeciwko temu, żeby Bunny naruszyła jego przestrzeń osobistą. Uniosła brew ku górze na jego uwagę i poprawiła się na miejscu pasażera.
— Aż tak łatwo cię rozproszyć? — spytała równie beczelnie, finalnie swoje dłonie układając na wysokości jego bioder. Przysunęła się bliżej, tak, że ich uda się ze sobą zetknęły, a jej piersi przyległy do pleców Westhalla. — To lepiej nas nie rozbij. Potrzebują mnie jeszcze w robocie — zaśmiała się, chociaż na dobra sprawę taka była prawda. Bunny po części była pracoholiczką, czuła się potrzebna w remizie i często to właśnie tym argumentowała swoją potrzebę przeżycia. Tym, że przecież by sobie bez niej nie poradzili.
Całe szczęście Lysander okazał się wyjątkowo dobrym kierowcą.
Bez zarzutów prowadził jednośladowca i okej, może przygazował na prostych bardziej niż wskazywał limit prędkości, ale kto by się tym przejmował? Na pewno nie Carver. Sama przecież kochała szybką jadę i adrenalinę. Ten moment, kiedy serce biło mniej, a krew przepływała o wiele sprawniej po całym ciele, dodając więcej energii. Szczególnie w momencie, w którym jej randka skręciła swój ścigacz w stronę opuszczonych budynków i hal przemysłowych. No, nie wyglądało to zbyt bezpiecznie, biorąc pod uwagę, że wcale się nie znali.
I jak, zaskoczona?
— Zaintrygowana — odpowiedziała jeszcze z kaskiem na głowie, do którego sięgnęła dopiero po chwili. — No chyba, że przywiozłeś mnie tutaj tylko po to, żeby mnie pociąć na kawałki a potem sprzedać organy na jakimś czarnym rynku — spojrzała w jego oczy. — To wtedy nazwę cię przewidywalnym — uśmiechnęła się delikatnie. Ale coś w tym było. Myśli same prosiły się, żeby dopisać do tego jakiś czarny scenariusz, chociaż sama Bunny po prostu nie mogła się już doczekać.
Poderwała się do góry zaraz za nim i zeskoczyła z motoru. Zdjęcia kask, oddała mu ładnie, a potem ruszyła za nim w stronę wejście na jedną z hal. Nie miała zielonego pojęcia, czego się spodziewać. Jej spojrzenie cały czas błądziło po otoczeniu.
— Wszystkie laski z Tindera tu przyprowadzasz? — zagadała, gdy wspinali się po jakiś słabo stabilnych, lekko posypanych schodach. W końcu musiała wiedzieć, czy powinna czuć się wyjątkowo, czy może jednak wręcz przeciwnie. Już otwierała usta, żeby zarzucić mu kolejnym pytaniem, kiedy coś obok nich w przejściu huknęło. Zaraz za ścianą, a Bunny mimowolnie przysunęła się bliżej mężczyzny. Nie panikowała, do tego było jej jeszcze daleko, jednak odruch bezwarunkowy kazał jej znaleźć się bliżej swojej randki w razie, gdyby nagle musieli toczyć walkę z jakimś żulem lub innym bandytą. No chyba, ze był to po prostu dziki kot, który nagle spadł ze skrzynki?

Lysander :elenka:
kasik
nudy, postów z AI i braku inicjatywy.
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Mogła nie zdawać sobie z tego sprawy, ale imponowała mu swoją postawą i sposobem bycia. Sprawiała, że jakiekolwiek obawy względem dzisiejszego spotkania z każdą kolejną sekundą w jej towarzystwie znikały, stając się zapomnieniem. Była dla niego ideałem, przynajmniej pod względem jestestwa, bo nie znał jej przecież na tyle, żeby od razu stwierdzić, że hej, wstrzeliła się w jego typ idealnie. Nie krzyczała desperacją, którą mogła zaprezentować kusym strojem. Nie oczekiwała żadnych pochwał, ani romantycznych zachowań, na którym Lysander znał się tak, jak na malowaniu - kalecząc je niemal zawsze, jak tylko się za to zabierał. Nie przytłaczała go wymyślnymi oczekiwaniami, które aż biły z jej spojrzenia. Nie, Bunny po prostu była sobą - pewna i stanowcza w swojej postacie - i to podobało mu się znacznie bardziej, niż najdroższe, najbardziej kuszące ubrania, które mogły znaleźć się na jej ciele, a w których z pewnością wyglądałaby idealnie. I tu skłamałby gdyby nagle powiedział, że nie wyobraził sobie, jak również te same stroje lądują na podłodze, zdarte z kobiety jego własnymi rękami.
-Tylko, jeśli się wie, gdzie odpowiednio nacisnąć. Musisz jednak pamiętać, że nadal jestem tylko facetem, niekoniecznie zawsze odpornym na zaczepki - odpowiedział, uśmiechając się pod nosem. Nie zrażała go do siebie bezczelnymi uwagami, wręcz przeciwnie - sprawiała, że chciał poznać ją bardziej i zobaczyć, czy było coś, co faktycznie mogłoby ja speszyć. Stawiał połowę miesięcznego utargu, że rumieńce na jej policzkach były dostępne dla nielicznych, a wywołanie ich było niemal zaszczytem. - Robotą się nie przejmuję, ale to ja potrzebuję ciebie dzisiejszego dnia. Mam zamiar wygrać wyzwanie - rzucił, nawiązując do zaskoczenia, które miał w niej wywołać. Dodatkowo odpowiadało mu jej towarzystwo i ostatnie, czego teraz pragnął, to rezygnacja z niego. Skoro już się pojawiła i sprostała pierwszemu ułamkowi internetowej randki, chciał zaszaleć z nią bardziej.
Na jego ustach pojawił się uśmiech, kiedy zatrzymali się przy magazynach, a on mógł pozbyć się kasku.
-Ciąć cię w tak oczywistym miejscu? Jestem profesjonalistą w swoim fachu, fuszerka mnie nie zadowala - rzucił, kierując się w stronę jednego z wejść. Kompleks budynków nie prezentował się korzystnie - już z daleka poszczególne części wyglądały tak, jakby zaraz miały się zawalić. To jedynie dodawało pikanterii całemu spotkaniu - nigdy nie było wiadomo, co ostatecznie spadnie na głowę. Lysander lubił adrenalinę, lubił też przekraczać granice, jakby uważając, że skoro przeżył walkę na froncie, nic nie było w stanie go zabić.
- Oczywiście. Mam specjalny ranking, a ty jesteś dzisiaj numerem czterdzieści siedem. Poprzednie czterdzieści sześć niestety nie przeżyło wycieczki - odpowiedział z całkowitą powagą, chociaż rozbawienie czaiło się w jego spojrzeniu. Podobała mu się ta swobodna oraz lekkość z jaką przerzucali się kolejnymi tekstami. Każde z nich prowokowało i zaczepiało swojego rozmówcę, starając się przejąć władzę. - A tak poważnie, to nie mam zwyczaju przywozić tutaj każdej poznanej kobiety. Niektórym wystarczy kolacja i kino, ale mam wrażenie, że ciebie zanudziłbym na śmierć już przy przystawkach - wzruszył lekko ramionami. Chciała usłyszeć, że była wyjątkowa? Pod tym względem z pewnością - do tej pory ani razu nie usłyszał od niej, że go postrzeliło i że ta sceneria nie przystoi randkom. Nie zwyczajnym, te były zbyt oklepane, dla oklepanych kobiet, których wizje relacji ograniczały się do scenariuszy filmowych.
Zatrzymał się na moment, kiedy usłyszeli huk. Odruchowo odwrócił głowę w kierunku, z którego dobiegł dźwięk, a kiedy poczuł, jak Bunny przysuwa się bliżej, zerknął na nią z lekkim uśmiechem. Sam również wolał mieć potencjalne zagrożenie przed sobą, a nie za plecami. Poza tym nie miałby nic przeciwko temu, gdyby zdecydowała się jeszcze trochę skrócić dzielącą ich odległość.
Ruszył ostrożnie w stronę przejścia, lekko się spinając. Jego odruch bezwarunkowy nakazywał mu czujność, której wymagano od niego na froncie. Wszystko, by przeżyć. Wszystko, by ochronić drugą osobę. Nie zdążył jednak zrobić nawet kilku kroków, kiedy zza jednej ze skrzyń dobiegło kolejne szuranie. Tym razem znacznie wyraźniejsze. Wpatrzył się intensywnie w spowite półmrokiem miejsce, mrużąc oczy. Przez moment widział jedynie stare kartony, kilka metalowych elementów i stertę porzuconych materiałów. Dopiero po chwili dostrzegł coś, co zdecydowanie nie przypominało kota. Zza skrzyni wyłonił się mężczyzna w ciemnej bluzie, który na widok intruzów natychmiast poderwał się na nogi. W jednej ręce trzymał plecak, w drugiej zaś coś błyszczącego. Lysander zdążył zauważyć jedynie metalowy kształt, zanim nieznajomy zaklął i rzucił się w ich kierunku. Westhall odruchowo przesunął się, zasłaniając Bunny przed rozpędzonym kolesiem. Mężczyzna zahaczył ramieniem o jego bark, wywołując tym samym falę bólu - czemu jak już ktoś w niego grzmocił, zawsze w uszkodzoną rękę?
-Kurwa - zaklął, łapiąc męzczyznę za wytarganą bluzę. - Koleś, spokojnie! - skomentował, chociaż nie sądził, żeby to pomogło. Jasne, że nie! Przez krótką chwilę szarpali się, jednak ostatecznie nieznajomy zdołał się wyrwać, upuszczając jedynie metalowy przedmiot, który okazał się być jakąś szkatułką, która z głośnym brzękiem uderzyła o podłogę.
-Tego scenariusz dzisiejszej randki nie zakładał - przyznał, kiedy zostali sami. Przynajmniej pozornie, bo teraz Westhall niczego nie był pewien.

Bunny Carver 🐰
34 y/o
Welkom in Canada
174 cm
gasze pożary i nie tylko
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Podobał jej się.
To z jaką lekkością poruszał się w jej towarzystwie; jak pozwalał sobie na odbijanie piłeczki poprzez przekomarzanie się dwuznacznymi tekstami i jak w tym wszystkim wcale nie brzmiał jak jakiś nadąsany dupek. A przecież w przypadku facetów, jeszcze z Tindera, naprawdę nie było to trudne. Większość z nich by default miało w krwi funkcje bycia dupkiem. A on? On nie sprawiał takiego wrażenia.
Również sama destynacja randki faktycznie ją zaskoczyła i wbrew pozorą zapulsowała. Sander miał rację — Bunny w życiu nie potrafiłaby po prostu wysiedzieć na jakiejś dennej kolacji. No chyba, że jedzenie byłoby obłędne, wtedy byłaby w stanie to jeszcze rozważyć, ale tylko jako jednorazowy wybryk. Tutaj jej ciekawość była poruszona już od samego początku. Krocząc za nim, rozglądała się dookoła i zastanawiała, co właściwie chciał tutaj z nią robić. Będą sobie skakać po kontenerach? A może…
Nawet własnej myśli nie była w stanie dokończyć, bo coś jebło gdzieś z boku. Huk rozniósł się echem po hali i chociaż w pierwszej chwili miała nadzieje, że to tylko zagubiony kot, który utknął w jakimś przypadkowym pudle, zaraz okazało się, że wcale nie. Zza konteneru wyskoczył jakiś zakapturzony facet. Carver od razu złapała więcej powietrza w płuca i stanęła szerzej na nogach. Nie miała pojęcia czego mogła się spodziewać, ale przecież po szkoleniach, jakie przeszła, wiedziała, że gotowość przede wszystkim. Szczególnie, że coś błysnęło w dłoni mężczyzny.
Zacisnęła mocniej palce na przedramieniu Westhalla, ale gość od razu rzucił się do ucieczki. Sander tylko zdążył zasłonić Bunny własnym ciałem, nim nie dostał prosto w ramię. Carver wstrzymała powietrze, obserwując, jak zaczęli się szarpać. Nie chciała panikować, chociaż serce piersi już waliło na najwyższych obrotach. Rozejrzała się dookoła, w celu znalezienia jakiegokolwiek narzędzia, które by im pomogło. Zdecydowanie nie była dzisiaj przygotowana na tego typu ekscesy. Kątem oka jej uwagę zwrócił pręt leżący przy jednym z kontenerów. Od razu do niego doskoczyła, chociaż nim wróciła chłopak już się ulotnił.
— Kurwa, jesteś cały? — doskoczyła do swojej randki, wyrastając tuż przed nim z dłonią zaciśniętą na drucie. Dopiero kiedy Sander spojrzał na jej narzędzie zbrodni, którym co najwyżej mogła mu przekuć śledzionę lub rozwalić łeb, wzruszyła ramionami. — No co, chciałam cię obronić — zabrzmiało przednio. Nie dość, że dzikuska, to jeszcze chciała dla niego zlać prętem jakiegoś kolesia. Świetnie ci idzie, Bunny, nie ma co. Puściła drut, a ten huknął obok ich butów, podczas gdy ona zrobiła krok w stronę Westhalla. — To był ten twój planowany element zaskoczenia? — prychnęła, próbując jakoś rozładować napięcie, chociaż serce łomotało jej w piersi, a klatka piersiowa unosiła się chaotycznie. Dopiero wtedy zauważyła, że Sander krzywi się i łapie za ramie.
— Boli? — od razu uniosła dłoń do góry i przesunęła po materiale jego kurtki. Z początku bała się, że koleś miał w ręce nóż i może drasnął mężczyznę. W końcu z ostrymi narzędziami wystarczyło naprawdę niewiele, żeby rozciąć ubranie i przeciąć tkanki. A potem już prosta droga do wykrwawienia się! Całe szczęście tutaj nic podobnego nie miało miejsca. Już otworzyła usta, żeby cos jeszcze powiedzieć, przy okazji zaciskając palce na jego ramieniu, ale wtedy jej but kopnął jakiś przedmiot.
— A to co? — zainteresowała się, pierwsze patrząc na chłopaka, a potem znowu w dół. — Zgubił to? — przykucnęła przy szkatułce. Była pokryta jakimiś złotymi zdobieniami i kamyczkami. Całkiem ładna, jak na coś, co można było znaleźć w takim miejscu. Bunny przesunęła po niej opuszkami, a potem podniosła się do góry, by i Westhall mógł obserwować. Pierwsze się zawahała, czy w ogóle powinna to otwierać, jednak jej naturalna ciekawość bardzo szybko dała gorę. Przesunęła zapięcie i uchyliła wieczko w górę. Ich oczom w pierwszej kolejności ukazały się jakieś… zdjęcia. Karteczki starannie zwinięte, na których było coś pozapisywane ręcznie. Trochę niedbale, jakby na kolanie. Fotografie natomiast przedstawiały jakiegoś dzieciaka. Na niektórych był z matką, na innych samo dziecko na nocniku i bawiące się klockami. Bunny od razu podniosła spojrzenie na Sandera, przekazując mu do rąk własnych.
— Myślisz, że to jego? Czy po prostu tu znalazł? — głupie pytanie, biorąc pod uwagę, że Westhall wiedział tyle, co ona sama. Zdjęcia mogły przedstawiać również dobrze kogoś kompletnie randomowego. Mogły też być jego albo jakiegoś jego dzieciaka? Ciekawość powoli zaczynała ją zżerać od środka. A kiedy tylko jej palce wyciągnęły ostatnie zdjęcie z pudełka im oczom ukazały się… — No, jest też element rozrywkowy — prychnęła, kręcąc głową, patrząc na kilka woreczków białego proszku. Na pierwszy rzut oka wyglądało na jakiś koks, bo przecież nie proszek do pieczenia. Kto by kurwa trzymał proszek do pieczenia w szkatułce. — A co było na tych karteczkach? — dopytała, podnosząc spojrzenie na jego intensywne, całkiem piękne ładne oczy.

Lysander :impra:
kasik
nudy, postów z AI i braku inicjatywy.
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”