[Jamie Park]

Naprawdę ubrała się w ciuchy, które wysłała Lenny'emu. Co prawda w tym swetrze teraz to już tonęła, bo była znacznie szczuplejsza, niż na tym zdjęciu, ale dalej wyglądała uroczo. Miała też znacznie krótsze włosy. Niesforny bob miał tendencję do życia własnym życiem, ale sposób, w jaki jej włosy zmieniały ułożenie z każdym ruchem głowy, idealnie współgrał z mimiką, która była tak żywa, że właściwie każdą emocję dało się z niej wyczytać.
Jamie nie byłaby dobrym pokerzystą!
Do Tranzac miała niedaleko, więc nie pomyślała o tym, żeby ubrać coś naprawdę ciepłego, a kanadyjska jesień, choć piękna i ciepła za dnia, wieczorami wdzierała się chłodnym wiatrem w każdy zakamarek. Dobrze, że przynajmniej miała grubsze rajstopy i pomyślała o zakolanówkach.
Kiedy wyszli na zewnątrz i owionął ją chłód, odruchowo otuliła się ramionami i jedno z nich potarła dłonią.
- Hmmm... - próbowała zacząć, ale nie bardzo wiedziała, jak ubrać w słowa to, że wcale nie chciała kończyć tego wieczoru.
Zadarła łebek, żeby spojrzeć na Lenny'ego, ale tutaj też ją zatkało, więc tylko uśmiechnęła się i nieco speszona, gwałtownie cofnęła głowę, wbijając spojrzenie w chodnik.
- Ej... Wiesz, tu naprawdę niedaleko jest ta cukiernia, o której pisałeś... - nieśmiało podniosła na niego spojrzenie.
Brawo głupia... Nie chcesz iść do jego mieszkania, ale zapraszasz go właściwie do swojego domu.
Nie! Tylko do swojej cukierni! Drzwi na górę są zamknięte na kluczyk! Taki zewnętrzny pas cnoty! COOOOOKS!
Wypuściła szybciej powietrze nosem, próbując opanować frustrację, którą sama w sobie wywołała.
- Chodź! - naparła na niego ramieniem i całym swoim ciężarem, co dało raczej komiczny efekt, ale kiedy odzyskała równowagę, z uśmiechem ruszyła w kierunku kawiarni.

***


Jamie wpatrywała się w aktora na scenie z mieszaniną niedowierzania i zaskoczenia, której nie była w stanie ukryć. Konsternacja była tak wielka, że powoli zaczynała peszyć nawet aktora.
- Moist... - powtórzone po raz piętnasty sprawiło, że Azjatka mało nie parsknęła śmiechem.
Musiała mocno zagryźć wargi, żeby się opanować. Ale złapała jedną z dłoni za przedramię Lennego, tuż przy jego łokciu, nachylając się do niego, trochę, jakby chciała się przytulić.
- Moist...
- Na pewno nie u mnie... - wyszeptała, cicho chichocząc, po czym założyła nogę na nogę.
Podniosła spojrzenie na spokojną twarz swojej dzisiejszej randki i uśmiechnęła się do niego ciepło.
- Mówiłam Ci już, że się świetnie bawię? - zapytała przewrotnie, a kiedy on spróbował ją uciszyć spojrzeniem dodała: - Jeszcze mogę powiedzieć...
Puściła mu oczko i wróciła do oglądania "sztuki". Ale pozycji nie zmieniła, opierając się ramieniem o jego bark.
Lenny Richardson

[Lenny Richardson]

009.

outfit

Chłód wdzierał się w absolutnie każdy zakamarek jego ciała, wczepiał się lodowatymi palcami w spodnie i wgryzał precyzyjnie w nici burej koszuli, wałęsał się przy tym także pod jaskrawą kurtką, stanowiąc dodatkowego gościa do spaceru przy tym wieczorze. Całe szczęście, że założył chociaż podkoszulek przy spodniej warstwie ubrania, choć trzeba było przyznać, że w ustawianiu na priorytet własnego komfortu miał spore kłopoty. Estetyka miała w nim czasem niebezpiecznie silnego sprzymierzeńca, potrafiącego bez mrugnięcia okiem odsunąć na dalszy plan zdrowy rozsądek. Tak było i tym razem, gdy mając zupełną świadomość tego, jak chłodne potrafią być wieczory w Toronto – stojąc przed szafą i przed wyborem ubrania – zrezygnował z ciepłego swetra.
Całe szczęście nie wszystko zależało od jego rozsądku. Było w tej sytuacji coś, co pozwalało mu mimo wyboru jego garderoby nieco łaskawiej znosić kaprysy pogody. Coś znacznie przyjemniejszego, niż ciepło wełny otulającej męskie ramiona. Jej obecność.
Gdy więc po spektaklu wyszli na zewnątrz, wsunął dłonie do kieszeni spodni, próbując ocalić resztki ciepła, ale przede wszystkim szukał spojrzenia swojej uroczej towarzyszki. W jej widoku było coś czułego, niemal ciepłego. Coś, co zupełnie kontrastowało z jego własnymi myślami o sobie samym.
Nie był złym człowiekiem, ale zdecydowanie… skomplikowanym. Trybiki tej złożoności chrzęściły w kątach jego świadomości, nie pozwalając mu żyć bez lęku… choć o dziwo dziś cień wątpliwości i ciężar jego własnych myśli go opuściły.
— Hm? — powtórzył za nią, pozwalając by twarz obiegł lekki uśmiech. Ramiona rozluźniły się przy tym i to pomimo zimna, jakie czuł na sobie.
Chyba w tym wszystkim chodziło o nią. O to, jak światło jej czystej, niewinnej energii rozpraszało jego mrok. I o to, że w zasadzie ten wieczór, ta jedna noc, nie musiała znaczyć więcej, niż to, że kończyli randkę w dobrych nastrojach.
— No tak szczerze mówiąc to nawet zgłodniałem. Zjadłbym jakieś ciasto… byle wilgotne — zaśmiał się, nawiązując do jednego z przedstawień. Własną swobodą równoważył tym samym jej nerwowość, nie wyglądając przy tym na specjalnie speszonego. Wieczór przebiegał dokładnie tak, jak sam mógłby go sobie zaplanować, a on, czując na sobie napór jej drobnego ciała, przystanął na moment, nie chcąc dodatkowo utrudniać jej jakże wątpliwej jakości taranowania. Przy jej ciężarze gest ten stanowił raczej przyjemne, czułe draśnięcie.
— Czekaj… jeszcze Ci coś obiecałem.
Po chwili w bezruchu, wyrównał z nią kroku, chwytając ją za dłoń. Splot palców wzniósł natomiast na moment między nimi: — Mieliśmy chodzić za rączkę — przypomniał jej, wciąż nieco rozbawiony jej próbą popchnięcia go.
— Musisz trochę przytyć — zaczął wesoło — Żebyś następnym razem mogła mnie powalić na kolana — dodał cicho, nachylając się nieznacznie w jej kierunku.
Drobna struna prowokacji właśnie zadrżała w jego tonie, który delikatnie sugerował, że Lenny wcale nie mówił wyłącznie o sile fizycznej.



Godzinę wcześniej, Tranzac Club
Rozbawienie spektaklem nie miało nic do rzeczy, gdy pled jego własnej twarzy napinał się w uśmiechu. To, co zdecydowanie miało natomiast zdolność wyrwać z niego te parę pozytywnych emocji, to umówiona dziś randka.
Jamie szybko przejęła ster jego uwagi, nakierowując go na siebie. Miała w sobie dziecięcy urok, który trudno było ignorować, a przy tym pozostawała w pełni kobieca. Mógł to więc uznać za jego osobistą wygraną. Szczególnie, że wtulona w jego ramię generowała wyjątkowo przyjemne ciepło, wciąż wibrujące mu pod skórą, gdy sam ujął jej dłoń, pozostając z nią w narzuconym przez nią kontakcie.
— Jamie…! — skarcił ją cicho, choć sam też się roześmiał na komentarz towarzyszki. Zaraz również, w naturalnym instynkcie, objął ją ramieniem, umożliwiając jej znacznie wygodniejszą pozycję, niż zwykłe oparcie się o bark. Jej drobne ciało idealnie wtapiało mu się w tors i rozgrzewało skórzaną kurtkę.
— No mam nadzieję, że nie jesteś teraz….
Moist. Aktor ze spodziewaną powtarzalnością dokończył za niego, wywołując w nim kolejny uśmiech, nim dokończył myśl:
— Wolałbym, żeby moja przyszła partnerka była bardziej wymagająca na tym polu — choć obdarł jej wcześniejszą wypowiedź z żartu, znajdując w tym bardziej konkretny temat do rozmowy, sam teraz roześmiał się, dodając w ten sposób do wypowiedzi swobodny sznyt.

Jamie Park

[Jamie Park]

Zachichotała pod nosem, kiedy wspomniał o wilgotnym cieście. Ta sztuka była makabryczna, zupełnie jakby ktoś w ramach zakładu zmusił swoich gości, a także przypadkowych, niczego nieświadomych widzów, do oglądania tego okrucieństwa. Ale towarzystwo miała bardzo miłe. Rozluźniła się, kiedy przyjął jej zaproszenie. Pełnia kontroli odzyskana, przynajmniej na moment. Uratowana od odwiedzin w jego mieszkaniu. Rety, dlaczego właściwie nie można odwiedzić nowo poznanego faceta w jego mieszkaniu? Bo to będzie źle wyglądało? Bo to będzie niebezpieczne, głupia...
Taaa... Zdecydowanie lepiej go zaprosić do siebie, tam będziesz bezpieczniejsza.
Ale idziecie tylko do cukierni!
Spojrzała na niego zaskoczona, kiedy się zatrzymał. A potem sięgnął po jej dłoń, co wywołało na jej twarzy delikatny, tajemniczy uśmiech. Taki sam jak wtedy, kiedy...

***

...objął ją ramieniem. Z zaskoczeniem obserwowała, jak jego ręka ją otula. Przygryzła nawet dolną wargę, widząc, jak ta dłoń najpierw ląduje na jej łokciu, a potem trochę niżej na biodrze. Uśmiechnęła się tajemniczo, przez moment wiercąc się, by umościć się wygodniej. W końcu oparła głowę na jego ramieniu.
- This is nice... - wyszeptała głębokim głosem, kątem oka rejestrując jego twarz i znów zawierciła się, mocniej wciskając się w niego.
Zmrużyła nieco oczy, czując, jak wypieki pojawiają się na jej twarzy, kiedy wspomniał o...
Moist!
Dobitnie wypowiedziane słowo na moment skupiło jej uwagę, ale nie rozproszyło zupełnie tego dziwnego mrowienia i niewygodnego uczucia w dole pleców i brzuchu. Poruszyła nieco nogami, próbując sama się uspokoić, ale nie dało to efektu.
- Ten sam wysiłek może dać jedno zwycięstwo albo trzy... - zauważyła niewinnie.
W tym samym momencie aktor wyciągnął z kufra zabawkowy pistolet na wodę i zaczął nim obsikiwać widzów w pierwszych rzędach. Kiedy pierwsze krople sięgnęły naszej dwójki, Jamie nie wytrzymała i parsknęła głośnym, niemal dziecięcym śmiechem!

***

- Ej... Przepraszam, że nas wyrzucili! - powiedziała, świadomie trzymając dystans między nimi.
Miała zimne dłonie i prowadzała się z nim trochę, jakby była na uwięzi, ale nie chciała być za blisko. Bo ta randka mogłaby się skończyć wbrew zasadom i granicom, jakie postawiła.
Zmarszczyła brwi, kiedy powiedział jej, że powinna przytyć.
- Bo co? Bo jestem za chuda? Lecisz tylko na cycaste latynoski, które będą do ciebie mówiły papi? - tu zmrużyła oczy, a jej głos nabrał trochę bardziej niskiego tonu, dobrze grającego z jej lekką, wrodzoną chrypką. - Papasiiiito...
Skubana miała dobry akcent, chyba mówiła też po hiszpańsku. Patrzyła na niego zalotnie spod rzęs, nieco się wdzięcząc, ale nagle, kiedy przechodzili pod jednym z kasztanowców rosnących przy ulicy, totalnie zmieniła atmosferę. Wypuściła jego dłoń i trochę jak dzieciak podbiegła do drzewa. Niestety... Jesienne liście, wilgoć, która wyraźnie ich dzisiaj prześladowała, i buty na obcasie to nie jest bezpieczna kombinacja. Poślizgnęła się na liściach i wylądowała na pośladkach tuż pod drzewem.
Lenny Richardson

[Lenny Richardson]

Nikt mu nie powiedział, że może się do tego przyzwyczaić. A jednak, gdy ciepło kobiecego ciała, otulone jego własnym, zaiskrzyło pod ruchliwym dotykiem towarzyszki, przysiągłby, że przez myśl przeszło mu, że mógłby to zrobić… mógłby do tego stanu przywyknąć.
— This is nice… — powtórzył za nią w zgodzie, pozwalając, by obecność kobiety łagodnie kołysała burtą jego nadszarpniętej duszy.
Głos Jamie nie miał ostrych granic – rozcierał ciszę w sposób, którego nie dało się podrobić i który po cichu wzbudzał w nim krztę niewyjaśnionej sympatii, jak okruch tego, co dawno już zakopał pod butami, pozbywając się nadziei na to, że kiedyś spotka kogoś, kto z nim zwyczajnie z o s t a n i e.
Lęk ten – przed opuszczeniem go, co zdarzało mu się już niejednokrotnie w przeszłości – wczepiał się dyskretnie w szkielet kości, wgryzał w napięte zwykle do granic możliwości mięśnie, a także, co stanowiło największą przeszkodę: rozłaził się po wodach jego myśli, sprawiając, że nawet najbardziej słoneczny dzień w odbiorze Lennarta Richardsona przypominał gwałtowny sztorm, w trakcie którego nietrudno było o rozbicie.
Tak właśnie się czuł przez większość czasu – czuł, że jeden nieumyślnie poprowadzony manewr z jego strony lub jedno niekorzystne przejęcie steru przez nie tę emocję, co trzeba, mogło rzucić nim brutalnie o brzeg, izolując od innych ludzi.
Było tak wiele rzeczy, których jej nie powiedział… i tak wiele, które mogły ją odstraszyć. A mimo tego pozwolił sobie, by ten jeden raz zająć myśli wyłącznie tym, co działo się teraz.
Resztą będzie martwił się później…

* * *
… a później, zamiast szarpać się między nieznanymi kierunkami tego, co mogło nadejść, a jeszcze nie nadeszło, wolał zakotwiczyć emocje i uczucia w jej niegasnącej obecności:
— W zasadzie wyświadczyłaś nam przysługę. I tak miałem wypróbować tę kawiarnię, skoro już znalazłem ją na mapie — powiedział z przekonaniem, zerkając na nią pobłażliwym okiem. Nie mógłby się gniewać za to, że wyszli przed czasem, skoro przynajmniej wyszli razem. Na tym zależało mu dziś znacznie bardziej.
Dlatego zdziwiło go, gdy kobieta najpierw zarzuciła mu fetysz na latynoski – co w zasadzie jeszcze nie było takie groteskowe, jako że generalnie uchodziły one za raczej atrakcyjne – a potem wyrwała mu się z ręki, podbiegając skocznie, jak młoda łania, do drzewa kasztanowego.
Omal nie parsknął w rozbawieniu, gdy przypłaciła to solidnym klapsem o ziemię.
— Wiesz, jak chciałaś dostać w pośladki, to mogłaś poprosić — zaśmiał się, pozwalając sobie na nieco śmielszą prowokację, która równie dobrze mogła pobudzić jej fantazję, a równie dobrze mogła ją zawstydzić. Pozwolił sobie jednak na to dlatego, że wcześniej sam został przez nią zganiony o zainteresowanie latynoskami, więc teraz dawał jej wystarczająco dużo uwagi, by nie mogła wymyślić podobnie absurdalnej teorii.
Podszedł przy tym spokojnie do drzewa, zawieszając przed nią dłoń, by – jeśli miała chęć – mogła się na niej wesprzeć i wstać.
— Nie wiem, jak z latynoskami, z żadną z nich nie byłem, ale… Ty zdecydowanie możesz mówić mi “papi”, jeśli chcesz — dodał, powracając do jej wcześniejszych słów i korzystając z nich jak z obusiecznego miecza. Sama wręczyła mu ten oręż, więc szkoda było tę szansę przepuścić.

Jamie Park

[Jamie Park]

Jamie przez całe swoje życie wierzyła w to, że musi zasługiwać. Na to, by być docenioną przez matkę, być czyjąś dziewczyną, dobrą cukierniczką, prowadzić własny biznes. Być wybraną. A pragnęła właśnie tego ostatniego. Nie musieć... Być wybraną taką, jaka jest. Z całym swoim pracoholizmem, ogarnięciem życiowym, które balansowało na granicy neurotyzmu i totalnego chaosu. Zrozumienie tego zajęło jej lata, ale ostatni rok był naprawdę przełomowy. Nieudane związki albo takie, które były bardzo udane, tylko skończyły się... Bo czasem tak jest. Cooks była na etapie, na którym nie bała się jasno mówić, czego oczekuje i potrzebuje. Ale też nie bała się okazywać bliskości i czułości.
- Mówisz o Kitten? Krążą różne opinie o tej cukierni. Podobno kolejki dłużą się makabrycznie, bo właścicielka gada z każdym. Jest tam strasznie dużo policjantów i strażaków, więc nie mogą mieć złej kawy, ale też rozdają ją za darmo, więc... Wiesz... To uczciwa cena. - pokiwała głową, jakby to potwierdzało jej teorię, którą tak śmiało się dzieliła.
Niestety absurdalna potrzeba znalezienia kasztanów wygrała z jej normalnym opanowaniem i królewską elegancją... Taa, jasne... Od razu poczuła nieprzyjemny chłód na stłuczonych pośladkach. Moist...
Prześladowało ich.
- Och drogi panie! Myślę, że dogadalibyśmy się w tym temacie, ale tak jak mówiłam... - wyciągnęła obie ręce do góry, najwyraźniej oczekując, że zostanie podniesiona, a nie tylko dostanie lekką pomoc przy gramoleniu się z ziemi.
- Nie jestem taka...
A potem wygięła się w przedziwny łuk, mocniej wypinając tyłek, by zaprezentować mokrą, paskudną plamę na swojej pupie.
- Łeee... Masakra.
Może nie była dupiastą latynoską, ale coś tam jednak pod materiałem miała. Podniosła spojrzenie na Lennego, który zafiksował się na moment na tej scenie, i zarumieniła się lekko, przygryzając przy tym swoje wargi. Wpatrywała się w niego spod rzęs, trochę nie wiedząc, jak zareagować. Ale kiedy zdjął kurtkę i przepasał nią ją w pasie, jej serduszko naprawdę bardzo urosło.
- Dziękuję... To niedaleko, tam się przebiorę. - wyjaśniła, no bo niby jak miała się przebrać w cukierni?
Nachyliła się szybko, by zebrać kilka kasztanów i schować je do torebki.
Chwilę potem doszli do drzwi lokalu, w którym kręciły się dwie pracownice, a kilku klientów siedziało przy stolikach. Jamie przez chwilę się wahała, ale ostatecznie wyciągnęła z torebki klucze i podeszła do prywatnych drzwi obok.
- Wejdziesz? - zapytała, kiedy otworzyła drzwi, odsłaniając wąskie schody prowadzące na górę.
No i tyle byłoby z bezpiecznego trzymania faceta z dala od domu, w kawiarni... Wspięła się przed nim po schodach i oddała mu kurtkę, kiedy byli już na górze.
- Czuj się jak u siebie, ja tylko zmienię spódnicę. - poprosiła i zniknęła w sypialni, szybko ściągając mokry materiał z bioder, a zaraz za nim rajstopy, które oczywiście musiały się zaplątać razem z zakolanówkami, bo do tego jeszcze buty.
Ugh... Nie jesteś mistrzynią planowania.
- Nie gniewasz się? Kitten jest moje... Zabawnie było słuchać, że chcesz odwiedzić moją cukiernię. Myślałam, że wyciągnę z Ciebie jakieś ploteczki albo nie wiem... Krytykę? - mówiła z głębi sypialni, więc trochę trudno się ją słyszało.
Lenny musiał zrobić dwa kroki bliżej, by dalej kontynuować rozmowę i wtedy przez uchylone drzwi sypialni zobaczył lustro, a w nim Jamie. W samym swetrze i majtkach, szukającą w szafie czegoś na dół.
Papi

[Lenny Richardson]

Wiedziała podejrzanie dużo o właścicielce lokalu z Kittens. Zanim jednak pozwolił myśli zakotwiczyć się w porcie głowy, już znalazł racjonalne wyjaśnienie. Lenny kojarzył tego rodzaju popęd na wiedzę z dwoma najczęstszymi powodami: nieokiełznaną, ludzką ciekawością, która lubiła wgryzać się w nawet najmniej smaczne tematy i to w najmniej spodziewanych momentach, albo ze zwykłą słabością do cudzych historii – zwłaszcza tych, które na pierwszy rzut oka nie zdradzały niczego interesującego, ale na dłuższą metę okazywały się w jakiś sposób rezonować z czyimś charakterem lub też doświadczeniami. Nie wiedział jedynie, który z tych powodów przypisać mógł do Jamie.
— Ta właścicielka wydaje się prawdziwą bombą energii — skwitował krótko, nie mogąc odnieść się do tematu szerzej, jako że nie znał wspomnianej przez nią kobiety. A przynajmniej tak mu się wydawało.
— Tak szczerze mówiąc pod względem nieokrzesania przypomina Ciebie
Spod rozluźnionych przez rozbawienie warg pozwolił sobie na wydobycie krótkiego śmiechu. Jamie należała do tego typu osób, które ciężko byłoby mu ominąć w tłumie: emanowała czystym chaosem, ale jednocześnie taką dawką dziewczęcej aury, że trudno było winić ją za komplikacje, które kreowała własnym zachowaniem. Nawet teraz, gdy wyciągała do niego ręce po pomoc, Lenny nie zawahał się ani na moment. Palce płynnie ujęły jej przeguby, a następnie przedramiona, dźwigając ją lekko z ziemi, co było wyjątkowo proste, zważywszy na jej piórkową wręcz wagę.
O Azjatkach mówiło się, że są drobne: ona taka właśnie była. Nikt jednak nie przygotował Lenny’ego na to, że są tak… nieprzewidywalne. A choć Lenny zwykle nie opierał się w ocenach na stereotypach, nawet on nie mógł wiele poradzić na to, że głową wciąż szukał pewnego porządku i perfekcjonizmu, który kojarzył mu się z kulturą azjatycką. W niej jednak dostrzegał obraz na tyle nieskładny, że nie potrafił wyznaczyć jego ramy po pierwszym tylko spotkaniu.
To dobrze – bo wciąż był jej ciekaw.
i to źle – bo nie wiedział, gdzie ich to prowadzi.
Zaciągnął na moment powietrze przez usta, pozwalając by cichy szelest wokół obręczy warg otulił go świeżą porcją tlenu i orzeźwiającą go dawką zimna, gdy wypięte w jego kierunku pośladki Jamie zdawały się krzyczeć zupełnie inną historię, niż ta, którą prezentowała mu koleżanka.
Była dokładnie taka, choć z zupełnie innych powodów. Przyciągała wzrok tam gdzie powinna, choć wcale nie dlatego, że była seksowną latynoską. Jak się okazywało, jej wystarczyło do tego po prostu pozostanie sobą.
— Piękna masakra — poprawił ją spokojnie i wesoło, przepasając ją tym samym swoją kurtką z wyuczonej przez lata kurtuazji. Widok pupy zniknął wtedy pod okryciem grubej skóry jego dotychczas wierzchniego (a teraz oddanego jej) odzienia, a on pozwolił jej na kolejną niedorzeczność, gdy tylko wspomniała o przebraniu. Z jakiejś przyczyny dalsze absurdy w wykonaniu Jamie wydawały mu się normą, dlatego też nie kwestionował jej słów, .po prostu podążył za nią, myśląc, że dziewczyna może zamierza odkupić od pracownic fartuch.
Niedługo potem rozwinięcie sytuacji pozwoliło mu poznać prawdę o jej biznesie i jednoczesnym miejscu zamieszkania. Do mieszkania nad kawiarnią wchodził jednak mimo wszystko z dobrym nastrojem, prychając jedynie w rozbawieniu, gdy złożył w głowie szybko całą tę wcześniejszą historyjkę o właścicielce w całość.
— No tak, nie dziwne, że wydała mi się podobna — rzucił głośno, przestępując dwa kroki do przodu, by Jamie mogła go usłyszeć przez drzwi — Nie mam plotek, ani krytyki. Mój pierwszy raz z Kitten jest dziś… więc ocenię lokal później.
Oczywiście, że dostrzegł przy tym odbicie jej sylwetki w lustrze. Szczególnie chętnie zsunął przy tym na moment wzrok na jędrność kobiecych kształtów poniżej pasa, jej zgrabne uda i długość całych nóg. Zaraz jednak, nim okowy powściągliwości opadły ku ziemi, pociągnął za klamkę, zamykając za Jamie drzwi. Nie starał się przy tym o dyskretność, pozwalając, by dźwięk trzaskającego skrzydła przeciął na moment nurt ich rozmowy.
— Wiesz… jak na kogoś, kto dba o granice, to bardzo często przekraczasz je z przypadku — pozwolił sobie na bezpośredniość, opierając się jednocześnie plecami o ścianę przy drzwiach, by pozostać na tyle blisko niej, by mimo zamkniętego wejścia, mogli prowadzić rozmowę.
— Musisz uważać. Bo moje granice leżą daleko, a ktoś z nas musi o nie zadbać, jeśli nie chcesz wylądować w punkcie, który Cię onieśmieli.
Mówił trochę enigmatycznie, ale też celowo – nie chcąc zdradzać na wstępie, co może mieć na myśli i z czym dokładnie się to wiąże. Przy odrobinie (nie)szczęścia, miała szansę odkryć to samodzielnie.

miss little sunshine

[Jamie Park]

- Nieokrzesanie? - zapytała, wyraźnie poważniejąc.
Ba, można powiedzieć, że wręcz posmutniała po tym określeniu. Wiele rzeczy można było powiedzieć o Jamie Park, ale na pewno nie to, że była wytrawnym pokerzystą. Była... Bardzo słabym. Nie bardzo potrafiła ukryć emocje, które odbijały się na jej twarzy niekontrolowanym kalejdoskopem zdarzeń. Na szczęście równie szybko jej emocje wracały do stanu normalnego, w którym resting bitch face to uśmiech i dołeczki w policzkach oraz brwi opowiadające własną historię podczas każdego jej emocjonującego monologu. Najwyraźniej pozytywna ocena jej krągłości, które ona uważała za płaskie, poprawiła jej humor.
Zachichotała pod nosem, słysząc o pierwszym razie z Kitten.
- Wiesz, że jak nazywałam swoją cukiernię, to o sobie myślałam jako o Kociaku z nazwy... Chyba zaklinałam rzeczywistość, próbując znaleźć swojego Niedźwiedzia.
Aż podskoczyła, kiedy zatrzasnął drzwi i dopiero teraz w lustrze dostrzegła to, że pewnie widział ją półnagą. Momentalnie spaliła raczka na twarzy, ale jednocześnie szarmancki gest sprawił, że jej serduszko zabiło żywiej.
- Bo chciałabym złamać je całkowicie... - mruknęła pod nosem, na tyle cicho, by jej słowa nie pokonały drewnianej bariery drzwi.
Tak naprawdę były dwie Jamie... Może nawet trzy albo cztery. Jedna potrafiła świadomie flirtować, kusić, rzucać dwuznacznościami. Ale zaraz potem pojawiała się druga, która totalnie nie ogarniała tego, że jak się przebiera, to może kogoś kusić wyglądem swoich nóg. Nie uważała się za wybitnie atrakcyjną dziewczynę. Trzecia Jamie była ucieleśnieniem chaosu. Była gotowa zaryzykować ośmieszenie, upadek i satynową spódnicę, żeby zdobyć kilka kasztanów, a potem całkowicie poddać się opiece i dowodzeniu faceta, którego właściwie nie znała, ale dobrze mu patrzyło z oczu. Za to czwarta sama prowadziła dobrze prosperującą cukiernię. Wykaraskała się z długów i miała swój mały sukces. To nie był biznes na wielką skalę, ale było jej naprawdę dobrze. I była z niego dumna!
Uchyliła drzwi, wyglądając przez szparę.
- Pst... Leginsy czy kolejna spódnica? - zapytała dokładnie w chwili, w której Lenny przestał mówić o granicach.
Kiedy odwrócił się do niej, przez jej głowę przeszło mnóstwo rzeczy, które nie miały nic wspólnego z pilnowaniem granic, więc speszona uciekła spojrzeniem.
- To, że łatwo mnie onieśmielić, nie znaczy, że moje granice są blisko... - odpowiedziała równie enigmatycznie. - Natomiast liczę na to, że będziesz dalej dżentelmenem i pomożesz mi utrzymać moje postanowienie i zasadę, że trzeba ze mną chodzić.
Po czym cofnęła się do sypialni, specjalnie zostawiając lekko uchylone drzwi, ciekawa tego, co zrobi teraz.
such a gentleman<3

[Lenny Richardson]

Nie próbował dochodzić do tego, co Kociak mógłby robić w głowie Jamie z Niedźwiedziem, zaśmiał się jednak łagodnie na jej słowa, pozwalając, by dźwięk tego gestu, nieco przygłuszony, pokonał barierę z drzwi. Z osób, które poznał w ostatnim czasie, Jamie zdecydowanie była najbardziej urokliwa, ale również kłopotliwie niejednoznaczna. Jego umysł nie potrafił nadać jej jednej kategorii, ani przypisać ją do jednego typu znajomości. Momentami Lenny odnosił wrażenie, że zachowują się jak starzy znajomi, a chwilami sprawiała, że natychmiast przechodzili w mrowiące, sensualne napięcie, charakterystyczne dla randki i budującej się, romantycznej relacji.
— Lennart ma konotację co najwyżej z Lwem, więc nie mogę być Twoim Niedźwiedziem… — zażartował, nawiązując do pochodzenia własnego imienia — Ale jak mi dasz odpowiedni kredyt zaufania, to nawet wydaje mi się, że Kociak z Lwem ma większy sens.

Może była jedna Jamie, może były cztery — najważniejsze, że w zestawieniu ze sobą wszystkie te odmiany tworzyły atrakcyjny, spójny wizerunek, który czynił ją charakterystyczną, niemal wyjątkową. W przypadku Lenny’ego sprawa nieco się komplikowała. Istniał tylko jeden Lennart Richardson, za to targany licznymi demonami, które z roku na rok coraz śmielej pustoszyły wolę ducha i zjadały wcześniej desperacko zbierane w nim okruchy przyzwoitości. Powszedniość i kurtuazja były jedynie fasadą, szczelną, ale cienką. Gotową runąć w dół, gdyby tylko z bezpiecznego marginesu bierności popchnął własne myśli nieco dalej, niż zwykle.
Nosił w sobie dotkliwy brak doznań, po które częściowo wciąż bał się sięgnąć, wiedząc doskonale, że jego potrzeby – te najbardziej pierwotne i najbardziej skryte – znacznie różniły się od ustalonych w społeczeństwie konwenansów. Z każdym kolejnym dniem coraz trudniej było mu więc utrzymać bestię w ryzach. Pustka przybierała na sile, pulsowała pod skórą, domagała się ujścia i wyciągała metaforyczne ręce ku innym ludziom – w ostatnim czasie pod postacią spotkań z Maplindera.
— Leginsy.
Odpowiedź była krótka, pewna, trochę jak ostry sztych trzeźwości, wbity pomiędzy jego złożone refleksje. Oderwał przy tym plecy nieco od ściany, nie dając po sobie poznać tej ciężkości, zmielił jedynie kurtkę w dłoniach, przerzucając ją z jednej do drugiej ręki. Zerknął również na nią, gdy ta speszona uciekła spojrzeniem w bok.
— Jeśli chcesz, żebym dalej był dżentelmenem… — zawiesił na moment głos, przerzucając spojrzenie na ponownie rozchylone między nimi drzwi. Mógł je ponownie zamknąć, zignorować widok jej roznegliżowanych nóg lub przesunąć wzrok w zupełnie innym kierunku, niż dotychczas. I po części to właśnie zrobił, choć nie spełnił żadnego z warunków do końca. — ...to właśnie nim będę — zapewnił, subtelnie dając jej znać, że nie zamierza łamać jej granic. Nie przymknął przy tym skrzydła, nie zapomniał o jej nogach, i nie odwrócił się całkowicie. Za to, przechodząc bezpruderyjnie przez próg jej sypialni, patrzył po dżentelmeńsku nie niżej, niż do linii swetra, jedynie w kącie wzroku rejestrując uda i łydki. Nie chciał robić z jej przebierania się wielkiego wydarzenia. Nie byli dzieciakami, a połnagość, choć mogła być przez wiele osób seksualizowana, wcale nie musiała być sprowadzona wyłącznie do tego.
— Ale jeszcze nie powiedziałaś mi do czego dokładnie trzeba z Tobą chodzić.
Mógł zakończyć wypowiedź w tym punkcie i dać jej przestrzeń do swobodnej odpowiedzi. U rdzenia jego potrzeby istniała jednak chęć sprawdzenia granic, o których wspomniała. Interesował się tym, jak daleko leżą w rzeczywistości. Kiedy więc Jamie stanęła z powrotem przy szafie, w poszukiwaniu zapewne leginsów, przewiesił swoją kurtkę o losowy mebel w jej sypialni i stanął za plecami kobiety, przyglądając się jej, a raczej tej części niej, którą mógł dostrzec z tej perspektywy.
— Poza tym, Jamie… — zaczął, znosząc głoski jej imienia miękko na język — …jestem całkiem pewien, że jestem w stanie dać Ci dużo przyjemnych wrażeń bez dotykania Cię. Przynajmniej bez bezpośredniego dotykania.
Oddech zawiesił się na jej karku, gdy zawęził dystans między nimi do ledwie pół kroku, wsunął przy tym dłonie do kieszeni spodni, pozwalając, by język jego ciała współgrał z tym, co do niej mówił.
— No i będzie wymagało to pewnej współpracy z Twojej strony… Chcesz sprawdzić? — ostatnie ze słów przekuły się już w jednoznaczną prowokację, gdy przysunął się jeszcze bliżej Jamie, pozostawiając między nimi ciasną, duszną przestrzeń, liczoną na skromne kilka centymetrów. Mógł czuć przy tym jej perfumy, ciepło generowane przez jej ciało i wydzielane do otoczenia, a także, jeśli tylko chciał, dzieliły go dosłownie sekundy od muśnięcia jej pleców.
Czego nie zrobił. Nie dotknął jej. Zgodnie z obietnicą.

Kociak